Category: Ιστορία


 

Στη φωτογραφία όπως φαίνεται, πάνω απ' το σημερινό Αλεποχώρι της Μεγαρίδας και μέσα στο κόκκινο κύκλο, πιθανολογείτε, πως ήταν ο βράχος που οι Πέρσες έριξαν όλα τα βέλη τους, νομίζοντας πως ήταν ο στρατός των Μεγαρέων που αναστέναζε...

 

Ο Παυσανίας (περιηγητής και γεωγράφος 2ος αιων.)  που ασχολείται διεξοδικά με τα Μέγαρα στα ‘’Αττικά’’ του, μας λέγει για τρεις ‘’μαγικούς’’ βράχους που του έδειξαν με περηφάνια οι Μεγαρείς.

 

1ος ) Η Ανακληθίδρα πέτρα. (Παυσανίας. ΑΤΤΙΚΑ. XLIII. εδαφ. 2). ‘’Κοντά στο πρυτανείο υπάρχει μια μεγάλη πέτρα που τη λένε Ανακληθρίδα, επειδή η Δήμητρα, αν κανείς δώσει πίστη σ’ αυτό- όταν περιπλανώνταν και αναζητούσε τη κόρη της, την ‘’ανακάλεσε’’ (φώναξε δηλαδή η πέτρα την Περσεφόνη, αντί γι αυτήν) και σε τούτο το σημείο. Μέχρι των ημερών μου οι γυναίκες των Μεγάρων έχουν θρησκευτική τελετή σχετική με τη παράδοση’’.

 

2ος ) (Παυσανίας. ΑΤΤΙΚΑ. XLII. εδαφ. 1,2,3.) ‘’Στα Μέγαρα έχουν κι άλλη ακρόπολη, που έχει πάρει το όνομά της απ’ τον Αλκάθουν. Όπως ανεβαίνουμε σ’ αυτήν την ακρόπολη, συναντάμε δεξιά μας το μνημείο του Μεγαρέος (… )Δείχνουν ακόμη και την εστία των Προδομέων, όπως τους ονομάζουν, θεών και λένε ότι πρώτος τους πρόσφερε θυσία ο Αλκάθους, τότε που ήταν να αρχίσει η ανέγερση του τείχους. Κοντά σ’ αυτή την εστία είναι μια πέτρα, που λένε ότι σ’ αυτή ακούμπησε ο Απόλλων την κιθάρα του όταν βοηθούσε τον Αλκάθουν να χτίσει το τείχος (…) Τότε λοιπόν, κατά τους Μεγαρείς, όταν αυτός έχτιζε το τείχος τον βοήθησε ο Απόλλων κι ακούμπησε την κιθάρα στην πέτρα, αν κάποιος της ρίξει ένα χαλικάκι και την πετύχει, βγάζει έναν ήχο όμοιο με της κιθάρας. Εμένα με εντυπωσίασε αυτό.’’

 

3ος ) (Παυσανίας. ΑΤΤΙΚΑ. XL. εδαφ. 2,3.)   ‘’Λένε σχετικά ότι κάποιοι άνδρες απ’ το στρατό του Μαρδόνιου που είχαν κάνει επιδρομή στη Μεγαρίδα και ήθελαν να επιστρέψουν στο Μαρδόνιο στη Θήβα, ενώ βάδιζαν, η Άρτεμη τόφερε να τους βρει η νύχτα, έχασαν τότε το δρόμο και βρέθηκαν στα ορεινά της χώρας. Προσπαθώντας να εξακριβώσουν αν υπάρχει κοντά στράτευμα εχθρικό,  έριχναν βέλη και χτυπούσαν ένα κοντινό βράχο, ο οποίος έβγαζε στεναγμό και αυτοί ξανά έβαλλαν με μεγαλύτερη προθυμία στο τέλος εξάντλησαν τα βέλη τους νομίζοντας πως χτυπούν εχθρούς.  Όταν πλησίαζε να ξημερώσει επιτέθηκαν οι Μεγαρείς και σκότωσαν τους πιο πολλούς. ’’ Και στο ίδιο βιβλίο ο Παυσανίας μας λέει που είναι αυτός ο βράχος. (Παυσανίας. ΑΤΤΙΚΑ. XLIV. εδαφ. 4.)   ‘’ Η ορεινή περιοχή της Μεγαρίδος συνορεύει με τη Βοιωτία, εκεί οι Μεγαρείς  έχουν χτίσει τη πόλη Παγές, καθώς και μια άλλη, τα Αιγόσθενα. Όπως πηγαίνουμε προς τις Παγές αν βγούμε λίγο απ’ το δρόμο θα δούμε κατατρυπημένον από βέλη τον βράχο που κάποτε μέσα στο σκοτάδι χτυπούσαν με τα τόξα τους οι Πέρσες.’’   

