Latest Entries »

Η πολυλατρεμένη φίλη μου, Αθηνά Μίλεση, σένα καταπληκτικό ρόλο, στο ρόλο της «ξεβγαλμένης Σούλας».

 

Την Παρασκευή (18/5/2012), παρουσιάστηκε η θεατρική πρεμιέρα ενός καταπληκτικού έργου, στη σκηνή της αίθουσας Σουσαρίων του Στρατουδάκειου Πολιτιστικού Κέντρου της πόλεως των Μεγάρων από την θεατρική ομάδα που ηγείται ο εξαίρετος σκηνοθέτης κ. Γιώργος Μαρδάς.    

Η συγκεκριμένη θεατρική ομάδα μετράει επτά χρόνια συνεχόμενων επιτυχιών, επτά χρόνια σκληρής εθελοντικής δουλειάς, από τους άοκνους εραστές της τέχνης που ομολογουμένως έφεραν την ανύψωση του πολιτισμού της πόλης μας.

Η ζωντανή μουσική του θεατρικού έργου, από τους εξαίρετους μουσικούς: Πάνου Κυριάκο μπουζούκι, Σύρκου Αγγελική φωνή- κρουστά, Γδούντος Σπήλιο και Οικονόμου θωμάς σε κιθάρα, μπαγλαμά, μπουζούκι.

Το θεατρικό έργο «Η τρελή οικογένεια της Πασταφλώρας» εξελίσσετε σε ψηλά επαγγελματικά καλλιτεχνικά στάνταρ και οι ηθοποιοί κυριολεκτικά ‘’οργώνουν’’ τη σκηνή καθώς οι θεατές  ‘’θερίζουν’’ πλούσια ψυχαγωγική σοδειά!    

Είχα αρκετά χρόνια να δω τόση θετική ενέργεια στη σκηνή ενός θεάτρου!

Είχα χρόνια να απολαύσω την αβίαστη συμμετοχή σύσσωμου του κοινού της θεατρικής αίθουσας, στα ψυχαγωγικά μηνύματα από τις ‘’ατάκες’’ (εκεί όπου έπρεπε), των ηθοποιών, των μουσικών, των χορευτών μέσα από τη διασκέδαση.

Είχα πολύ καιρό να αισθανθώ τη μαγεία της καλλιτεχνικής δημιουργίας στη θεατρική τέχνη που υψώνει το ανθρώπινο πνεύμα καθώς τούτη η δημιουργία πρέπει να εφαρπάζει τους θεατές στην εξέλιξη της πορείας του έργου!

Η άλλη πολυλατρεμένη φιλενάδα μου Ελένη Οικονομάκη (αριστερά), στο ρόλο της «Πασταφλώρας» που έκτισε καταπληκτικά, δουλεύοντας πολύ σκληρά, ώστε ο ρόλος να διαβεί πρωτόγνωρες διαστάσεις επιτυχίας. Δεξιά της φωτογραφίας η πανέμορφη ενζενί Θεοδώρα Πανταζή στο ρόλο της «Φλώρας».

Φέρει τόσα πολλά έμψυχα θετικά στοιχεία αυτό το έργο, ώστε το ανύπαρκτο σκηνικό να γίνεται το ονειρώδης ερέθισμα για να εξάψει τη φαντασία και να ταξιδέψει εκπαιδευτικά στο τεράστιο κόσμο της δημιουργικής τέχνης το θεατρικό κοινό.    

Τα πολλά θερμά μου συγχαρητήρια και ευχαριστήρια σε όλους σας, διότι καταφέρατε με την φανερά σκληρή εργασία σας να ωθήσετε ακόμη πιο ψηλά τον πολιτισμό!

Ήθελα να γράψω πολλά, όμως με ‘’πρόλαβαν’’ οι ενθουσιώδεις χειμαρρώδεις λόγοι, που ειπώθηκαν μετά το πέρας της παραστάσεως, του Δημάρχου Μεγαρέων, κ. Μαρινάκη, και του Προέδρου της ΔΗ.ΚΕ.ΔΗ.ΜΕ. κ. Αθανάσιου Δρένη, και που κάλυψαν ανιδιοτελώς τα τυχών καινά που μπορεί να υπήρξαν για το πολιτιστικό έργο τούτης της Δημοτικής Θεατρικής Ομάδας ενηλίκων.

Ήταν σίγουρη η επιτυχία σας, δεν μπορούσαμε όμως να γνωρίζουμε το μέγεθός της που ξεπέρασε όλα τα στάνταρ και για ακόμη μία φορά αποδείξατε: ότι αν και ερασιτέχνες δεν στερείτε στο τέλειο θεατρικό επαγγελματισμό που θα ζήλευαν πολλοί ηθοποιοί του καλλιτεχνικού στερεώματος!       

Χιλιάδες μπράβο σας!   

 

 

Η παραφιλολογία, τα κληρονομικά χαρίσματα και η καταστροφολογία δεν προσφέρουν τίποτε πέρα από τον σκοπό να σπείρουν τον φόβο στον Ελληνικό λαό ώστε να μπει και πάλι στο ‘’μαντρί’’ του δικομματισμού.  Οι πάσης φύσεως εκφράσεις του τύπου: η χώρα θα καταστραφεί εάν/ δεν/ και/  ‘’ΝΔ’’ είτε ‘’ΠΑΣΟΚ’’… είναι σαφέστατα άσφαιρες μπαλοθιές ανάξιων πολιτικών που δεν ‘’ίδρωσαν’’ ποτέ υπέρ της Ελλάδας.

Ο Ελληνικός λαός έκανε την μικρή του επανάσταση με τις εθνικές εκλογές στις 6 του Μάη. Τούτη η καθαρή λαϊκή εντολή, της επαναστατικής κίνησης για την απομάκρυνση από τον δικομματισμό, θορύβησε τους αλαζόνες και κοντόφθαλμους πολιτικούς που έχουν ‘’βιδωθεί’’ στην καρέκλα της εξουσίας για μεγάλο χρονικό διάστημα, δείχνοντάς τους έτσι, ότι ο λαός δεν μπορεί πλέον την οικονομική αφαίμαξη. Ο Ελληνικός λαός είναι εκείνος που τα τελευταία χρόνια ζει πολύ κάτω από το όριο της φτώχιας και της ανέχειας καθώς είναι μόνο αυτός που σηκώνει όλο το βάρος των δικών τους προσωπικών συμφερόντων όπου τους κατεύθυναν στις λανθασμένες μικροπολιτικές επιλογές τους.

Μην μας τρομοκρατούν λοιπόν τα διάφορα σενάρια (που διασπείρουν εκείνοι) με τον ‘’μπαμπούλα’’ της απομάκρυνσης μας από την Ε.Ε., μην μας φοβίζουν οι δήθεν ψίθυροι, μιας επερχόμενης οικονομικής καταστροφής με την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα.

Ήδη ζούμε την καταστροφή, και βιώνουμε τις επιπτώσεις της χρεωκοπημένης Ελλάδας!

Είμαστε στον πυθμένα της οικονομικής ύφεσης, ζούμε μέσα στη φυλακή των υπέρογκων εξωτερικών χρεών που μας αποσπούν και το τελευταίο γραμμάριο οξυγόνου της οικονομικής ανάπτυξης… Ζούμε υπό τη διάλυση του Ελληνικού κράτους, καθώς βλέπουμε καθημερινός πως όλες οι Δημόσιες Υπηρεσίες του να υπολειτουργούν είτε να παραμένουν κλειστές ή αδρανείς…

Φθάσαμε έως εδώ με δική τους ευθύνη και υπαιτιότητα, φθάσαμε στην καταστροφή διότι αποδείχτηκαν ανάξιοι και δέσμιοι των παγκόσμιων μυστικών ‘’παραφιλοσοφικών’’/οικονομικών οργανώσεων, φθάσαμε έως εδώ γιατί είναι τα πιόνια ξένων συμφερόντων και μας φοβερίζουν αυτοί (όπως τους φοβερίζουν οι πάτρωνές τους) διότι δεν μπορούν να αρθρώσουν έναν έντιμο λόγο απέναντι στην εθνική τραγωδία που οι ίδιοι προκάλεσαν.

Στην καλύτερη περίπτωση θα πρέπει να φύγουν, να σβήσουν από τον πολιτικό χάρτη της Ελλάδας και να καθίσουν στις βουλευτικές θέσεις τους, ΕΛΛΗΝΕΣ που ξέρουν να αγαπούν τον τόπο, που ξέρουν να αγωνίζονται για τον τόπο, που να θυσιάζονται για τον τόπο. Όπως θυσιαζόμαστε κάθε ημέρα και εμείς!

Έτσι…..

Κλείστε τα αυτιά στους ελεεινούς καταστροφολογικούς ψευτοφόβους, ανοίξτε την καρδιά, τα μάτια και το νου τούτο τον μήνα, ώστε πηγαίνοντας τον Ιούνη στις κάλπες να είστε έτοιμοι για να πείτε το οριστικό ΟΧΙ στον δικομματισμό.

 

eurorings

Πηγή εικόνας: http://ellas2.wordpress.com/page/164/

 

Πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας και πέρα απ’ την αντίληψη του μεγαλύτερου μέρους του ευρωπαϊκού λαού, δίδεται ένας πόλεμος οικονομικών δυνάμεων μέχρι τελικής πτώσης!

