Category: Σκέψεις….


Πατέρα.

Όσο περνά ο καιρός, τόσο μου λείπεις πιο πολύ Πατέρα!

Έχουν περάσει ήδη δεκατρία χρόνια που έχεις φύγει για τους άλλους κόσμους, όμως η ενέργεια των έργων και των λόγων σου με ακολουθεί σε κάθε σκέψη.

Δεν με είχες τιμωρήσει ποτέ (γινόσουν ολοκαύτωμα για τα παιδιά σου).

Ποτέ δεν μου έλειψε τίποτε (εκείνες τις δύσκολες εποχές, Εσύ έκανες δυο και τρεις δουλειές για έχουμε μια ευπρεπισμένη, ουσιαστική ζωή)!

Είχες το τάλαντο του ζωγράφου/εικονογράφου, καθώς το είχες εκπαιδεύσει άριστα κοντά στο μεγάλο Φώτη Κόντογλου και που το θυσίασες στον ‘’ερασιτεχνισμό’’ γιατί στο επέβαλε η συνείδηση του Πατέρα!   

Ήσουν ο θεμέλιος λίθος της οικογένειάς μας και παρέμεινες ο συγκεκριμένος λίθος εώς το τέλος της γήινης ζωής σου.

Σήμερα (21/5), θα γιόρταζες, εάν ήσουν κοντά μας, όμως είμαι σίγουρη ότι βιώνεις το Αιώνιο Φως όπως εκείνοι που πέρασαν από τούτη τη πρόσκαιρη ζωή και άφησαν το θετικό τους στίγμα για να τους μνημονεύει για πάρα πολλά χρόνια.

Πατέρα σε αγαπώ κάθε ημέρα όλο και πιο πολύ!         

 

Advertisements

Το ταξίδι…

 
 

Το ταξίδι…

 

 

Είναι εγωιστικό και κουραστικό να γράφεις για το άτομό σου. Συμπαθάτε με, μα θέλω να καταθέσω μια απάντηση σε όλες/ους που κατά καιρούς με ρωτούν για το δικό μου ταξίδι.

(Χθες, πάλι μια φίλη απ’ την Αδελαΐδα, καθώς μιλούσαμε στο messenger,  το ίδιο με ρωτούσε…)

Λίγες ημέρες πριν, από ένα ακόμη ταξίδι που πρόκειται να έχω και καθώς ετοιμάζω την συνήθης βαλίτσα. Σκέπτομαι τους ανθρώπους που με μακαρίζουν για την τύχη, ή, αλλιώς την μοίρα, που μου έδωσε τα φτερά για να γνωρίσω πολλά σημεία του πλανήτη. Κάποιες/οι δε, μου λέγουν να τα γράψω σε βιβλίο…

Κι όμως, «πέτρα που γυρίζει, χώμα δεν πιάνει», καθώς λέει ο λαός μας…

Έτσι παρομοιάζω τον εαυτό μου! Εδώ και πάρα πολλά χρόνια δεν έχω έναν πραγματικά “μόνιμο” χώρο σαν κατοικία. Πολλές φορές αναρωτιέμαι εάν ήταν αλλιώς η πνευματική μου κατάσταση, πως και πια θα ήταν η ζωή μου;

Όχι! Όχι, δεν παραπονιέμαι για όσα μου δωρίθηκαν  απλόχερα… Λέγω απλά για τον χαρακτήρα μου, αυτόν τον ταξιδευτή χαρακτήρα, που πάντα με οδηγούσε σε κάποιο άγνωστο ταξίδι…

Μόλις δεκατριών χρόνων, μια χειμωνιάτικη Κυριακή θυμάμαι, το είχα σκάσει απ’ το σπίτι για να ανέβω (μονάχη), στο βουνό της Πάρνηθας, να δω τα χιόνια… (Κι έκτοτε λάτρεψα το βουνό αυτό της Αττικής.)

Ήθελα, απ’ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα να γνωρίζω νέους τόπους…

Οι περισσότερες έφηβες, κάνουν όνειρα για ένα φυσιολογικό μέλλον. Μα, προσωπικά συνήθως, έπλαθα όνειρα πρώτα για την πνευματική άνοδο (τον Θεό, όπως κι αν τον εννοούσα τότε), κι ύστερα για τόπους κι ανθρώπους που θα γνώριζα.