 

Η πόλη Αχρίδα. Πηγή εικόνας:http://kars1918.wordpress.com/2010/01/13/fyrom-greeks/

 

Πέρασε καιρός με το να ξαναπιαστώ με την ελληνικότατη ιστορία του κρατιδίου των Σκοπίων είτε σημερινής ‘’μακεδονίας’’ όπως θέλουν να λέγεται οι σλάβοι κάτοικοί του.
Τώρα, θα σας μιλήσω για μια ξεχωριστή ελληνική πόλη, την Λύχνιδο-Αχρίδα, όπου είναι χτισμένη αμφιθεατρικά σένα λόφο, στις όχθες της ομώνυμης λίμνης καθώς βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του σημερινού κρατιδίου των Σκοπίων και θα αναφερθώ σε ιστορικά καταγεγραμμένα γογονότα για την ελληνικότητα του αυτού κρατιδίου.
Η πόλη Αχρίδα ή, Οχρίδα για τους σλαβόφωνους, ιδρύθηκε την εποχή του Χαλκού από τον Κάδμο με το όνομα ‘’Λύχνιδος’’. Πρόκειται για μια από τις αρχαιότερες ελληνικές πόλεις και αποτέλεσε, κατά τους ιστορικούς αντιμετωπίστηκε έτσι πάντα, σαν μία απ’ τις Βόρειες Ακροπόλεις του Ελληνισμού.
Στην προστατευμένη από τους βοριάδες, νότια πλευρά του λόφου απλωνόταν η αρχαία Λύχνιδος ή Λυχνιδός με το ωραιότατο και σχεδόν τέλειας ακουστικής ελληνικό θέατρό της. Οφείλει δε την μεγάλη ανάπτυξή τnς στο ότι βρέθηκε στον δρόμο της αρχαίας Εγναντίας που συνέδεε τις ακτές της Αδριατικής με τις ακτές του Βορείου Αιγαίου και της Μαύρης Θάλασσας. Όμως ήδη ο Φίλιππος B’, βασιλιά της Μακεδονίας τής είχε δώσει πολλά προνόμια ώστε είχε συμβάλει να μετακινηθούν πολλοί ακόμη έλληνες προς την Λύχνιδο για την συνεχόμενη ανάπτυξή της.
Στα αρχαία και πρωτοβυζαντινά ερείπια της Λυχνιδού εδράζεται η ανηφορικά κτισμένη Αχρίδα (Όχριντ την είπαν οι Σλάβοι κατά τον 8ο αιώνα μ.Χ.) και η παρουσία του ελληνικού στοιχείου εκεί αναφέρεται από τα προϊστορικά χρόνια.
Γιατί λοιπόν τόσα ψεύδη και αντιδράσεις από τους σλάβους;
Ένα γεγονός που έχει γίνει αποδεκτό ακόμη και από Σλάβους Ιστορικούς είναι ότι η εγκατάσταση των Σλάβων στα Βαλκάνια έλαβε χώρα τον 6ο αιώνα μ.Χ. και ότι η πολιτιστική τους ιστορία αρχίζει κατά τη διάρκεια του 10ου αιώνα μ.Χ. Οι θεμελιωτές της πολιτιστικής ιστορίας των Σλάβων, ήταν δύο Έλληνες μοναχοί από τη Θεσσαλονίκη, ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος, οι οποίοι κατά τη διάρκεια του 9ου αιώνα, με σημείο εκκίνησης τη Μακεδονία, δίδαξαν τους Σλάβους τη βασισμένη στα Ελληνικά Κυριλλική γραφή και τη Χριστιανική πίστη της Ελληνο-Ορθόδοξης Εκκλησίας. Έτσι οι πρώτες ουσιώδεις πηγές της πολιτιστικής ζωής και της ιστορίας τους είναι οι Ελληνικές του Βυζαντίου.
