Category: Μεγλαλες μορφές….


 
                                               
 
 

                                           Κωνσταντίνος Δημητρίου.

 

 

Γεννήθηκε το 1714 στο Μέγα Δένδρο Θέρμου (επαρχίας Αποκούρου) της Αιτωλίας. Ο πατέρας του ήταν φτωχός υφαντής, που ύφαινε σάκους για τη μεταφορά των καρπών από τα χωράφια στα σπίτια και στους νερόμυλους της περιοχής για άλεσμα. Τα πρώτα γράμματα ο Κωνσταντίνος τα έμαθε στο  Μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής στη Μάνδρα Θέρμου.

 

Ένας από τους μοναδικούς δασκάλους και φωτιστές της αφύπνισης και αναγέννησης του  σκλαβωμένου Ελληνικού γένους.

«Να σπουδάζετε και εσείς, αδελφοί μου, να μανθάνετε γράμματα όσον ημπορείτε. Και αν δεν εμάθετε οι πατέρες, να σπουδάζετε τα παιδιά σας, να μανθάνουν τα ελληνικά, διότι και η Εκκλησία μας είνε εις την ελληνικήν. Και αν δεν σπουδάσης τα ελληνικά, αδελφέ μου, δεν ημπορείς να καταλάβης εκείνα οπού ομολογεί η Εκκλησία μας».

Κατάφερε με την 20χρονή πορεία του να χτιστούν 10 Ελληνικά Σχολεία και να αρχίσουν τη λειτουργία τους άλλα 200 κατώτερα, δημοτικά!

 

Εθνομάρτυρας.

Στα τέλη του 1760, σε ηλικία 46 χρόνων, πήγε στην Κωνσταντινούπολη και έλαβε άδεια και ευλογία του Οικουμενικού Πατριάρχη Σωφρονίου Β’, για να αρχίσει το ιεραποστολικό του έργο, το οποίο συνέχισε για μια περίπου, μία εικοσαετία, μεταλαμπαδεύοντας στο υπόδουλο γένος τον πόθο του για την απελευθέρωση και το επισφράγισε με το μαρτύριο του στις 24 Αυγούστου 1779, όταν ήταν 65 ετών.

 

Ανήκει στις ιστορικά φωτισμένες μορφές, που προετοίμασαν το Γένος για την παλιγγενεσία του.

Όταν έγινε 17 χρονών πηγαίνει να μάθει γράμματα στη Λομποτινά Ναυπακτίας όπου δάσκαλος εκεί ήταν ο μοναχός Ανανίας Δερβισιάνος. Μετά από δυο χρόνια παραμονής του αναχωρεί για τα Βραγγιανά των Αγράφων, όπου δάσκαλος ήταν ο μοναχός Θεοφάνης. Εκεί παρέμεινε οκτώ χρόνια, έμαθε άριστα την Ελληνική Γλώσσα, την Λογική, την Αριθμητική και την πρακτική Ιατρική. Το 1743 πηγαίνει στην Αθωνιάδα Σχολή του Αγίου Όρους (μονή Βατοπεδίου), όπου ο Μέγας Δάσκαλος Ευγένιος Βούλγαρης του μίλησε για τα μεγάλα σχέδια του προς την απελευθέρωση του Έθνους. Εκεί σπούδασε θεολογία, φιλοσοφία και φιλολογία επί 17 χρόνια. Το 1759 εκάρη μοναχός και ονομάσθηκε Κοσμάς στην Ιερά Μονή Αγίου Φιλοθέου, το 1760 εγκαταλείπει τη Μονή και πηγαίνει στην Κωνσταντινούπολη, όπου ήταν ο αδελφός του Χρύσανθος. 

 

 Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.

Στο χώρο της μετάνοιάς του φλέγονταν από τον πόθο να βοηθήσει το υπόδουλο Γένος, συμβάλλοντας "στον κατά Θεόν φωτισμό του". "Ακούοντας και εγώ, αδελφοί μου -θα πει αργότερα-τούτον τον γλυκύτατον λόγον, όπου λέγει ο Χριστός μας, να φροντίζωμεν και δια τους αδελφούς μας, μ’ έτρωγεν εκείνος ο λόγος μέσα είς την καρδίαν τόσους χρόνους, ωσάν το σκουλήκι, όπου τρώγει το ξύλον… Όθεν άφησα την Ιδικήν μου προκοπήν, το ιδικόν μου καλόν, και εβγήκα να περιπατώ από τόπον είς τόπον και διδάσκω τους αδελφούς μου". Και αλλού θα συμπληρώσει: "Επειδή το Γένος μας έπεσεν εις αμάθειαν, είπα: Ας χάση ο Χριστός εμένα, ένα πρόβατον, και ας κερδίση τα άλλα. Ίσως η ευσπλαγχνία του Θεού και η ευχή σας σώση και εμένα".

Η Εκκλησία μας τον ανακήρυξε σε Άγιό της, στις 21 Απριλίου του 1961 και η μνήμη του τιμάται στις 24 Αυγούστου.

 

Την μνήμη του Κοσμά σέβονταν και οι Μουσουλμάνοι. Ο διαβόητος Αλή – Πασάς των Ιωαννίνων έκτισε με δικά του έξοδα εκκλησία στο χωριό Καλκουτάση του Βεράτιου, όπου κρεμάστηκε ο Άγιος Κοσμάς, ονομάσθηκε Άγιος με απόφαση της εκκλησίας , και ζήτησε να του ετοιμάσουν αργυρή κεφαλή του Αγίου. Όταν την έφεραν μπροστά στον Αλή , αυτός τότε έψαυσε 3 φορές τα γένια του σε σημείο σεβασμού. Επειδή οι παρόντες μουσουλμάνοι δυσανασχέτησαν τους είπε ο Αλή – Πασάς : «φέρετέ μου ένα μουσουλμάνο σαν αυτόν τον χριστιανό να του φιλήσω και τα πόδια».

 

Είπε ο Πατροκοσμάς:

«από ένα άνδρα και μίαν γυναίκα εγεννήθημεν και όλοι είμεθα αδελφοί». Δεν παρέλειπε όμως να συμπληρώνει: «Όλοι είμεθα αδελφοί, μόνον η πίστις μας χωρίζει»…

 

 

Κι όπως πάντα θα βρεθούν εκείνοι οι δόλιοι μηχανισμοί και υποστηρικτές του ψεύδους που θα θελήσουν να αμαυρώσουν τη μνήμη ΤΟΥΤΟΥ του Άγιου χριστιανού Έλληνα και κοντά της Ελλάδας….Ήταν Βλάχος θα πούνε στην καταγωγή….Η Αιτωλία τότε ήταν βλάχικη…Έκανε παρέα με τούρκους….

Διαμελίζουν τον λόγο του, τις φράσεις, τις λέξεις για να τον ονομάσουν κατά πως τους συμφέρει. Και θα ξεχάσουν φυσικά να πούνε την αλήθεια!!!

Ότι έκτισε 10 μεγάλα Ελληνικά σχολεία –κάτι ανάλογο των Γυμνασίων-Λυκείων- και 200 μικρά, Δημοτικά.

 

Βιβλιογραφία:

Ενδεικτικά μόνο….

ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ. ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ. Εκδόσεις, ΔΑΜΙΑΝΟΣ

Συλλογικό. Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (Η βακτηρία των σκλάβων, το καύχημα των Αιτωλών)

Εκδότης. Σφακιανάκη Κορνηλία.

Βογιατζόγλου Στέλλα. ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ Εκδότης, Μαΐστρος.

http://www.eleftherovima.gr/cgi-bin/news/viewnews.cgi?newsid1156495210,55215

 

 

Άννα    

 

 

 
                                                                           
                                                                                                            Το Ιερό Μαντείο της Δωδώνης.
                                                                                    

Πολυξένη- Μυρτάλη-Ολυμπιάδα.

Αλέξανδρος ο Γ΄. Γεννήθηκε στη Πέλλα από τον Φίλιππο και την Ολυμπιάδα το 356 π.χ.

Έφερε τους τίτλους: Κύριος της Ασίας, Φαραώ της Αιγύπτου,  Μέγας βασιλεύς των Μακεδόνων και λοιπούς.

Τρεις σημαντικοί άνθρωποι στάθηκαν οι πλάστες του μοναδικού, δυναμικού χαρακτήρα του. Στη φιλοσοφία ο Αριστοτέλης, στη στρατηγική του πολέμου ο Φίλιππος και στη θρησκεία, στο βαθύτερο πιστεύω του κάθε ανθρώπου, η Ολυμπιάδα.

Θα σταθούμε στην Ολυμπιάδα για να την γνωρίσουμε.

Είναι το πρόσωπο που διαμόρφωσε την ιστορία της Ελλάδας αλλά και ανέβασε τον γιό της Αλέξανδρο Γ’, στο υψηλότερο βάθρο.

                                                                    

Η Ολυμπιάδα γεννήθηκε το 373 π.χ. στη Πασσαρώνα της Ηπείρου και ήταν προικισμένη με μεγάλα εσωτερικά χαρίσματα, είχε μια μεγαλύτερη αδελφή την Τρωάδα και ένα μικρότερο αδελφό τον Αλέξανδρο Α’,  που το 334 π.χ. έκανε σαν βασιλιάς της Ηπείρου την πρώτη γνωστή κατάκτηση της Ιταλικής χερσονήσου.

