Category: Υγεία και ευεξία


Τα τελευταία εκατό χρόνια ο καρκίνος και η άνοια έχουν γίνει ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα υγείας που παρατηρούνται στις αναπτυγμένες χώρες. Οι στατιστικές δείχνουν ότι αποτελούν για αυτά τα κράτη, τη δεύτερη πιο συχνή αιτία θανάτου μετά τις καρδιοπάθειες. Είναι οι ασθένειες που έχει ταυτιστεί με τον τρόπο ζωής και διατροφής των ανθρώπων που ζουν σε χώρες με υψηλούς αριθμούς ανάπτυξης. Ενώ για την εμφάνιση, συνήθως του καρκίνου, έχει κατηγορηθεί μια μεγάλη σειρά παραγόντων. Ένας παράγοντας από αυτούς που έχουν κατηγορηθεί, για την εμφάνιση των καρκινικών ασθενειών τούτων και που έχει περάσει από τα εργαστήρια των επιστημόνων, είναι το σιτάρι καθώς εμφανίζει υψηλά ποσοστά γλουτένης. Είναι όμως, το σιτάρι ένα από τα αίτια των καρκινικών ασθενειών και της άνοιας;

Ας παρακολουθήσουμε κάποιες πληροφορίες που υπάρχουν και σχετίζονται με τις σύγχρονες αυτές μάστιγες.

«Ή γλουτένη του σιταριού καταστρέφει την υγεία της ανθρωπότητας, διότι ως ισχυρή κόλλα επικολλάται εις τα τοιχώματα όλων των αγγείων πού διέρχε­ται, πεπτικούς σωλήνες, έντερα, φλέβες, αρτηρίες κ.λπ. Ένεκα τούτου παρακωλύει την σωστή πέψη, κενώσεις και την κυκλοφορία του αίματος, με τις αντίστοιχες επιβαρύνσεις εις την υγεία.» (ομάδα επιστημών που ερεύνησε προσε­κτικά και δημοσίευσε το 1922 το πρώτο σύγγραμμα γιά τις ομάδες αίματος και τις ιδιαιτερότητες εκάστης στη Θεσσαλονίκη).  Ερευνώντας ή ίδια επιστημονική επιτροπή, το διαιτολόγιο των αρχαίων Ελλήνων έμεινε έκπληκτος. Οί ερευνητές αφού κατέληξαν, σύντομα, ότι βασική τροφή των Ελλήνων είναι το ψωμί. Το ψωμί όμως των Ελλήνων ήταν από ζειά και όχι από σιτάρι!

Οι αρχαίοι δεν έτρωγαν ψωμί από σιτάρι. 
Το σιτάρι το είχαν ως τροφή των ζώων και το ονό­μαζαν ‘’πυρρό’’. Έτρωγαν μόνον ψωμί από ζειά ή Κριθάρι και σε ανάγκη μόνον από κριθάρι ανάμεικτο με Σιτάρι. Ό Μέγας Αλέξανδρος, αναφέρεται πως έτρε­φε την στρατιά του μόνο με ζειά, για να είναι οι άνδρες του υγιείς και σε πνευματικά επίπεδα ικανοί. Φαίνεται πως οι Έλληνες, από τα πανάρχαια χρόνια και έως τις πρώτες δεκαετίες του 20ου μ.Χ.  γνώριζαν πολύ καλά ότι: ‘’φάρ­μακο σου είναι ή τροφή σου’’ ( Ιπποκράτης). Για τούτο τρέφονταν μόνο με τη ζειά που ήταν το βασικό συστατικό του ψωμιού τους. Γνώριζαν μάλιστα ότι ή ζειά τρέφει πρώτιστος το πνεύμα και ρυθμίζει την υγεία. Αυτό μάλιστα το αναφέρει ό Αισχύλος στο ύμνο του προς την Δήμητρα:

«Δήμητερ ή θρέψασα τήν έμήν φρένα είναι με άξιον τών σων μυστηρίων» (Αισχύλος).