Αυτό και μόνο το γεγονός αποστερεί από τους Σλάβους το δικαίωμα να διεκδικήσουν οιονδήποτε ιστορικό δεσμό με τα Βαλκάνια πριν από τον 6ον αιώνα μ.Χ. και οιονδήποτε πολιτιστικό πριν από τον 10ο αιώνα. Η θεωρία των Σκοπιανών ότι ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος ήταν Σλαβομακεδόνες, η οποία είναι τουλάχιστον αστεία, δέχθηκε ένα ισχυρό ράπισμα από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο ΙΙ, ο οποίος στις 31 Δεκεμβρίου 1980 διένειμε σε όλη την καθολική εκκλησία διακήρυξη, με την οποία ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος μνημονεύονται ως «οι Έλληνες αδελφοί» και καθιερώνονται ως προστάτες της Ευρώπης!
Για την ιστορία:
Ο Στράβων αναφέρει: «Φυσικά η Μακεδονία είναι μέρος της Ελλάδας».
Ο Ηρόδοτος γράφει : «Οι απόγονοι του Περδίκα, του πρώτου Βασιλιά των Μακεδόνων, είναι Έλληνες, όπως οι ίδιοι το θέλουν και όπως εγώ ο ίδιος το ξέρω».
Ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι : «Οι Μακεδόνες αποτελούνται από διάφορες ελληνικές φυλές κάτω από διάφορους Βασιλιάδες».
Ο Πολύβιος λέει : «Οποία και πόσο μεγάλη τιμή πρέπει να ανήκει στους Μακεδόνες οι οποίοι το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους δεν έπαψαν ποτέ να μάχονται εναντίον των Βαρβάρων για την ασφάλεια των Ελλήνων».
Ο Αρριανός, στο βιβλίο του «Ανάβαση του Αλεξάνδρου» αναφέρει ότι μετά τη μάχη του Γρανικού ο Αλέξανδρος έκανε τα εξής : «Έστειλε στην Αθήνα, την πρώτη πόλη όλων των Ελλήνων -και όχι στην Πέλλα που ήταν η πρωτεύουσα της Μακεδονίας- τριακόσιες πανοπλίες και άλλα Περσικά λάφυρα, για να ανατεθούν στην πολιούχο Αθηνά με την αφιέρωση «Αλέξανδρος ο Φιλίππου και οι Έλληνες, πλην Λακεδαιμονίων, από των Βαρβάρων των την Ασίαν οικούντων». Επίσης λέει ότι 2000 Έλληνες μισθοφόρους των Περσών, που συνέλαβε αιχμαλώτους, τους έστειλε δέσμιους στη Μακεδονία για να εργασθούν εκεί σαν δούλοι «ότι παρά τα κοινά δόξαντα τοις Έλλησιν, Έλληνες όντες, εναντία τη Ελλάδι υπέρ των Βαρβάρων εμάχοντο».
Με τις ενέργειές του αυτές ο Αλέξανδρος, εκτός από την απογοήτευσή του για τη μη συμμετοχή των Σπαρτιατών στην Πανελλήνια εκστρατεία εναντίον των Περσών και για τις πολύ λίγες περιπτώσεις που Έλληνες πολέμησαν στο πλευρό των Περσών, δείχνει κυρίως πόσο περήφανος αισθανόταν για την Ελληνική καταγωγή του, ότι το επίτευγμά του το θεωρούσε καθαρά Ελληνικό και ότι το ίδιο θα έπρεπε να αισθάνονταν και οι άλλοι Μακεδόνες αφού ο Αλέξανδρος δεν έκανε καμιά ξεχωριστή αναφορά σ΄αυτούς.
Ο Παυσανίας ακόμη επιβεβαιώνει ότι οι Μακεδόνες ήταν μέλη των Δελφικών Αμφικτυονιών λέγοντας : «Την εποχή μου οι Αμφικτυονίες ήταν τριάντα. Οι περιοχές της Νικόπολης, της Μακεδονίας και της Θεσσαλίας έστειλαν η κάθε μια από έξη αντιπροσώπους» δεδομένου ότι, όπως είναι γνωστό σε όλους, μόνο Έλληνες ήταν μέλη Αμφικτυονιών. Επίσης ο Παυσανίας επιβεβαιώνει ότι οι Μακεδόνες συμμετείχαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου μόνο Έλληνες μπορούσαν να αγωνιστούν, με πολλές συμμετοχές και πολλούς νικητές.

