Category: Ποίηση….Poems…..


 

 

 

     

 ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΕΣ

Οι Δον Κιχώτες πάνε ομπρός και βλέπουνε ως την άκρη
του κονταριού που εκρέμασαν σημαία τους την Ιδέα.
Κοντόφθαλμοι οραματιστές, ένα δεν έχουν δάκρυ
για να δεχτούν ανθρώπινα κάθε βρισιά χυδαία.

Σκοντάφτουνε στη Λογική και στα ραβδιά των άλλων
αστεία δαρμένοι σέρνονται καταμεσίς του δρόμου,
ο Σάντσος λέει «δε σ’ το ‘λεγα;» μα εκείνοι των μεγάλων
σχεδίων, αντάξιοι μένουνε και: «Σάντσο, τ’ άλογό μου!»

Έτσι αν το θέλει ο Θερβάντες, εγώ τους είδα, μέσα
στην μίαν ανάλγητη Ζωή, του Ονείρου τους ιππότες
άναντρα να πεζέψουνε και, με πικρήν ανέσα,
με μάτια ογρά, τις χίμαιρες ν’ απαρνηθούν τις πρώτες.

Τους είδα πίσω να ‘ρθουνε — παράφρονες, ωραίοι
ρηγάδες που επολέμησαν γι’ ανύπαρχτο βασίλειο —
και σαν πορφύρα νιώθωντας χλευαστικιά, πως ρέει,
την ανοιχτή να δείξουνε μάταιη πληγή στον ήλιο!

 ————————————————————————————————————–

 

Δον Κιχώτες λοιπόν…

Μια ομάδα περίπου 30 ανθρώπων δουλεύει (σπουδάζει κυριολεκτικά), για οκτώ μήνες τον “Δον Κιχώτη”. Είναι εραστές της ηθοποιίας κι έχουν επενδύσει μυαλό, αισθήματα, χρόνο…

Ήρθε η οικονομική κρίση μαζί με την αλλαγή της Δημοτικής αρχής. Τα σκηνικά είναι έτοιμα, οι ρόλοι σχεδόν τέλειοι και αναμένουν το “πράσινο φως” απ’ τους καινούργιος αιρετούς της Δημοτικής αρχής για να που, το, προχωρήστε στο ανέβασμα του έργου…

Άγνωστο ακόμη αν οι ανεμόμυλοι γυρίσουν….

Advertisements
 
 
 
Αρχαίο φρέαρ.
 
 

Κλεάνθης ο Φρεαντλής 331-232 π.Χ.

 

 

Ο Κλεάνθης ήταν Έλληνας Στωικός στοχαστής, φιλόσοφος όπου καταγόταν από την Άσσο της Ιωνίας.

Στο αναρτημένο κείμενο, αφιέρωμα τούτο, θα μελετήσουμε μόνο την ποιητική του πλευρά. Καθώς πέρα από τα φιλοσοφικά του ενδιαφέροντα ασχολήθηκε και με την “θρησκευτική” ποίηση. Με τούτη την ποίηση ο Κλεάνθης επιδίωξε κυρίως να εκλαϊκεύσει τις φιλοσοφικές του αντιλήψεις.

Το επίθετο Φρεαντλής υιοθετήθηκε από την βιοποριστική εργασία του. Αντλούσε από κάποιο φρέαρ (πηγάδι), της νύχτες νερό για να ποτίζονται τα περιβόλια, οι κήποι.

Σαν ποιητική τέχνη αν και είναι πολύ προσεγμένη τεχνικά, δεν έχει τον αέρα, την πνοή για να σε ταξιδεύσει. Δηλαδή, έχει ηθικά συνειδησιακά όρια, κι όχι εγκεφαλικές, νοητικές ελευθερίες προς την αντίληψη και την προσωπική κατανόηση.

Ας μελετήσουμε ένα ποίημα του και που το είχε ονομάσει: Ύμνο στο Δία.

 

«Ύμνος στο Δία»

 

Χαίρε Δία πολυώνυμε, δόξα των αθανάτων,

της φύσης παντοκράτορα αρχηγέ, με νόμους

που όλο τον κόσμο κυβερνάς. Γι’ αυτό οι θνητοί, πατέρα,

πρέπει να σε δοξάζουνε και να σε προσκυνούνε.

Όλοι από σε γεννιόμαστε, παίρνουμε τη μορφή σου,

όσοι θνητοί και ζωντανά έρπουν στη γη ετούτη.

Γι’ αυτό κι εγώ παντοτινά θα υμνώ τη δύναμή σου.

Ο κόσμος όλος, που στη γη στριφογυρίζει

εσένα έχει γι’ αρχηγό και πειθαρχεί σ’ εσένα.

Εσύ κρατάς στα χέρια σου ανίκητο υπηρέτη

τον κεραυνό τον πύρινο, που αιώνια ζει κι υπάρχει,

κι όταν στη Γη γκρεμίζεται, όλα τα καταστρέφει.

Εσύ το λογικό κρατάς κι εσύ το κατευθύνεις

μικρούς μεγάλους για να βρει, φώτιση να τους φέρει.

Χωρίς εσένανε, θεέ, έργο ποτέ κανένα

στη γη να γίνει δε μπορεί, ούτε στον πόντο πέρα,

μα είτε και στο θεϊκό το θόλο του αιθέρα,

εκτός απ’ όσα οι κακοί κάνουν από βλακεία.

Εσύ όμως και τ’ ανώφελα ωφέλιμα τα κάνεις,

δίδεις στο άμορφο μορφή, φιλιώνεις και την έχθρα.