Η αυτή περίοδο, της ονομαζόμενης ‘’παγκόσμιας κρίσης’’, έδωσε το έναυσμα ώστε κάποιες από τις ευρωπαϊκές χώρες που τυπικά ευημερούσαν, εκμεταλλευόμενες την οικονομική αδυναμία των υπολοίπων, να περιφρουρήσουν τα επιχειρησιακά τους δεδομένα. Και παράλληλα εξέλαβαν την κρίση σαν αφορμή ενός νέου κερδοφόρου ορίζοντα.

Η αλήθεια είναι βέβαια, ότι η κοινή οικονομική πλεύση των ευρωπαϊκών χωρών, δεν αφήνει πολλά περιθώρια κέρδους, και σε τούτο ακριβώς το σημείο, έχει αναπτυχθεί η οικονομική πολεμική σύρραξη που μέχρι στιγμής δείχνει μόνο την αυτοκαταστροφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θυμίζοντας (εν μέρει) τους πελοποννησιακούς πολέμους της αρχαίας Ελλάδας. Όπου μετά την οριστική τους λήξει, όλες οι πόλεις ήταν ουσιαστικά ηττημένες και ποτέ ξανά δεν απόκτησαν την παλαιά τους αίγλη…

Σήμερα ένας εσωτερικός, ένοπλος πόλεμος στη γηραιά Ευρώπη δεν μπορούσε εκ των πραγμάτων να επιτελεσθεί καθώς έτσι θα σήμαινε και το τέλος της ‘’ουτοπιστικής’’, της σαθρής κοινής οικονομικής πολιτικής της.

Πίσω όμως από τα φώτα της δημοσιότητας, μένετε και βρίσκετε σε εξέλιξη ένας οικονομικός πόλεμος δίχως έλεος, ένας βρώμικος πόλεμος που οι αντιμαχόμενες δυνάμεις έχουν αναπτύξει τον πιο βαρύ οπλισμό τους…

Για τις οικονομικά αδύναμες, τις λεγόμενες ‘’μικρές’’ χώρες, όπως π.χ. είναι η Ελλάδα, τούτο σημαίνει ότι θα είναι (από όποια πλευρά των αντιμαχόμενων δυνάμεων και εάν πάνε) χαμένες. Διότι η Ενωμένη Ευρώπη απέτυχε καθώς βασίστηκε μόνο στο ενωμένο οικονομικό μοντέλο και όχι σε μία ενιαία εφ’ όλης της ύλης πολιτική!

Εμείς, οι Έλληνες, θα πρέπει να μαζέψουμε ότι μπορούμε να περισώσουμε κι ας ορθώσουμε το όποιο ανάστημά μας απέναντι σε όλον αυτόν τον ορυμαγδό ΕΝΩΜΕΝΟΙ κι ας προχωρήσουμε μπροστά επιλέγοντας άξιες δημοκρατικές προσωπικότητες να μας κυβερνήσουν.  Όχι στους ανάξιους και κοντόφθαλμους άρπαγες του Δημόσιου χρήματος, όχι στις παρελθοντικές νεκραναστημένες/ζόμπι εθνικιστικές τάσεις, όχι στις αριστερές δυνάμεις που ερωτοτροπούν ανέκαθεν με τις καρέκλες της αντιπολίτευσης του κοινοβουλίου. Ναι στην ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ναι στην ΕΛΛΑΔΑ που όλους τους χωρεί αλλά και όλοι έχουμε την ύψιστη ευθύνη για να υπάρχουμε και να συνεχίσουμε να λεγόμαστε Έλληνες!

Σε λίγο καιρό θα γνωρίζουμε τα αποτελέσματα αυτού του τρισάθλιου οικονομικού ευρωπαϊκού πόλεμου. Τότε θα πρέπει εμείς ήδη να έχουμε ήδη βρει το δρόμο μας και να έχουμε ακολουθήσει με τις δικές μας δυνάμεις τη ρότα της ανάπτυξης που τόσο έχει ανάγκη η χώρα. Το να περιμένουμε από αυτούς τους εγκληματίες όπου μόνο θέλουν να μας πίνουν το αίμα, δεν ωφελεί!  

Μας χρωστάνε, δεν τους χρωστάμε…   

 

 

Η Δημοτική θεατρική ομάδα που άντεξε σε όποιες αντιξοότητες κι αν βρέθηκε, επί επτά συνεχόμενα χρόνια, που ανεβάζουν το πολιτισμό ψηλά. Και παράλληλα χαρίζουν πολλές ώρες ψυχαγωγίας στη πόλη των Μεγάρων αλλά και σε αρκετές άλλες Ελληνικές πόλεις.
Σας προσκαλούν στις θεατρικές παραστάσεις της εκλεκτή κωμωδία «Η ΤΡΕΛΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΣΤΑΣ ΦΛΩΡΑΣ», σε διασκευή του γνωστού και εξαίρετου σκηνοθέτη κ. Γιώργου Μαρδά.
Οι εραστές της τέχνης, της ποίησης του ήθους, που μόνο τρανταχτές επιτυχίες έχουν στο ενεργητικό τους, γιατί έχουν μπροστάρη έναν τεράστιο σκηνοθέτη μα και γιατί γνωρίζουν να εργάζονται σκληρά με ευσυνειδησία και επαγγελματισμό, ώστε, το κάθε θεατρικό αποτέλεσμα να είναι εφάμιλλο των μεγάλων θεατρικών Αθηναϊκών σκηνών. Για τη φετινή σεζόν επέλεξαν να μελετήσουν, να εργαστούν και να ανεβάσουν στην αίθουσα Σουσαριών, του Στρατουδάκειου Πολιτιστικού Κέντρου, ένα έργο που απεικονίζει ρεαλιστικά τους δυο κόσμους της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας. Το λαό, που μέσα από την άγνοια των κοσμοϊστορικών εξελίξεων προσπαθεί να επιβιώσει όπως-όπως, και τον κόσμο του χρήματος που αναρωτιέται εάν του πάει «ένα κουστούμι με δαντέλα».
Μέσα από τις πολλές ξεκαρδιστικές, αντικρουόμενες εναλλαγές των θεατρικών σκηνών από τους ηθοποιούς, με την ζωντανή λαϊκή ορχήστρα και τα πλούσια χορευτικά, δημιούργησαν μία φαντασμαγορική παράσταση που παράλληλα με την διασκέδαση θα ψυχαγωγήσει τους θεατές τοποθετώντας για άλλη μία φορά ψηλά τον πήχη του πολιτισμού.
Ο Δήμος των Μεγαρέων, γνωρίζοντας τις ‘’κοινωνικοοικονομικές εκπτώσεις’’ που συνεχίζουν να συμβαίνουν στη ζωή μας, δεν θέλησε να στερήσει από τους Μεγαρείς την ποιοτική ψυχαγωγία των περασμένων χρόνων και πάλι είναι ο χορηγός της παράστασης. Όλοι εργάστηκαν αφιλόκερδος με πρώτον τον σκηνοθέτη των επιτυχιών κ. Γιώργο Μαρδά, τους ηθοποιούς που κατέθεσαν όπως μόνο εκείνοι γνωρίζουν και πάλι την ψυχή τους ξεπερνώντας τα όρια, την καταπληκτική λαϊκή ορχήστρα που πλαισιώνει με ζωντανή μουσική το θεατρικό έργο αλλά και το μπαλέτο που ντύνει με εξαίρετες χορογραφίες τις εναλλαγές των σκηνών.
Οι ηθοποιοί, κατά αλφαβητική σειρά είναι: Βόρδος Δημήτρης, Δάλας Αλέξης, Δάνης Θανάσης, Δρίτσα Αιμιλία, Καραντώνη Μαρία, Κουσκούκης Στράτος, Λάγιος Θάκης, Μήλεση Αθηνά, Μιχαλάκη Βιβή, Μπερδελής Σπύρος, Οικονομάκη Ελένη. Πανταζή Θεοδώρα, Πανταζής Τάσος, Παπαθανασίου Χρήστος, Ρουμάνα Σμαρώ, Σπέτκου Νάγια, Σπίνος Αντώνης, Σπίνου Μαρισία, Τσίγκρη Εύα, Τσίγκρη Μάϊα 
Η λαϊκή ορχήστρα αποτελείτε από τους: Γδούντος Σπήλιος, Οικονόμου Θωμάς, Πάνου Κυριάκος, κρουστά και φωνή Σύρκου Αγγελική.
Στα χορευτικά συμμετέχουν οι: Δάλας Αλέξης, Πανταζή Θεοδώρα, Ρουμάνα Σμαρώ, Σπίνου Αντώνης, Σπίνου Μαρισία, Τσίγκρη Έυα, Τσίγκρη Μάϊα.

 

Η αναμενόμενη πρεμιέρα είναι : Παρασκευή 18/5/2012, ώρα 20:30
Ημέρες και ώρες των παραστάσεως είναι: 19, 20, 21, 23, 25, 27, 28, 30 Μαΐου 2012. Ώρα: 20:30   

 

Καιρός πάει τώρα που έπαψα να παρακολουθώ τις ειδήσεις των ελληνικών ΜΜΕ (όπου μόνο οι αρχιμάγειροι του είδους μπορούν να τις κάνουν ‘’ελεύθερες/καθαρές’’ ειδήσεις), ειδικά για τις ληστρικές επιδρομές των πάση φύσεων σωτήρων, στα πενιχρά πια οικονομικά μας.