 

 

Άλλοι λαοί τιμούν την σύγχρονη ιστορία τους με περηφάνια και καμάρι όπου δυστυχώς είναι αιματοβαμμένη με χιλιάδων αθώων το αίμα, διότι δεν έχουν τίποτε άλλο να επιδείξουν. Και εμείς, μπροστά στις φθηνές οικονομικές πιέσεις καλούμαστε να βρεθούμε σε νομικά αδιέξοδα για ότι έχουμε να παρουσιάσουμε σαν αναμορφωτές του Δυτικού πολιτισμού.

Άργησα να γράψω για μια από τις τελευταίες πάρα πολύ σημαντικές αρχαιολογικές ανακαλύψεις κι ο λόγος ήταν πως παρακολουθούσα από πάρα πολύ κοντά τα τεκταινόμενα. Ήθελα να δω το πως εμείς οι ‘’δύστυχοι’’ Έλληνες θα διαχειριστούμε τούτο το ανέλπιστο κληροδότημα των πρόγονών μας –μία ανακάλυψη υψίστης ιστορικής και αρχαιολογικής σημασίας- που ήρθε στην επιφάνια με τα έργα της ανακαίνισης της γραμμής των ΗΣΑΠ στο σημείο ανάμεσα στο Θησείο και το Μοναστηράκι.

Γράφω φυσικά για τον Βωμό των Δώδεκα Θεών, στην Αρχαία Αγορά των Αθηνών, ένα από τα αρχαιότερα μνημεία της πόλης, που αποτελούσε ορόσημο και θεωρούνταν ουσιαστικά το κέντρο της, εφόσον χρησιμοποιούνταν σαν την αφετηρία για τη μέτρηση των αποστάσεων!

Κατά τον Ηρόδοτο (ιστορίαι 2.7. 1-2): Έστι  δε οδός ες Ηλίου πόλιν από θαλάσσης άνω ιόντι παραπλησίη το μήκος τη εξ Αθηνέων οδώ τη από των δυώδεκα θεών του βωμού φερούσης ες τε Πίσαν και επί τον νηόν του Διός του Ολυμπίου. Σμίκρον τι το διάφορον εύροι τις αν λογιζόμενος των οδών τουτέων, το μη ίσας μήκος είναι, ου πλέον πεντεκαίδεκα σταδιών η μεν γάρ ες Πίσαν εξ Αθηνέων…

Κατά τον Θουκυδίδη (Ιστοριών VI, 54, 6-7): Ο Βωμός των Δώδεκα Θεών ιδρύθηκε στα χρόνια της τυραννίας των Πεισιστρατιδών, από τον εγγονό του Πεισιστράτου και συνονόματό του Πεισίστρατο, υιό του τυράννου Ιππία, το 522/1 π.Χ.