Σήμερα, μετά από τόσες διαδρομές στο πλανήτη Γη, πιστεύω πια, ότι ο άνθρωπος γεννιέται με τα “κουσούρια” του και δεν πρόκειται να τ’ αλλάξει…

Ένα ακόμη ταξίδι λοιπόν… Κι όλα πάλι να αρχίζουν απ’ την αρχή. Η ίδια ένταση, τα ίδια κρυφά καρδιοχτύπια για να γνωρίσω καινούργια μέρη, να επισκεφτώ ιερά μέρη, καθώς δεν πρόλαβα την προηγούμενη φορά που ήμουν εκεί…

Τα περισσότερα βάδισαν στη ζωή μου με σκοπό, αιτία το ταξίδι. Είναι αλήθεια πως γνώρισα αρκετά και πως τελικά, καταστάλαξε στο είναι μου περισσότερο η αγάπη για το σύνολο της δημιουργίας Του. Τούτο υπάρχει, σαν ο απολογισμός του κέρδους απ’ το δικό μου ταξίδι.

 

Υ.Γ.

Σε λίγες ημέρες φεύγω για Κροατία, Σερβία, Βοσνία, Αλβανία. Πιστεύω να καταφέρω να βγάλω φωτογραφίες. Εδώ, θέλω να σας πω μια άλλη μεγάλη αλήθεια μου. Δεν αγαπώ να απεικονίζομαι…

Σας εύχομαι ένα υπέροχο υπόλοιπο καλοκαιριού, ότι δε κι αν κάνετε να το χαιρόσαστε!

Να είστε πάντα καλά.

 

Πηγή εικόνας:http://www.efecrete.gr/userfiles/image/normal/16%20-%20%CE%9F%20%CE%94%CE%A1%CE%9F%CE%9C%CE%9F%CE%A3.jpg

 

 

Άννα

 

 

Μπορεί και…

 

Από σήμερα έκανα ένα πειραματικό βήμα. Άνοιξα ένα νέο blog!!!

Είναι το  «Annyra Math». Στην εξής ηλεκτρονική διεύθυνση: http://annyramath.blogspot.com/2010/07/blog-post_24.html

 

‘Όσες/οι φίλες/οι το θέλουν, μπορούν να παρακολουθούν και εκεί της αναρτήσεις…

Έως να αποφασίσω ποιος θα είναι ο χώρος που θα ανταπεξέλθει των οραμάτων μου για την ελευθερία του λόγου.

Σας ευχαριστώ για τον χρόνο και τις σκέψεις που διαθέσατε στο χώρο.

 

Annyra P. Ezmperg

Ντροπή…

 
 

Ντροπή…

 

 

 

Δεν βρέθηκαν λέει, πολιτικές ευθύνες στο τεράστιο “πακτωλό” των σκανδάλων…

Blanco κάλυψε ονόματα…

Σε περίοδο εξεταστικής βρισκόμαστε, τα νιάτα δίνουν αποδείξεις για το μέλλον τους κι εμείς, χαλκεύουμε στοιχεία του παρελθόντος υποθηκεύοντας στο σκοτάδι το μέλλον της πατρίδα μας, αποδεικνύοντας πως δεν ξεφύγαμε απ’ το ψεύδος και την συγκάλυψη.

Υποκριτές, που βάζετε μπροστά το “σύστημα” ώστε, να κρύψετε όσους κι όσα μας έβαλαν στο κυκεώνα της οικονομικής κρίσης, της φτώχιας, της κακομοιριάς.  

Δώσατε εξετάσεις και βρεθήκατε όμηροι του σκοτεινού “κυκλώματος”  που λυμαινόταν το δημόσιο χρήμα, τη ζωή και το μέλλον μας!