Χθες το απόγευμα όμως, βρισκόμουν σε κάποιο γραφείο και κατά σύμπτωση είδα/άκουσα ότι: κάποιοι δημόσιοι λειτουργοί (μέσα σε αυτούς κι ο ‘’ήρωας του ‘40’’, νυν πρόεδρος της δημοκρατίας κ. Παπούλιας) να λαμβάνουν από το κρατικό κορβανά, μηνιαίες αποδοχές άνω των 5.000 ευρώ… Ενώ στη συνέχεια είχαν, ένα μικρό ρεπορτάζ, για δυο Ιταλούς Δημάρχους που έδωσαν το μισθό τους υπέρ της Ελλάδας.

Αυτό ήταν! Και μαζί με τα δικά σας, τα πολυαγαπημένα μηνύματα, με έκαναν να ξανά επιστρέψω στα ηλεκτρονικά μπλοκ που διατηρώ προβληματισμένη.

Πάλι χθες, στη σελίδα που διατηρώ στο facebook, είχα αφιερώσει ένα τραγουδάκι σε όλες/όλους που έφεραν στη χώρα μας το απόλυτο πολιτικό σύστημα της ‘’ξεχρεωνοκρατίας’’ ίσως και να είναι ακόμη πιο χειρότερο κι από εκείνο της δικτατορίας. Αυτό, το σύστημα δηλαδή, που μας επέβαλαν οι διάφορες ‘’μυστικές σχολές’’ και τα παρακλάδια τους, μέσω των κυβερνόντων μας, και που όπως φαίνεται τους κρατούν σιδηροδέσμιους στα πονηρά δίχτυα τους…

Για το δικό μας το καλό!

Είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που αν και λύγισαν στα δεινά δεν ισοπεδώθηκαν, δεν εντάχθηκα σε κανένα πολιτικό σύστημα ούτε και σε μυστικές δήθεν φιλοσοφικές οργανώσεις, αν και η τύχη το έφερε να διατηρώ φιλίες με πολιτικά πρόσωπα, ενώ στη ζωή μου έλαβα μέρος σε πολλές πορείες/διαμαρτυρίες κατά αρκετών απάνθρωπων μέτρων… Με λίγα λόγια, έχω κάψει τη ‘’γούνα’’ μου από δεκαεξήμισι χρονών έφηβη, όταν για πρώτη φορά συνελήφθηκα στα γεγονότα του πολυτεχνείου το 1973.

Ναι! Ήμουν, είμαι και θα είμαι με δίχως κομματική ταυτότητα, γιατί δεν φοβούμαι τους ανθρώπους, μόνο το Θεό (για μένα της Χριστιανικής Ορθοδοξίας). Εκείνον σέβομαι και φοβούμαι.

Γιατί τα γράφω τώρα ετούτα; Ώστε να σας δώσω μια μικρή εικόνα για το πια είμαι… Και ακόμη να ξεκαθαρίσω ότι τα χρώματα μου αρέσουν στη φύση κι όχι εκείνα τα επίπλαστα τα μπλε, πράσινα, κόκκινα… Από προσωπική εμπειρία σας λέγω ό,τι: πονάει ο δρόμος της μοναξιάς και της ελευθερίας…

Για το δικό μας το καλό!

Για το δικό μας το καλό μας έκλεισαν την ελληνική βιομηχανία, μας έφεραν εκατοντάδες αλλοδαπούς δήθεν να μας υπηρετούν, μας έβαλαν στο τριπάκι με τα πάσης φύσεως τραπεζικά δάνεια, μας οδήγησαν στην αυταπάτη της ευημερίας, μας κατάκλεψαν και στο τέλος μας την είπαν πως: «μαζί τα φάγαμε»!!!

Για το δικό μας το καλό!

Ο Μπαρόζο και ο Παπαδήμος χθες συμφώνησαν ότι θα χρειαστούν κι άλλα μέτρα (λιτότητας τα λένε), οικονομικής αφαίμαξης του δύστυχου ελληνικού λαού…

Για το δικό μας το καλό!

Πηγή εικόνας:Reuters

Ο Ελληνικός λαός έχασε την ευκαιρία να γνωρίσει και να ζήσει σε μια ελεύθερη Ελλάδα, μακριά από τα νύχια των οικονομικών δολοφόνων…

Εκατοντάδες χιλιάδες λαού διαδήλωσαν στους Ελληνικούς δρόμους. Θεσσαλονίκη, Κέρκυρα, Βόλος, Λάρισα, Σπάρτη, Λαμία, Ηράκλειο, Χανιά …  

Η αστυνομία εμπόδισε τη συγκλονίστηκα μεγάλη ανθρώπινη μάζα του ΠΑΜΕ λίγο πιο πάνω από την Ομόνοια νωρίς το απόγευμα… Ενώ λίγο αργότερα αδιανόητη υπήρξε η καταστροφή, πάνω από 45 ιστορικά κτήρια, τράπεζες και καταστήματα κάηκαν και μεγάλο πλιάτσικο στην Αθήνα από τους κουκουλοφόρους… Δεκάδες υπήρξαν οι καταγγελίες για αλλοδαπούς αστυνομικούς των ΜΑΤ στον ραδιοφωνικό σταθμό του Real-FM στις χθεσινές πορείες στην Αθήνα. 

Η δικτατορία του χρήματος νίκησε!

Ο Ελληνικός λαός εισέρχεται σε σκληρότερα μέτρα περικοπών που θα στραγγαλίσουν και τις τελευταίες χθεσινές ασθματικές οικονομικές ανάσες του…

Το σχέδιο της χρεοκοπίας του λαού εκτελέστηκε με πλήρη επιτυχία. Από εδώ και πέρα δεν θα είμαστε κυρίαρχοι της ζωής μας. Τραπεζίτες και πλουτοκρατία θα μας συνθλίβουν κατά πως θα κερδίζουν περισσότερα…

Το δεύτερο μνημόνιο θα έχει τη τύχη του πρώτου… Σε λίγους μήνες δεν θα υπάρχει τίποτε που να θυμίζει… ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ!

 

Είχα πει να μην γράψω, να μην τους κάνω το χατίρι…

Έτσι είχα πει… Μα, όμως μέσα σε αυτό το χαλασμό, σε τούτη την οικονομική καταστροφή, στον βρώμικο οικονομικό πόλεμο, στους δόλιους και ελεεινούς χειρισμούς μιας απάνθρωπης Ελληνικής πολιτικής/κυβερνητικής γραμμής. Που αποτελείωσε τους νεολαίους, τους μισθοσυντήρητους και τις συνταξιοδοτούμενες μάζες των Ελλήνων…

Δεν γίνεται να μην να μην βγάλω, μαζί τους, κραυγές απελπισίας. Δεν μπορώ να κρατώ τα δάκτυλα μακριά από τη γραφή, το δικό μου μέσω επικοινωνίας…

Αργά το βράδυ της Κυριακής (29/1/2012), γωνία Αχαρνών και Κύμης, ένα μεσήλικο ζευγάρι Ελλήνων (που μόλις πριν λίγες μέρες τους είχαν κάνει έξωση από την υπόγεια γκαρσονιέρα που κατοικούσαν), με τα λιγοστά πράγματά τους τυλιγμένα σε μια κουβέρτα. Καθόντουσαν στα σκαλιά της εισόδου…

Και κοιτούσαν με απλανές, χαμένο βλέμμα στο κενό… κάτι έτρωγαν που το κρατούσαν κρυμμένο στη χούφτα τους (λειτουργεί ακόμη το ανθρώπινο αίσθημα της ντροπής!)… Ένα κρεμμύδι μοιρασμένο στα δυο…

Πόσοι Θεέ μου απελπισμένοι να βρίσκονται στους παγωμένους δρόμους;  Πόσοι χαμένοι συνάνθρωποι να βιώνουν τα αρπαχτικά νύχια της απελπισίας, της εγκατάλειψης, της πολιτικής διαφθοράς και της κοινωνικής αδιαφορίας;

Πόσοι Θεέ μου, να πληρώνουν τα πολυτελέστατα τζάκια των τρισάθλιων και δόλιων πολιτικών με τη σιβηρική παγωνιά να τους ξεριζώνει την ψυχή γιατί δεν γνώρισαν, είτε αν την γνώριζαν δεν εφάρμοσαν την πολιτική ρήση που λέει: ‘’Κλέψε να φας και κρύψε να ΄χεις’’…

Που είσαστε μωρέ;

Εσείς οι πολιτικοί, που κυβερνήσατε, που κυβερνάτε και που θέλετε να κυβερνήσετε τον τόπο; Τώρα που η χώρα σας χρειάζεται να ανοίξετε τον μπαζακτά και να μοιράσατε τα μισά απ’ όσα χαλάτε στις προεκλογικές σας εκστρατείες…

Που είσαστε μωρέ;

Τι συνέβη στη Βασιλική Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας; Μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι ιδρύθηκε από τον Πτολεμαίο Β’ Σωτήρα. Αποτελούσε τμήμα του Μουσείου που βρισκόταν στο βασιλικό ανάκτορο της Αλεξάνδρειας. Αυτή η μεγάλη αρχαία πόλη, που κατέχει ένα μικρό κομμάτι γης στις ακτές της Μεσογείου, ιδρύθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο κατά την επίσκεψή του στην Αίγυπτο και έγινε η πρωτεύουσα της τελευταίας δυναστείας των Φαραώ, η οποία καταγόταν από το στρατηγό του Αλεξάνδρου Πτολεμαίο. Η Βασιλική Βιβλιοθήκη, αποτελούσε μέρος του Μουσείου, όμως παραμένει ασαφές αν αποτελούσε ξεχωριστό κτίριο.