Υπάρχουν δε αρκετές γραπτές μαρτυρίες για τον ‘’ομφαλό της πόλης’’ όπως αποκαλούσαν το λατρευτικό μνημείο οι πρόγονοί μας. Μια από αυτές είναι που ο Πίνδαρος, στον διθύραμβό του για τους Αθηναίους, προσκαλεί τους Ολύμπιους Θεούς σε χορό κοντά στον ευώδη, πολυσύχναστο ομφαλό της πόλεως στην ιερή Αθήνα και στην ξακουστή περίτεχνα διακοσμημένη αγορά…

Ο ορθογώνιος Βωμός, που περικλείεται από τείχος, βρίσκεται κοντά στα βόρια όρια της Αγοράς. Η ταύτιση των υπαρχόντων λειψάνων με τον Βωμό των Δώδεκα Θεών οφείλεται στο ενεπίγραφο βάθρο χάλκινου αγάλματος που βρέθηκε στο σημείο όπου είχε στηθεί ως ανάθημα του Λεάγρου «Λέαγρος ανέθεκεν δώδεκα θεοίσιν».

                                                                                          Πηγή εικόνας:http://www.tourportal.gr

 

Ένα χαμηλό πώρινο τείχος περίκλειε τον βωμό. Το τείχος αποτελούνταν από πώρινες πλάκες και δοκούς. Υπήρχαν δύο είσοδοι που βρίσκονταν στο μέσον των ανατολικών και των δυτικών πλευρών. Δέντρα και θάμνοι ήταν φυτεμένα στον εσωτερικό χώρο, γύρω από τον βωμό. Υπήρχαν επίσης δύο πέτρινες λεκάνες με νερό.
Η βόρεια και η νότια πλευρά της αρχικής κατασκευής είχαν μήκος 9.35 μέτρα και η δυτική και ανατολική πλευρά 9.86 μέτρα αντίστοιχα. Όταν το κτήριο αναστυλώθηκε περί το 425 πΧ, μειώθηκε το μήκος της βόρειας και την νότιας πλευράς του σε 9.05 μέτρα. Μόνο μία από τις γωνίες είναι ορατή σήμερα. Το υπόλοιπο της κατασκευής έχει ανασκαφεί, αλλά έκτοτε καλύπτεται από τις ράγες του τραίνου.

Έτσι λοιπόν βρεθήκαμε και πάλι μετέωροι μπροστά σε νομικά καινά! Η αίτηση που κατέθεσαν οι κοινοπραξίες, για να ξεκινήσουν και πάλι τα έργα, έγινε δεκτή αλλά με την αιτιολογία ότι στην απόφαση «παγώματος» των έργων δεν είχε κληθεί εκπρόσωπος της κοινοπραξίας. Από την άλλη το αίτημα για τη συνέχιση των έργων από ΗΣΑΠ, υπουργεία κ.λ.π. απορρίφθηκε!!!

Αν γίνει κατάχωση, τότε «ως κοινωνία θα έχουμε παραδεχθεί ότι δεν μπορέσαμε, ότι άλλοι υπαγορεύουν τους κανόνες, όσοι καταλήστευσαν τον τόπο και, το κυριότερο, όσοι εκμαύλισαν τους ανθρώπους, όσοι συνέβαλαν να χάσουν οι Ελληνες την αξιοπρέπεια της φτώχειας και της ολιγάρκειάς τους, όσοι ξεπούλησαν τη συνείδηση του εμείς αντί του εφήμερου εγώ, όσοι συστηματικά διέσυραν, ευτέλισαν και κατέστησαν το παρελθόν ανυπόληπτο αντί του δανείου ευμαρούς παρόντος», λέει χαρακτηριστικά ο κ. Άγγελος Π. Ματθαίου στην εφημερίδα Καθημερινή.

 

 

 

Επειδή πολλά ακούστηκαν (για το δήθεν ρόλο που έπαιξε ο τεκτονισμός στην εξέγερση του 1821), στο δεύτερο μέρος της “ανιστόρητης” σιράς. Σας αναρτώ τις δυο εγκυκλίους του πρώτου Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια που είχαν επιδοθεί λίγο πριν την δολοφονία του!!!