Με τη παρεταίρο διερεύνηση στους τραπεζικούς λογαριασμούς δεν γίνεται να πάμε παραπέρα και να ζεστάνετε απ’ την ψυχή μας το χώρο της σιβηρικής παγωνιάς που επί είκοσι χρόνια η ληστρική επιδρομή έφερε…   

Περιφέρετε, στα ιδιωτικά κανάλια η γραμματέας του Χριστοφοράκου, (μέσω του δικηγόρου της) και φωνάζει ότι κινδυνεύει η ζωή της… για τον λόγο… που τις έγιναν “περίεργες” ερωτήσεις απ’ την εξεταστική επιτροπή…. Αυτήν την επιτροπή που υπόδειξε, το σπίρτο… καθώς  μας λέει, ότι με τούτο θα ζεστάνει την παγωνιά της ψυχής μας…

Ντροπή…

Γιατί ακόμη μια φορά έρχεται ο λαός να πληρώσει τις αμαρτίες αυτών που βρίσκονται σήμερα με πολύ πλούτο, ενώ όταν εισήρθαν στη πολιτική ζωή, δεν είχαν ούτε κεραμίδι…

Δώσατε εξετάσεις κι αποτύχατε!!!

 

Annyra P. Ezmperg

 

 

 

Υ.Γ.

Με το νέο προφίλ των Windows live δεν έχω καταφέρει, ενώ προσπάθησα αρκετές φορές να απαντήσω στα σχόλια σας… Μου γράφει ότι είναι μεγάλο το κείμενο…

Από την άλλη έχασα πολλές φίλες και φίλους από το δύκτιό μου…

Συγνώμη φίλες, φίλοι…

Ίσως, να είναι λίγος ο χρόνος της παραμονής μου εδώ.

 

Συγνώμη και σας ευχαριστώ.

 

Άννα

 

“Δήθεν” talent show…

 
 

“Δήθεν” talent show

 

 

Ξημέρωσε ο πρώτος μήνας του καλοκαιριού, που θα φέρει την ελαφρύ διάθεση στις ψυχές μας…Ας το ελπίσουμε κι αυτό…Ο Γελαστούλης χαμογελάει πλατιά

Χθες βράδυ, παρακολούθησα ένα ακόμη τηλεοπτικό “δήθεν” talent show…Τι όμορφα που ήταν σκηνοθετημένο! Είδα το παιδί του λαού (στην προκειμένη περίπτωση τον έλεγαν Χρήστο), που με τον δικό του τρόπο, εναντιωνόταν στο “μπλαζέ” της σημερινής ελληνικής μουσικής βιομηχανίας…Αχ, μπράβο Χρήστο μου. Τι ωραία που παίξατε όλοι σας!!! Από την κριτική επιτροπή, μέχρι την αειθαλή παρουσιάστρια…κόντεψα βρε συ, να το πιστέψω και να πωρωθώ για την πάρτι σου…  Μην το πεις πουθενά   

Χι,χι, χι…Χάρηκα εγώ, αλλά είμαι σίγουρη, πως χάρηκαν και κάνα δυο εκατομμύρια Έλληνες μαζί μου…Άσε που θα δώσει τροφή, στα πρωινά, τα μεσημεριανά και τα απογευματινά ξεπεσμένα, ξεπερασμένα τηλεοπτικά κους-κους για μια εβδομάδα…Μέχρι δηλαδή, την άλλη εκπομπή της κρεατομηχανής, της ισοπέδωσης…Του δήθεν, θεάματος των ταλέντων… Ο Γελαστούλης απηύδησε

Πάμφθηνα show (σε παιδεία, σε χρήμα), που γεμίζουν τις ημέρες μας αλλά και ισοπεδώνουν κάθε εναπομείνασα ηθική αξία σε τούτον το τόπο…Εκπομπές που εκπαιδεύουν τις γνώσεις μας για τη ζωή… Να, τόσα πείρε αυτή που πηδήχτηκε, (κουτουπόθηκε), κινηματογραφικά…τόσα, αυτός που πήδηξε (κουτούποσε),τα αχαμνά αυτουνού… Ο λάρυγγας της πενηντάρας αοιδού είναι μεγάλος…Αλλά και οι τρομερές ατάκες των “παρα”μορφωμένων εποχιακών να φέρνουν το φθηνό γέλιο και τη στραπάτσα πατσαβούρα της γνώσης, της χαμένης ηθικής στα μούτρα μας… Ο Γελαστούλης κλείνει το μάτι Ο Γελαστούλης είναι θυμωμένος  