Και τα καλά και τα κακά, όλα μαζί από σένα

ενώθηκαν αρμονικά στο λόγο τον αιώνιο,

που μόνο οι κακοί θνητοί ζητούν να αποφύγουν,

οι δύστυχοι, που ενώ ποθούν των αγαθών την κτήση,

δε βλέπουνε και δεν ακούν τον θεϊκό το νόμο,

ενώ σ’ αυτόν αν πείθονταν, θα ζούσαν μ’ ευτυχία…

 

Στο ποίημα ετούτο ανακαλύπτουμε πως για τον αναγνώστη, έχει μεγαλύτερη αξία ο φιλοσοφικός στοχασμός, παρά το ίδιο το ποίημα.

 

 

Πηγή εικόνας:

http://grmath4.phpnet.us/mathimatikoi/eratosthenes_of_cyrene/eratosthenes_of_cyrene.files/erato_pigadi.gif

 

Annyra P. Ezmperg.

 

 

 
 

Μίμνερμος  Κολοφώνιος. 6ος π. Χ. αιώνας

 

 

Ο ποιητής Μίμνερμος είναι ο τραγουδοποιός του έρωτα και της νιότης που μας έρχεται από την αρχαία “τεράστια” Ελλάδα. Θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές της ερωτικής λυρικής και ελεγειακής ποίησης στην Ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία. Ήταν μάλιστα και πολύ καλός μουσικός αυλίτης, έπαιζε με μεγάλη μαεστρία το πνευστό μουσικό όργανο αυλό.

Υπάρχουν και κάποια ποιήματά του που ονομάζονται «πατριωτικές υποθήκες» και σκοπό είχαν να εμπνεύσουν το πολεμικό θάρρος στους πολεμιστές. Ο Μίμνερμος γεννήθηκε στην Παλαιά Σμύρνη στα παράλια της Ιωνίας, μα τον έλεγαν και “Κολοφώνιο”, πολύ πιθανών να καταγόταν από τον Κολοφώνα, την αρχαία πόλη στα βόρεια της Εφέσου. Μάλιστα οι αρχαίοι συγγραφείς τον αποκαλούν “λιγναιτάδη” (διά το εμμελές και λιγύ). Δυστυχώς τα περισσότερα αυτούσια έργα του χάθηκαν, μα αρκετές αρχαίες ανθολογίες άλλων μας δίνουν μερικά αποσπάσματα, (περίπου 24-5), απ’ τα οποία τα 7 βρίσκονται στην ανθολογία του Στοβαίου (5ος π. Χ. αιώνας).

Ο ίδιος είχε μια προσωπική στοχαστική θεωρία για τη ζωή που απόρρεε απ’ τον έρωτα. Αποστρεφόταν τα γεράματα που έλεγε ότι φέρνουν μαζί τους πόνο, βάσανα και αμνησία για τον έρωτα. Η αγωνία για τα γερατειά δεν απασχόλησε κανέναν άλλο ποιητή της αρχαιότητας τόσο όσο τον Μίμνερμο. Το προσδόκιμο όριο της ανθρώπινης ηλικίας το τοποθετούσε περίπου στα 40 χρόνια, για την εποχή εκείνη. Έτσι φυσικά εκδηλωνόταν ο άκρατος υποκειμενισμός του ποιητή, όπου θεωρούσε: ότι εκτός από τα νιάτα και τον έρωτα δεν υπάρχει τίποτα άλλο στη ζωή. Τούτα θα τα αντιληφθούμε καθώς παρακάτω θα γνωρίσουμε το εξαίρετο απόσπασμα απ’ την ποιητική ανθολογία του [1] «Ναννώ».  

Η Ναννώ εικάζεται ότι υπήρξε η Μούσα του ποιητή και πως ήταν το όνομα μιας όμορφης Λυδίας αυλητρίδας και αοιδού (τραγουδίστριας), που αγάπησε σφόδρα ο αρχαίος ποιητής του έρωτα. 

 

 

Ναννώ

Τι ειν’ η ζωή και ποια η χαρά χωρίς χρυσή Αφροδίτη;

Κάλλιο ας πεθάνω τη στιγμή, που πια δε θα με νοιάζει,

γι έρωτος κρυφοσμίξιμο και γι αγκαλιά και δώρα,

χαριτωμένα, αν τον ανθό λιμπίζονται της νιότης.

Γυναίκες κι άντρες, μα όταν πια τα πολυπίκρανα έλθουν

γεράματα, που όμοια θα βρουν τον άσκημο τον άντρα

και τον ωραίο, πάντα οι σκληρές φροντίδες τυραγνούνε

το νου του, κι ούτε χαίρεται του ήλιου το φως θωρώντας.

Μόνε είναι των παιδιών εχτρός κι άνοστος στις γυναίκες.

Τόσο ανυπόφερτα οι θεοί τα γηρατειά έχουν κάνει.

Όμοια κι εμείς μ’ όσα γεννά φύλλα η πολυανθισμένη

Άνοιξη, όταν  αξαίνουνε με τις αχτίδες του ήλιου,

λίγον καιρό χαιρόμαστε τα λούλουδα της νιότης.

Χωρίς να ξέρουμε απ’ τους θεούς καλό κακό κ’ οι Μοίρες

οι μαύρες στέκουν δίπλα μας τα τέλη η μια κρατώντας

των πικραμένων γηρατειών και του θανάτου η άλλη.

Μα και της νιότης ο καρπός λιγόωρος είναι τόσο:

“Όσο το φως του  ο ήλιος στη γη σκορπίζει κάθε μέρα.

Όμως κι αυτό το σύνορο της νιότης σαν περάσεις.

Καλύτερα ο θάνατος αμέσως παρά η ζήση.”

Γιατί βάσαν’ αμέτρητα μες την ψυχή γεννιούνται.

Αλλουνού χάνεται το βιος κι αλύπητες πλακώνουν

της φτώχιας οι τυράγνησες, και πάλι άλλος δεν έχει

παιδιά, κι ενώ επάνω στη γη πιότερο αυτά ποθούσε,

πεθαίνει με τον πόνο τους και [2]καρδιολυώτρα αρρώστια.