Διάφορες ιστορίες για την εξαφάνιση της κυκλοφορούν εδώ και αιώνες και χρονολογούνται τουλάχιστον από τον πρώτο μ.Χ. αιώνα. Διαπιστώνουμε ότι για την καταστροφή ευθύνονται οι τρεις δυνάμεις κατοχής που κυβέρνησαν την Αλεξάνδρεια αφού την έχασαν οιΈλληνες. Θα αναφερθούμε πρώτα στις ιστορίες όπως τις ακούμε σήμερα – χωρίς αναφορές και μερικές σε μεγάλο βαθμό ανακριβείς. Στη συνέχεια θα προσπαθήσουμε να εξακριβώσουμε ποιός ήταν ο υπαίτιος της καταστροφής της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας.

Οι ύποπτοι είναι ένας ρωμαίος, ένας χριστιανός και τέλος ένας μουσουλμάνος – ο Ιούλιος Καίσαρας, ο πατριάρχης Θεόφιλος της Αλεξάνδρειας και ο Χαλίφης Ομάρ της Δαμασκού. Θα προσπαθήσουμε να φτάσουμε στην πιο αξιόπιστη ιστορία σχετικά με την καταστροφή της βιβλιοθήκης, αναλύοντας την πληθώρα σχετικών πηγών.

Ιούλιος Καίσαρας

Ας δούμε πρώτα την κυρίαρχη ιστορία:

«Λέγεται συχνά ότι οι Ρωμαίοι ήταν πολιτισμένοι, όμως ο πιο διάσημος στρατηγός τους είναι υπεύθυνος για τη μεγαλύτερη πράξη βανδαλισμού της αρχαιότητας. Ο Ιούλιος Καίσαρας επιτέθηκε στην Αλεξάνδρεια, καταδιώκοντας τον μεγαλύτερο αντίπαλο του Πομπήιο, όταν κατάλαβε πως ο Αιγυπτιακός στόλος επρόκειτο να τον αποκόψει. Συνειδητοποιώντας ότι αυτό θα τον αφήνε σε απελπιστικά δύσκολη θέση, έδρασε αποφασιστικά στέλνοντας φλεγόμενα πλοία στο λιμάνι. Το σχέδιο του πέτυχε και ο εχθρικός στόλος σύντομα πήρε φωτιά. Αλλά η φωτιά δεν σταμάτησε στα πλοία. Πέρασε στην αποβάθρα η οποία ήταν γεμάτη με εύφλεκτα υλικά, έτοιμα για εξαγωγή. Κατόπιν εξαπλώθηκε στην πόλη και πριν προλάβει κανείς να τη σταματήσει, πήρε φωτιά η ίδια η Μεγάλη Βιβλιοθήκη με αποτέλεσμα 400.000 ανεκτίμητοι χειρόγραφοι πάπυροι να γίνουν στάχτη. Όσο για τον ίδιο τον Καίσαρα, δεν θεώρησε το γεγονός αυτό αρκετά σημαντικό ώστε να το αναφέρει στα απομνημονεύματά του».

Ο Ιούλιος Καίσαρας βρισκόταν πράγματι στην Αλεξάνδρεια το 47-48 π.Χ. καταδιώκοντας τον αντίπαλο του Πομπήιο. Ο Καίσαρας κατάφερε να καταλάβει την πόλη χωρίς κανένα πρόβλημα μετά την καταστροφή του Αιγυπτιακού στόλου και διέμενε στο παλάτι με την Κλεοπάτρα, όταν άρχισαν τα προβλήματα. Μερικά από τα πρωτοπαλίκαρα του Φαραώ επιτέθηκαν με μια αρκετά μεγάλη δύναμη και ο Καίσαρας βρέθηκε ξαφνικά κολλημένος σε μια εχθρική πόλη με πολύ λίγες δυνάμεις. Το ότι κέρδισε παρ’ολα αυτά οφείλεται στην τύχη του και τις ηγετικές του ικανότητες. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητο αλλά για να διαλευκάνουμε την τύχη της Βασιλικής Βιβλιοθήκης θα πρέπει να εξετάσουμε τις αρχαίες πηγές.

Ιούλιος Καίσαρας – Οι εμφύλιοι πόλεμοι

Η παλαιότερη αναφορά που έχουμε για αυτά τα γεγονότα βρίσκεται στο βιβλίο «Εμφύλιοι πόλεμοι» που γράφτηκε από τον ίδιο τον Ιούλιο Καίσαρα (πέθανε το 44 π.Χ). Σε αυτό εξηγεί πώς έπρεπε να πυρπολήσει τα ναυπηγεία και τον Αλεξανδρινό στόλο για την ασφάλεια του, καθώς βρισκόταν σε δεινή θέση. Δεν κάνει όμως καμία αναφορά στο αν η φωτιά εξαπλωθηκε πέρα από την ακτή και κατέστρεψε και τη Βασιλική Βιβλιοθήκη. Η αφήγηση στο βιβλίο σταματάει στην έναρξη της εκστρατείας στην Αίγυπτο και η ιστορία συνεχίζεται στο βιβλίο «Αλεξανδρινός πόλεμος», από έναν από τους υπολοχαγούς του, τον Χίρτιο (πέθανε το 43 π.Χ). Δεν περιλαμβάνει καμία αναφορά σχετική με την πυρπόληση της Αλεξάνδρειας, αντίθετα αναφέρει πως η πόλη δε μπορούσε να καεί εφόσον ήταν χτισμένη όλη από πέτρα.

Αν και αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως δήλωση αθωότητας, αξίζει να πούμε πως ένας λόγος για τον οποίο ανέφερε ότι η Αλεξάνδρεια δε μπορούσε να καεί μπορεί να είναι το ότι ήθελε να αποκρύψει την πράξη του.

Η μεταγενέστερη ιστορία απέδειξε πολλές φορές ότι η Αλεξάνδρεια καίγεται ακριβώς όπως και οποιαδήποτε άλλη πόλη.

Η φωτιά αυτή δεν αναφέρεται ούτε στους Φιλιππικούς του Κικέρωνα εναντίον του συμμάχου του Καίσαρα, Μάρκου Αντώνιου. Αυτό, παρόλο που αποτελεί μια πολύτιμη μαρτυρία για την υπεράσπιση του Καίσαρα, μια που ο Κικέρωνας δε συμπαθούσε καθόλου τον τελευταίο, δεν αποτελεί αδιάσειστο επιχείρημα μια που είναι πολύ πιθανό ο Κικέρωνας να μη γνώριζε όλα όσα συνέβησαν, δεν έκρινε απαραίτητο να αναφέρει το συγκεκριμένο γεγονός ή αναφέρεται σε αυτό σε απόσπασμα των έργων του το οποίο δε σώζεται.

Στράβων – Γεωγραφία

Ο Στράβωνας (πέθανε μετά το 24 μ.Χ) βρέθηκε στην Αλεξάνδρεια το 20 π.Χ και πουθενά μέσα στις λεπτομερείς περιγραφές του για το παλάτι και το Μουσείο δεν αναφέρει τη βιβλιοθήκη. Η παράλειψη αυτή εξηγείται συχνά από λόγιους οι οποίοι ισχυρίζονται ότι η βιβλιοθήκη βρισκόταν μέσα στο Μουσείο ή ήταν προσαρτημένη σε αυτό. Όμως ακόμη κι αν ήταν έτσι, η σιωπή του Στράβωνα είναι ύποπτη. Μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η βιβλιοθήκη δεν υπήρχε πλέον αλλά πολιτικοί περιορισμοί επέβαλαν να μην αναφέρεται η τύχη της.

Λίβιος και Φλόρος – Η Επιτομή της Ιστορίας της Ρώμης

Η πρώτη αναφορά της πυρκαγιάς στην Αλεξάνδρεια θα μπορούσε φαινομενικά να προέρχεται από το Λίβιο (πέθανε το 17 μ.Χ) στο έργο του «Η Ιστορία της Ρώμης». Το βιβλίο στο οποίο είχε συμπεριληφθεί η αναφορά αυτή έχει χαθεί, και οι ‘Περιλήψεις’ που έχουν διασωθεί είναι πολύ σύντομες για να τη περιέχουν.

Ωστόσο, η «Επιτομή» του 2ου αι. που γράφτηκε από το Φλόρο σώθηκε και λέει ότι η φωτιά ξεκίνησε από τον Καίσαρα για να καθαρίσει την περιοχή γύρω από τη θέση του, ώστε ο εχθρός να μην έχει καμία κάλυψη από τα βέλη του στρατού του. Η ίδια η βιβλιοθήκη δεν αναφέρεται από τον Φλόρο, αν και ήταν στην ίδια περιοχή της πόλης που βρισκόταν το παλάτι το οποίο είχε καταλάβει ο Καίσαρας.