Την δεκαετία του ’80, είχα παρακολουθήσει κάποια περιφερειακά καλοκαιρινά βαριετέ, σε παλιούς κινηματογράφους, συνήθως στα δυτικά της πρωτεύουσας. Εκεί ανέβαζαν κάποια πρώην επιτυχημένα θεατρικά σκετσάκια από δευτερότριτους ηθοποιούς και κάποιοι λαϊκοί τραγουδιστές, φίρμες της εποχής, έκαναν τις αρπαχτές τους…Όλα αυτά με ένα καφέ, είτε με μια πορτοκαλάδα, άντε δυο σουβλάκια το πολύ! Κόκκινη καρδιά

Ήταν η καλοκαιρινή λαϊκή διασκέδαση, ο απλός κόσμος περνούσε όντως καλά και έβλεπε τις εποχιακές φίρμες, Live, δίχως να δώσει υπέρογκα ποσά στα μπουζούκια που πολύ πιθανών να μην τα διέθετε κιόλας…Και οι κοινωνικές ισορροπίες κρατούσαν..

Και σκέφτηκα, πόσο άλλαξαν όλα; Τα παιδιά μας να ζητούν τον εύκολο δρόμο αναγνώρισης, πλουτισμού!!! Να ισοπεδώνονται οι όποιες ανθρώπινες αντιστάσεις τους…να γίνονται έρμαια ενός συστήματος που δεν έμαθε να σέβεται και να αξιοποιεί το ανθρώπινο κάλος…

Κι ο Χρήστος, οι άλλοι; Δυστυχώς, (για αυτούς, για εμάς), ήδη ξοφλημένα γραμμάτια του τηλεοπτικού συστήματος…όπως οι προκάτοχοι τους σε αυτά τα τηλεοπτικά talents show… Που δίνουν το μεγαλύτερο βάρος στη σκηνοθεσία του σκανδάλου για τη τηλεθέαση και την αγορά των διαφημίσεων…παρά σε εσάς άνθρωποι…

Ας είμαστε τουλάχιστον καλά, για να αντέχουμε να εκπαιδευόμαστε…

Καλό καλοκαίρι σε όλους μαςΚόκκινα χείληΚόκκινη καρδιάΚόκκινο τριαντάφυλλο

 

 

Annyra P. Ezmperg    

 

 

 

Κάνατε μπάχαλο την Ελλάδα λέει ο κ. Λάκης Λαζόπουλος…

 

 

Και συνέχισε με μια ακόμη πιο υβριστική λέξη εκείνη που είναι ύβρης και εννοεί τους οίκους ανοχής!!!

Το χθεσινό βράδυ που γύρισε ο Έζμπρεγκ, η τηλεόραση έκπεμπε, σχεδόν άφωνη, σε ελληνικό κανάλι. “Πνιγμένη” με το άρθρο που έγραφα / ετοίμαζα δεν είχα προσέξει ότι έδειχνε την εκπομπή «Αλ Τσαντίρι-Νιους» του κ. Λ. Λαζόπουλου. Είναι αλήθεια, πως όταν πετυχαίνω το πρόγραμμά του κάθομαι και το βλέπω. Και το ιδιωτικό κανάλι που εμφανίζετε να είναι γερμανικών συμφερόντων πια…

Ο κ. Λαζόπουλος πίστευα ότι είναι αρκετά ευφυής και πολύ καλός στο είδος της κοινωνικής σάτιρας που πραγματεύεται. Ο άνθρωπος λοιπόν είναι με πολλά ταλέντα, με αμεσότητα, γρήγορα αντανακλαστικά, οξύ πνεύμα, χιούμορ, εξυπνάδα και “επιλεκτικό” δυστυχώς αυτοσαρκασμό. Έτσι δικαιολογούνται οι μεγάλοι μισθοί του και η περιουσία που έχει αποκτήσει τοποθετώντας τον μάλιστα (στην ψηφοφορία του τηλεοπτικού σταθμού Σκάι) μέσα στους 100 Μεγάλους Έλληνες!