Σε τούτες τις εγκυκλίους φαίνεται ολοκάθαρα ο ρόλος των μυστικών εταιριών…

Οι Εγκύκλιοι του Ιωαν. Καποδίστρια σαν απάντηση  για όλες τις μυστικές εταιρίες… που θέλουν να σφετεριστούν τη δόξα του 1821

 

EΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Εγκύκλιος – Αριθ. 2953

Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Προς το Πανελλήνιον

Προς τους κατά το Αιγαίον Πέλαγος και την Πελοπόννησον Εκτάκτους Επιτρόπους και τους Αρχηγούς των κατά ξηράν και θάλασσαν Δυνάμεων.

Γνωρίζει η Κυβέρνησις, ότι Πολίται τινές επιμένουν πιστεύοντες και τους άλλους πείθοντες, ότι αι μυστικαί Εταιρείαι χορηγούσι μέσα σωτήρια εις την Πατρίδα, ή τουλάχιστον Αιγίδα υπό την οποίαν συνδεόμενοι μεταξύ των οι άνθρωποι δια μυστικών δεσμών δύνανται να απολαύσωσιν εντός της Πατρίδος των και δια της ξένης επιρροής αξιώματα, τιμάς, και το πλέον τύχην, ό εστι χρήματα.

Όσον και αν ελεεινολογή η Κυβέρνησις την απειρίαν των Ελλήνων των από τοιαύτας εισηγήσεις παρασυρομένων δεν ήθελε δώσει την προσοχήν της, αν δεν ήτο καταπεπεισμένη πόσον ολέθρια αποτελέσματα δύναται να φέρη εις την κρίσιμον ταύτην στιγμήν η περί τούτων γνώμη, την οποίαν οι εχθροί της Ελλάδος ήθελον συστήσει και εις τον Κόσμον, και εις τας Ευρωπαϊκάς Κυβερνήσεις.

Αν η Ελλάς εγκατελείφθη από το 1821 έως τον Ιούλιον μήνα του τελευταίου έτους, τούτο προήλθε διότι οι εχθροί της την παρέσταιναν αδιακόπως προς τους Βασιλείς, ως λαόν επαναστατωθέντα και αγωνιζόμενον υπό την διεύθυνσιν και υπό τους σκοπούς Μυστικών Εταιρειών, όθεν επήγασαν αι καταστροφαί της Ισπανίας και Ιταλίας.

Εύκολον ήτο αναμφιβόλως να αναιρεθή η σφαλερά αύτη δόξα. Μ’όλον τούτο εχρειάσθησαν ολόκληρα επτά έτη βασάνων και δυστυχιών εις αναίρεσίν της. Μόλις ανηρέθη, και ενώ η Ελλάς αρχίζει να λαμβάνη δείγματα ευνοίας και καλοκαγαθίας εκ μέρους των Συμμαχικών Δυνάμεων, οι εχθροί της θέλουν πάλιν την παραστήσει ως υπεξούσιον των Μυστικών Εταιρειών, και εις απόδειξιν τούτου θέλουν φανερώσει, ότι υπό διαφόροις ονόμασιν αι Εταιρείαι αυταί υπάρχουν και πολλαπλασιάζονται μεταξύ των εν τοις πράγμασι και της πολιτικής τάξεως, και της στρατιωτικής δυνάμεως, ίσως και αυτού του στόλου.

Τόσον ουσιώδες θεωρεί τούτο η Κυβέρνησις ώστε μη εγκρίνουσα να δείξη διά τινος δημοσίου και επισήμου πράξεως την ύπαρξιν αυτού του κακού, εκπληροί δια του τύπου της παρούσης εγκυκλίου το χρέος, το οποίον δεν ημπορεί να παραμελήση χωρίς να καθυποβληθεί εις βαρυτάτην ευθύνην. Τω όντι τοιούτον δημόσιον έγγραφον μεταξύ των Πολιτικών, οι οποίοι επιμένουσι να μην παραχωρώσιν εις την Ελλάδα έντιμον μέλλον, ήθελε χρησιμεύσει ως μέσον του να αποδείξωσιν, ότι οι Βασιλείς δια των ευεργεσιών των υποθάλπουσιν εις την Ελλάδα τον εχθρόν, τον οποίον και αλλαχού, και τας ιδίας των Επικρατείας πολεμώσι.