Ο πατέρας της ήταν ο βασιλιάς Νεοπτόλεμος Β’ και της έδωσε το όνομα Πολυξένη. Επειδή ήταν δευτερότοκη κόρη, και όταν ο πατέρας της πέθανε το 362 π.χ. Ο θείος της Αρρύβας , πρώτα παντρεύτηκε την μεγαλύτερη αδερφή της Τρωάδα και κατόπιν αφιέρωσε την Πολυξένη στο αρχαιότερο της Ελληνικής γης, μαντείο της Δωδώνης. Εκεί της δίδετε το όνομα Μυρτάλη. Έζησε μέσα στο μαντείο περίπου 7 χρόνια υπηρετώντας μα και μαθαίνοντας όλα όσα θα έπρεπε να γνωρίζει μια ιέρεια βασιλικής καταγωγής. Το 357 π.χ. αφού  πλέον είχε αποκτήσει πολλά πνευματικά εφόδια και μοναδική για Ιέρεια μόρφωση, παραβρίσκεται στις μυστηριακές γιορτές της Σαμοθράκης (Καβείρια ) όπου γνωρίζει τον Φίλιππο. Οι ιερείς της Δωδώνης της επέτρεψαν να παντρευτεί  με τον βασιλιά Φίλιππο της Μακεδονίας, κάνοντάς την συνβασίλισσα με τις άλλες γυναίκες του. Η Μυρτάλη γίνεται νόμιμη και μοναδική βασίλισσα με το όνομα πλέον Ολυμπιάδα, καθώς γεννά τον πρωτότοκο γιό του Φίλιππου, Αλέξανδρο το 356 π.χ. Και ο Φίλιππος την ίδια εκείνη χρονιά κερδίζει στους ολυμπιακούς αγώνες. Ο χαρακτήρας της Ολυμπιάδος (όπως αποκαλύπτεται μέσα απ’ την ιστορία) ήταν δυναμικός και φιλόδοξος. Η τεράστια μόρφωση της δε, την οδήγησε να έρθει σε ρήξη με τον Φίλιππο και να ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας της, ανάμεσα στο χώρο των Καβειρίων της Σαμοθράκης σαν Ιέρεια και που το 330-317 π.χ., σαν βασίλισσα πάλι κυβέρνησε την Ήπειρο μετά από το θάνατο του αδελφού της. Ήταν γνωστό πως είχε μυηθεί στα παλαιότατα Βακχικά Μυστήρια, είχε γνώσεις, όσο λίγοι, για τα Ελευσίνια, τα Ορφικά, τα Πυθαγόρεια και τα Αιγυπτιακά Μυστήρια.  Ήταν ακόμα λάτρης των φιδιών όπου διάφοροι ιστορικοί τοποθετούν την μοναδική λατρεία τους στη θρησκευτική λατρεία των Μυκηναίων και πιστευόταν πως τον Αλέξανδρο τον γέννησε, όταν συνευρέθηκε νύχτα με τον Ζεύς μεταμορφωμένο σε φίδι! Η ίδια μάλιστα το είχε ομολογήσει στον Φίλιππο, όπου εκείνος την κατηγόρησε για μοιχεία και την έστειλε στη Ήπειρο. Αλλά ο Φίλιππος είχε φανερά την ανάγκη της χαρισματικής Ολυμπιάδας για την διακυβέρνηση του βασιλείου, την καλεί πάλι πίσω σαν βασίλισσα. Οι σχέσεις τους έχουν όμως λαβωθεί από το γεγονός της μοιχείας και ο Φίλιππος ξαναπαντρεύετε με την Μακεδόνισσα Κλεοπάτρα που του χαρίζει ένα ακόμα αρτιμελή γιό τον Κάρανο και που προοριζόταν για βασιλιάς της Μακεδονίας. Η Ολυμπιάδα ένιωσε τον κίνδυνο, (πως ο Αλέξανδρος δεν θα γινόταν βασιλιάς της Μακεδονίας, διότι δεν ήταν Μακεδόνες και οι δύο οι γονείς του), με την γέννηση του αγοριού της Κλεοπάτρας. Είναι άγνωστο εάν συμμετείχε στη δολοφονία του Φίλιππου και του γιού του Κάρανου μια που δεν υπάρχουν στοιχεία, παρά μόνο εικασίες. Το 336 π.χ. πάντως ο Αλέξανδρος Γ’ ανακηρύσσετε βασιλέας των Μακεδόνων. 

Η Ολυμπιάδα άφησε την τελευταία της πνοή στη πόλη Πύδνα που ο Κάσσανδρος έβαλε τους ανθρώπους του να την σκοτώσουν με φρικτό τρόπο και για πολλές ημέρες το κορμί της παρέμεινε άταφο.

 

Άννα Εζμπεργκ.    

 

 

 
 
                                                                   
 

                                                                                    Μητέρα Τερέζα.

 

«Στο αίμα είμαι αλβανίδα, υπηκοότητα έχω ινδική, είμαι καθολική καλόγρια. Όσο για τον προορισμό μου, ανήκω στον κόσμο. Όσο για την καρδιά μου, αυτή ανήκει ολοκληρωτικά στον Ιησού.»

Τα Ιερά λόγια της αναγνωρισμένης Πανανθρώπινης προσφορά της!!!

Επέλεξε ένα πολύ δύσκολο τρόπο ζωής που κάποιες φορές την έκανε να λυγίσει θυμίζοντάς μας την ανθρώπινη φύση της που την πάλευε δίχως να την νικάει….

«Ο Ιησούς τρέφει μία πολύ εξειδικευμένη αγάπη για εσάς. Για μένα, η σιωπή και το κενό είναι τόσο σημαντικά που κοιτάζω και δεν βλέπω, που ακούω και δεν καταλαβαίνω.»

Μέσα στη καθημερινή νυχτερινή προσευχή ανέβαινε την κλίμακα της σωτηρίας και εξομολογούταν:  

«Πού είναι η πίστη – μέσα στα τρίσβαθα της ψυχής μου, όπου δεν υπάρχει παρά το κενό κι η σκοτεινιά – Θεέ μου – πόσο οδυνηρή είναι τούτη η άγνωστη βάσανος – δεν έχω πίστη.»

Δεν έχω πίστη, είπε, γιατί την θέση της σίγουρα κατείχε η αγάπη για τον άνθρωπο!!!

Και συνέχισε:

 «Ο καρπός της σιωπής είναι η προσευχή. Ο καρπός της προσευχής είναι η πίστη. Ο καρπός της πίστης είναι η αγάπη. Ο καρπός της αγάπης είναι η προσφορά. Ο καρπός της προσφοράς είναι η ειρήνη».

1910 μ .Χ. γεννήθηκε στα Σκόπια η Άγκνες Γκόνξα Μπόζαξιου από μια καθολική οικογένεια που σκοπός της ήταν η περίθαλψη των φτωχών της γειτονιάς. Το 1922 μ.Χ. άκουσε από ένα Ιησουίτη ιεραπόστολο στο κήρυγμα του για τον ανθρώπινο πόνο στην Ινδία. Αυτό ήταν!

Το δωδεκάχρονο τότε κορίτσι αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στους λόγους του Ιησού: «Αγάπα των πλησίον σου σαν τον εαυτό σου», κι έκανε σκοπό, όραμα ζωής τούτη τη φράση.

Γύρω στα δεκαεννέα της χρόνια πήρε τον δρόμο για την μακρινή Ινδία, αφού πρώτα πήγε στο Αββαείο του Λορέτο, στο Ραθαφαρνχαιμ του Δουβλίνου το 1928 και από εκεί στην Ινδία, όπου άρχισε τη μαθητεία της ως μοναχή σε κάποιο υποτυπώδες Μοναστήρι. Δίδαξε γεωγραφία στο Λύκειο Saint Marys στην Καλκούτα από το 1929 έως το 1946 και ίδρυσε το δικό της Τάγμα, τις «Αδελφές του Ελέους», για να υπηρετήσει αποκλειστικά τους φτωχότερους των φτωχών. Έλαβε το Νόμπελ Ειρήνης, πολυάριθμα βραβεία και έχει δημιουργήσει εκατοντάδες σπίτια αγάπης σε όλο τον κόσμο.

Το 1946 μ.Χ. αναλαμβάνει την αποστολή απ’ το μοναστήρι να βοηθά τους φτωχούς ζώντας ανάμεσά τους. Εκεί η ίδια πάλεψε με τον σωματικό πόνο, την πίνα, την ανθρώπινη εξαθλίωση, τον θάνατο που έρχεται καλεσμένος από τούτες τις αιτίες… Δύο χρόνια αργότερα (1948 μ.Χ.), πέταξε το ράσο και έβαλε το λευκό γνωστό πλέον σάρι με τις μπλε ρίγες στο τελείωμα, ζητώντας την άδεια απ’ το Βατικανό να ιδρύσει το Τάγμα οι «Ιεραπόστολοι του Ελέους».  Ένας μικροσκοπικός χώρος έγινε στην αρχή το κέντρο, «σπίτι για τους ετοιμοθάνατους» όπου δεκατρία άτομα υπηρετούσαν τις ανάγκες του.  Χιλιάδες ταλαιπωρημένοι άνθρωποι κάθε θρησκείας βρήκαν εκεί για το τέλος της ζωής του έναν αξιοπρεπή θάνατο. Πίστευε πάντα ότι: « Όμορφος είναι ο θάνατος για εκείνους που έζησαν σα ζώα να πεθάνουν σαν άγγελοι».  Το επόμενο κέντρο ήταν για την περίθαλψη των λεπρών. Κατόπιν άλλο κέντρο για τα άστεγα ορφανά. Η αναγνώριση την ανιδιοτελούς προσφοράς της ήρθε γρήγορα απ’ τον ταλαιπωρημένο λαό της Ινδίας που την ονόμαζαν πλέον Μητέρα.

Το 1997 μ.Χ. της απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης και ως συνήθως οι μικρόψυχοι την κατηγόρησαν για πολλά που δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν!

Εκείνη μόνο είπε:

«Παραλαμβάνω αυτό το βραβείο στο όνομα των φτωχών επειδή πιστεύω ότι με το να μου απονείμουν αυτή την διάκριση αναγνωρίζουν την ύπαρξη των φτωχών στην γη.»

Σήμερα γύρω στις 5.000 μοναχές του τάγματος υπηρετούν σε όλο τον πλανήτη προσφέροντας με αλτρουισμό κι αγάπη την βοήθεια τους στους πάσχοντες ανεξαρτήτου χρώματος, θρησκεύματος.  

 

Άννα

 

                                                                                  

 

                                                                                                    Mother Teresa.

"The blood I am Albanian, my Indian citizenship, I am Catholic nun. As for my destination, I am in the world. As for my heart, it belongs entirely to Jesus. "
The holy words of the recognized universal offer!
He chose a very difficult way of life that sometimes made her bend reminding us of human nature who struggled without a win ….
"Jesus fed a highly specialized love you. For me, the silence and emptiness is so important that I look and I see, to hear and not understand. "
Within the daily night prayers go up the scale of salvation and she
made the confession of:
"Where is the faith – within
in deep of my soul, where there is only the void and the darkness – My God – how painful is this unknown, the ordeal – I have faith."

I have faith, he said, because the place definitely had a love for man!
He continued:
  "The fruit of silence is prayer. The fruit of prayer is faith. The fruit of faith is love. The fruit of love is tender. The fruit supply is peace. "
1910 m. X. Born in Skopje, the Agnes Gkonxa Bozaxiou a Catholic family who were to care for the poor neighborhood. In 1922 AD hearing by a Jesuit missionary to preach about human suffering in India. That’s it!
The twelve-year girl then spent entirely on the grounds of Jesus’ love of your neighbor as yourself "and did end, a vision of life that phrase.
Around the nineteen years on the road to distant India, after he went to the Loreto Abbey in Dublin Rathafarnchaim in 1928 and from there to India, where she began her training as a nun in a monastery rudimentary. He taught geography at Saint Mary’s High School in Calcutta from 1929 to 1946 and founded his own battalion, the "Sisters of Mercy, to serve only the poorest of the poor. He received the Nobel Peace Prize, numerous awards and has created hundreds of loving homes worldwide.
In 1946 AD undertakes the task from the monastery to help poor people living among them. There itself struggled with physical pain, the big
poverty, human misery, death comes as a guest, by this causes … Two years later (1948 AD), threw the robe and put his most famous Sari white with blue stripes to finish, asking permission from the Vatican to establish the Order of the "Missionaries of Mercy." A tiny space was the top center, "home for the dying" in which thirteen people were serving their needs. Thousands of tired people of every religion found there to the end of life of a dignified death. Always believed that: "Beautiful is death for those who lived like animals to die like angels.” The next center was to care for lepers. At another center for homeless orphans. Recognizing the selfless offer came quickly from the wretched people of India who now called Mother.
In 1997 AD was awarded the Nobel Peace Prize and as usual the pusillanimous complain that many could not understand!
She only said:
"Receive this award on behalf of the poor because I believe that the Nammu confer this distinction recognize the existence of the poor on earth."
Today around 5,000 nuns of the Order serving around the world offering to altruism and love to help their patients in an independent color or religion.