Χθες είπε ο κ. Λάκης Λαζόπουλος: «Το ΕΣΡ έχει μετατραπεί σε επιτροπή λογοκρισίας, όπως συνέβαινε επί Χούντας. Θέλουν να σταματήσει το “Αλ Tσαντίρι” και να με φιμώσουν. Ευχαριστώ για τη χούντα που μου προσφέρετε, δεν θα πάρω. Νομοταγής πολίτης είμαι, νομοταγής μαλ…ς δεν θα γίνω. Τέλος. Είστε ανεξάρτητη και είμαι ανεξάρτητος και εγώ. Εμένα πρέπει να προστατεύετε από την εξουσία και όχι την εξουσία από εμένα».

Ο κ. Λάκης Λαζόπουλος, από το Αλ Τσαντίρι-Νιους επετέθη εναντίον του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου γιατί στην επόμενη συνεδρίασή του θα συζητήσει την υποβολή προστίμου για την εκπομπή του, για δύο θέματα .Για ένα βίντεο που αφορούσε τον σημερινό κ. Πρωθυπουργό κα για κάποια λεγόμενά του για τον πρώην Πρωθυπουργό κ. Κώστα Καραμανλή….

Θυμήθηκα την συχωρεμένη την Αλίκη Βουγιουκλάκη που κυριολεκτικά την είχε κάνει «ρόμπα» με τις τότε σατυρικές επιθέσεις του εναντίον της.  Κάποια φορά, όταν δε έφτασε στο αυτόφωρο δικαστήριο, ο κ. Απόστολος (Λάκης) Λαζόπουλος κατηγορούμενος, διότι σατιρικά «έφτυνε» άλλη μία φορά τις αρχές του Ελληνικού κράτους. Έγραψαν τότε οι εφημερίδες:

 «Στο αυτόφωρο ο Λάκης Λαζόπουλος. Με εντολή του εισαγγελέα, αστυνομικοί της ασφάλειας συνέλαβαν τον κύριο Λαζόπουλο στο θέατρο που εργάζεται και τον οδήγησαν στα κρατητήρια απ’ όπου στην συνέχεια θα οδηγηθεί, για να δικαστεί, στο Αυτόφωρο της Ευελπίδων με την κατηγορία ότι τα κείμενα του θεατρικού έργου προσέβαλαν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας».

Το περιστατικό συνέβη στις 1 Αυγούστου του 1987, όταν ο κ. Λάκης Λαζόπουλος και η κ. Άννα Παναγιωτοπούλου έγραφαν και συμπρωταγωνιστούσαν στη σάτιρα «Τι είδε ο Γιαπωνέζος» η οποία παιζόταν στο θέατρο «Αθήναιον». Την επομένη (στις 2 Αυγούστου) το δικαστήριο αθώωσε και τους δύο ηθοποιούς. Καταλυτική για την αθωωτική απόφαση θεωρήθηκε η υπερασπιστική παρέμβαση της συχωρεμένης Αλίκης Βουγιουκλάκη που παρέστη στο δικαστήριο μετά από παράκληση του θεατρικού επιχειρηματία Γιώργου Λεμπέση.

Έκτοτε δε ο κ. Λ. Λαζόπουλος ξέχασε την σάτιρα για την συγχωρεμένη την Α. Βουγιουκλάκη!!!

Ακόμη θυμήθηκα την εξαίρετη δημοσιογράφο Νανά Παλαιτσάκη (Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2008), που είχε γράψει ένα άρθρο στο zougla.gr:   http://www.zougla.gr/news.php?id=9392, για το γάμο της Μιμής Ντενίσης και με τον τίτλο:

«Ο  ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΣ ΛΑΚΗΣ ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ»

Έγραφε τότε η Νανά Παλαιτσάκη:

«Έχω γράψει και έχω πει και άλλες φορές ότι δυστυχώς ο κάθε ευφυής άνθρωπος έχει δικαίωμα στην βλακεία. Δυστυχώς, δεν γλίτωσε ούτε ο Λάκης Λαζόπουλος.

Αυτό που είδα στην πρεμιέρα της εκπομπής του δεν ήταν σάτιρα. Αναφέρομαι στην κριτική που έκανε για τον γάμο της Μιμής Ντενίση και του συντρόφου της.