Σενέκας – Σχετικά με την ηρεμία του μυαλού

Στην πραγματικότητα ξέρουμε ότι η Βασιλική Βιβλιοθήκη αναφέρεται από το Λίβιο, επειδή αργότερα μνημονεύεται από τον Σενέκα (πέθανε το 65 μ.Χ) στο διάλογο του «Σχετικά με την ηρεμία του μυαλού», στον οποίο αναφέρει επίσης πως καταστράφηκε μεγάλος αριθμός βιβλίων. Κάποιοι υποστηρίζουν πως ο Σενέκας έχει πάρει όλες τις πληροφορίες σχετικά με την καταστροφή της βιβλιοθήκης από τον Λίβιο, αλλά μια προσεκτική ανάγνωση του διαλόγου δεν αποδεικνύει κάτι τέτοιο.

Ο Σενέκας στην πραγματικότητα το μόνο που αναφέρει είναι ότι ο Λίβιος θεωρούσε τη βιβλιοθήκη ως «το πιο διακεκριμένο επίτευγμα της καλαισθησίας και της μέριμνας των βασιλέων» και αυτό μόνο και μόνο για να μπορέσει να διαφωνήσει.

Πλούταρχος και Δίων Κάσσιος – Η ζωή του Καίσαρος και η Ρωμαϊκή Ιστορία

Ο Πλούταρχος (πέθανε το 120 μ.Χ), στο έργο του «Η ζωή του Καίσαρος» κάνει μια αδιάφορη σχετικά αναφορά στην καταστροφή της βιβλιοθήκης. Ο Πλούταρχος παρόλο που δεν έχει κάτι εναντίον του Καίσαρα, τον επικρίνει με ευχαρίστηση, επομένως θα πρέπει να λάβουμε αυτή την αναφορά στα σοβαρά. Επιπλέον, είχε επισκεφθεί την Αλεξάνδρεια και κατά πάσα πιθανότητα θα είχε παρατηρήσει εάν η βιβλιοθήκη εξακολουθούσε να υφίσταται.

Ο Δίων Κάσσιος (πέθανε το 235 μ.Χ) μας λέει ότι οι αποθήκες των βιβλίων που βρίσκονταν κοντά τις αποβάθρες κάηκαν τυχαία από τους άνδρες του Καίσαρα. Τα λόγια του δεν είναι ξεκάθαρα και έχουν οδηγήσει ορισμένους μελετητές στο συμπέρασμα ότι καταστράφηκαν μόνο τα βιβλία που προορίζονταν για εξαγωγή.

Αύλος Γέλλιος – Αττικές Νύχτες

Ο Γέλλιος (πέθανε το 180 μ.Χ.), συμπεριέλαβε στις Αττικές Νύχτες ένα σύντομο απόσπασμα σχετικό με βιβλιοθήκες όπου η καταστροφή της Βασιλικής Βιβλιοθήκης αναφέρεται ότι έγινε από ατύχημα κατά τη διάρκεια του πρώτου πολέμου των Ρωμαίων κατά της Αλεξάνδρειας, όταν βοηθητικοί στρατιώτες έβαλαν φωτιά. Αυτός ο πρώτος πόλεμος ήταν η εκστρατεία του Καίσαρα και ο δεύτερος ήταν όταν ο Οκταβιανός πήρε την Αίγυπτο από το Μάρκο Αντώνιο και την Κλεοπάτρα. Ο Γέλλιος αναφέρει πως κάηκαν 700.000 βιβλία.

Αμμιανός Μαρκελλίνος και Ορόσιος – Ρωμαϊκή Ιστορία και Ιστορία κατά των ειδωλολατρών

Ένας από τους τελευταίους ειδωλολάτρες Ρωμαίους ιστορικούς, ο Αμμιανός Μαρκελλίνος (πέθανε το 395 μ.Χ.), μας λέει για την τύχη της βιβλιοθήκης γράφοντας για την πόλη της Αλεξάνδρειας στη «Ρωμαϊκή Ιστορία» του. Αναφέρει ότι το γεγονός πως η πυρκαγιά ξεκίνησε από τον Ιούλιο Καίσαρα αποτελεί την «ομόφωνη άποψη των αρχαίων συγγραφέων», αλλά συγχέει το κτίριο της βιβλιοθήκης με το Σεράπειο και αυξάνει τον αριθμό των παπύρων που καταστράφηκαν σε 700.000 (ίσως η πηγή του είναι ο Γέλλιος).

Η ιστορία επαναλαμβάνεται από τον Ορόσιο, έναν πρώιμο χριστιανό ιστορικό (πέθανε μετά το 415 μ.Χ.), ο οποίος αναφέρει στην «Ιστορία κατά των ειδωλολατρών» πως οι κατεστραμμένοι πάπυροι αριθμούσαν τους 400.000.

Και οι δύο αυτοί συγγραφείς είναι πολύ μεταγενέστεροι για να αποτελούν ακριβείς πηγές από μόνοι τους, όμως μας λένε ότι από τον τέταρτο αιώνα πιστεύονταν ευρέως οτι η Βασιλική Βιβλιοθήκη είχε καταστραφεί από τον Ιούλιο Καίσαρα. Θα τους ξαναδούμε παρακάτω σε σχέση με την καταστροφή του Σεράπειου, που συνέβη στα δικά τους χρόνια.

Συγκεντρώνοντας τις παραπάνω πηγές, μπορούμε να συμπεράνουμε τα εξής:

* Οι πρώτες περιγραφές τoυ Αλεξανδρινoύ Πολέμου, γραμμένες είτε από τον Καίσαρα είτε από τους στενούς φίλους του, καλύπτουν εσκεμμένα οτιδήποτε αντανακλά άσχημα πάνω στον σπουδαίο άνδρα. Δεν αποτελεί συνεπώς έκπληξη η σιωπή τους για τον εμπρησμό της μεγαλύτερης βιβλιοθήκης του κόσμου, ακόμα και αν συνέβη τυχαία.

* Η βιβλιοθήκη δεν υπήρχε ως ξεχωριστό κτίριο την εποχή της επίσκεψης του Στράβωνα το 20 π.Χ.

* Η πεποίθηση ότι Καίσαρας είχε καταστρέψει τη βιβλιοθήκη ήταν διαδεδομένη από την εποχή που η οικογένεια του έπαψε να κατέχει τον αυτοκρατορικό θρόνο στα τέλη του πρώτου μ.Χ. αιώνα. Ο Πλούταρχος, ο Γέλλιος και ο Σενέκας αποτελούν την απόδειξη γι’ αυτό. Πρέπει επομένως να υποθέσουμε ότι η βιβλιοθήκη δεν υπήρχε τότε. Ο Πλούταρχος ιδιαίτερα, ως Έλληνας, σίγουρα θα ήξερε εάν υπήρχε.

Μπορεί τα αναγνωστήρια, τα οποία αποτελούσαν μέρος του Μουσείου, να επέζησαν, όμως όπως μας λένε όλες οι πηγές, τα βιβλία κάηκαν από τον Ιούλιο Καίσαρα.

Θεόφιλος

Και πάλι, ας δούμε πρώτα την κυρίαρχη ιστορία:

Ο Θεόφιλος, ο Πατριάρχης της Αλεξανδρείας, είναι επίσης και ο προστάτης άγιος των εμπρηστών. Καθώς ο Χριστιανισμός στραγγάλιζε σιγά-σιγά τον κλασικό πολιτισμό, τον τέταρτο αιώνα ήταν πολύ δύσκολο να είναι κανείς ειδωλολάτρης. Στην Αλεξάνδρεια βρισκόταν ο μεγάλος ναός του Σέραπι, που ονομαζόταν Σεράπειο και κολλητά σε αυτό ήταν η Μεγάλη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, όπου διατηρούνταν όλη η σοφία των αρχαίων.

Ο Θεόφιλος ήξερε ότι όσο υπήρχε αυτή η γνώση, οι άνθρωποι θα έτειναν λιγότερο να πιστέψουν στην Αγία Γραφή, έτσι ξεκίνησε να καταστρέψει όλους τους ειδωλολατρικούς ναούς. Αλλά το Σεράπειο ήταν ένα τεράστιο κτίσμα, πάνω σε ανάχωμα και πέρα από τις ικανότητες των μαινόμενων χριστιανών φανατικών να το πλήξουν. Ο Πατριάρχης λοιπόν επικοινώνησε με τη Ρώμη. Από εκεί, ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Μέγας, ο οποίος είχε διατάξει την εξολόθρευση του παγανισμού, έδωσε την άδειά του για την καταστροφή του Σεραπείου. Συνειδητοποιώντας πως δεν θα είχαν καμία τύχη, οι ιερείς και οι ιέρειες εγκατέλειψαν το ναό τους στα νύχια του όχλου ο οποίος εισέβαλε σε αυτόν με αποτέλεσμα το οικοδόμημα να καταστραφεί συθέμελα και τα χειρόγραφα να καούν σε τεράστιες πυρές στους δρόμους της Αλεξάνδρειας.

Ο Θεόφιλος ήταν πράγματι ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας την εποχή που το Σεράπειο είχε μετατραπεί σε χριστιανική εκκλησία αλλά ο ίδιος ποτέ δεν έγινε άγιος. Η ημερομηνία που δίνεται συνήθως για τα γεγονότα είναι το 391 μ.Χ., όταν ήταν αυτοκράτορας ο Θεοδόσιος, ο οποίος «προσηλύτιζε» τους υπηκόους του στο Χριστιανισμό με μεγάλο ζήλο. Η αντιδικία που υπάρχει εδώ είναι ότι υπήρχε και μια άλλη βιβλιοθήκη στο Σεράπειο και ήταν αυτή που κατέστρεψε ο όχλος των χριστιανών κατά τη λεηλασία του ναού. Πρέπει επομένως να διαπιστώσουμε εάν όντως υπήρχε ακόμη μία βιβλιοθήκη εκεί και επίσης αν όντως την κατέστρεψε ο Θεόφιλος.

Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΣΤΟ ΣΕΡΑΠΕΙΟΝ.

Μία από τις πιο γνωστές μαρτυρίες για τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας προέρχεται από το 1780 περίπου και είναι αυτή του σημαντικού ιστορικού και οπαδού του Διαφωτισμού, Έντουαρντ Γκίμπον ο οποίος για την καταστροφή κατηγόρησε αποκλειστικά τους χριστιανούς κατά τη διάρκεια των γεγονότων του 391 μ.Χ. επί επισκόπου Θεοφίλου. Ιστορικοί που διακρίνουν στοιχεία προκατάληψης από τον Γκίμπον ενάντια στον Xριστιανισμό, θεωρούν ότι ο Γκίμπον, από εσφαλμένη εκτίμηση, συνέχεε τη βασιλική βιβλιοθήκη με εκείνη που βρισκόταν κοντά στον ναό του Σέραπι. Σχετικά με τις αναφορές του Γκίμπον για το θέμα αυτό, θα πρέπει να επισημανθεί ότι σε μια αντίστοιχη περίπτωση της ιστορίας, με ευκολία αθώωνε τους Άραβες για την μεγάλη μαρτυρούμενη καταστροφή βιβλίων στην Αλεξάνδρεια στις αρχές του 7ου αιώνα και είναι ενδεικτικό ένα απόσπασμα στο οποίο υπερασπίζει τους Άραβες:

«Αν όμως, οι ογκώδεις τόμοι των διχογνωμιστών, αρειανών και μονοφυσιτών, χρησιμοποιήθηκαν πραγματικά για τη θέρμανση των δημόσιων λουτρών, ο φιλόσοφος θα παραδεχτεί χαμογελώντας ότι εντέλει θυσιάστηκαν για το καλό της ανθρωπότητας»

Τα χρόνια που μεσολάβησαν

Στα χρόνια που μεσολάβησαν, οι πηγές δεν αναφέρουν τίποτα για τη βιβλιοθήκη. Ωστόσο, η Αλεξάνδρεια παρέμεινε το κέντρο των επιστημών ενώ υπήρχαν και άλλες βιβλιοθήκες. Ο αυτοκράτορας Κλαύδιος ίδρυσε την επώνυμη Κλαυδιανή βιβλιοθήκη ως κέντρο ιστορικών μελετών και ο Αδριανός ίδρυσε μια βιβλιοθήκη στο ναό του Καίσαρα κατά την επίσκεψή του στην Αλεξάνδρεια. Ο δε Πλούταρχος μας πληροφορεί ότι ο Μάρκος Αντώνιος έδωσε στην Κλεοπάτρα ως δώρο όλο το περιεχόμενο – περίπου 200.000 πάπυροι – της βιβλιοθήκης της Περγάμου.

Ο Ιωάννης Τζέτζης, βυζαντινολόγος του 12ου αιώνα, στα «Προλεγόμενα στον Αριστοφάνη» δίνει κάποιες λεπτομέρειες σχετικά με τον κατάλογο του ποιητή Καλλίμαχου (πέθανε μετά το 250π.Χ), ο οποίος είπε ότι υπήρχαν περίπου 500.000 πάπυροι στη Βασιλική Βιβλιοθήκη και άλλοι 42.000 περίπου στην εξωτερική ή δημόσια βιβλιοθήκη.

Ο Καλλίμαχος είναι γνωστός ως προς τις αναφορές του στη βιβλιοθήκη του Σεραπείου αν και συχνά οι αναφορές αυτές διεξάγονται συμπερασματικά. 
Ο Επίσκοπος Επιφάνιος της Κύπρου (πέθανε το 402 μ.Χ.) στο έργο του «Μέτρα και Σταθμά» (μια ερμηνεία της βίβλου) αναφέρει ότι υπήρχαν πάνω από 50.000 τόμοι στη «θυγατρική» βιβλιοθήκη την οποία τοποθετεί στο Σεράπειο. Οι προηγούμενες παρατηρήσεις μας σχετικά με τους αριθμούς εφαρμόζονται πλήρως εδώ αν και θα ήταν δίκαιο να πούμε ότι υπήρχαν πολλοί λιγότεροι πάπυροι στη θυγατρική από ότι στη Βασιλική Βιβλιοθήκη.

Παρά τη συνέχιση της ακαδημαϊκής δραστηριότητας, η Αλεξάνδρεια υπέστη πολλά μέχρι το 391 μ.Χ. Ο Αύγουστος την υποβάθμισε, οΚαρακάλλας κατέσφαξε πολλούς από τους πολίτες της ως αντίποινα προσβολής που θεώρησε ο ίδιος ότι έγινε στο πρόσωπο του και οΑυρήλιος επίσης λεηλάτησε την πόλη και το παλάτι στο οποίο βρισκόταν το Μουσείο. Τέλος, η πόλη καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από το Διοκλητιανό στις αρχές του τετάρτου αιώνα.

Αμμιανός Μαρκελλίνος – Ρωμαϊκή Ιστορία

Στην Ρωμαϊκή Ιστορία, ο Αμμιανός υμνεί το Σεράπειο αλλά στη συνέχεια τα συγχέει λίγο και λέει ότι οι βιβλιοθήκες που βρίσκονταν σε αυτό ήταν εκείνες που κάηκαν από τον Καίσαρα κατά τον Αλεξανδρινό πόλεμο. Το σημείο αυτό είναι σημαντικό, επειδή ο Αμμιανός είχε επισκεφθεί την Αλεξάνδρεια, όμως παρόλα αυτά λέει πως «στο Σεράπειο υπήρξαν πολύτιμες βιβλιοθήκες» σε συντελεσμένο χρόνο. Αυτό ήταν πριν το 391 μ.Χ., όταν ο Θεόφιλος και η συμμορία του άρχισαν το «έργο» τους και υποδηλώνει με έμφαση ότι δεν υπήρχαν βιβλία στο ναό κατά τη στιγμή της καταστροφής του.

Ρουφίνος Τυράννιος – Εκκλησιαστική Ιστορία

Η πρώτη περιγραφή για τη λεηλασία του Σεραπείου ήταν σίγουρα αυτή του Σωφρονίου Α’, ενός χριστιανού λόγιου, γνωστού από το έργο του «Σχετικά με την ανατροπή του Σέραπι» που έχει χαθεί. Ο Ρουφίνος (πέθανε το 410 μ.Χ.) ήταν ένας Λατίνος ορθόδοξος χριστιανός που πέρασε πολλά χρόνια της ζωής του στην Αλεξάνδρεια. Έφτασε σε αυτήν το 372 μ.Χ. και μολονότι δε γνωρίζουμε αν ήταν ή όχι παρών κατά την καταστροφή του Σεραπείου, ήταν σίγουρα εκεί την ίδια περίπου χρονική περίοδο.

Έκανε μια μάλλον ελεύθερη μετάφραση της Ιστορίας της Εκκλησίας του Ευσέβιου στα λατινικά και στη συνέχεια, πρόσθεσε σε αυτή τα δικά του βιβλία X και XI, συνεχίζοντας την αφήγηση μέχρι τη δική του εποχή. το βιβλίο ΧΙ αποτελεί την καλύτερη πηγή για τα γεγονότα στο Σεράπειο, τα οποία περιγράφει λεπτομερώς. Η αναφορά του σχετικά με τον αριθμό των βιβλίων συμφωνεί σε μεγάλο βαθμό με αυτή που δίνεται παραπάνω. Φαίνεται να εκφράζει τη λύπη του για την καταστροφή του Σεραπείου αλλά θέτει ξεκάθαρα την ευθύνη στους ειδωλολάτρες που υποκίνησαν τον όχλο των χριστιανών.