Άλλον παιδεύει, κι άνθρωπος κανένας δεν υπάρχει,

που συφορές αμέτρητες να μη του δίνει ο Δίας.

Κι αν ήσουν ο πιο όμορφος, τα νιάτα σαν περάσουν

δεν είσαι κύρης ακριβός μηδέ για τα παιδιά σου.

Για συμφορά παντοτινή στον Τιθώνον ο Δίας:

έδωκε τα γεράματα, που ακόμη κι απ’ το Χάρο

τον τρομερό χειρότερα είναι.

“Σ’ όλο μου αμέσως το κορμί ποτάμι τρέχει ο ιδρώτας

Και νιώθω τρόμο, όταν θωρώ της νιότης το λουλούδι

Πρόσχαρο κι όμορφο μαζί που ήταν κι άλλο ακόμη!”

Σαν όνειρο, και τ’ άσκημα και τρομερά περίσσα

γεράματα μονοστιγμής ψηλοκρεμιούνται επάνω

στην κεφαλή διατίμαστα και μισερά συνάμα.

Κι αγνώριστο τον άνθρωπο τον κάνουν και χαλούνε

σαν απλωθούν επάνω τους, τα μάτια και τα φρένα.

Δίχως αρρώστιες και χωρίς έγνοιες σκληρές μακάρι

η μοίρα μου του θανάτου μου να μ’ εύρισκ’ σαραντάρη.

 

 

Σημειώσεις:

[1] Με τον τίτλο αυτό, λογικά, θα υπήρχε συλλογή ανθολογίας των ποιημάτων του Μιμνέρμου, γιατί σώζονται και άλλα αποσπάσματά του, τα οποία αναφέρονται στο έργο «Ναννώ», μα δεν έχουν το ίδιο θέμα είτε συμφωνούν με τον τίτλο.

[2] ”καρδιολυώτρα αρρώστια” : Νόσημα της καρδιάς, πιθανών η ανακοπή της καρδιάς.

 

 

 

Βιβλιογραφία:

Δ. Αριστόξενος. «Αρχαϊκός λυρισμός» Εκδ. Καρδαμίτσα, 2000. ISBN: 9789603540779

 

 

Annyra P. Ezmperg.

 

 

 

 

 
 

Πρατίνας Φλιάσιος 6ος π. Χ αιώνας.

 

 

χορός-ποίηση-υπόρχημα αρχαίας Ελλάδας

 

χορός "Μπούλες" σύγχρονης Ελλάδας

 

 

Ο Πρατίνας υπήρξε ένας μεγάλος δημιουργός του σατυρικού δράματος. Πατρίδα του ήταν η αρχαία πόλη Φλιούντα της Κορινθίας (σήμερα Αγ. Γιώργης Νεμέα, σύνορα Αργολίδας – Κορινθίας).

Σύμφωνα με την μαρτυρία δύο επιγραμμάτων περί του Σοφοκλή, ξέρουμε ότι ο ποιητής Πρατίνας δίδασκε τον σατυρικό χορό. Τα έργα του έχουν χαθεί σχεδόν όλα. Εκτός των έργων του έγραψε διθυράμβους και ωδές, τα λεγόμενα [*]υπορχήματα. Ένα σημαντικό απόσπασμα διασώθηκε από τον Αθήναιο στους «Δειπνοσοφιστές» (ΙΔ’, 617C-F, 8). Γιος του Πρατίνα ήταν ο Αριστέας, προς τιμή του οποίου οι κάτοικοι των Φλοιών του είχαν στήσει ανδριάντα, επειδή πατέρας και γιος θεωρούνταν ως οι μεγαλύτεροι ποιητές μετά τον Αισχύλο. Στην πατρίδα του ο Πρατίνας ήταν όπως είπαμε χοροδιδάσκαλος. Όταν ήρθε στην Αθήνα επιδόθηκε στη δραματική τέχνη και διαμόρφωσε σαν ιδιαίτερο είδος της το σατυρικό δράμα. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του καινούριου αυτού είδους ήταν ότι ο χορός αποτελούταν από τους ακόλουθους του Διόνυσου, τους Σάτυρους, που ήταν άσχημα και τερατόμορφα όντα. Η υπόθεση του σατυρικού δράματος ήταν αστεία και εύθυμη. Από τα πενήντα δράματα που είχε γράψει ο Πρατίνας, τα τριάντα δύο ήταν σατυρικά.

Σήμερα σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, την «γλεντζέδικη» (περισσότερο δε έντονα), εποχή των Αποκριών, οι άνθρωποι ντύνονται με προβιές και βαριές κουδούνες για να αναπαραστήσουν σατιρικά τα δρώμενα (Μπούλες και άλλες ονομασίες), των αρχαίων “δραμάτων” της Δήμητρας-Περσεφόνης και Διόνυσου. Τούτο το σατιρικό δρώμενο-δράμα που διηγείται μέσα από τον στοίχο-χορό τις σημαντικές και κύριες πράξεις του:  Τον χωρισμό και την επανένωση, Μάνας(γη)- Κόρη(καρπός), και τις Διονυσιακές γιορτές. Καθώς έφθασε μέχρι τις ημέρες μας, εικάζεται, ότι πατέρα έχει τον χοροδιδάσκαλο και ποιητή Πρατίνα.

 

 

Υπόρχημα-Πρατίνα

 

Ποιος ο θόρυβος τούτος; Τι ειν’ αυτά τα πηδήματα;

ποια πρόβαλε ασκήμια στη Διονυσιακή

πολυχτύπητη Θυμέλη;

Δικός μου, δικός μου ο Διόνυσος.

Πρέπει εγώ να τραγουδώ, πρέπει εγώ να θορυβώ,

στα βουνά με Νεράιδες πηδώντας,

καθώς ομορφοφτέρουγος κύκνος ν’ αρχίζω το τραγούδι.