By

Annyra Ezmperg

 

Repeat from Greek.

Friends from Greece, I salute you.
I want you to forgive, because it will put back translated texts.
But I understand here that my friends want to know.

 
 
 
 
                                                                               
                                                                                                                                        ST FRAGKISKOS (1182-1224)
 
               FRAGKISKOS OF ASSIZIS (Pneumatic People of Love)

 

 

There is no Christian in the world can be said, not hiding inside of the nostalgia for this <<San unique>> as the Fragiskos of Assizis.
In our country, it is important to think the impact of the Fragiskos paragraph of Nikos Kazantzakis, the Panagiotis Kanellopoulos and even in the strictly orthodox Kontoglou Foti.
The sympathy for the San Assizis back to ancient Greece, which is evidenced by the frescoes in Byzantine churches in Crete in the 14th century (for example, in the prefecture of Lassithi Kritsa the great Church of Panagia Kera), in which paintings together with the Holy Orthodoxy is the <<Ftochoulis God>>.
None of the West Saint Catholic tradition and is so close to religious Ellinovyzantini Orthodox tradition as the Fragiskos.
This poor Christian brother who considered himself a simple, nameless and uneducated, offered to humanity which is difficult to find, even in the great Saints.
Left us a great collection of written, which enables us to discover the mysterious vision of the soul, his inner world, his personal life, from which sprang the love, humanity, the Apostolic action and full of jubilation Gospel message.
The Francis of Assisi is a Catholic Saint of the church, founder of the Franciscan Order.
Assizi Born in Italy, from a rich family. During an illness of two dreams he saw so shocking, that led to the irrevocable decision to devote himself entirely to the work of charity. The aim of care was poor, animals, and show them the real love. Once it was united with the poor in an uprising against the nobility and it cost a year in prison. Diogmenos and apokliromenos from his father, became interpreter feelings were widespread in his time: the proclaimed equality, peace, love for all creatures of God, human and inanimate, the affection for lepers. He circulated a plainclothesman jacket, tied at the waist by a rope (this type of clothing are currently of the order of monks). For three years retired to the quiet ascetic life, until in 1209 he founded a separate battalion lonely. Followers of the ever growing and were «Franciscan Order», which had the approval of the Pope and Innokentiou C. The Francis of Assisi visited France, Spain, Palestine, Egypt. Returning to Italy has set regulations for better functioning of the battalion, whose organization was better. In 1224, after forty days of prayer and fasting, saw reflected on the body of the positions of the wounds of Jesus.
He wrote a collection written in the subject matter is in four main categories: <<Rules>> <<Testament>> <<Letters>> <<Ainos and Prayers>>.
Declared the Catholic church in 1228 by St. Pope Gregory I. The memory is celebrated on 4 October.
Sources of literature: Books <the writings of St Francis of ASSIZIS> Capuchin Monastery in Corfu, the web page of the Wikipedia, encyclopedia and other Eleftheroudakis. http://el.wikipedia.org/wiki/% CE% A6% CF% 81% CE% B1% CE% B3% CE% BA% CE% AF% CF% 83% CE% BA% CE% BF% CF % 82_% CF% 84% CE% B7% CF% 82_% CE% 91% CF% 83% CE% AF% CE% B6% CE% B7% CF% 82

 

 From Annyra Ezmperg.

 
 

 

 

 

 
                                                                             
 

                      ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΕΜΙΣΤΟΣ ΠΛΗΘΩΝ (Ο τελευταίος μεταφορέας της φιλοσοφίας των αρχαίων Ελλήνων).

  

Η ελληνική βιβλιογραφία είναι πενιχρή. Τα στοιχεία αντλούνται από γενικώτερες μελέτες της τότε Βυζαντινής εποχής. Νομίζω ότι για να καταλάβουμε καλύτερα τη ζωή, τη δράση, τη ψυχοσύνθεση και τη φιλοσοφία ενός ανθρώπου που δεν έχουμε πολλά ντοκουμέντα, θα πρέπει να μπούμε εμείς στο πλαίσιο της εποχής και του περιβάλλοντος του. Αυτή η εποχή για τον Πλήθωνα είναι ο 14ος και 15ος αιώνας με περιβάλλον το Βυζάντιο, που απ’ το 1204 με την 4η Σταυροφορία το Βυζαντινό μεγάλο κράτος διαλύεται σε διάφορα φράγκικα και ελληνικά κρατίδια. Τρία ήταν τα σπουδαιότερα για τους Έλληνες, η αυτοκρατορία της Τραπεζούντας με τους Κομνηνούς, το Δεσποτάτο της Ηπείρου με τον Μιχαήλ- Άγγελο Κομνηνό και η αυτοκρατορία της Νίκαιας με τον Θεόδωρο Λάσκαρι. Το 1348 ο αυτοκράτορας Ιωάννης Κατακουζηνός ανυψώνει τον Μυστρά σε Δεσποτάτο, με πρώτο Δεσπότη τον Μανουήλ. Και το Βυζάντιο δεν ήταν πιά αυτό που ήταν. Ο Γεμιστός γεννήθηκε γύρω στο 1355 και πέθανε το 1452 σχεδόν εκαντοτούτης στη Λακεδαίμονα. Σίγουρα ήταν από εύπορη οικογένεια και τα πρώτα νάματα της φιλοσοφίας και δη του Πλατωνισμού τα έλαβε στη Κωνσταντινούπολη. Άλλοι λένε πως γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη κι άλλοι στη Σπάρτη. Τα μεγαλύτερο όμως μέρος του τμήματος της μαθητείας της ζωής του, το πέρασε στην Κωνσταντινούπολη, ενώ για κάποιο διάστημα έμεινε στην Αδριανούπολη, όπου μαθήτευσε πάλι κοντά στον Ιουδαίο Ελισσαίο όπου διδάχθηκε τη θεοσοφία του Ζωροαστρισμού και την Σούφικη παράδοση . Δύσκολα, αλλά αναγνωρίζει κανείς, ότι πίσω από το όνομα Ελισσαίος, κρύβεται το πρόσωπο κάποιου Πέρση Δερβίση, πιθανών Μευλεβίτη ο οποίος του έκανε γνωστά, εκτός από τους περσοάραβες σχολιαστές του Αριστοτέλη, τα αιρετικά Μουσουλμανικά δόγματα του Σοχραβαρδή και του Ρουμή, καθώς και των άλλων Περσών Σούφι. Ο Γεμιστός γνώστης πια της αρχαίας ελληνικής σοφίας, του Ζωροαστρισμού, του μυστικιστικού Σουφισμού, αλλά και καλώς μελετητής της Χριστιανικής θρησκείας. Μα όμως κουρασμένος απ’ τις ατελείωτες τότε δογματικές αντιπαραθέσεις των βυζαντινών που δεν οδηγούσαν πουθενά. Δηλαδή, το συναγωνισμό μεταξύ Παλατιού και Πατριαρχείου. Έτσι θα μορφώσει ένα δικό του νεοπλατωνικό , με μυστικίζουσες και ανατολικές δοξασίες, σύστημα. Το 1400 θα εγκατασταθεί στον Μυστρά, την πρωτεύουσα του Δεσποτάτου του Μορέως, κι όπου εκεί ίδρυσε φιλοσοφική σχολή. Μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονται οι Βησσαρίων, Γεννάδιος Σχολάριος, Ιωάννης Αργυρόπουλος, Δημήτριος Χαλκοκονδύλης, Γεώργιος Ερμητιανός και πολλοί άλλοι. Οι δεσπότες του Δεσποτάτου Θεόδωρος Α΄ (13831407), Θεόδωρος Β΄ (14071443) και Κωνσταντίνος (1428/14431449, ο κατοπινός αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΙΑ’) συχνά ζητούσαν την γνώμη του για διάφορα θέματα. Επίσης ο Πλήθων ήταν σύμβουλος και των τελευταίων αυτοκρατόρων του Βυζαντίου. Είχε επίσης μακρά σταδιοδρομία ως δικαστής. Το 143739 συνόδευσε τον αυτοκράτορα Ιωάννη Η’ στη Σύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας. Επίσης μέλος της αποστολής ήταν και ο μαθητής του Πλήθωνα, ο ανθρωπιστής λόγιος και κατοπινός καρδινάλιος Βησσαρίων. Στη διάρκεια της παραμονής του στη Φλωρεντία η προσωπικότητα, η μόρφωση και η ευγλωττία του Πλήθωνα εντυπωσίασε ιδιαιτέρως τους Ιταλούς ανθρωπιστές και μεταξύ αυτών τον ηγεμόνα της Φλωρεντίας Κόζιμο των Μεδίκων. Φυσικά τότε στη Φεράρα, ήρθε σε ρήξη και με τον πρώην συμμαθητή του στα χριστιανικά γράμματα, τον κατοπινό Άγιο Μάρκο, τον Ευγενικό. Ο Πλήθων είναι πια ποτισμένος απ’ το αρχαίο ελληνικό πνεύμα, κι έχει εξάλου σαφή αντίληψη της κατάστασης που υπάρχει στο μισοκαταστρεμμένο Βυζάντιο. Και μια έμμονη ιδέα τον βασανίζει. ΟΧΙ ΠΩΣ ΘΑ ΣΩΘΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ, ΕΝΑΣ ΤΟΠΟΣ, ΑΛΛΑ ΠΩΣ ΘΑ ΣΩΘΕΙ ΤΟ ΓΕΝΟΣ. Γεννιέται στο μυαλό του η Πολιτεία του. Ήδη ο Γεμιστός υποβάλλει ένα υπόμνημα στον Δεσπότη του Μυστρά Θεόδωρο και το 1418 ένα άλλο στον Αυτοκράτορα Μανουήλ Παλαιολόγο, στα οποία εκθέτει τις οικονομικές και δημοσιονομικές του απόψεις για την αναδιοργάνωση της Πελοποννήσου σαν ξεχωριστό κράτος. Στον Αυτοκράτορα Μανουήλ γράφει: «Έλληνες εσμέν το γενος ως η τε φωνή και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί Έλλησι δε ουκ εστί ευρείν ήτις άλλη οικειοτέρα χώρα ουδέ μάλλον προσήκουσα η Πελοπόννησος.» Και στο Δεσπότη του Μυστρά γράφει: «Αν επιζητήσεις να πραγματοποιήσεις στη ζωή σου ότι είναι μεγάλο και καλό, δεν θα βρεις εύκολα ούτε μεγαλύτερο ούτε καλύτερο από το να σώσεις το Ελληνικό γένος και να ασφαλίσεις τη βασιλεία σου με τα όσα διαθέτει κι ο δρόμος για την εξασφάλιση, δεν είναι άλλος απ’ το να αναδείξεις την Πολιτεία.» Η Πολιτεία του Πλήθωνα είναι υλική, κοσμική μα ανθρώπινη πνευματική και θεϊκή. Η Πολιτεία, πίστευε, είναι σπουδαία άμα διέπετε απ’ την αρετή της αρχαίας φιλοσοφίας και θα γίνει σπουδαία με την κοινωνικοπολιτική μεταρρύθμιση. «Αρετή εστίν έξις καθ’ ην αγαποί εσμέν. Αγαθός μεν δη τω όντι ο Θεός, άνθρωποι δε αγαθοί γιγνόμεθα επόμενοι Θεώ κατά το δυνατόν άνθρωπω.» Πέθανε τον Ιούνιο του 1452 υπέργηρος από φυσικά αίτια και ετάφη στη Σπάρτη. Λόγω της καθόδου των Οθωμανών που ακολούθησε μετά από λίγα χρόνια, οι περισσότεροι μαθητές του, ανάμεσα στους οποίους και ο μετέπειτα καρδινάλιος Βησσαρίων, έφυγαν στην Ιταλία όπου συνέβαλαν σημαντικά στην λεγόμενη Αναγέννηση με το όνειρο της Πολιτείας να γίνεται πραγματικότητα με την Αναγέννηση της Δύσης. Το 1466 Ιταλοί θαυμαστές του με επικεφαλής τον Σιγισμούνδο Μαλατέστα εισέβαλαν στην Λακεδαίμονα, πήραν τα οστά του και τα μετέφεραν στο Ναό του Αγίου Φραγκίσκου των Μαλατέστα (Tempio Malatestiano) στο Ρίμινι όπου βρίσκονται μέχρι σήμερα, «για να βρίσκεται ο μεγάλος διδάσκαλος μεταξύ ελευθέρων ανθρώπων» όπως ισχυρίστηκαν οι μαθητές του.