Επί πλέον ή ζειά περιέχει άφθονα βιταμίνη ‘Ο’ και πολλά ιχνοστοι­χεία πού χρειάζεται ό οργανισμός μας, συν ένα από τα αμινοξέα, τη πολύ σημαντική Λυσίνη, το πολυτιμότατο τούτο συστατικό για τον οργανισμό μας, πού σήμερα το αγοράζουμε πανάκριβα ως συμπλήρωμα της διατροφής, ενώ παλαιότερα το είχαμε από το ψωμί της ζειάς δωρεάν!

Όμως, εάν παρακολουθήσουμε τα στοιχεία της τρομακτικής αύξησή του καρκίνου στην Ελλάδα, θα παρατηρήσουμε με έκπληξη ό,τι αυτή η ομάδα ασθενειών που χαρακτηρίζονται από τον ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό των κυττάρων, έχουν κάνει την εμφάνισή τους με την αλλαγή της βασικής σύστασης του αλεύρου στον άρτο τα τελευταία ενενήντα χρόνια.

Το ψωμί πού τρώμε από το Σιτάρι έχει τελείως διαφορετικές πρωτεΐνες στηρίξεως από το ψωμί που κατασκευάζεται από τη ζειά. Εδώ ακριβώς έγκειται και ή διαφορά τους…

Γι’ αυτό και οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν τα πυρούς (σιτάρια) για ζωοτροφές και την ζειά για ψωμί μέχρι το 1920 μ.Χ. περίπου. O Θεόφραστος τον 4ο αι. π.Χ, διακρίνει την ζειά σαφώς από την όλυρα (ασπρόσιτος) χαρακτηριζοντάς ως το πλέον αποδοτικότερο από όλα τα είδη των δημητριακών για τον άνθρωπο.

Διότι η Ζειά:
1ον. Βοηθάει στην απορρόφησιν των θρεπτικών συστατικών (ca, mg) κ. ά.
2ον.  Καταστέλλει τις φλεγμονές πού χρονίζουν στον οργανισμό και καταστρέφουν τα υγιή κύτταρα.
3ον. Καταστέλλει τα ένζυμα του καρκινικού κυττάρου (εμποδίζει την ανάπτυξη και μετάσταση του καρκίνου).
4ον. Περιέχει το βασικό αμινοξέο Λυσίνη (Lycin) πού ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα και είναι το βασικό στοιχείο στην βιοχημική λειτουργία του εγκεφάλου.                                                                                                                                                                                                                                             5ον.  Περιέχει μαγνήσιο που επιπλέον ενεργοποιεί τις ενζυματικές διαδικασίες του μεταβολισμού. Για τούτο τα δημητριακά Ζέας συμβάλλουν στη διατήρηση ενός φυσιολογικού σωματικού βάρους. Είναι πλούσια σε υδατάνθρακες χαμηλού γλυκαιμικού δείκτη. Αυτό μάλιστα σημαίνει ότι απορροφώνται αργά και απελευθερώνουν μικρή ποσότητα γλυκόζης στο αίμα. Έτσι, μαζί με τις φυτικές ίνες, αυξάνουν το αίσθημα του κορεσμού και διατηρούν το αίσθημα της πληρότητας για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Και δεν είναι μόνο τούτα τα ωφέλει της ζείας προς τον άνθρωπο…

 

 

Πηγές:                                                                                                                                                                                                                                                                                         Μιχάλης Γριγορίου. Πρώτο βιβλίο ‘’ΤΟ ΟΛΟΝ’’, και το δεύτερο βιβλίο του ‘’ΤΟ ΟΛ-ΟΝ’’  Ένα βιβλίο για την ίαση.                                                    Περιοδικό ΖΕΝΙΘ.