Στο τραγούδημα η Μούσα την πρώτη έδωσε θέση.

Το σουραύλι να παίζει κατόπι.

Επειδή και του ειν’ υπηρέτης.

Ας είναι, αν το θέλει, αρχηγός

στις πατινάδες μονάχα των μεθυσμένων των νέων,

όταν θύρες χτυπούν κι όταν παίζουν γροθιές.

Σπάζε τον που έχει φωνή παρδαλόχρωμου κούβακα.

Στη φωτιά, στη φωτιά το καλάμι που φέρνει όλο σάλια,

τον πολυλογά φωνακλά,

τον παράφωνο χαλαστή του ρυθμού,

και που έχει κορμί με τρυπάνι φτιασμένο.

Να για ιδές! Το δεξί μου το χέρι για τιμή σου τ’ απλώνω

και το πόδι τινάζω,

Θριαμβοδιθύραμβε, κισσοστεφάνωτε αφέντη,

άκου τη δική μου Δωρική χορωδία.

 

 

Σημείωση:

[*]Υπόρχημα ήταν ένα μέλος ποιήματος που τραγουδιόταν με όρχηση προς τιμήν του Απόλλωνα. Υπόρχημα λεγόταν όμως και ο ίδιος ο χορός.

 Ο Λουκιανός (Περί ορχήσεως 16) λέει: "Στη Δήλο οι θυσίες όχι μόνο δε γίνονταν χωρίς όρχηση, αλλά γίνονταν και με χορό και με μουσική… τα τραγούδια που σύνθεταν γι’ αυτούς τους χορούς λέγονταν υπορχήματα". Και ο Πρόκλος (Χρηστομ. 17): "Υπόρχημα δε το μετ’ όρχήσεως αδόμενον μέλος" (υπόρχημα ήταν ένα τραγούδι που τραγουδιόταν με όρχηση). Στο Ετυμολ. Μέγα (έκδ. Th. Gaisford, σ. 690) σημειώνεται: "Υπορχήματα δε, άτινα πάλιν έλεγον ορχούμενοι και τρέχοντες κύκλω του βωμού, καιομένων των ιερείων" (Υπορχήματα ήταν εκείνα τα τραγούδια που τραγουδούσαν ενώ χόρευαν και έτρεχαν γύρω από το βωμό, κατά το κάψιμο των σφαγίων).

 

 

Βιβλιογραφία:

Αθηναίος. «Δειπνοσοφιστές».

Σόλωνας Μιχαηλίδης. «Εγκυκλοπαίδεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής». Εκδ. Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης. 1999. ISBN: 960-250-174-Χ

ΑΠΑΝΤΑ «Λυρικοί Ποιητές». Εκδ. Κάκτος

 

 

 

Αρθρογραφία δημοσιευμένη.

 

Annyra P. Ezmperg

 

 

 

 

Τιμή μετοχής

Ανακρέων (6ος π. Χ. αιώνας)

 
 

Ανακρέων (6ος π. Χ. αιώνας)

 

Έλληνας ποιητής απ’ την Τέω της Ιωνίας.

Ο Ανακρέων είχε μεγάλη φήμη στην αρχαιότητα. Τα ποιήματά του, τα «ανακρεόντεια άσματα» υπήρξαν κοσμαγάπητα. Ακόμη τεράστια διάδοση βρήκαν τα έργα του στη δυτικοευρωπαϊκή και ρωσική λογοτεχνία, τον 19ο μ. Χ. αιώνα.

 

 

 

 

 

Στον πλούτο

 

Αν με πλούτον ημπορούσα

τη ζωή μου ν’ αυγατίσω

τότες, ναι, θα τον κρατούσα,

θα τον φύλαγα καλά.

 

Κι όποτ’ ερχόταν ο χάρος,

μπόρηγα καν να του δώσω

κατιντί, για να γλυτώσω

και να μείνω ζωντανός.

 

Μον’ αφόντις τη ζωή μου

μ’ άσπρα δεν την αγοράζω

από τι ν’ αναστενάζω

στα χαμένα να θρηνώ;

 

Κι αν η μοίρα τόχει γράψει

δίχως άλλο πως πεθαίνω,

από τα’ άσπρα τι κερδαίνω

το χρυσάφι τι φελάει;

 

 

 

 

 

 

Το κρασάκι

 

 

Άντα Βάκχο μέσα μ’ έχω

πλιο φροντίδες δεν κατέχω.

Φαίνεταί μου κι είμαι Κροίσος,

στα καλά μ’ εκείνον ίσος.

Κισσαροστεφανομένος,

κοίτομ’ όλο τεντωμένως.

Μον’ γλυκό τραγούδι θέλω,

κατ’ ανέμου τα’ άλλα στέλλω.

Πιαστ’ οι άξιοι τα’ αρματά σας,

εγώ πίνω στην υγειά σας.

Φερ’ την κούπα μου παιδί μου,

έτσι να ‘χεις την ευχή μου.

Κάλλια ξάπλα μεθυσμένος,

παρά δίπλα πεθαμένος.

 

 

 

 

 

 

 

Βιβλιογραφία:

Λυπουρλής Δ. 2001, «Παλαιότερη αρχαία ελληνική λυρική ποίηση». Γράμματα Ι: Αρχαία Ελληνική και Βυζαντινή Φιλολογία, Τομ. Α΄, Αρχαϊκή και Κλασική Περίοδος, Ε.Α.Π., Πάτρα.

Πηγή εικόνας:

http://media-2.web.britannica.com/eb-media/67/18967-004-3C1B2F4C.jpg

 

 

Annyra P. Ezmperg.

 

 

 

 

 

 

Τάσος Λειβαδίτης.