Ευνάπιος – Βίοι φιλοσόφων

Ο ειδωλολάτρης συγγραφέας Ευνάπιος από την Αντιόχεια (πέθανε μετά το 400 μ.Χ) συμπεριέλαβε τη λεηλασία του Σεραπείου στο βιβλίο του «Βίος Αντωνίου» ο οποίος, πριν πεθάνει το 390 μ.Χ, είχε προφητέψει ότι όλοι οι ειδωλολατρικοί ναοί της Αλεξάνδρειας θα καταστρέφονταν. Εκτός από το ότι ήταν ειδωλολάτρης, ο Ευνάπιος ήταν έντονα αντιχριστιανός και κατέβαλε κάθε προσπάθεια να κάνει τον Θεόφιλο και τους οπαδούς του να φαίνονται όσο το δυνατόν ανόητοι. Η αφήγηση του είναι γεμάτη δηλητήριο και σαρκασμό καθώς περιγράφει τη λεηλασία του ναού ως μάχη δίχως εχθρό. Συνεπώς, αν είχε καταστραφεί η μεγάλη βιβλιοθήκη τότε ο Ευνάπιος σίγουρα θα το είχε αναφέρει. Όμως δεν το κάνει.
Σωκράτης ο Σχολαστικός, Ερμίας και Θεοδώρητος

Ο Σωκράτης ο Σχολαστικός (πέθανε μετά το 450 μ.χ) έγραψε επίσης ένα βιβλίο με τίτλο «Ιστορία της Εκκλησίας» ως συνέχεια αυτή του Ευσέβιου. Ήταν πιο λεπτομερής και γραμμένη στα ελληνικά. Περιέχει ένα κεφάλαιο σχετικά με την καταστροφή του Σεραπείου στο οποίο καταθέτει ότι η πράξη διατάχθηκε από τον αυτοκράτορα, ότι το κτίριο κατεδαφίστηκε και ότι μετατράπηκε αργότερα σε εκκλησία. Και πάλι όμως δεν γίνεται καμία αναφορά στα βιβλία που θα μπορούσαν να βρίσκονται στο Σεράπειο ή τι μπορούσε να έχει συμβεί σε αυτά.Το κείμενο του σχετικά με τα ιερογλυφικά σε σχήμα σταυρού που βρέθηκαν στο ιερό μας δίνει μια ιδέα για το πώς ο Χριστιανισμός μετέτρεπε διάφορα ειδωλολατρικά σύμβολα προς όφελός του.

Οι ιστορίες του Ερμία (πέθανε το 443 μ.Χ.) και του Θεοδώρητου (πέθανε μετά το 457 μ.Χ.) καλύπτουν μια παρόμοια περίοδο. Παρά την ικανοποίηση τους να εκθέσουν λεπτομερώς την καταστροφή του Σεραπείου, δεν αναφέρουν καθόλου τα βιβλία αν και ο Θεοδώρητος λέει ότι κάηκαν τα ξύλινα είδωλα του Σέραπι. Και οι δύο αυτές ιστορίες εξαρτώνται άμεσα από αυτή του Σωκράτη του Σχολαστικού, όμως περιλαμβάνουν στοιχεία και από άλλες πηγές.

Ορόσιος – Ιστορία κατά των ειδωλολατρών

Ο Ορόσιος (πέθανε μετά από το 415 μ.Χ.) ήταν φίλος του Αγίου Αυγουστίνου και έγραψε την Ιστορία κατά των ειδωλολατρών, η οποίαείχε στόχο να δώσει κακή εικόνα σε οτιδήποτε μη-χριστιανικό. Έτσι, ως ιστορικός είναι άχρηστος αλλά στην αναφορά του για τη Μεγάλη Βιβλιοθήκη λέει κάτι που ξεφεύγει από τη συνηθισμένη του μεροληψία, υποδηλώνοντας πως οι χριστιανοί έκαναν κάτι που ήταν λάθος. Διαβάζουμε: «… υπάρχουν στους ναούς κιβώτια με βιβλία που εμείς οι ίδιοι έχουμε δει και όταν λεηλατήθηκαν τα ιερά αυτά, μας λένε, εκκενώθηκαν από δικούς μας ανθρώπους στη δική μας εποχή.» Η δήλωσή του ότι δεν υπήρχε άλλη σημαντική βιβλιοθήκη στην Αλεξάνδρεια κατά την εκστρατεία του Καίσαρα είναι ενδιαφέρουσα και πηγαίνει αντίθετα με την ύπαρξη μιας βιβλιοθήκης μέσα στο Σεράπειο εκείνη την εποχή. Ωστόσο, ο Ορόσιος αποτελεί πολύ μεταγενέστερη πηγή ώστε να φέρει βάρος σε αυτό το θέμα.

Στο μνημειώδες έργο του Edward Gibbon «η Παρακμή και η Πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας» συναντάμε τις πρώτες αναφορές για την καταστροφή της Μεγάλης Βιβλιοθήκης από τους χριστιανούς. Η ιστορία αυτή έγινε δημοφιλής από τον Carl Sagan που την συμπεριλαμβάνει στο Cosmos. Εκεί αναφέρει και τη δολοφονία της φιλοσόφου Υπατίας . Η δράση της Υπατίας θεωρήθηκε επικίνδυνη για την εξάπλωση του Χριστιανισμού. Έτσι, σταδιακά καλλιεργήθηκε κλίμα εναντίον της που οδήγησε στη βίαιη δολοφονία της από ομάδες φανατικών μοναχών. Παρότι η ίδια είχε πολλούς φίλους χριστιανούς, προτίμησε να μείνει πιστή στις αρχαιοελληνικές παραδόσεις.

Ο φόνος της Υπατίας περιγράφεται στα γραπτά του χριστιανού ιστορικού Σωκράτη του Σχολαστικού:

«Όλοι οι άνθρωποι την σεβόταν και την θαύμαζαν για την απλή ταπεινοφροσύνη του μυαλού της. Ωστόσο, πολλοί με πείσμα την ζήλευαν και επειδή συχνά συναντούσε και είχε μεγάλη οικειότητα με τον Ορέστη, ο λαός την κατηγόρησε ότι αυτή ήταν η αιτία που ο Επίσκοπος και ο Ορέστης δεν γινόταν φίλοι. Με λίγα λόγια, ορισμένοι πεισματάρηδες και απερίσκεπτοι κοκορόμυαλοι με υποκινητή και αρχηγό τους τον Πέτρο, έναν οπαδό αυτής της Εκκλησίας, παρακολουθούσαν αυτή τη γυναίκα να επιστρέφει σπίτι της γυρνώντας από κάπου. Την κατέβασαν με τη βία από την άμαξά της, την μετέφεραν στην Εκκλησία που ονομαζόταν Caesarium, την γύμνωσαν εντελώς, της έσκισαν το δέρμα και έκοψαν τις σάρκες του σώματός της με κοφτερά κοχύλια μέχρι που ξεψύχησε, διαμέλισαν το σώμα της, έφεραν τα μέλη της σε ένα μέρος που ονομαζόταν Κίναρον και τα έκαψαν.»

Ηθικός αυτουργός θεωρήθηκε ο επίσκοπος της Αλεξάνδρειας, Κύριλλος, ο οποίος είχε έρθει σε μεγάλη αντίθεση με τον Ρωμαίο Κυβερνήτη της Αιγύπτου και φιλικά διακείμενου προς την Υπατία, Ορέστη.

Χαλίφης Ομάρ

Η ιστορία σύμφωνα με το θρύλο:

Οι μουσουλμάνοι εισέβαλαν στην Αίγυπτο κατά τον έβδομο αιώνα, καθώς ο φανατισμός τους, τους οδηγούσε σε κατακτήσεις οι οποίες θα σχημάτιζαν μια αυτοκρατορία που θα εκτεινόταν από την Ισπανία έως την Ινδία. Η Αίγυπτος δεν αντιστάθηκε σχεδόν καθόλου και οι ντόπιοι βρήκαν την εξουσία του Χαλίφη πιο ανεκτική από εκείνη των Βυζαντινών πριν από αυτόν. Ωστόσο, όταν ένας Χριστιανός που ονομαζόταν Ιωάννης ενημέρωσε τον τοπικό Άραβα στρατηγό ότι υπήρχε στην Αλεξάνδρεια μια μεγάλη βιβλιοθήκη η οποία κρατούσε όλες τις γνώσεις του κόσμου, αυτός αναστατώθηκε. Τελικά έστειλε μήνυμα στη Μέκκα από όπου ο Χαλίφης Ομάρ διέταξε πως όλα τα βιβλία στη βιβλιοθήκη θα έπρέπε να καταστραφούν, επειδή, όπως είπε «είτε θα αντικρούουν το Κοράνι, και στην περίπτωση αυτή θα είναι αιρετικά, είτε θα συμφωνούν με αυτό, οπότε θα είναι περιττά».

Ως εκ τούτου, όλα τα βιβλία και οι πάπυροι της βιβλιοθήκης δόθηκαν ως καύσιμο στα λουτρά της πόλης. Τόσο τεράστιος ήταν ο όγκος της βιβλιογραφίας ώστε χρειάστηκαν έξι μήνες για να απανθρακωθούν θερμαίνοντας τις σάουνες των κατακτητών.

Ο επικεφαλής των Μουσουλμανικών δυνάμεων ο οποίος κατέλαβε την Αίγυπτο το 640 μ.Χ. ονομαζόταν ‘Amr και ήταν αυτός που υποτίθεται ότι ρώτησε τον Ομάρ τι να κάνει με την περίφημη βιβλιοθήκη που βρέθηκε υπό τον έλεγχο του.

Λίγες μόνο πηγές χρειάζεται να εξετάσουμε και είναι πολύ μεταγενέστερες. Η πρώτη προέρχεται από το 12ο αιώνα και είναι γραμμένη από τον Abd al Latif (πέθανε το 1231) ο οποίος, στο βιβλίο «Απολογισμός της Αιγύπτου», καθώς περιγράφει την Αλεξάνδρεια, αναφέρει τα ερείπια του Σεραπείου. Τα προβλήματα με αυτό ως ιστορικό ντοκουμέντο, είναι τεράστια και ανυπέρβλητα, καθώς παραδέχεται ότι η πηγή των πληροφοριών του προέρχεται από φήμες.