Ηλεκτρονικές πηγές:

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82

http://www.ramnousia.com/2012/06/blog-post_25.html#.ULcbVuQzytk

http://www.bibliofagos.vasilikipitouli.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=531:2012-09-02-07-31-28&catid=14:2010-11-29-08-32-35&Itemid=7

http://filonoi.gr/zeas-aleyri/

https://www.facebook.com/groups/305746176116250/

Advertisements
 

Με τις δύο τούτες λέξεις υποδεικνύουμε την διατροφή που είναι πλούσια σε βιταμίνες, σε υψηλή κατανάλωση υδατανθράκων, σιτηρά, φρούτα, γαλακτοκομικά, λαχανικά ενώ η κύρια μορφή λίπους που χρησιμοποιείται είναι το ελαιόλαδο. Ονομάστηκε δε, Μεσογειακή διατροφή, διότι χρησιμοποιείται από τους ευρωπαϊκούς λαούς της Μεσογείου. Γνωστότερο είναι δε, απ’ τα προϊστορικά χρόνια, ότι η Ελλάδα ήταν που είχε ανακαλύψει της μακροβιότητες ευεργεσίες της.
Ο Πλάτωνας στη ‘’Πολιτεία’’ συνιστά στους νέους μία λιτή διατροφή από ψωμί, βολβούς, ελιές, λάχανα και σαφέστατα είναι αυτή η διατροφή που ονομάζουμε σήμερα, Μεσογειακή διατροφή.
Το 2010 η ΟΥΝΕΣΚΟ συμπεριέλαβε την Μεσογειακή Διατροφή στον Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας, ύστερα από αίτημα που υπέβαλαν από κοινού οι χώρες Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία και Μαρόκο. Η γνώση, η πρακτική και οι παραδόσεις που συνοδεύουν τη μεσογειακή δίαιτα, οι πρώτες ύλες που χρησιμοποιούνται, αλλά και οι κοινωνικές σχέσεις γύρω από το τραπέζι, τις οποίες αυτή ευνοεί, έπεισαν τους κριτές ότι της αξίζει μια θέση στον κατάλογο για την Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά της Ανθρωπότητας.
Δεν θα ήταν λοιπόν άδικο να πούμε πως, η τέχνη μαγειρέματος μιας χούφτας στάρι, λίγης πρασινάδας με δυο-τρεις κουταλιές ελαιόλαδο και η σωστή κατανάλωσή τους μας ενέταξαν στην Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά της Ανθρωπότητας!
Ένα βασικό συστατικό της Μεσογειακής διατροφής είναι η Ελιά. Η ελιά σαν καρπός αλλά και ο χρυσοπράσινος χυμός της, το ελαιόλαδο ως κύρια πηγή λιπαρών που περιέχει μονοακόρεστα λιπαρά οξέα, έχει πατρίδα την Αθήνα. Η ελιά είναι γνωστή από τα πανάρχαια χρόνια αφού καλλιεργούνταν στην αρχαία Ελλάδα ώστε οι ελιές και το ελαιόλαδο αποτελούσαν απ’ τα πλέων πολύ σημαντικά εμπορικά προϊόντα.
Ιστορικά οι Έλληνες ήταν ο πρώτος λαός που καλλιέργησε την ελιά στον ευρωπαϊκό μεσογειακό χώρο και τούτοι ανακάλυψαν τις ευεργετικές της ιδιότητες για τον άνθρωπο.
Ο Πλίνιος αναφέρει, κατά το 580 π.Χ: ‘’ούτε το Λάτιο, ούτε η Ισπανία, ούτε η Τύνιδα γνώριζαν την ελιά και την καλλιέργειά της πριν απ’ τους Έλληνες.’’
Έρευνες που έχουν γίνει από διεθνείς επιστημονικούς οργανισμούς καταδεικνύουν σήμερα την Κρήτη ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μεσογειακής διατροφής. Διότι μέχρι πρωτίστως οι Κρητικοί κατανάλωναν άφθονες φυτικές ίνες, ελαιόλαδο, ελάχιστο κρέας, σε μικρές έως μέτριες ποσότητες ψάρι, κοτόπουλο, γαλακτοκομικά και σχεδόν καθόλου επεξεργασμένα προϊόντα. Έτσι βλέπουμε ότι η κρητική διατροφή συγκέντρωνε τη γνώση και την εμπειρία που μεταδιδόταν από γενιά σε γενιά από την αρχαιότητα. Ώστε οι Κρήτες να είναι εκείνοι που διατήρησαν τις διατροφικές συνήθειές της αρχαίας Ελλάδας μέσα στους αιώνες.