                                                                   

Μιλώντας με το διευθυντή μου, λέει: «Γράψε για τον Λειβαδίτη.»

«Τον Τάσο, τον Αλέκο ή τον Μίμη;» Ρωτώ.

«Για τον Τάσο, τι να ανεβάσω για τον Αλέκο, ποιος είναι ο Μίμης;» Μου απαντά.

«Πότε θα το χρειαστείτε;»

«Μέσα στο μήνα, γράψε στο αφιέρωμα για τον Λειβαδίτη θέματα που δεν γνωρίζουμε.»

 

«Γι’ αυτό σου λέω.
Μην κοιμάσαι: είναι επικίνδυνο.
Μην ξυπνάς: Θα μετανιώσεις.»

Τάσος Λειβαδίτης?

 

 

Πως τώρα να γράψεις για ένα άνθρωπο που τον θεωρείς κομμάτι της ζωής σου. Γιατί να φθάνεις στο σημείο να ξεπουλάς τα κομμάτια που σε έχτισαν σαν άνθρωπο επειδή το επιβάλει το όποιο επάγγελμα σου;

Κιότεψα τελικά, δίστασα στην αρχή, γονάτισα ψυχικά μάλλον, μα το άρθρο-αφιέρωμα το γράφω αλλά θέλω, πρέπει να τιμήσω και τον Αλέκο που ήταν ξεχωριστός άνθρωπος κι ένας εξαίρετος, ευγενικός, αριστοκράτης καλλιτέχνης όπως κι ο αδελφός τους ο Μίμης.

Η μάνα μου γεννήθηκε στο ίδιο σπίτι που γεννήθηκα κι εγώ. Χεζολίθαρο έλεγαν οι παλιότεροι τη περιοχή αυτή της Αθήνας. Συνόρευε με τις περιοχές του Μεταξουργείο Δυτικά, του Κεραμικού Ν. Α., του Βοτανικού Ν. Δ., του Θησείου Α., και της Ομόνοιας Β..

Στα βρεφικά της και τα κατοπινά παιδικά της παιχνίδια τη συντρόφεψαν τα δύο απ’ τα τέσσερα παιδιά της απέναντι του δρόμου, οικογένειας Λύσανδρου και Βασιλικής Λειβαδίτη. Η Χρυσαφένια κι ο Τάσος. Κάποιες φορές έμπαινε στα παιχνίδια τους κι οι μεγαλύτεροι από τους μικρούς, ο Αλέκος κι ο Μίμης.

Σαν πραγματικά αδέλφια μεγάλωσαν. Οι γονείς τους την προόριζαν για γυναίκα του Τάσου, μα εκείνοι οι δύο, δεν αισθανόντουσαν τίποτα περισσότερο από την αδελφική φιλία που τους ένωσε απ’ τα βρεφικά τους χρόνια.

Τα χρόνια πέρασαν, ο Μίμης έγινε για πολλά χρόνια μουσικός της Λυρικής, ο Αλέκος τελείωσε τη Μέση Εμπορική σχολή, η Χρυσαφένια κι η μητέρα το εξατάξιο Γυμνάσιο, ο Τάσος δίνει εξετάσεις για τη νομική. Δύσκολες κατοπινά χρονιές ήρθαν για την παρέα των παιδιών. Γύρω στα μέσα του 1940 ο Αλέκος κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο (όπου το 1942 παίρνει την άδεια του ηθοποιού και έκτοτε ανεβαίνει στη θεατρική σκηνή), κι ο Τάσος περνάει στη Νομική που λόγο των καταστάσεων δεν θα τελειώσει ποτέ. Έρχεται ο πόλεμος, η κατοχή των Γερμανών, οι νεαροί τότε εντάσσονται σε αντικατοχηκές ομάδες, περισσότερο από τους τέσσερεις δραστηριοποιείτε σε καίριες της αντίστασης θέσεις, ο Τάσος.

Το 1947 συλλαμβάνεται ο Τάσος για τις πολιτικές δραστηριότητές του με την Αντίσταση και την αριστερά, όπου πέντε χρόνια περνά σε διάφορες φυλακές και εξορίες. Στο Μούδρο, στη Μακρόνησο στον Αϊ Στράτη και μετά στις φυλακές Χατζηκώστα στην Αθήνα, απ’ όπου αφέθηκε τελικά ελεύθερος το 1951.

Ο λογοτέχνης-ποιητής Τάσος Λειβαδίτης, γεννήθηκε το Αναστάσιμο βράδυ του 1922 στο Χεζολίθαρο, 20 Απρίλη έδειχνε το ημερολόγιο. Ήταν να τον ονομάσουν μόνο Παντελή, αλλά οι γονείς του τίμησαν την ημέρα και πρόσθεσαν και το Αναστάσιος όπου σαν Τάσος έμεινε ο μεγάλος μας ποιητής στην ιστορία. Η πρώτη του επαφή με το ευρύ κοινό έγινε στο περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα»  τεύχ. 55,15-11-46, με το ποίημα: «Το τραγούδι του Χατζηδημήτρη». Ο Τάσος ήδη είχε παντρευτεί τη Μαρία και είχε αποκτήσει τη κόρη του Βασιληκή.

 

                                                                          

Έλαβε τα πρώτα βραβεία ποίησης σε πολλές διοργανώσεις. Στο παγκόσμιο διαγωνισμό της Βαρσοβίας το Α΄ βραβείο, του Δήμου Αθηναίων το Α΄, το Α΄, κρατικό Ελλάδας κ.α. Οι στίχοι του μελοποιήθηκαν από πολλούς με πρώτο τον Μ. Θεοδωράκη. Οι ποιητικές του συλλογές μεταφράστηκαν σε πάρα πολλές γλώσσες.