Λυπάμαι που έπεσε χαμηλά ο Λάκης… Ανεπίτρεπτο. Έβλεπα, άκουγα και… πάγωσα. Ποιος είναι ο Λάκης Λαζόπουλος που μπορεί να λοιδορεί την ηλικία που επιλέγουν οι άνθρωποι να παντρεύονται; Ποιός είναι ο Λάκης που θα διαπομπεύσει από το Τσαντίρι του, την προσωπική στιγμή δύο ανθρώπων που επέλεξαν για τους δικούς τους λόγους, οι οποίοι αφορούν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ τους ίδιους και τις οικογένειές τους, να ενώσουν τις ζωές του, να εκφραστούν και να εκφράζονται με τον τρόπο που εκείνοι επιλέγουν;

Πάγωσα όταν είδα, εκείνον να διαπομπεύει και το κοινό από κάτω να χειροκροτεί… Τι αρένα! Τι παρακμή! …με την επίφαση του καλοκάγαθου αθώου σατιρικού τσαντιριού…

Λυπάμαι Λάκη γιατί σε πίστεψα… Λυπάμαι γιατί πίστεψα ότι εσύ συγκεκριμένα μπορούσες να λειτουργήσεις δημοσίως, έξω από προσωπικές εμπάθειες… Ο Πολύζος παντρεύτηκε την Ντενίση. Η Ντενίση παντρεύτηκε τον Πολύζο. Κάθε άνθρωπος όσο χρονών και αν είναι, όποιες επιλογές και αν έχει κάνει στην ζωή του, όσους γάμους και αν έχει κάνει πριν… δικαιούται… το αυτονόητο .  Γιατί Λάκη έπεσες τόσο στα μάτια μου… Θα μου πεις…; «σιγά μην κάτσεις να σκάσεις» για την δική μου άποψη… Απλώς να ξέρεις, και σόρυ που το γυρίζω στο προσωπικό, ότι φοβάμαι ότι υποκρίνεσαι τον δημοκράτη, τον φίλο των νέων, τον υποστηρικτή των καινούργιων ιδεών… Επειδή… για να τελειώνω… προς το παρόν, σε έχω ακούσει να θέλεις να προστατεύσεις την κόρη σου, την πρώην σύζυγό σου, την μητέρα σου… και το σέβομαι… μήπως σκέφτηκες την μάνα της Ντενίση; Tο παιδί της ; Ή την οικογένεια του άντρα της;»  http://www.zougla.gr/news.php?id=9392

Για τούτα τα δύο ουσιαστικά (για μένα) παραπτώματα του κ. Λ. Λαζόπουλου έκρινα πάντα με την ταπεινή μου λογική ότι ο κ. Λ. Λαζόπουλος είναι ένας ακόμα υποκινητής του Μπάχαλου που επικαλείται για την Ελλάδα μας!

 

Annyra P. Ezmperg

  

 

Μάνα

 

                                                                                                           Αθήνα  3/2/1997

Μάνα

 

 

Αχ, γερά που ‘ναι  σα θεόρατα βουνά τούτα τα χέρια.

Τα στήθη που με βύζαξαν, αστείρευτες πηγές Θείου ανάματος.

Μάνα, να η αγκάλη σου για μένα!

Τα πάθη μας, τα λάθη μας που τόσο σε πετροβόλησαν

και λύγισαν το κορμί σου ως το χώμα.

-Λες και φιγούρα ήσουν τραγική σε κάποιου αρχαίου ποιητή

τη συγγραφική παλέτα χρώμα-.

Μάνα δική μου Μάνα.

Πώς να το ξέρω; Όταν οι μοίρες σε σπαργάνωναν,

σου έταξαν ν’ ακούσεις απ’ το δικό μου στόμα:

Πως σε λατρεύω και ότι  χρωστώ για να σου πω με υπερηφάνεια,

δυνατά. «Σε ευχαριστώ που είμαι κομμάτι από σένα!»

Τώρα που οι θύελλες κοπάσαν, τώρα που στην αγκάλη σου

νανουρίζεις και δεύτερης σου γέννας, σπέρμα.