 

Η ζωή εμφανίστηκε μαζί με το θάνατο καθώς κι η υγεία μαζί με την ασθένεια στο σύμπαν.

Στη πορεία της ζωής, στις διάφορες φάσεις της, εμφανίζονται ατυχήματα και ασθένειες που επιζητούν άμεση θεραπεία.

Ο άνθρωπος απ’ τους αρχαιότατους χρόνους προσπάθησε να βρει τους κατάλληλους τρόπους θεραπείας για τις διάφορες λαβωματιές και αρρώστιες του.  

Η θεραπευτική πρακτική των διαφόρων υγιεινών προβλημάτων που σήμερα τα αποκαλούμε  με τον γενικό όρο θεραπεία στο τομέα της  «ιατρικής», ξεκίνησε από τα πολύ παλιά χρόνια. Θα μπορούσαμε να πούμε πως ξεκίνησε από τότε που ο πρωτόγονος άνθρωπος σχημάτισε την ιδέα του φυσικού κακού από το οποίο υπέφερε και απόκτησε, με την πείρα και το πέρασμα των αιώνων, τα μέσα που έπρεπε να χρησιμοποιήσει για την επάνοδο στην κατάσταση της υγείας. Επειδή τον πρώτο καιρό ο άνθρωπος δεν μπορούσε να εξηγήσει όλα που του συνέβαιναν, άρχισε να τ’ αποδίνει δεισιδαιμονικός σε υπερφυσικές δυνάμεις. Αυτό ακριβώς έγινε και με την θεραπεία στη προϊστορική ιατρική.

Οι αρρώστιες θεωρήθηκαν έργα κακών πνευμάτων είτε τιμωρία από μια θεότητα. Έτσι, στη συνέχεια, η θεραπευτική πρακτική ήταν έργο θείας έμπνευσης. Εξαιτίας αυτών των αντιλήψεων, η προϊστορική θρησκεία μονοπώλησε αυτήν την πρακτική και οι «θεραπευτές» ήταν συγχρόνως ιερείς και μάγοι. Σε εκείνη την εποχή οι θεραπευτές γνώριζαν από πείρα, είτε μαθητεία κοντά σε άλλους θεραπευτές, τα είδη τροφών, βοτάνων και άλλων σκευασμάτων τα οποία τα χρησιμοποιούσαν για θεραπευτικούς σκοπούς.

Στους πρωτόγονους λαούς μέχρι σήμερα , οι θεραπευτές/μάγοι/ιερείς ήσαν και εξακολουθούν να είναι ακόμη, τα πιο σεβαστά πρόσωπα. Οι άνθρωποι τους θεωρούν παντοδύναμους και ικανούς να θεραπεύσουν κάθε πρόβλημα υγείας.

Οι θεραπευτές των πρωτόγονων φυλών  ενεργούν με αλλόκοτους τρόπους.