Τούτος ήταν ο φιλόσοφος Γεώργιος Γεμιστός Πλήθων που επηρέασε τόσο πολύ την Δύση ώστε να δημιουργήσει την Αναγέννηση!!!

Μετά το θάνατό του, οι δεσπότες της Πελοποννήσου παρέδωσαν το χειρόγραφο στο Γεννάδιο Σχολάριο, ο οποίος, αφού το διάβασε, δεν το αντέκρουσε, όπως είχε αρχικά πει, αλλά το έκαψε δυστυχώς δημόσια, καθώς θεωρήθηκε «ειδωλολατρικό» και «σατανικό», που περιείχε υποτίθεται στις σελίδες του «τα σαπρά των Ελλήνων ληρήματα». Κάλεσε μάλιστα όσους κατέχουν αντίγραφα, να τα καταστρέψουν και αυτά. Παρά ταύτα, έχουν σωθεί και δημοσιευτεί αρκετά αποσπάσματα του έργου αυτού.

 

Μελέτη/ Αρθρογραφία. Δημοσιευμένα.

Άννα Π. Ε.

 

                                                                    http://www.youtube-nocookie.com/v/opqyBvD1P1k&hl=en&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01&border=1

 
                                                                               

                              ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ (Σύγχρονοι Έλληνες).

 

Ο Πνευματικός Πατέρας πολλών ανθρώπων Αναστάσιος Γιανουλάτος:

Γεννήθηκε στον Πειραιά, 4. 11. 1929. O πατέρας του Γεράσιμος, καταγόμενος από την Κεφαλληνία, είχε γεννηθεί στη Λευκάδα και η μητέρα του Pωξάνη, το γένος Mαλτέζου, στην Πρέβεζα.

Σπουδές. Aπολυτήριο Γυμνασίου (1947, με άριστα 19.9/11). Πτυχίο Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1952, με άριστα 9,53). Mεταπτυχιακές σπουδές Θρησκειολογίας, Eθνολογίας, Iεραποστολικής, Aφρικανολογίας στα Πανεπιστήμια Aμβούργου και Mαρβούργου Γερμανίας· ερευνητική εργασία στο Makerere University College, Kαμπάλα, Oυγκάντα, ως υπότροφος του γερμανικού Ιδρύματος Alexander von Humboldt (1965-69). Διδάκτωρ της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1970, ομόφωνα άριστα). Στη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας (1952-54) φοίτησε στις Σχολές Εφέδρων Αξιωματικών Σύρου και Διαβιβάσεων Χαϊδαρίου (και στις δύο πρώτευσε και έγινε αρχηγός Σχολής). Μελέτησε τα διάφορα θρησκεύματα (Ινδουϊσμό, Βουδδισμό, Ταοϊσμό, Κομφουκιανισμό, Αφρικανικά θρησκεύματα, Ισλάμ) στις χώρες που ακμάζουν (Ινδία, Ταϋλάνδη, Κεϋλάνη, Κορέα, Ιαπωνία, Kίνα, Κένυα, Ουγκάντα, Τανζανία, Νιγηρία, Βραζιλία, Καραβαϊκή, Λίβανο, Συρία, Αίγυπτο, Τουρκία κ.α.)

Σπουδή ξένων γλωσσών: γαλλικής, γερμανικής, αγγλικής· μελέτη λατινικής, ισπανικής, ιταλικής, ρωσικής, σουαχίλι, αλβανικής.

Επιστημονική σταδιοδρομία. Εντολή διδασκαλίας νεοελληνικής γλώσσας και φιλολογίας – Πανεπιστήμιο Μαρβούργου Γερμανίας (1966-69). Οργάνωση και διεύθυνση του «Κέντρου Iεραποστολικών Σπουδών» στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1971-76). Oργάνωση και διεύθυνση του «Διορθοδόξου Kέντρου Aθηνών της Eκκλησίας της Eλλάδος» – Πεντέλη (1971-75). Έκτακτος Kαθηγητής της Iστορίας των Θρησκευμάτων του Παν/μίου Aθηνών (1972-76). Tακτικός Kαθηγητής (1976-97). Oμότιμος Kαθηγητής (1997 εξ.). Διευθυντής του Tομέα Θρησκειολογίας-Kοινωνιολογίας του Ποιμαντικού Tμήματος του Παν/μίου Aθηνών (1983-86). Kοσμήτωρ της Θεολογικής Σχολής του Παν/μίου Aθηνών και Συγκλητικός (1983-86). Αντιπρόεδρος Εφορείας Πανεπιστημιακής Λέσχης (1978-79, 1983-86). Πρόεδρος της «Επιτροπής Συμπαραστάσεως Kυπριακού Aγώνος» του Πανεπιστημίου Aθηνών (1975-84). Mέλος της Eπιτροπής Eρευνών του Πανεπιστημίου Aθηνών (1986-90) και του Δ.Σ. του Kέντρου Mεσογειακών και Aραβικών Σπουδών (1978-82).

Aντεπιστέλλον μέλος της Aκαδημίας Aθηνών (1993-2005). Eπίτιμος διδάκτωρ Θεολογίας: της Θεολογικής Σχολής του Τιμίου Σταυρού, Brookline , Ma. H.Π.A. (1989)· του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1995)· του St. Vladimir’s Theological Seminary (2003). Eπίτιμο μέλος της Θεολογικής Aκαδημίας Mόσχας (1998). Εταίρος της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης (2001). Δπλωμα π. Δημητρίου Στανιλοάε (η ανώτερη θεολογική διάκρηση), Πανεπιστημίου Βουκουρεστίου (2003). Επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Κραϊόβας (2006).  Eπίτιμος διδάκτωρ Φιλοσοφίας: του Tμήματος Iστορίας και Aρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Iωαννίνων (1996)· του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Aθηνών (1996)· του Tμήματος Πολιτικής Eπιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης της Σχολής των Nομικών, Oικονομικών και Πολιτικών Eπιστημών του Πανεπιστημίου Aθηνών και όλων των Tμημάτων της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Aθηνών (1998)· του Tμήματος Διεθνών και Eυρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς (2001), του Tμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Kρήτης (2002). Των Τμημάτων Φυσικής, Ιατρικής, Δημοτικής Εκπαιδεύσεως και Πολιτικών μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών (2004). Doctor of Humane Letters του Boston University (2004) · των Τμημάτων Ιατρικής και Γεωπονίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας· επίσης Χρυσούν Μετάλλιον (η ανώτατη διάκρησις) του ως άνω Πανεπιστημίου (2005). Του Τμήματος Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου (2007). Του Πανεπιστημίου Κορυτσάς (2008). Του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας καθώς και εκείνου της Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού των Παρευξείνιων Λαών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης (2009).

 

Συνέγραψε τα βιβλία:

·                    Τα πνεύματα M’μπάν’ντουα και τα πλαίσια της λατρείας των. Θρησκειολογική διερεύνηση πλευρών της αφρικανικής θρησκείας (1970).

·                    Kύριος της Λαμπρότητος. O Θεός των παρά το όρος Κένυα φυλών (1971, 31981).

·                    Various Christian Approaches to the Other Religions (A Historical Outline) (1971).

·                    Ο όρθρος της Oρθοδοξίας εις την Iαπωνίαν (1971).

·                    Mορφαί αφρικανικού τελετουργικού (1972, 31981).

·                    Iσλάμ. Θρησκειολογική Eπισκόπησις (1975, 14142006· η 15η έκδ.   στη δημοτική).

·                    Pουχάν’γκα – O Δημιουργός. (1975).

·                    Θέσεις των χριστιανών έναντι των άλλων θρησκειών (1975).

·                    Όψεις Iνδουϊσμού – Bουδδισμού (1985).

·            Παγκοσμιότητα και Oρθοδοξία (2000, 52005), που κυκλοφόρησε και επίσης, στα σερβικά Beograd 2002, στα ρουμανικά (2003), στα αλβανικά “Globalizmi dhe Orthodhoksia”, Tiranë (2004). Στα βουλγαρικά (2004) και αγγλικά: Facing the World. Orthodox Christian Essays on Global Concerns, St. Vladimir’s Seminary Press, Crestwood, NY and WCC, Geneva 2003.

·              Ίχνη από την αναζήτηση του Yπερβατικού: Συλλογή θρησκειολογικών μελετημάτων (2004, 32006).

·                  Ιεραποστολή στα ίχνη του Χριστού. Θεολογικές μελέτες και ομιλίες (2007).

·                  Θεός εφανερώθη εν σαρκί… (2006), που κυκλοφόρησε και επίσης στα αλβανικά "Perëndia u shfaq në mish…" (2006).

·                  Μιά άλλη άποψη. Κείμενα και ηχογραφήσεις (CD) αφηγήσεων, ομιλιών, στοχασμών. Bond-us music. Αθήνα (2006).

·                  Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός… (2007), που κυκλοφόρησε και επίσης στα αλβανικά "Të gjitha u mbushën me dritë…" Tiranë (2007).

·                  Μοναχοί και Ιεραποστολή, κατά τους 4ο και 9ο αιώνες, Αθήνα 2008.

                                      ·                  Έως εσχάτου της γης, Αθήνα 2009.                    

Έχει επίσης συγγράψει 240 πραγματείες και μελετήματα· π.χ.:

–                       «Bυζάντιον, ιεραποστολικόν έργον» (1964).

–                       «The Purpose and Motive of Mission» (1965).

–                       «Tύποι ιερέων αφρικανικών ιεροβασιλείων» (1968).

–                       «Les Missions des Eglises d’Orient» (1972).

–                       «Die Mystik in Byzanz» (1983).

–                       Eastern Orthodoxy and Human Rights (1984).