Ο Τάσος είχε ακόμα συνεργαστεί στα σενάρια των κινηματογραφικών ταινιών, «Η συνοικία των Ονείρων» και «Θρίαμβος». Λίγοι γνωρίζουν πως τα χρόνια της Χούντας 1967-1974 μεταφράζει έργα με το όνομα Ρόκκος για να ζήσει αυτός και η οικογένεια του.

Στις 30 Οκτώβρη του 1988 ο Τάσος Λειβαδίτης πεθάνει από ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής όπως είχε πεθάνει ο πατέρας του το 1943, και το1980 ο αδελφός του Αλέκος.

 

 

«Κι εγώ χρειάζομαι τη βοήθεια του Θεού

– Κύριε, βοήθησέ με, του λέω, χάνομαι.
– Μα αυτή είναι η βοήθειά μου – να χαθείς…

Για να σε ψάχνουν στους αιώνες!»

Τάσος Λειβαδίτης?

 

 

    

Από το αρχείο της αδερφής μου

 που συνόδευσε τον Γ. Ρίτσο στη Κηδεία του Τάσου Λειβαδίτη και αντιπροσώπευσε την οικογένεια μας.

Ευχαριστώ λατρεμένη Μαρία.

Αρθρογραφία δημοσιευμένη.

Annyra Ezmperg

 

 
 

Αχτίδες σκοταδιού.

 

Τι είναι το φώς;

Σθεναρά σου κράζω, αγκομαχώ.

Τι είν’ το σκοτάδι;

Σε χάραμα ζωής τ’ αποζητώ.

Κι αγάπη;

Σε πιο να κυλιέται, πιο να αντιπροσωπεύει απ’ τα δυο;

Κάμε παιχνίδι με τις λέξεις,

εκεί δα, σορό, οι άφρονες απαντήσεις.

 

«Ναι, η αγάπη το φως στα χείλη ενός ανώριμου, ανέμελου παιδιού.

 Κι  η αγάπη στο σκοτάδι κατοικεί για τον σφόδρα πληγωμένο φίλο του ρομαντισμού.»

 

Για μένα;

 

Άγνωστες, μα ίσως μπορώ να τις δεχτώ,

σαν σύντροφο της παιδικότητας.

Αχτίδες σκοταδιού

που φέγγουν στα μάτια των άλλων τ’ όνομά τους.  

Αθώα ψέματα, κλεμμένα από σκηνές αισθηματικού έργου.

Μα δυο πουλιά να κυνηγιούνται στα φαντάσματα δάση μου.

Του μυαλού ζυμώματα, άθλιες ζωγραφιές όπως και εμείς.

 

Άνθρωπε.

 

Πάρε το χέρι του σκαφτιά, η τσάπα φωτιά και η δουλειά να τρέχει…

Εμείς κι εγώ ανόητα πλάσματα της φύσης,

θεοί δίχως κατευθύνσεις….

 

Άννα Εζμπεργκ.

 

 

Rays of darkness.

 

What is light?
Strongly you croak, i ask wearily.
What ‘s the dark?
At the dawn of life ‘looking.
And love?
In more rolled, representing more than two?
Cameo playing with words,
is where, bunch, the unwise responses
.

 

"Yes, for my, love is the light lips an immature, carefree child.
  And love lives on in the dark fierce wounded friend romance. "

For me?

Unknown, but perhaps I can accept,
as the childhood companion.
Ray of darkness
to shine in the eyes of other ‘s name.
Innocent lied, stolen scenes from romantic work.
But two birds to hunt ghosts in my woods.
Mixing of the mind, terrible paintings as we do.

Man.

Take the hand of the navvy, the fire and hoe the job to run …
We too silly creatures of nature,
gods without directions ….

 

by Annyra Ezmperg

 

                           
                        Adorable Abnormality
 

I kept the picture in my mnemonic …
guard pictures before you even see them!
problem?
I intended to say!
will not dwell on the word …
repeat the sound of words each time reaching my ears …
will not dwell either on the content …
stress in color the sound of words each time reaching my ears …
certainly consistent
and grasped by invisible rudders
otherwise …

 

Otherwise it will blow from inside my singing birds!
my words
the tone of my voice
would not be able to just flame me to draw out
it would be only way to start the song
but,
even invoked that my throat would expel
will have to rely so
passionate love of
ιτ

most of all live ever caught in a net!

 
May be hidden and my neck with white feathers!
is always a disaster in the making …
Our transformation is lurking …
there to save my panic …
I spent much of his life in fear of transformations

 

I want to ask you my readers felt the most exquisite horror
the most exquisite horror that her own love takes shape in bulk over me like a hawk!
(a metaphor not only asks the rhetorical)
this is why I put the image of the birds!
I do not know what it is that I felt
I only enough to reflect how I presented
immediately and change my unhappiness in a relationship with a victim of vulture
(unless I felt my throat to expand from a tender Twitter
the bird will VASE instead of birds would be the robin)
if you feel any emotion,
took the form of the animal through the swaying,

 

strange beasts would have appeared:
a cobra when it came boiling rage and anger behind the neck, I
however,
of the turtle dove just kept hoarseness who noticed …
(I coughed)
summarize by saying that
times do not mean what you mean, understand, misunderstands
but,
although again not been understood
is
because I refuse to detention or imprisonment in automation words and use them!
anomaly adorable huh?

 

 

Α  loving friend wrote this beautiful poem in the new Greek language.
I tried to translate in English. I am sure that the meanings, and the
spiritual messages that comes from the spirit of the poem is not blocked at the border of any language ….

 

By katabran

 

 http://thalasanna.spaces.live.com/blog/cns!B1B7CD8A231296E8!10208.entry

 

 

 

Κάποια αγαπημένη φίλη έγραψε τούτο το υπέροχο ποίημα στην νεοελληνική γλώσσα.