Τώρα εσύ, Βασίλισσα, της μικρής μας κοινωνίας αφέντρα,

άπλωσε  για μια ακόμα φορά τα άγια σου χέρια και δώρισέ μας την χαρά:

-Να είσαι ακόμη για πολλά, πολλά μαζί μας χρόνια-.  

 

 

Κάποιες απλές σκέψεις που είχα αφιερώσει στη μητέρα μου. Όταν η μητέρα μου πέθανε το Νοέμβρη του 1999, βρήκα το φύλο του χαρτιού με την αφιέρωση μέσα στο πορτοφόλι της!

Ξέρω ότι κάθε μητέρα είναι ξεχωριστή για τα παιδιά της…Εγώ λάτρευα τον πατέρα περισσότερο και ίσως να το έδειχνα…Όμως είμαι σίγουρη πως η μητέρα με αγαπούσε λίγο περισσότερο απ’ τα άλλα παιδιά της…

Σήμερα, ετοιμάζοντας τα πράγματα για ένα ακόμα ταξίδι βρήκα τούτη την μικρή ταπεινή αφιέρωση και θέλησα να την μοιραστώ μαζί σας.

 

Άννα

 

 

 

Ανάσταση, 2010

 
 

Ανάσταση 2010

 

 

Σε λίγο θα γίνει η περιφορά των επιταφίων…

Το θείο δράμα κορυφώθηκε με την “συμβολική” αποκαθήλωση του Ιησού απ’ τον Σταυρό. Σε λίγες ώρες θα βρεθώ μπροστά στο Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας.

Πριν όμως βαδίσω τα τελευταία τούτα βήματα της συνείδησης…θα  πρέπει να απαλλαχτώ απ’ όσα μπορέσω, απ’ όσα περισσότερα με βαραίνουν.

Κάποιες φίλες, κάποιους φίλους μπορεί να τους πίκρανα στο παρελθόν…

Συγχωράτε με.

Ανακαλύψετε σας παρακαλώ φίλοι μου τη δύναμη της συγγνώμης.

Κι αύριο, μια γιορτινή ημέρα Ανάστασης, ας αναταθεί το πνεύμα σας για μεγαλύτερες ιερές στιγμές.

Είθε ο βιωματικός “συμβολισμός” της Αναστημένης φύσης, του πνεύματος… μην ποτέ μας εγκαταλείψει και πάντοτε να βιώνουμε “εαρινές” ανατάσεις του πνεύματος.

Να περάσατε όπως ποθεί ο καθείς στην πανηγυρική εαρινή φύση με ευτυχισμένα πρόσωπα γύρω του.

Μακάρι όλοι να βιώσουμε τον αποσυμβολισμό των μηνυμάτων της αναστημένης υλικής και πνευματικής υπότασης του κόσμου μας.

 

Συγχωράτε με.

Άννα  

 

Ελλάδα

 

 

 

Ελλάδα

 

 

 

Πόσες πτυχές πατρίδα μου στο σώμα σου κρατάς;

Κάθε πτυχή είν’  προίκα μας και δεν τ’ αλησμονάς.

Κι’αν ήρθαν χαλεποί καιροί, δύσκολα τα χρόνια;

Ελλάδα δεν θα μαραθείς, θε’ να ζεις αιώνια.

 

 

 

 

 

Σαν σήμερα οι Έλληνες επαναστάτησαν

‘κείνον τον τούρκικο ζυγό ετσαλαπάτησαν.

Κι’ αν τώρα, στις κρίσης τον ζυγό σε έχουνε ζεμένη;

Να το θυμούνται όλοι τους, ταχιά, θα σε θωρούν λευτερωμένη. 