–                       «Der Dialog mit dem Islam aus orthodoxen Sicht» (1986, ελλην.1991, αγγλ.1996).

–                       «Your Will be done: Mission in Christ’s Way» (1989).

–                        «Iνδουϊσμός και αγωγή» (1990).

–                       «Aφρικανικά θρησκεύματα» (1992).

–                       «Bουδδισμός» (1992)

–                       «Θρησκεία» (1992).

–                       «Mυστικισμός» (1992).

–                       «Παράδοση και όραμα ειρηνικής συνυπάρξεως των θρησκευτικών κοινοτήτων στην Aλβανία» (1993).

–                       «Facing People of Other Faiths – From an Orthodox Point of View» (1993).

–                       «Mια Eκκλησία σε μακροχρόνιο πολύτροπο διωγμό» (1996).

–                       «Άνθρωπος και φύση στις μεγάλες θρησκείες» (1996).

–                       «Die Mission der orthodoxen Kirche» (1997).

–                       «The Global Vision of Proclaiming the Gospel» (1997).

–                       «Orthodoxy faces the third millennium» (2000).

–                       «Η Ορθοδοξία προ της ραγδαίας εξελίξεως των θετικών επιστημών» (2002) .

–                       «Problems and Prospects of Inter-religious Dialogue» (2003).

–                       «Η διαχρονική μετοχή πίστεως στην οικοδόμηση της Ευρώπης» (2004). «Οι χριστιανοί στην πολυθρησκευτική ΕνωμένηΕυρώπη» (2007)

–                       Eπί πλέον έχει δημοσιεύσει τα Kατηχητικά βοηθήματα: «Θεία Mηνύματα» (1960, 71978), που κυκλοφόρησε και επίσης στα αλβανικά “Mesazhe Hyjnore”, Tiranë 2009. «Πίστις και ζωή» (1961, 71982), «Πνευματική Πορεία» (1962, 71981)· επίσης άνω των 150 άρθρων και άλλα κείμενα.

Eξέδωσε, ελληνικά και αγγλικά, και διηύθυνε το περιοδικό «Πορευθέντες» (1960-70) και το περιοδικό «Πάντα τα Έθνη» (1981-92).

Mέλος της συντακτικής επιτροπής και υπεύθυνος του τομέως «Θρησκεία και αγωγή» της Παιδαγωγικής Ψυχολογικής Eγκυκλοπαίδειας (1992).

Eιδικός σύμβουλος στη σύνταξη του τόμου Θρησκείες της Eκπαιδευτικής Eλληνικής Eγκυκλοπαίδειας. Contributing Editor στο International Bulletin of Missionary Research (New Haven, Conn., U.S.A.), και μέλος του Board of Consultants του International Review of Mission (Geneva).

Έχουν δημοσιευθεί 140 κείμενά του σε 11 ξένες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ρωσικά, σουηδικά, φιλλανδικά, σερβικά,  σουαχίλι, βουλγαρικά, ρουμανικά, αλβανικά).

 

Tιμήθηκε με τα παράσημα Tου Tιμίου Σταυρού του Aποστόλου και Eυαγγελιστού Mάρκου, A΄ Tάξεως, του Πατριαρχείου Aλεξανδρείας (1985)· της Aγίας Aικατερίνης της Mονής Σινά (1985)· του Kυρίλλου και Mεθοδίου της Oρθοδόξου Eκκλησίας της Tσεχοσλοβακίας (1986). Έλαβε το Aργυρόν μετάλλιο της Aκαδημίας Aθηνών, ως εμπνευστής και πρωτοπόρος της ιεραποστολικής θεολογίας και δράσεως (1987), και από τον Eλληνικό Eρυθρό Σταυρό τον Xρυσούν Σταυρόν μετά δάφνης (1994), «για τις πολύτιμες υπηρεσίες του στην Oρθοδοξία, την Eκκλησία, τον λαό της Aλβανίας και την πολυσήμαντη συμβολή του στην προώθηση της φιλίας των λαών Eλλάδος και Aλβανίας».

Tου απενεμήθη το παράσημο του Iσαποστόλου μεγάλου ηγεμόνος Βλαδιμήρου (A΄τάξεως) της Pωσικής Eκκλησίας (1998)· o Mεγαλόσταυρος του Tάγματος της Tιμής (1997) της Eλληνικής Δημοκρατίας· το παράσημο του Aποστόλου Aνδρέου του Oικουμενικού Πατριαρχείου (1999)· ο Mεγαλόσταυρος του Tάγματος των Oρθοδόξων Σταυροφόρων του Παναγίου Tάφου (2000). Tο Συμβούλιο Aποδήμου Eλληνισμού του απένειμε «βραβείο έργου ζωής» για τις προσπάθειές του για την ειρήνη και συνεργασία των λαών της Bαλκανικής και την ενδυνάμωση του οικουμενικού πνεύματος της Oρθοδοξίας (2000).

Tιμήθηκε επίσης με τα βραβεία Athenagoras Human Rights Award 2001 (Nέα Yόρκη), “Pro Humanitate“ 2001, του Eυρωπαϊκού Πολιτιστικού Iδρύματος Pro Europe (Freiburg), με τον Mεγαλόσταυρο του Tάγματος του Aποστόλου Παύλου της Eκκλησίας της Eλλάδος (2001), το Xρυσό μετάλλιο Tιμής και Ευποιΐας της Πόλης των Aθηνών (2001), το Xρυσό Κλειδί της πόλης Θεσσαλονίκης (2002), της Λαμίας (2002), το “Oδύσσειο βραβείο” της Παγκόσμιας ομοσπονδίας Kεφαλλονίων και Iθακησίων (2002). Πολωνικό ανθρωπιστικό βρανείο, "Ecce Homo", για"τη συνεπή δράση με ανιδιοτελή αγάπη προς τον συνάνθρωπο" (2003). Μετάλλιο της πόλεως των Αθηνών (2003). Παράσημο από τον Πρόεδρο της Ρουμανικής Δημοκρατίας (2003). Χρυσό Μετάλλιο Α΄Τάξεως Δήμου Πειραιώς (2005). Βραβείο "διακεκριμένων δραστηριοτήτων για την ενότητα των Ορθοδόξων Εθνών" (Μόσχα 2006). Παράσημο «Γιαροσλάβ του σοφού», της Δημοκρατίας της Ουκρανίας (2008). «Μέγα Χρυσόν Παράσημον του Αποστόλου Βαρνάβα»της Εκκλησίας της Κύπρου (2008).

 

Γενικός Γραμματεύς της «Eκτελεστικής Eπιτροπής δια την Eξωτερικήν Iεραποστολήν» του «Συνδέσμου» (1958-61). Aντιπρόεδρος του Διεθνούς Oργανισμού Oρθοδόξου Nεολαίας «Σύνδεσμος» (1964-77). Mέλος της Διεθνούς «Eπιτροπής για ιεραποστολικές μελέτες» του Παγκοσμίου Συμβουλίου Eκκλησιών (1963-69). Γραμματεύς για την «Iεραποστολική έρευνα και τις σχέσεις με τις Oρθόδοξες Eκκλησίες» στη Γενική Γραμματεία του Π.Σ.E. (Γενεύη, 1969-71). Έλαβε μέρος στις Συνελεύσεις Παγκοσμίου Iεραποστολής και Eυαγγελισμού (Mεξικό 1963, Mπανγκόκ 1973, Mελβούρνη 1980, Σαν Aντόνιο 1989) και τις Συνελεύσεις του Π.Σ.E. (Oυψάλα 1968, Nαϊρόμπη 1975, Bανκούβερ 1983, Kαμπέρα 1991, Xαράρε 1998, Πόρτο Αλέγρε 2006).

Mέλος πολλών διεθνών επιστημονικών επιτροπών, όπως: της «Γερμανικής Eταιρείας για την Iεραποστολική»· της «Διεθνούς Eταιρείας Iεραποστολικών Mελετών»· της Διαχριστιανικής Eπιτροπής Π.Σ.E. για το διάλογο με άλλες θρησκείες και ιδεολογίες (1975-83)· της Mικτής Eπιτροπής του «Συμβουλίου των Eυρωπαϊκών Eκκλησιών» και της Συνελεύσεως των Pωμαιοκαθολικών Eπισκόπων «Islam in Europe» Committee (1989-91)· του «Διεθνούς Συμβουλίου» του World Conference on Religion and Peace (1985-94).

Aπό το 1959 μετέχει ενεργώς σε πολυάριθμα διεθνή συνέδρια, διορθόδοξες, διαχριστιανικές και διαθρησκειακές συσκέψεις, εκπροσωπώντας την Eκκλησία ή την επιστήμη σε διαφόρους διεθνείς Oργανισμούς. Έχει δώσει διαλέξεις σε διάφορα πανεπιστημιακά κέντρα του εξωτερικού, σχετικά με τη σύγχρονη χριστιανική σκέψη, τον διαθρισκειακό διάλογο, την παγκόσμια αλληλεγγύη και ειρήνη. Eπίτιμο μέλος του Kuratorium του Pωμαιοκαθολικού Iδρύματος Pro Oriente, Bιέννη (1989 εξ.). ΠρόεδροςΣυντονιστής της Commission on World Mission and Evangelism του Π.Σ.E. (1984-1991). Mέλος της Kεντρικής Eπιτροπής του Π.Σ.E. (1998 – 2006) και της Eπιτροπής «Πίστις και Tάξις» (2000 – 2006). Μέλος των: European Council of Religious Leaders/Religions for Peace (ECRL) (2001 εξ.) και Council of 100, World Economic Forum, Davos (2003). Αντιπρόεδροςτης Conference of European Churches (2003 εξ.). Πρόεδρος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (2006 εξ.). Επίτιμος Πρόεδρος της "Πανγοσμίου Διασκέψεως των Θρησκειών για την Ειρήνη" (2006).

 

 

Δεν έχω να προσθέσω τίποτα για τον Σπουδαίο ετούτον τον Ορθόδοξο Έλληνα Ιερωμένο που με τον δικό του προσωπικό αγώνα για την ανθρωπότητα έχει εξυψώσει την Ελλάδα.  

Από την ηλεκτρονική διεύθυνση:

http://www.orthodoxalbania.org/Greek/ArchbishopGk/1.3.htm

Ξένη δημοσίευση.

Άννα

 

 

 
 
                                                                            
 

                                                                                            ΣΟΛΩΝ

                                     Ο σοφός,  ο νομοθέτης,  ο ποιητής, ο πολιτικός.

  

  

 

Ο Αριστοτέλης μας λέει, πως είναι ο πρώτος προστάτης του λαού που ξεκίνησε τη σειρά των λεγόμενων πολιτικών επαναστάσεων για να προστατέψει τα δικαιώματά του λαού.  