  • Φορούν παράξενες φορεσιές και τερατόμορφες μάσκες που προκαλούν σεβασμό και τρόμο. Χρησιμοποιούν φυλαχτά για να απομακρύνουν κάθε αρνητικό πνεύμα.
  • Χτυπούν κρόταλα, κόκαλα, πέτρες κι αυτοσχέδια τύμπανα για να φοβηθεί το “κακό” πνεύμα και να φύγει απ’ τον άρρωστο.
  • Δέρνουν, τσιμπούν, κουνούν και πολλές φορές δαγκώνουν τον άρρωστο για να φύγει από αυτόν το “κακό” πνεύμα.
  • Χτυπούν ακόμη και τους κορμούς των κοντινών δένδρων για να φύγει το αρνητικό πνεύμα, γιατί νομίζουν ότι εκεί κατοικεί.
  • Δίνουν στους παθόντες αηδιαστικές ουσίες και χρησιμοποιούν άσχημες μυρουδιές ώστε να κάνουν εμετό και να αποβάλουν από μέσα τους το “κακό”.
  • Τον άρρωστο τον  βουτούν σε ζεστό και κρύο νερό εναλλάξ, ενώ έχουν δίπλα του ένα ζώο ή πτηνό είτε κάποιο ομοίωμα, ώστε βγαίνοντας απ’ τον παθόντα το αρνητικό πνεύμα να πάει στο ζώο που κατόπιν θα θυσιαστεί.
  • Καταφεύγουν σε διάφορα αντικείμενα, που πιστεύουν ότι έχουν θεϊκές ικανότητες, όπως τα ξόανα και τα είδωλα που δέχονται ότι έχουν υπερφυσικές δυνάμεις  ενώ παράλληλα τα θεοποιούν.   

 

Το παράξενο βέβαια είναι, ότι την ίδια σχεδόν “γνώση” έχουν και πολλά ζώα, που κατορθώνουν μόνα τους να θεραπεύουν ορισμένες  αρρώστιες και τραυματισμούς.

 Σχεδόν όλα τα πρωτεύοντα έχουν θεραπευτικές γνώσης. Π.χ. ο πίθηκος όταν  τραυματιστεί ανεβαίνει στη κορυφή ενός δένδρου και γλύφει πολύ καλά το τραύμα του. Κατόπιν μασά καρπούς και φύλλα όπου το σκεπάζει με αυτό το μίγμα για να μην μολυνθεί. (ασηψία)

Ο γορίλας βγάζει το ξύλο που τον τρύπησε και βάζει φύλλα με δύναμη επάνω στο τραύμα. (αιμοστασία).

Ο πελαργός, που είναι φύση δυσκοίλιος, παίρνει με το ράμφος του νερό και το εισάγει τακτικά στο απευθυσμένο. (υποκλυσμός)   

Οι σκύλοι και οι γάτες τρώνε διάφορα χόρτα σαν καθαρτικό.

Οι ιπποπόταμοι απλώνουν λάσπη στο δέρμα τους για να μην το ξεράνει ο ήλιος. (ηλιοπροστασία)  και πολλά άλλα…

 Συνεχίζεται…..

 
 
                                                                                        
 

 

Στέβια (he’ê ka’a), ενώ η επιστημονική της ονομασία: Stevia rebaudiana Bertoni, είναι άραγε το φυτό του μέλλοντος;…

 

 

 

Το φυτό Στέβια, το οποίο χρησιμοποιήθηκε επί αιώνες από τους αυτόχθονες Νοτιαμερικανούς, έχει τραβήξει τον τελευταίο καιρό τα φώτα της δημοσιότητας. Η Στέβια περιέχει φυσικά γλυκαντικά, τους γλυκοζίτες στεβιόλης, οι οποίοι έχουν έως και 300 φορές πιο γλυκιά γεύση από τη ζάχαρη, χωρίς όμως να προσδίδουν θερμίδες. Θα μπορούσε, λοιπόν, η Στέβια να προστεθεί στο χαρτοφυλάκιο της γλυκύτητας, βοηθώντας έτσι στη διαχείριση του βάρους μας; Οι καταναλωτές της Ευρώπης όμως θα πρέπει να περιμένουν τα τελικά εργαστηριακά αποτελέσματα…..