 

Άννα  

 

 
 
 

Από μακριά ακούγονται οι σειρήνες περιπολικών, κάποιοι παλεύουν με το έγκλημα υπέρ του δίκιου, υπέρ του νόμου στη καρδιά της νύχτας, στη χαοτική μεγαλούπολη. Πως όμως, θα μπορούσες να πεις σε τούτους του υπερασπιστές του δίκαιου, την αλήθεια;

Ότι μπορεί να είσαστε κι εσείς εκεί όπου βλέπατε τους συμπατριώτες σας να σκοτώνονται άδικα, μπορεί να είσαστε θύματα της παράνοιας κι εσείς. Και σήμερα, όλοι μαζί να βρισκόμαστε πληγέντες μιας οικονομικής κρίσης που εκπήγασε από την κατασπατάληση του χρήματος για τον πόλεμο κατά του Ιράκ, κατά του (τότε) ανερχόμενου στη παγκόσμια οικονομική δομή, του αμερικανοαναθρεμμένου Σαντάμ Χουσεΐν.

Ένας ακόμα βρώμικος πόλεμος με πρόφαση τον αφοπλισμό και τα δήθεν μυστικά όπλα από το ουράνιο της Νιγηρίας. Επί σειρά ετών, ιδιαίτερα μετά το 1990, η κατάσκοποι αλώνιζαν το Ιράκ για να βρουν προφάσεις. Έπρεπε με παντοίους τρόπους να έπαιρναν το πετρέλαιο απ’ τα χέρια του Ιράκ προτού να δυνάμωνε κι άλλο. Εχθές (29/1/2010), στην εξεταστική του Westminster, είπε ο Μπλερ: « αν χρειαζόταν, και τώρα θα το ξαναέκανα. Το πετρέλαιο είχε φθάσει 100 δολάρια το βαρέλι…». Μια φράση που περικλείει όλη την αλήθεια.        

Είναι φορές που θα ήθελα να είχα άλλο επάγγελμα, είναι φορές που λέω: μακάρι η δυσλεξία μου να ήταν σε βαρύτερη μορφή, να μην μπορούσα να συμπληρώσω τις λέξεις, τις φράσεις στο γραπτό λόγο.

Έβλεπα στα μάτια τον Tony Blair, θυμόμουν τη βοήθεια που του είχε προσφέρει ο Εβραϊκής καταγωγής Michael Levy (αργότερα Λόρδος Levy), για τη χρηματοδότηση της εκστρατείας του Μπλερ πριν από το 1997 και στις γενικές εκλογές που κατέθεσε (από διάφορους εράνους), 12 £ εκατ. για την σαρωτική νίκη των Εργατικών.  Ο Levy φυσικά ανταμείφθηκε από τον Μπλερ με τίτλο ευγενείας, και το 2002, λίγο πριν από τον πόλεμο του Ιράκ, ο Μπλερ όρισε τον Levy ως προσωπικό απεσταλμένο του στη Μέση Ανατολή.

Απεκάλεσαν τον Μπλερ «κανίς του Μπους», ο  Antony Seldon, στο βιβλίο του «Blair», αποκαλύπτει πως επί μακρό χρόνο άνηκε στο λόμπι «Labour Friends of Israel».

Σήμερα πάλι, θα συνεχίσει την απολογία του κι είμαι σίγουρη, πως σαν άλλος Πιλάτος, αφού θα νίψει τα χέρια του, θα ρίξει το ανάθεμα σε εμάς γιατί αισθανόμαστε στο “πετσί” μας την προκληθείσα από αυτούς τους πολεμοκάπηλους οικονομική κρίση.

Ποια ήταν τα στοιχεία της αφόπλισης, γιατί ο φάκελος (μυστικών όπλων), έκλεισε πριν καν ανοιχτεί;

Με τη κατάθεσή του ήρθε και το δυσάρεστο συμπέρασμα για τους συγγενείς των Βρετανών θυμάτων, καθώς ο Sir John Chilcot, δύο φορές τον ρώτησε αν είχε καμία λύπη ή μια συγνώμη να πει για την απόφαση του, που προκάλεσε την απώλεια των βρετανικών στρατευμάτων και τις μεγάλες απώλειες ζωής στο Ιρακινό πληθυσμό. Ο Μπλερ δεν κουνήθηκε, ανέκφραστος είπε, «ότι αισθάνθηκε την ευθύνη, αλλά δεν λυπάμαι για την αφαίρεση της ζωής του Σαντάμ Χουσεΐν…»  

 

Annyra P. Ezmperg

 

Πηγή εικόνας:

http://www.thelondondailynews.com/images/tony_blair_is_a_wanker.jpg