    Το  594  π. Χ.  Εκλέχτηκε  απ’ την Εκκλησία του δήμου άρχοντας. Ο Σόλων εργάστηκε επάνω στο όραμα κατά της κοινωνικής αδικίας, θέλησε μέσα στο πολιτικό φεουδαρχικό τότε καθεστώς, να αναγάγει την ισότητα στον νομικό, οικονομικό, δικαστικό και πολιτικό κατεστημένο της  εποχής του.  Σε κάποιο ποίημα του μας λέγει απολογητικά :  

 

    <<Και βία μαζί και δίκιο συνταιριάζοντάς τα

    τα ‘φερα τούτα εγώ ως την άκρη, δυνατά,

    έτσι όπως είχα τάξει. Νόμους όρισα

    όμοιους για τους μεγάλους και για τους μικρούς

    το δίκιο δρόμο στον καθένα δείχνοντας…>>

 

    Ο μεγάλος νομοθέτης ήταν ένας σπουδαίος της ελεγείας εκπρόσωπος  και το ποιητικό του έργο  παρουσιάζει  βαθύ κοινωνικό  περιεχόμενο όπου αντανακλά  τις  κοινωνικές συγκρούσεις,  τις  πολιτικές  μεταρρυθμίσεις, στις αλλαγές τις οποίες εκείνος ηγήθηκε.

                                                                           

   Ο Σόλων γεννήθηκε το 635 π. Χ. στην Αθήνα αλλά η καταγωγή του ήταν απ’ την Ασωπιάδα, ( άλλη μία ονομασία της Σαλαμίνας. )  Νωρίς  στράφηκε στο εμπόριο ταξιδεύοντας περισσότερο όχι τόσο για τον πλούτο διότι τον κατείχε ο έρωτας για την πείρα και τις γνώσεις, μια που συχνά τόνιζε: –πολλοί κακοί άνθρωποι είναι πλούσιοι, πολλοί ζούνε φτωχικά, όμως εμείς δεν θα ανταλλάξουμε την αρετή με τον  πλούτο. Η αρετή  είναι  ριζωμένη  βαθιά μέσα μας, τα χρήματα  κάποτε τα έχει ο ένας  και άλλοτε υπάρχουν στην κατοχή του άλλου,- αλλά τα ταξίδια αυτά, ήταν προφανώς οι κομιστές της μεγάλης σοφίας του και συγκαταλέγεται στην σειρά των επτά σοφών της αρχαιότητας. 

    Η επιλογή του απ’ τους Αθηναίους για άρχοντα μετά απ’ το Φιλόμβροτο,  ήταν που  αναγνώρισαν την σοφή γνώμη του, ότι «η ισότητα δεν προκαλεί πόλεμο».

    Άνδρας πλέον, τριάντα εννέα χρονών μπαίνει στην πολιτική αρένα της Αθήνας στο πιο κρίσιμο  σημείο που η διάσταση ανάμεσα στους φτωχούς και στους πλουσίους βρισκόταν σε πλήρη και αναίσχυντη ανάπτυξη. Μετά απ’ την απόπειρα του Κύλωνα να γίνει τύρρανος των Αθηνών 600 π. Χ. επικράτησε πάλι η προηγούμενη παλιά πολιτική διχοστασία δηλαδή να διαιρεθεί η πόλη σε τρία κόμματα. Στους Πεδιείς ολιγαρχικούς, στους Διάκριοις μερικός πιο δημοκρατικοί και στους Παραλοίς που επέλεγαν ένα μικτό  πολιτικό σύστημα. Ο λαός τότε δανειζόταν χρήματα με υποθήκη τα σώματά τους  και δούλοι διαβιούσαν πια στην κυριαρχία των δανειστών τους ή εξαναγκαζόντουσαν να πουλούν  τα παιδιά τους κι έφευγαν μακριά της Αθήνας κυνηγημένοι απ’ την άδικη σκληρότητα των δανειστών τους.

   Ο κυριότερος εκ των νόμων του, εκείνος της σεισάχθειας (= απόσεισης βαρών,) επετεύχθη δια της σοφής διοικήσεως και της νομοθεσίας γλιτώνοντας από τον κίνδυνο ακόμα και του αφανισμού της πόλης. Έρχεται λοιπόν η σωτηρία απ’ των συχνών επαπειλούμενων στάσεων με την απεριόριστη εντολή των συμπολιτών του για άρχοντας της εξουσίας. Να τι μας λέει για το νομοθετικό αυτό επίτευγμα του.

 

    Μπρος στου καιρού το δικαστήριο, μάρτυρα

    άριστον έχω την τρανή μητέρα εγώ

    των θεών του Ολύμπου, τούτη δω τη μαύρη Γη,

    που πάνωθέ της πέτρες σήκωσα πολλές,(*)

    των χρεών σημάδια. Σκλάβα πρώτα αυτή ‘τανε

    και τώρα λεύτερη είναι κι Αθηναίους πολλούς,

    που δίκια ή άδικα είχαν πουληθεί μακριά,

    στη θεόχτιστη πατρίδα τους ξανάφερα

    άλλοι που χρέη αβάσταχτα τους πιέζανε,

    μόνοι είχαν φύγει, και γυρνώντας δω κι εκεί

    την αττική την γλώσσα είχαν ξεχάσει πια,

    κι απ’ της σκλαβιάς άλλοι υπέφεραν τη ντροπή

    εδώ στον τόπο, μπρος στ’ αγρίεμα τρέμοντας

    των αφεντάδων. Όλους τους λευτέρωσα.

    Και βία μαζί και δίκιο συνταιριάζοντάς τα

    τα ‘φερα τούτα εγώ ως την άκρη, δυνατά,

    έτσι όπως είχα τάξει…

 

    Ο συμβιβασμός της κραταιάς αριστοκρατίας με την όλο και περισσότερο αυξανόμενη κατώτερη τάξη, πάταξε την τότε κακοδαιμονία των Αθηνών και που άρχισε να βαδίζει προς την παγκόσμια γνωστή σήμερα Δημοκρατία.

   «Η ευνομία σταματά τη διχόνοια και την οργή της  φοβερής έριδας κάτω δε απ’ την εξουσία της όλα στην ανθρώπινη κοινωνία είναι ταιριαστά και συνετά.  Η ευνομία πρέπει να  είναι το βασικό γνώρισμα  του δημοκρατικού καθεστώτος ενώ η δυσνομία φέρνει στο κράτος μύρια κακά», έλεγε ο σοφός Σόλων.

   Ο ίδιος άνηκε σε αριστοκρατική οικογένεια ( του γένους των Κοδρικών ) ήταν γιός του πλούσιου Εξηκεστίδη. Με την πολιτική δράση  και το ποιητικό του έργο βοήθησε να σταματήσει η τότε κοινωνική αδικία όπου ήταν απλωμένη σε τεράστια έκταση μέσα στον πολιτικό βίο.

    Τα ταξίδια του Σόλων πριν την πολιτική θητεία του σε  σχεδόν όλα τα γνωστά κέντρα εμπορείου του δώρισαν την μεστή σκέψη και ήθος με άνεση να εργάζεται στην αρετή της σοφίας.

    Αφού έφερε στην πόλη μια σχετική  ισορροπία, αλλά και επειδή είχε κουραστεί απ’ την μεμψιμοιρία των  συμπολιτών του  ζήτησε  απ’ τους  Αθηναίους  δεκαετή άδεια, διότι κρατούσε την ελπίδα πως  σε αυτό το χρονικό διάστημα θα είχαν παιδαγωγηθεί απ’ τους νόμους του.

    Αμέσως μετά τον βρίσκουμε στην Αίγυπτο να μένει: «κοντά στην Κανωβίδα ακτή που χύνεται ο Νείλος », όπως μας λέει ο ίδιος σε κάποιο στίχο του.

    Σύναψε φιλία με τους λογιότατους ιερείς, Ψένωφι τον Ηλιουπολίτη και τον Σώγχι τον Σάιτο, φυσικά κοντά σε τέτοιας μορφής ανθρώπων η φιλοσοφία ήταν μια καθημερινή απασχόληση. Ο Σόλων θέλησε κάποτε να τους πει για τον  κατακλυσμό  του επονομαζόμενου Δευκαλίωνα  –γενάρχη των Ελλήνων-  που γνώριζαν σαν αρχαιότατη παράδοση στην  Ελλάδα. Ένας εκ των δύο, ο ποιο ηλικιωμένος  του είπε:

 

<< Ω Σόλων, Σόλων, ‘Έλληνες αεί παίδες έστε, γέρων δε ‘Ελλην ουκ έστιν. >> Δηλαδή :

« Σόλων, Σόλων οι Έλληνες αιωνίως παιδιά είσαστε, γέρος Έλληνας δεν είναι.»

 

Ο Σόλων ρωτά: << Πως; τι τούτο λέγεις; >>  «Πως, αυτό γιατί το λες;»  Ο ιερέας του απάντησε:

 

 << Νέοι εστέ, ειπείν, τας ψυχάς πάντες ουδεμίαν  γαρ εν αυταίς έχετε  δι’ αρχαίαν  ακοήν παλαιά  δόξαν  ουδέ μάθημα  χρόνω παλιόν ουδέν.>>

« Νέοι είσαστε  γιατί όλοι  δεν έχετε ακούσει καμία παλιά γνώση, η ψυχή σας δεν μαθήτευσε στην αρχαία δόξα.»

 

Και συνεχίζουν οι ιερείς να του αποκαλύπτουν:

<<…οι πρώτον μεν ένα κατακλυσμόν μέμνησθε πολλών έμπροσθεν γεγονότων, έτι δε το κάλλιστον και άριστον γένος  επ’ ανθρώπους εν τη χώρα τη παρ΄υμίν ουκ ίστε γεγονός, εξ ών τε και πάσα η πόλις έστι τα νύν υμών…Πολλά μεν ουν υμών και μεγάλα έργα της πόλεως τήδε γεγραμμένα θαυμάζεται, πάντων γε μην έν υπερέχει μεγέθει και αρετή λέγει γαρ τα γεγραμμένα, όσην η πόλις υμών έπαυσε ποτε δύναμιν ύβρει πορευομένην άμα επί πάσαν Ευρώπην και Ασίαν, έξωθεν ορμήθεισαν εκ του Ατλαντικού πελάγους. Τότε γαρ πορεύσιμον ην το εκεί πέλαγος νήσον γαρ προ του στόματος είχεν, ο καλείτε, ως φατε υμείς Ηρακλέους στήλας η δε νήσος άμα Λιβύης ην και Ασίαν μείζων, εξ ης επιβατόν επί τας άλλας νήσους τοις εγίγνετο πορευομένοις, εκ δε των νήσων επί την καταντικρύ πάσαν ήπειρον την περί τον αληθινόν εκείνον πόντον…Εν δε δη τη Ατλαντίδι νήσω ταύτη μεγάλη συνέστη και θαυμαστή δύναμις βασιλέων, κρατούσα μεν άπασης της νήσου , πολλών δε άλλων νήσων και μερών της ηπείρου προς δε τούτοις έτι των εντός τήδε Λιβύης μεν ήρχον μέχρι προς Αίγυπτον, της δε Ευρώπης μέχρι Τυρρηνίας …Τότε ουν υμών, ω Σόλων, της πόλεως η δύναμις εγένετο εις άπαντας ανθρώπους διαφανής αρετή τε και ρώμη εγένετο πάντων γαρ προστάσα ευψυχία και τέχναις όσαι κατά πόλεμον, τα μεν  των Ελλήνων ηγουμένη τα δ’ αυτή μονωθείσα εξ ανάγκης των επί τους εσχάτους αφικομένην κινδύνους δε μήπω δεδουλωμένους διεκώλυσε δυολωθήναι, τους δ’ άλλους όσοι κατοικούμεν εντός όρων Ηρακλείων αφθόνως άπαντας ηλευθέρωσεν.>>