 Στις μέρες μας είναι διαθέσιμη στις περισσότερες παγκόσμιες αγορές σε μια μεγάλη ποικιλία γλυκαντικών, τα οποία προσφέρουν τη γλυκιά γεύση χωρίς να περιέχουν την “ενέργεια” που σχετίζεται με τη ζάχαρη. Σε αυτήν τη μεγάλη ομάδα συστατικών περιλαμβάνονται «έντονα» γλυκαντικά, όπως η ασπαρτάμη, η ακεσουλφάμη Κ, η σακχαρίνη, η σουκραλόζη και  οι γλυκοζίτες στεβιόλης, τα οποία είναι κατά εκατοντάδες φορές πιο γλυκά από τη ζάχαρη. Καθώς απαιτούνται πολύ μικρές ποσότητες, ώστε να επιτευχθεί η γλυκιά γεύση, η ενεργειακή συνεισφορά των παραπάνω συστατικών είναι αμελητέα σε σύγκριση με τη ζάχαρη. Σε αντίθεση με άλλα έντονα γλυκαντικά, οι γλυκοζίτες της στεβιόλης προσφέρουν επιπλέον το πλεονέκτημα ότι είναι αποκλειστικά φυτικής προέλευσης, όπως ακριβώς και η ζάχαρη δίχως τις παρενέργειες της ζάχαρης.

Ο θάμνος Stevia rebaudiana Bertoni, ή απλά Stevia όπως συνήθως αναφέρεται, πήρε το όνομά του από τον Ελβετό βοτανολόγο Moisés Santiago Bertoni, ο οποίος ήταν ο πρώτος που περιέγραψε το φυτό. Η Στέβια είναι φυσικό βότανο, το οποίο φυτρώνει ελεύθερα στην Κεντρική και Νότια Αμερική και ανήκει στην ίδια οικογένεια φυτών με το ηλιοτρόπιο και το ραδίκι. Η Στέβια καλλιεργήθηκε εκτενώς, λόγω των γλυκών της φύλλων και χρησιμοποιήθηκε επί αιώνες από τους αυτόχθονες Νοτιαμερικανούς κατοίκους ως παραδοσιακό γλυκαντικό σε τσάι βοτάνων και άλλα αφεψήματα. Δύο είναι τα κύρια γλυκοσιδικά συστατικά στα φύλλα της: η στεβιοσίδη και η ρεμπαουδιοσίδη Α. Αυτά τα συστατικά έχουν 200-300 φορές πιο γλυκιά γεύση από τη ζάχαρη και, επομένως, μια πολύ μικρή ποσότητα είναι αρκετή, ώστε να επιτευχθεί η επιθυμητή γλυκύτητα. Αυτοί οι γλυκοζίτες έχουν αποτελέσει αντικείμενο πρόσφατων μελετών, όσον αφορά την ασφάλεια και έγκρισή τους.

Ακριβώς όπως και τα άλλα έντονα γλυκαντικά, οι γλυκοζίτες στεβιόλης επιτρέπουν στους καταναλωτές να απολαμβάνουν τη γλυκιά γεύση, χωρίς την προσθήκη θερμίδων στην ημερήσια ενεργειακή τους πρόσληψη, καθώς δεν περιέχουν σημαντικές θερμίδες. Τα έντονα γλυκαντικά μπορεί να έχουν σημαντική συμβολή στη διαχείριση του σωματικού βάρους, όταν χρησιμοποιούνται στη διατροφή ως υποκατάστατα των προστιθέμενων σακχάρων. Επιπλέον, οι γλυκοζίτες στεβιόλης θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως γλυκαντική επιλογή ελεύθερη φαινυλαλανίνης για άτομα με φαινυλκετονουρία, μια σπάνια γενετική ασθένεια που απαιτεί τον έλεγχο της προσλαμβανόμενης φαινυλαλανίνης από όλες τις πηγές.