Εγώ προσπάθησα να το μεταφράσω στην αγγλική, καθώς είμαι σίγουρη ότι τα νοήματα, πνευματικά μηνύματα που βγαίνουν από το πνεύμα του ποιήματος δεν κλειδώνονται στα σύνορα  καμίας γλώσσας….

 

Αξιολάτρευτη ανωμαλία

 

έχω φυλαγμένη την εικόνα στο μνημονικό μου…

φυλάω εικόνες πριν καν τις δω!

πρόβλημα;

εγώ το λέω πρόθεση!

δε θα επιμείνω στη λέξη…

επιμένω στον ήχο των λέξεων που φτάνουν κάθε φορά στα αυτιά μου…

δε θα επιμείνω ούτε στο περιεχόμενο…

επιμένω στη χροιά του ήχου των λέξεων που φτάνουν κάθε φορά στα αυτιά μου…

και συνεπέστατα αρπάζομαι απ αόρατα πηδάλια

αλλιώς…

αλλιώς θα τιναχτεί από μέσα μου κελάηδημα τρυγόνας!

τα λόγια μου

ο τόνος της φωνής μου

δε θα ήταν ικανά μόνο τη φλόγα μου να βγάλουν έξω

δε θα γινόταν μόνο το μέσο για να αρχίσω το τραγούδι

αλλά,

ακόμα και η επίκληση που το λαρύγγι μου θα εξακόντιζε

θα έκαναν να ναι επίκληση

του πιο ερωτοχτυπημένο απ όλα τα ζωντανά που πιάστηκαν ποτέ σε δίχτυ!

ίσως να σκεπαζόταν κι ο λαιμός μου με άσπρα φτερά!

μια καταστροφή είναι πάντα στα σκαριά…

μας καραδοκεί η μεταμόρφωση…

εκεί με σώζει ο πανικός μου…

πέρασα μεγάλο μέρος της ζωής με το φόβο των μεταμορφώσεων

θέλω να σου κάνω αισθητή αναγνώστη μου την πιο θεσπέσια φρίκη

την πιο θεσπέσια φρίκη που το δικό της σχήμα παίρνει ο έρωτας που χυμάει πάνω μου σαν το γεράκι!

(την παρομοίωση δεν τη ζητάει μόνον η ρητορική)

γι αυτό και έβαλα την εικόνα της τρυγόνας!

δεν ξέρω τι είναι αυτό που ένιωσα

μου φτάνει μόνο να αναλογιστώ πώς μου παρουσιάστηκε

και μεταστρέφεται αμέσως η στεναχώρια μου σε μια σχέση όρνιου με κάποιο θύμα

(αν δεν ένιωθα το λαιμό μου να διαστέλλεται από ένα τρυφερό τιτίβισμα

το πουλί που θα βαζα στη θέση της τρυγόνας θα ήταν ο κοκκινολαίμης)

αν κάθε συγκίνηση που νιώθω,

έπαιρνε τη μορφή του ζώου που σαλεύει μέσα της,

τότε…

θηρία παράξενα θα έκαναν την εμφάνισή τους:

μια κόμπρα θα έβγαινε όταν οργίζομαι και βράζει ο θυμός πίσω απ την τραχηλιά μου,

πάντως,

απ την τρυγόνα κράτησα μονάχα τη βραχνάδα…που την πρόσεξες

(έβηξα)

συνοψίζω λέγοντας πως

δεν εννοώ φορές όσα εννοείς, κατανοείς, παρανοείς

αλλά,

αν και πάλι δεν έγινα κατανοητή

είναι

γιατί αρνούμαι να φυλακιστώ ή να φυλακίσω σε αυτοματισμούς τις λέξεις και τη χρήση τους!

αξιολάτρευτη ανωμαλία ε;

 

 

 

Γραμμένο στο ιστολόγιο της λατρεμένης φίλης katabran στις 19/9/2009

http://thalasanna.spaces.live.com/blog/cns!B1B7CD8A231296E8!10208.entry

 

Ευχαριστώ.

 

 

 

 
                                                       
 

                                                   ΚΑΜΠΙΡ(Μύστης, οικουμενικός ποιητής).

 

Ο ποιητής Καμπίρ είναι ένα από τα ενδιαφέροντα πρόσωπα της ιστορίας του ινδουιστικού μυστικισμού. Γεννήθηκε στη Μεπναρές από μωαμεθανούς γονείς στα 1440. Μαθήτευσε κοντά στο διάσιμο ασκητή Ραμανάντια. Φλογερός αναζητητής της αλήθειας και κάτω απ’ τη βοήθεια του διδασκάλου του, προσπέρασε την τυπολατρεία της θρησκείας και αφιερώθηκε στην αγάπη και στη λατρεία της μόνης Αλήθειας( όπως όλοι οι πραγματικοί μύστες ανά τον κόσμο), ικανοποιώντας τα δικαιώματα της καρδιάς παρά τον υπερβολικό διανοουμενισμό του μονισμού της Βεδάντα.

Ζώντας σε μια εποχή, που η Λυρική ποίηση και η εσωτερική φιλοσοφία των μεγάλων Περσών μυστικιστικών, όπως ο Σααντί και ο Χαφίζ, συνέπαιρνε τις καρδιές των αναζητητών, οραματίστηκε και διαλάλησε την ενότητα ανάμεσα στα συγκρουόμενα θρησκευτικά ρεύματα στον κοινό τόπο της λατρείας του Θείου, στην ανθρώπινη καρδιά. Προκαλώντας την οργή του ιερατείου των βραχμάνων εξορίστηκε γύρω στα 1495 και περιπλανήθηκε στη βόρεια Ινδία αποχτώντας πολλούς ακόλουθους και μαθητές σαν ποιητής και απόστολος της ομόνοιας και της αγάπης.

Πέθανε στα 1518 αφήνοντας τους Μουσουλμάνους και τους ινδουιστές να διεκδικούν το σώμα του.