Το δέκατο τρίτο αιώνα ο μεγάλος Ιακωβίτης χριστιανός Επίσκοπος Γρηγόριος Μπαρ (Hebræus-πέθανε το 1286), που ονομάζεται Abû ‘l Faraj στα αραβικά, ξεκαθαρίζει την ιστορία και περιλαμβάνει το περίφημο επίγραμμα από το Κοράνι. Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο σχετικό με το πού βρήκε την ιστορία, αλλά φαίνεται ότι πρόκειται για μια ιστορία που έκανε το γύρο μεταξύ των Χριστιανών που ζούσαν κάτω από την κυριαρχία των μουσουλμάνων.

Ο Γρηγόριος κατέγραψε άφθονες παρατραβηγμένες ιστορίες σχετικά με οιωνούς και τερατουργήματα έτσι θα πρέπει αυτή η ιστορία να αντιμετωπιστεί με καχυποψία.

Στο βιβλίο «Η Εξαφανισμένη Βιβλιοθήκη», ο Canfora αναφέρει ένα Συριακό χειρόγραφο που δημοσιεύθηκε στο Παρίσι στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, του François Nau. Γράφτηκε από έναν χριστιανό μοναχό τον ένατο αιώνα και περιγράφει με λεπτομέρειες τη συνομιλία μεταξύ του Ιωάννη και του Χαλίφη Ομάρ.Στη γαλλική μετάφραση του βιβλίου αυτού όμως δεν υπάρχει αναφορά σε καμία βιβλιοθήκη και φαίνεται να αποτελεί παράδειγμα θεολογικού διαλόγου μεταξύ δύο ατόμων. Με άλλα λόγια, δεν είναι ιστορικό και ούτε αξιώνεται ως τέτοιο.
Τα σφάλματα στις πηγές είναι προφανή και η ίδια η ιστορία είναι σχεδόν εντελώς απίστευτη. Κατ ‘αρχάς,ο Γρηγόριος Μπαρ εκπροσωπεί το χριστιανό στην ιστορία του, δηλαδή κάποιον Ιωάννη από το Βυζάντιο, ο οποίος ήταν νεκρός την εποχή της μουσουλμανικής εισβολής. Επίσης, το ότι η βιβλιοθήκη έκανε έξι μήνες για να καεί είναι απλά φαντασία και το είδος της υπερβολής που μπορεί να περιμένει κανείς από τους αραβικούς θρύλους όπως οι «Αραβικές Νύχτες».Ωστόσο, η διάσημη παρατήρηση του Alfred Butler, ότι τα βιβλία της βιβλιοθήκης ήταν φτιαγμένα από περγαμηνή, η οποία είναι υλικό που δεν καίγεται, δεν είναι αλήθεια. Οι πολύ μεταγενέστερες πηγές είναι ύποπτες, καθώς δεν υπάρχει ίχνος αυτής της θηριωδίας σε καμία προγενέστερη λογοτεχνία – ακόμη και στο Κοπτικό Χριστιανικό χρονικό του Ιωάννη Νικίου (πέθανε το 640 μ.Χ.) ο οποίος κατέγραψε την Αραβική εισβολή.Τέλος, η ιστορία προέρχεται από έναν χριστιανό διανοούμενο ο οποίος ήταν πολύ πρόθυμος να κακολογήσει τη μουσουλμανική θρησκεία. Εδώ ίσως Θα πρέπει λοιπόν να την απορρίψουμε ως θρύλο.

Άρθρο Δώρα Σπυρίδου

Πηγές:
Ιούλιος Καίσαρας, Οι εμφύλιοι πόλεμοι
Χίρτιος, Ο Αλεξανδρινός Πόλεμος
Στράβων – Γεωγραφία
Λίβιος, Η Ιστορία της Ρώμης
Φλόρος, Η Επιτομή της Ιστορίας της Ρώμης 
Σενέκας ο νεώτερος, -Σχετικά με την ηρεμία του μυαλού
Πλούταρχος, Η ζωή του Καίσαρος
Δίων Κάσσιος, Ρωμαϊκή Ιστορία 
Αύλος Γέλλιος, Αττικές Νύχτες 
Αμμιανός Μαρκελλίνος, Ρωμαϊκή Ιστορία 
Ορόσιος, Ιστορία κατά των Ειδωλολατρών 
Ρουφίνος Τυράννιος – Εκκλησιαστική Ιστορία
Ευνάπιος – Βίοι φιλοσόφων
Σωκράτης ο Σχολαστικός, Ιστορία της Εκκλησίας
Εdward Gibbon, Decline and Fall of the Roman Empire
Abd al Latif, Account of Egypt

Ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια..

Πηγήhttp://strangehellas.blogspot.com/2011/09/blog-post_18.html#more

 

ΑΡΝΟΥΜΑΙ

Μη με ρωτάτε συνεχώς το γιατί.

Η πατρίδα μας χάνεται… Η πατρίδα μας πεθαίνει στα πεζοδρόμια των μεγαλουπόλεων… Η πατρίδα μας βρίσκεται κάτω από μια κατοχική κυβέρνηση παραδομένη δίχως όρους… Η Ελλάδα σιδηροδέσμια οδηγείτε στη γκιλοτίνα της παγκοσμιοποίησης…      

Αρνούμαι με συνείδηση να γράψω.

Αρνούμαι να προσφέρω και το παραμικρό χώρο από τα ηλεκτρονικά μπλοκ που διαχειρίζομαι στους δόλιους κατακτητές της πατρίδας μου.

Αρνούμαι να γίνω ένα ακόμη γρανάζι στη καλοστημένη μηχανή που θα πολτοποιήσει τη χώρα του πνεύματος , του φωτός καθώς έτσι τη κατάντησαν: μια μικρή και ποταπή χώρα, ικέτισσα για ζωή στους δήμιούς της.

Αρνούμαι να συμμετάσχω στο φαγοπότι των οικονομικών δολοφόνων, των πολιτικών διαφθορών, των αισχρών προδοτών…

Δεν παραδίνομαι, δεν γίνομαι ένα επιπλέων ‘’τσιράκι’’ τους.

ΑΡΝΟΥΜΑΙ!!!  

Η διαπόμπευση και ο διασυρμός της σορού του Κίρο Γκλιγκόρωφ στο δημοτικό αγροτικό όχημα!

 

Τα κατινίστικα ευτράπελα των σκοπιανών δεν έχουν συμμάζεμα…

Η κυβέρνηση του Νίκολα Γκρουέφσκι διέσυρε τον νεκρό Κίρο Γκλιγκόρωφ επειδή κάποτε τόλμησε να πει ότι οι Σκοπιανοί είναι Σλάβοι, που ήρθαν στην περιοχή τον 6ο μ.Χ. αιώνα και πως δεν έχουν καμία σχέση με τον Μέγα Αλέξανδρο.
Φαίνεται λοιπόν, πως όποιος λέει την αλήθεια και δεν εξυπηρετεί τη ‘’τάξη πραγμάτων’’ που θέλει η κυβέρνηση των σκοπίων, η οποία επιβάλει την έχθρα και το μίσος προς την Ελλάδα, θα βρίσκεται αντιμέτωπος με τις όποιες συνέπειες (ακόμα και ευτράπελες) που θα ορίζει το εθνικιστικό καθεστώς του Ν. Γκρουέφσκι.

Ο πρώτος πρόεδρος των σκοπίων, ο άνθρωπος που μισούσε ουσιαστικά την Ελλάδα έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 95 ετών. Κι όμως, επειδή κάποτε είπε την αλήθεια για την καταγωγή των σκοπιανών το σημερινό καθεστώς των σκοπίων, του Ν. Γκρούεφσκι, του ‘’επιφύλαξε’’ τον διασυρμό στο «τελευταίο ταξίδι» μεταφέροντάς τον με δημοτικό αγροτικό όχημα. Έτσι, αρκετά αστεία για τον περισσότερο κόσμο, ο Κίρο Γκλιγκόρωφ κηδεύτηκε σαν προδότης, επειδή είπε την αλήθεια στους συμπατριώτες του: δηλαδή ότι είναι Σλάβοι!

Η περιβόητη δήλωση του Γκλιγκόροφ και που είναι η μόνη επιστημονικά τεκμηριωμένη ιστορική αλήθεια, θεωρήθηκε προσβολή από τους σκοπιανούς και είχαν αρχίσει από τότε να θέλουν να τον εκδικηθούν. Μάλιστα, πριν μερικά χρόνια τον είχαν πυροβολήσει για αυτή την αιτία και είχε χάσει το ένα μάτι του… 
‘’Είμαστε Σλάβοι και ήρθαμε στην περιοχή τον 6ο π.Χ. αιώνα. Δεν έχουμε καμία σχέση με τον πολιτισμό του Αλέξανδρου’’.
Αυτά ήταν τα λόγια του Κίρο Γκλιγκόροφ (που κατά τα άλλα μισούσε θανάσιμα την Ελλάδα), από την ομιλία του στη Βουλή των σκοπίων το 1992.

Τότε στα έδρανα της αντιπολίτευσης καθόταν ως πρόεδρος του VMRO-DPMNE, ο Λιούπτσο Γκεοργκίεφσκι, ο οποίος σε αρκετά νεαρή ηλικία το 1990 ίδρυσε το νέο VMRO-DPMNE, με το οποίο εκλέχτηκε πρωθυπουργός μέχρι το 2002, για να αποχωρήσει στη συνέχεια προωθώντας ως διάδοχό του τον τεχνοκράτη και νυν ‘’πολιτικό’’ μισέλληνα Ν. Γκρούεφσκι.