Η Στέβια καλλιεργείται ακόμα στην Λατινική Αμερική, αλλά στην παραγωγή πλέον κυριαρχούν οι Ασιατικές χώρες. Η Κίνα αποτελεί τον μεγαλύτερο καλλιεργητή Στέβια στον κόσμο, ενώ η Ιαπωνία και η Κορέα διαθέτουν τη μεγαλύτερη αγορά εκχυλισμάτων Στέβια (ο μέσος όρος ζωής της Ιαπωνίας ανέβηκε στις πρώτες θέσεις?). Πρόσφατα, οι ΗΠΑ, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία ενέκριναν ορισμένα παρασκευάσματα Στέβια ως συστατικά σε φαγητά και ροφήματα στις αγορές τους.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, Ιαπωνία άρχισε την καλλιέργεια του φυτού Stevia ως εναλλακτική λύση σε τεχνητές γλυκαντικές ουσίες, όπως κυκλαμικού και ζαχαρίνη, στα οποία υπήρχαν βάσιμες υποψίες για καρκινογόνες ουσίες. Τα φύλλα επεξεργάστηκαν κατάλληλα, το υδατικό εκχύλισμα των φύλλων, και καθαρό steviosides χρησιμοποιηθούν ως γλυκαντικά. Δεδομένου ότι η ιαπωνική εταιρεία Morita Kagaku Kogyo Co, Ε.Π.Ε. που παράγει τη πρώτη εμπορική γλυκαντική Stevia στην Ιαπωνία απ’ το 1971 οι Ιάπωνες έχουν χρησιμοποιήσει Stevia στα προϊόντα διατροφής, αναψυκτικά (συμπεριλαμβανομένων της Coca Cola) και για τη χρήση του διατροφικού πίνακα της γλυκύτητας τους. Η Ιαπωνία καταναλώνει σήμερα Stevia περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα, με τη λογιστική Stevia για το 40% της αγοράς γλυκαντική ουσία.

 Για αιώνες, οι Γκουαρανί φυλές από Παραγουάη, Βολιβία και Βραζιλία χρησιμοποιούνται τη Stevia, το οποίο ονόμασαν he’ê ka’a  "γλυκό herb", ως γλυκαντική ουσία σε αφεψήματα τσάγια και σαν φάρμακο για τη θεραπεία της καούρα και άλλες ασθένειες. Πιο πρόσφατη ιατρική έρευνα έχει δείξει υπόσχεση στη θεραπεία κατά της παχυσαρκία και της υπέρταση. Το Stevia έχει αμελητέες επιπτώσεις στη γλυκόζη του αίματος. Ακόμη μάλιστα ενίσχυση την ανοχή στη γλυκόζη. Συνεπώς, είναι ελκυστική ως φυσική γλυκαντική ουσία σε διαβητικούς και άλλους ασθενείς που σχετίζονται με τους υδατάνθρακες στην ελεγχόμενη διατροφή.

Δυνατή θεραπεία της οστεοπόρωσης έχει προταθεί ότι θραύσης των κελυφών των αβγών μπορεί να μειωθεί κατά 75%, προσθέτοντας ένα μικρό ποσοστό της σκόνης φύλλα Stevia στις ζωοτροφές των κοτόπουλων.  Έχει ακόμα διαπιστωθεί η άποψη ό,τι οι χοίροι που τρέφονται με Stevia εκχύλισμα είχαν διπλάσια περιεκτικότητα σε ασβέστιο σε κρέας τους, αλλά και ετούτες οι διαπιστώσεις έχουν επαληθευτεί σε πανεπιστημιακά εργαστήρια.

Γιατί είναι αρνητική η Ευρώπη;