 

Μεταφραζόμενα:

«Οι Έλληνες μόνο ένα κατακλυσμό θυμάστε ενώ υπάρχουν πιο μπροστά πολλά γεγονότα, δεν γνωρίζετε πως η χώρα σας έδωσε το πλέον καλύτερο και άριστο ανθρώπινο γένος απ’ το οποίο κατάγεσαι εσύ και οι συμπολίτες σου… Πολλά και μεγάλα της πόλεώς σας γραμμένα εδώ θαυμάζονται. Απ’ αυτά ένα όμως υπερέχει σε μεγαλοσύνη και αρετή. Λέγουν για τούτο τα γραμμένα μας. Τότε η δύναμη της πόλης σας κατέστρεψε την τεράστια  εχθρική δύναμη η οποία με αλαζονεία εξόρμησε από έξω, απ’ τον Ατλαντικό ωκεανό. Ταυτόχρονα εξορμούσε κατά της Ευρώπης και της Ασίας, γιατί τότε το πέλαγος εκεί μπορούσε κάποιος να το διαβεί επειδή στην είσοδό του την αυτή, που εσείς ονομάζεται στήλες του Ηρακλέους ( το σημερινό Γιβραλτάρ ), υπήρξε ένα νησί που ήταν μεγαλύτερο απ’ την Λιβύη και την Ασία ενωμένες, από τούτης μετακινιόντουσαν οι άνθρωποι και  μπορούσαν ν’ αποβιβαστούν στ’ άλλα νησιά όπου απ’ αυτά κατόπιν σε ολόκληρη την απέναντι ήπειρο που βρισκόταν γύρω απ’ τον αληθινό εκείνο ωκεανό… Στην Ατλαντίδα οργάνωσαν μεγάλη αξιοθαύμαστη δύναμη οι βασιλιάδες, με αυτήν κυρίευσαν όλη τη νήσο, πολλά δε ακόμα νησιά και τμήματα της ηπείρου, εκτός τούτων εξουσίαζαν οι βασιλιάδες εκείνοι απ’ τα ευρισκόμενα του στομίου μέρη ( σημερινή Μεσόγειο θάλασσα ), την Λιβύη μέχρι την Αίγυπτο και την Ευρώπη μέχρι την Τυρρηνίας…

Τότε Σόλων η δύναμις της πόλεώς σας φάνηκε εξαιρετική μεταξύ  όλων  των ανθρώπων, με αφορμή την ανδρεία της και εξ αιτίας της αρετής της. Αφού με τις πολεμικές τέχνες ξεπέρασε όλους στην ανδρεία, πότε αρχόμενη των Ελλήνων πότε και τελείως μόνη της κατ’ ανάγκη, γιατί οι άλλοι την εγκατέλειψαν και αφέθηκε έρμη στους έσχατους κινδύνους κατανίκησε τους επιδρομείς  (Άτλαντες),  έστησε τρόπαια εναντίον τους,  εμπόδισε να  υποδουλωθούν  όσοι δεν είχαν υποδουλωθεί και απελευθέρωσαν χωρίς καμιά αξίωση όλους εμάς που είμαστε μέσα των Ηρακλείων στηλών.»

Κατόπιν  ταξίδευσε  για την  Κύπρο κοντά στον βασιλιά Φιλόκυπρο  όπου τον βοήθησε  με τις γνώσεις του να μεταθέσει  την πόλη του  σε πεδιάδα,  να την  κάνει μεγαλύτερη όπου ο Φιλόκυπρος  προς τιμή του, ονόμασε  την νέα πόλη Σόλους. Μετά από παράκληση του Κροίσου πήγε στις Σάρδεις κι έζησε καιρό στην παρέα του  Κροίσου. Κατόπιν επέστρεψε στην Αθήνα πάλι, την βρήκε σε μικρότερες αναταραχές, όμως εξακολουθούσαν να έχουν σε ισχύ τους νόμους του όπου και πέθανε το 559 π. Χ. την εποχή που στην Αθήνα ήταν άρχοντας ο Ηγέστρατος. Αφού τον έκαψαν με όλες τις τιμές (αρχαίο έθιμο), την τέφρα του την διέσπειραν γύρω της νήσου Σαλαμίνας.

 

Στα πιο χαρακτηριστικά ρητά και αποφθέγματα του συγκαταλέγονται και τα εξής:

1) “Γηράσκω δ` αεί πολλά διδασκόμενος” = «Προχωρώ σε ηλικία, πάντα πολλά νέα πράγμα μαθαίνοντας.»

2) “Συμβούλευε μη τα ήδιστα, αλλά τα άριστα” = «Ας συμβουλεύεις στους άλλους όχι τα πιο πολύ ευχάριστα, αλλά τα καλύτερα.»

3) “Νουν ηγεμόνα ποιού” = «Κάνε το νου σου κυρίαρχο.»

 

(*) Στα χωράφια που βάζανε υποθήκη τοποθετούσαν λιθάρια και που σήμαιναν ότι ήταν υποθηκευμένα.

 

 

Βιβλιογραφία: Πλάτωνος, Τιμαίος και Κριτίας εκδόσεις Πάπυρος. Θησαυρός σοφίας της Αρχαίας Ελλάδας, εκδόσεις Ορφανίδη. Ιστορία και ανθολογία της αρχαίας Ελληνικής σκέψης,Θανάσης Μητσόπουλος. Εγκυκλοπαίδειες: Ελευθερουδάκη, Ήλιος , Για σας παιδιά, εκδόσεις Αυλός. A. E. Taylor, ΠΛΑΤΩΝ. Cornford F. M., Plato’s Cosmology, Cambridge 1937.                                  

 

 

Μελέτη, αρθρογραφία δημοσιευμένα.

Άννα Π. Ε.

 

 

 

Τιμή μετοχής

ΞΕΝΟΦΩΝ ΖΟΛΩΤΑΣ (Σύγχρονοι Έλληνες και Παγκόσμιοι)

 
                                                                         
 
 

                                                                   ΞΕΝΟΦΩΝ  ΖΟΛΩΤΑΣ

Ξενοφών Ζολώτας  (26 Μάρτιος 190411 Ιουνίου 2004), ένας διαπρεπής έλληνας οικονομολόγος παγκόσμιας εμβέλειας. Υπηρέτησε ως προσωρινός πρωθυπουργός της Ελλάδας. Στις εκλογές του Νοεμβρίου το 1989, απέτυχαν τα κόμματα να έχουν πλειοψηφία και ζητήθηκε από τον τότε 85χρόνο ο κ. Ζολώτα να γίνει πρωθυπουργός στην προσωρινή οικουμενική κυβέρνηση, όπου και δέχτηκε. Έμεινε ένα χρόνο περίπου στην διακυβέρνηση της χώρας.  Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1904.Ο κ. Ξ. Ζολώτας σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια σπούδασε στη Λειψία και το Παρίσι. Υπήρξε γόνος μιας εύπορης οικογένειας χρυσοχοΐας με ρίζες στην προ-επαναστατική Ρωσία. Το 1928 έγινε καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, θέση που κατείχε μέχρι το 1968, όταν παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το στρατιωτικό καθεστώς που είχε έρθει στην εξουσία το 1967. Διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της UNRRA το 1946 και κατείχε υψηλές θέσεις στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και άλλων διεθνών οργανώσεων το 1946 και το 1981. Ο Ξ. Ζολώτας ήταν διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος στο 1944-1945, 1955-1967 (όταν παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το καθεστώς), και 1974-1981. Δημοσίευσε πολλά έργα για την ελληνική και διεθνή οικονομικά θέματα. Θεωρείται μετριοπαθής και πολύ ταπεινός άνθρωπος, ήταν υπέρμαχος του φορολογικού συντηρητισμού και της νομισματικής σταθερότητας. Ήταν ακόμα εργασιομανής και δεινός κολυμβητής. Κάθε πρωί σε όλη την διάρκεια του έτους έως και το βαθύ γήρας του έκανε τις κολυμβητικές ασκήσεις στη θάλασσα.

έρευνα μελέτη: Αννα Π.Ε. 

Ο πρώην πρωθυπουργός και καθηγητής κ. Ξενοφών Ζολώτας είχε εκφωνήσει δύο λόγους στην Ουάσιγκτον (στις 26 Σεπτεμβρίου 1957 και στις 2 Οκτωβρίου 1959), οι οποίοι έμειναν μνημειώδεις. Αιτία ως προς αυτό δεν ήταν μόνο το περιεχόμενό τους αλλά και η γλώσσα τους. Υποτίθεται ότι η γλώσσα των λόγων ήταν η αγγλική. Κατ’ ουσίαν όμως, με την αφαίρεση λίγων συνδέσμων, άρθρων και προθέσεων η γλώσσα είναι η Ελληνική. Το ακροατήριό του αποτελούσαν οι σύνεδροι της Διεθνούς Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης και δεν αντιμετώπισαν τότε κανένα πρόβλημα στην κατανόηση τού προφορικού κειμένου που ανέγνωσε ο Έλληνας καθηγητής. Εκείνο τον καιρό, κατείχε την θέση τού διευθυντή Τραπέζης Ελλάδος και διαχειριστή του ελληνικού Δημοσίου Χρέους. Ακολουθεί

ο λόγος της 26/9/1957:

"I always wished to address this Assembly in Greek, but realized that it would have been indeed "Greek" to all present in this room. I found out,however, that I could make my address in Greek which would still be English to everybody. With your permission, Mr. Chairman, l shall do it now, using with the exception of articles and prepositions, only Greek words.

"Kyrie, I eulogize the archons of the Panethnic Numismatic Thesaurus and the Ecumenical Trapeza for the orthodoxy of their axioms, methods and policies, although there is an episode of cacophony of the Trapeza with Hellas. With enthusiasm we dialogue and synagonize at the synods of our didymous organizations in which polymorphous economic ideas and dogmas are analyzed and synthesized. Our critical problems such as the numismatic plethora generate some agony and melancholy. This phenomenon is characteristic of our epoch. But, to my thesis, we have the dynamism to program therapeutic practices as a prophylaxis from chaos and catastrophe. In parallel, a Panethnic unhypocritical economic synergy and harmonization in a democratic climate is basic. I apologize for my eccentric monologue. I emphasize my euharistia to you, Kyrie to the eugenic arid generous American Ethnos and to the organizes and protagonists of his Amphictyony and the gastronomic symposia".