 

                                         

 

                         

                                                                                                   (Ι)

                                       Ω! υπηρέτη μου, που με ψάχνεις;

                                       Κοίταξε!

                                       Είμαι πλάι σου.

                                       Δεν είμαι ούτε μέσα στο ναό, ούτε στο τζαμί,

                                       ούτε μέσα στην Κάαμπα, ούτε στο Καϊλάς.

                                       Δεν είμαι ούτε μέσα στα τυπικά και στις

                                       τελετουργίες,

                                       ούτε μέσα στη γιόγκα και στις αυταπαρνήσεις.

                                       Αν είσαι αληθινός αναζητητής, θα με δεις

                                       μονομιάς

                                       και θα ‘ρθεί μια στιγμή που θα με συναντήσεις.

                                       Ο Καμπίρ λέει: «Ω σαντού, ο Θεός είναι η πνοή της Πνοής».

 

                                        

 

                                                                       (ΙΙΙ)

                                      Ω, φίλε! Έχε την ελπίδα σ’ Αυτόν ενόσω ζεις,

                                      γνώρισε ενόσω ζεις,

                                      γιατί μέσα στη ζωή βρίσκεται η απελευθέρωση.

                                      Αν δεν σπάσεις τα δεσμά σου μέσα στη διάρκεια της ζωής σου,

                                      τι ελπίδα απελευθέρωσης θα έχεις μέσα στο θάνατο σου;

                                      Είναι ένα άδειο όνειρο να πιστεύεις ότι η ψυχή

                                      θα ενωθεί μ’ Αυτόν,

                                      μόνο και μόνο  γιατί θα εγκαταλείψεις το σώμα.

                                      Αν Αυτός έχει βρεθεί τώρα, θα βρεθεί και τότε….

                                      Αν όχι, δεν θα κάνουμε άλλο απ’ το να

                                      κατοικούμε στην πολιτεία του θανάτου.

                                      Αν είσαι ενωμένος μ’ Αυτόν στο παρόν, θα είσαι για πάντα.

                                      Βαφτίσου μέσα στην Αλήθεια, γνώρισε τον Αληθινό Δάσκαλο,

                                      έχε πίστη στο Αληθινό Όνομα!

                                      Ο Καμπίρ λέει: «Είναι το Πνεύμα της αναζήτησης που μας βοηθά,

                                      είμαι σκλάβος αυτού του Πνεύματος».

                                      Μην πηγαίνεις στον κήπο των λουλουδιών!

                                      Ω φίλε! Μην πας εκεί.

                                      Μέσα σου βρίσκεται ο κήπος των λουλουδιών.

                                      Κατοίκησε πάνω στο λωτό με τα χίλια πέταλα

                                      και εκεί άφησε το βλέμμα στην Ατέλειωτη Ομορφιά.

 

 

                                       (ΙΧ)

                                       Ω, αυτή η μυστική λέξη, πως θα μπορούσα

                                       ποτέ να τη προφέρω;

                                       Ω, πως μπορώ να πω: Αυτός δεν είναι όπως

                                       αυτό και είναι όπως εκείνο;

                                       Αν πω ότι Αυτός είναι μέσα μου, το Σύμπαν

                                       νιώθει ντροπή για τα λόγια μου,

                                       αν πω ότι Αυτός είναι έξω από μένα, δεν είναι

                                       αλήθεια,

                                       Αυτός κάνει τους εσωτερικούς και τους εξωτερικούς

                                       κόσμους να γίνονται αδιαχώριστα Ένα.

                                       Το συνειδητό και το ασυνείδητο είναι

                                       τα υποπόδιά Του,

                                       δεν είναι ούτε εκδηλωμένος, ούτε κρυμμένος,

                                       δεν είναι ούτε φανερωμένος ούτε αφανέρωτος:

                                       δεν υπάρχει λέξη για να πει κανείς αυτό που

                                       Αυτός είναι.

 

 

Από το βιβλίο: <ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΜΠΙΡ>, μετάφραση: Αλίκη Αντύπα. Εκδόσεις: Πύρινος Κόσμος, 1982.  

 

 

 

 

ΣΤΙΒΗ

 
 
 
 
 

                                                                           ΣΤΙΒΗ

 

                                                    Ραγίζει από αγανάκτηση το μυαλό,

                                                    π’ άλλοι τα βήματα μου σέρνουν

                                                    σ’ ένα επάλγεος χορό που το θωρώ.

                                                   Έλιξις έντερων ανεμοδέρνουν.

                                                    Βυρσοδέψης η κατάντια του ονείρου

                                                   π’ ανέλαβε το κορμί, τις αισθήσεις μου.

                                                   Μισόσκαλο κι αν ανέβηκα, διαθήκη

                                                   που οικτίρουν στίβη, οι σκιαγραφήσεις μου.

                                                   Τροκάνι στο λαιμό μου κρέμασαν, στέφανο

                                                   των πολλών πλημμυρίδων, πόντιος πορνεύω

                                                   τη ψαριά στο δίχτυ, νηπενθής αγναντεύω.

                                                   Δεν κιότεψα, ευθυμώ, ζω, ανασαίνω.

 

                                                                                                Άννα Π. Ε.  

 

 

 

 

Λέξεις:

1η ) ΕΠΑΛΓΕΟΣ: (επ- άλγης) αλγεινός, αισθάνομαι πόνο.

2η ) ΕΛΙΞΙΣ: Συστροφή, τύλιγμα.

3η) ΜΙΣΟΣΚΑΛΟ: Μισό σκαλί.

4η ) ΣΤΙΒΗ: Πάχνη.

5η ) ΤΡΟΚΑΝΙ: Βαρύ κουδούνι προβάτων.

6η )ΠΟΝΤΙΟΣ: Ο μέσα στη θάλασσα.

7η) ΝΗΠΕΝΘΗΣ: Απομακρύνω το πένθος.