Το 1999, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αρνήθηκε την έγκριση των φυτών Στέβια, καθώς και των αποξηραμένων φύλλων της, ως τρόφιμα ή συστατικά τροφίμων, εξαιτίας της ανεπάρκειας δεδομένων που αποδεικνύουν την ασφάλειά τους. Επομένως, τα τρόφιμα και ροφήματα που περιέχουν το φυτό Στέβια, ή εκχυλίσματά του ως συστατικά, δεν είναι εγκεκριμένα από την αγορά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από τότε έχουν πραγματοποιηθεί αρκετές μελέτες, με σκοπό τη διερεύνηση της ασφάλειας της Στέβια. Το 2008, αρκετές γνώμες εμπειρογνωμόνων, όπως η Μεικτή Ειδική Επιτροπή των FAO/WHO για τα Πρόσθετα των Τροφίμων (FAO/WHO Expert Committee on Food Additives – JECFA) και ο Αμερικανικός Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων (American Food and Drug Administration – FDA), δήλωσαν ξεκάθαρα ότι η χρήση καθαρών γλυκοζιτών στεβιόλης (≥ 95%) είναι ασφαλής για ανθρώπινη κατανάλωση. Η JECFA καθιστά ως αποδεκτή ημερήσια πρόσληψη την πρόσληψη 0-4 mg ανά kg σωματικού βάρους, το οποίο ισοδυναμεί με καθημερινή δόση έως και 240 mg για μια γυναίκα 60 κιλών ή 280mg για έναν άνδρα 70 κιλών.

 Έως τον Μάρτιο του 2010, η Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφάλειας Τροφίμων (EFSA) θα πραγματοποιήσει μία συνδυαστική αξιολόγηση της ασφάλειας των γλυκοζιτών στεβιόλης. Υπό τον όρο μιας ευνοϊκής γνώμης της EFSA, οι κατευθυντήριες οδηγίες της ΕΕ πιθανόν να αναθεωρηθούν, συμπεριλαμβάνοντας τους γλυκοζίτες στεβιόλης. Έως τότε, τα κράτη – μέλη της ΕΕ μπορούν να εγκρίνουν τα γλυκαντικά Στέβια στη χώρα τους, μέσα από υπάρχοντες μεταβατικούς νόμους. Η Γαλλία πρόσφατα ενέκρινε για δύο έτη τη χρήση της ρεμπαουδιοσίδης A με 97% καθαρότητα στα τρόφιμα και τα ροφήματα.6 Λαμβάνοντας αυτό υπόψη, είναι πολύ πιθανό να εμφανιστούν στο άμεσο μέλλον, σε ορισμένες ευρωπαϊκές αγορές, κάποια προϊόντα με γλυκοζίτες Στέβια ως γλυκαντικά.

 

Βιβλιογραφία:

EUFIC podcast “Managing sweetness”. Presentation of France Bellisle. Διαθέσιμο στη διεύθυνση: www.eufic.org/page/en/page/PODARCHIVE/fftid/managing-sweetness/

EUFIC Food Today n° 49 (2005). Γλυκαντικές ουσίες χαμηλές σε θερμίδες: κάτι περισσότερο από μια γλυκιά γεύση: www.eufic.org/article/el/page/FTARCHIVE/artid/low-calorie-sweeteners/

Phelan S, Lang W, Jordan D and Wing RR (2009) Use of artificial sweeteners and fat-modified foods in weight loss maintainers and always-normal weight individuals. International Journal of Obesity advance online publication 28 July 2009; doi: 10.1038/ijo.2009.147

Joint FAO/WHO Expert Committee on Food Additives (JECFA). Evaluation of certain food additives. WHO Technical Report Series 952, 2009. Διαθέσιμο στη διεύθυνση: http://whqlibdoc.who.int/trs/WHO_TRS_952_eng.pdf

FDA response letter GRAS Notice No. GRN 000253, 17 December 2008. Διαθέσιμο στη διεύθυνση: http://www.fda.gov/Food/FoodIngredientsPackagingGenerallyRecognizedasSafeGRAS/GRASListings/ucm154989.htmGRASListings/ucm154989.htm

French Ministry of Economy, Finance, and Employment. Arrêté du 26 août 2009 relatif à l’emploi du rébaudioside A (extrait de Stevia rebaudiana) comme additif alimentaire. Le Journal officiel de la République française, Edition n° 0206, 6 September 2009. Διαθέσιμο στη διεύθυνση: http://www.journal-officiel.gouv.fr/verifier/explication.php?fic=joe_20090906_0206_0006.pdf.sig&basedir=../publication/2009/0906&joDate=06/09/2009&sommairePage=#e

 

Άννα Έζμπεργκ