Δύο χρόνια αργότερα, το 1959, ο Ξ. Ζολώτας έδωσε μία άλλη ελληνοαγγλική ομιλία, ζητώντας να τον ακούσουν με προσοχή, ακόμα κι αν υπήρχε ο κίνδυνος να κουράσει τους ακροατές του. Ιδού ο λόγος και η ελληνική του "μεταγραφή":

Kyrie,
It is Zeus’ anathema on our epoch (for the dynamism of our economies) and the heresy of our economic method and policies that we should agonize the Skylla of nomismatic plethora and the Charybdis of economic anaemia. It is not my idiosyncracy to be ironic or sarcastic but my diagnosis would be that politicians are rather
cryptoplethorists. Although they emphatically stigmatize nomismatic plethora, they energize it through their tactics and practices. Our policies should be based more on economic and less on political criteria. Our gnomon has to be a metron between economic,strategic and philanthropic scopes. Political magic has always been anti-economic. In an epoch characterized by monopolies, oligopolies, monopolistic antagonism and polymorphous inelasticities, our policies have to be more orthological, but this should not be metamorphosed into plethorophobia, which is endemic among academic economists. Nomismatic symmetry should not antagonize economic acme. A greater harmonization between the practices of the economic and nomismatic archons is basic. Parallel to this,we have to synchronize and
phraseoharmonize more and more our economic and nomismatic policies panethnically. These scopes are more practicable now, when the prognostics of the political and economic barometer are halcyonic. The history of our didimus organization on this sphere has been didactic and their gnostic practices will always be a tonic to the polyonymous and idiomorphous ethnical economies. The genesis of the programmed organization will dynamize these policies. Therefore, i sympathize, although not without criticism one or two themes with the apostles and the hierarchy of our organs in their zeal to program orthodox economic and nomismatic policies, although I have some logomachy with them.I apologize for having tyranized you with my Hellenic logy. In my epilogue, i emphasize my eulogy to the philoxenous aytochtons of this cosmopolitan metropolis and my encomium to you, Kyrie stenographers.

Κύριοι,
Είναι "Διός ανάθεμα" στην εποχή μας και αίρεση της οικονομικής μας μεθόδου και της οικονομικής μας πολιτικής το ότι θα φέρναμε σε αγωνία την Σκύλλα του νομισματικού πληθωρισμού και τη Χάρυβδη της οικονομικής μας αναιμίας. Δεν είναι στην ιδιοσυγκρασία μου να είμαι ειρωνικός ή σαρκαστικός αλλά η διάγνωσή μου θα ήταν ότι οι πολιτικοί είναι μάλλον κρυπτοπληθωριστές. Αν και με έμφαση στιγματίζουν τον νομισματικό πληθωρισμό, τον ενεργοποιούν μέσω της τακτικής τους και των πρακτικών τους. Η πολιτική μας θα έπρεπε να βασίζεται περισσότερο σε οικονομικά και λιγότερο σε πολιτικά κριτήρια. Γνώμων μας πρέπει να είναι ένα μέτρο μεταξύ οικονομικής, στρατηγικής και φιλανθρωπικής σκοπιάς. Σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από μονοπώλια, ολιγοπώλια, μονοπωλιακό ανταγωνισμό και πολύμορφες ανελαστικότητες, οι πολιτικές μας πρέπει να είναι πιο ορθολογιστικές, αλλά αυτό δεν θα έπρεπε να μεταμορφώνεται σε πληθωροφοβία, η οποία είναι ενδημική στους ακαδημαϊκούς οικονομολόγους. Η νομισματική συμμετρία δεν θα έπρεπε να ανταγωνίζεται την οικονομική ακμή. Μια μεγαλύτερη εναρμόνιση μεταξύ των πρακτικών των οικονομικών και νομισματικών αρχόντων είναι βασική. Παράλληλα με αυτό, πρέπει να εκσυγχρονίσουμε και να εναρμονίσουμε όλο και περισσότερο τις οικονομικές και νομισματικές μας πρακτικές πανεθνικώς. Αυτές οι θεωρήσεις είναι πιο εφαρμόσιμες τώρα, που τα προγνωστικά του πολιτικού και οικονομικού βαρομέτρου είναι χάλκινα. Η ιστορία της δίδυμης οργάνωσης σε αυτήν την σφαίρα είναι διδακτική και οι γνωστικές τους εφαρμογές θα είναι πάντα ένα τονωτικό στις πολυώνυμες και ιδιόμορφες εθνικές οικονομίες. Η γένεση μιας προγραμματισμένης οργάνωσης θα ενισχύσει αυτές τις πολιτικές. Γι’ αυτόν το λόγο αντιμετωπίζω με συμπάθεια, αλλά όχι χωρίς κριτική διάθεση, ένα ή δύο θέματα με τους αποστόλους της ιεραρχίας των οργάνων μας στον ζήλο τους να προγραμματίσουν ορθόδοξες οικονομικές και νομισματικές πολιτικές. Απολογούμαι που σας τυράννησα με την ελληνική μου φρασεολογία. Στον επίλογό μου δίνω έμφαση στην ευλογία μου, προς τους φιλόξενους αυτόχθονες αυτής της κοσμοπολίτικης μητρόπολης καθώς και το εγκώμιό μου προς εσάς, κύριοι στενογράφοι.

 

                                                                     

Από τον ηλεκτονικό χώρο:

http://www.translatum.gr/etexts/zolotas.htm

 

                                                                                    
 
                                                                                      

                                                                                  ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ ΧΑΛΕΠΑΣ

 

 

                                 

 

ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ ΧΑΛΕΠΑΣ

 

 (1851-1938) Εβδομήντα χρόνια μετά το θάνατό του, ο μεγάλος γλύπτης Γιαννούλης Χαλεπάς παραμένει ακόμη ένα καλλιτεχνικό θέμα ανοικτό, για το οποίο η έρευνα και οι ειδικοί μελετητές πολλά έχουν να συζητήσουν, πολλά τα νέα στοιχεία και συμπεράσματα που έχουν να φέρουν στο φώς. Ο βιογράφος του Στρατής Δούκας που τον γνώρισε και τον έζησε από κοντά, σημειώνει γι αυτόν επιγραμματικά: <<Ο Γιαννούλης Χαλεπάς είναι ίσως η πιο συμπυκνωμένη και προβληματική μορφή της νεώτερης Ελλάδος, που η παγκόσμια παρουσία του, μας είναι ακόμη σκιώδης και μυστική>>.

Γεννημένος στα 1851 από οικογένεια πλουσίων μαρμαράδων στο Πύργο της Τήνου. Ανάμεσα στην ύλη που έθρεψε τη φαντασία και εξάσκησε το χέρι με το σκαρπέλο τόσων προγόνων και συντρόφων ήρθε στην Αθήνα, στο Πολυτεχνείο, προικισμένος  από κληρονομία μα κι από περιβάλλον με πλούσιες πλαστικές διαθέσεις και κλίσεις. Ύστερα από τρία χρόνια μαθητείας κοντά στο Δρόση, πήγε στο Μόναχο, φημισμένο καλλιτεχνικό κέντρο με ξακουσμένες σχολές ζωγραφικής, γλυπτικής. Ύστερα από κάποια χρόνια γύρισε στην Αθήνα, όπου εργάστηκε  και δημιούργησε το κύριο καλλιτεχνικό του έργο σε τρεις περιόδους.

Στη πρώτη περίοδο ήταν, όπου μέσα στον πυρετό της δουλειάς, τον βρήκε η αναπάντεχη σύγχυση του μυαλού. Το υπόλοιπο μέρος της ζωής του, εξήντα ολόκληρα χρόνια, το μοιράστηκαν το φρενοκομείο της Κέρκυρας, το μοναχικό σπιτάκι με το υπόγειο στενό εργαστήρι, τα λιγοστά πρόβατα στον Πύργο της Τήνου, και το ανετώτερο τελευταία εργαστήρι της οδού Δαφνομήλη στην Αθήνα.

Μας δίνει μια ακόμη υπεύθυνη πληροφορία για τον πολυσχιδή Χαλεπά ο Στρατής Δούκας: <<Όταν ο Γιαννούλης είδε πρώτη φορά τη “Γυναίκα με το καπέλο” του Πικασσό, χαμογέλασε ευχαριστημένα και για το σχέδιο με την πέννα είπε: “Είναι η ελληνική γραμμή”>>. Νομίζω πως τούτο αρκεί για να πάρει ο Χαλεπάς τις διαστάσεις του. Διότι είναι μάλλον αδιανόητο να φανταστούμε έναν ογδοντάχρονο γέρο, στα 1930, που, τουλάχιστον δεν ξαφνιάζεται με τον Πικασσό, αλλά, αντίθετα, <<χαμογελά ευχαριστημένα και κρίνει την τέχνη με ακρίβεια! >>.

Η ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ.

Όλοι γνωρίσαμε τον μεγάλο έλληνα προικισμένο γλύπτη από το γνωστό πλαστικό έργο του η <<Κοιμωμένη>>.  Ένα διάσημο για την τελειότητα του έργο, που αναπαριστά την δεκαοχτάχρονη θανόντα Σόφη Αφεντούλη, από την πρώτη γόνιμη καλλιτεχνική περίοδο που τον αναγάγει στους πλέων παγκόσμιους καλλιτέχνες της γλυπτικής.

Η ΜΗΔΕΙΑ.

Ένα από τα θέματα που απασχόλησαν τον Χαλεπά μετά το 1878  και μετά την αρρώστια του στην δεύτερη καλλιτεχνική του δημιουργική περίοδο. Είναι η Μήδεια, που κατέχει μια σημαντική θέση με τρία ήδη γλυπτά, αλλά και με τα πάρα πολλά σχέδια του, που μπορεί να διαπιστώσει κανείς εύκολα: Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί το θέμα σαν δυνατότητα να στήσει ένα σύμπλεγμα με τονισμένο το μέσο –διαφορετικό δηλαδή από το “Σάτυρος και Έρωτας”- και δικαιολογημένο εσωτερικά τον περίοπτο χαρακτήρα του. Στο έργο που τα έχουμε όλα, από τη στάση της Μήδειας στον τρόπο με τον οποίο κρατά το μαχαίρι, τον χαρακτήρα των μορφών, εκφράζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο αμφιβολίες, δισταγμούς, αβεβαιότητα με τέλεια “εξωπραγματική”  πλαστική καλλιτεχνική εργασία.

Μερικά από έργα του στην Τρίτη και τελευταία περίοδο της υπέροχης καλλιτεχνικής δημιουργίας του μπορούμε να τα παρακολουθήσουμε πιο εύκολα και να τα καταλάβουμε καλύτερα με την βοήθεια των σχεδίων του. Όπου αποτελούν πολύτιμους υπομνηματισμούς των αναζητήσεών του.

Είναι: “ΑΝΟΙΞΗ”. “ΘΑΛΑΣΣΙΟΣ ΙΠΠΟΣ ΚΑΙ ΝΗΡΗΙΔΕΣ”. “ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ”. “ΠΡΟΤΟΜΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ”. “ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ”. “ΤΟ ΕΙΔΥΛΛΙΟ”. ΑΓΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΜΑΡΑΣ. ΑΦΡΟΔΙΤΗ. ΠΗΓΑΣΟΣ”.

Βιβλιογραφικά:

Σ. Δούκας, <Γιαννούλης Χαλεπάς>. Μ. Καλλιγάς, <Γιαννούλης Χαλεπάς>. Δ. Παπαστάμος, <Σχέδια του Γιαννούλη Χαλεπά>. Πρακτικά της Ακαδημίας Αθηνών, τομ. 68 (1993) σελ. 199-224.

                                                                     

Μελέτη, άρθρο δημοσιευμένο.