Η παρατήρησις αύτη, Κύριοι, σας διδάσκει με πόσην φρόνησιν και οξυδέρκειαν απαιτείται η εκπλήρωσις της ακολούθου παραγγελίας της Κυβερνήσεως.

Θέλετε κοινοποιήσει δια ζώσης φωνής εις τους υπαλλήλους σας ή τους υπό την οδηγίαν σας αξιωματικούς το περιεχόμενον της παρούσης, και θέλετε τους κάμει να σας φανερώσουν αν ανήκουν εις καμμίαν των Μυστικών Εταιρειών, ή όχι. Αν είναι το πρώτον, θέλετε τους παρατηρήσει, ότι εάν εις την παρελθούσαν κατάστασιν της αναρχίας, και της αταξίας ήταν ίσως αναγκαίον εις τους πολίτας να ζητήσωσι προσωπικήν ασφάλειαν δια του δεσμού μυστικής τινος Εταιρείας, ο δεσμός ούτος διαλύεται καθ’ ήν στιγμήν ο του νομίμου όρκου και προς την Κυβέρνησιν, και προς τους Νόμους, χορηγεί εις ένα έκαστον και εις όλους, όλας τας απαραιτήτους ασφαλείας.

Από τοιαύτην αρχήν ορμώμενοι ευκόλως θέλετε αποδείξει το ασυμβίβαστον των δύο όρκων, ήγουν του υπηρετείν το Κράτος, και υπηρετείν μυστικήν Εταιρείαν, της οποίας ο σκοπός είναι ως επί το πλείστον άγνωστος εις τους Εταίρους.

Αν λοιπόν οι υπάλληλοί σας ή οι υπό την οδηγίαν σας αξιωματικοί ανήκουσιν είς τινα Εταιρείαν, ανάγκη να παραιτηθώσι, και περί τούτου οφείλεις να μας βεβαιώσεις.

Εξ εναντίας θέλετε τους εξηγήσει τους κινδύνους εις τους οποίους εκτίθενται πλανώμενοι από ολίγους τινάς όλως διόλου εις τα τοιαύτα ενασχολουμένους. Από την κατηγορίαν των Εταιρειών των μη συμβιβαζομένων με τα κατά Νόμους καθεστώτα δεν αποκλείομεν και την προ αιώνων γνωριζομένην υπό τω ονόματι της Αδελφοποιείας, ή Αγάπης.

Παραγγέλλεσθε, Κύριοι, κατ’ επανάληψιν να κάμετε χρήσιν της κοινοποιήσεως ταύτης κατά τον συνετώτερον και ωφελιμώμερον τρόπον. Προθύμως η Κυβέρνησις θέλει δεχθή τας ειδοποιήσεις, όσας εν καιρώ και τόπω θέλετε δυνηθή να την χορηγήσετε.

Εν Πόρω τη 8 Ιουνίου 1828

Ο Κυβερνήτης

Ι.Α. Καποδίστριας

 

Στις 22/8/1831 ο Καποδίστριας στέλνει και δεύτερη εγκύκλιο (Αρ. 4286) για το ίδιο θέμα για να εφαρμοστεί σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες με αυστηρότατο τρόπο.

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 4286 ΜΕ ΤΥΠΟ ΟΡΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ

ΓΕΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

ΕΝ ΝΑΥΠΛΙῼ ΤΕΤΑΡΤΗ 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1831

ΕΠΙΣΗΜΑ

ἀριθμ. 4286

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

 

Πρός τούς Γραμματεῖς τῆς Κυβερνήσεως, τὴν Ἐπιτροπὴν τῆς Οἰκονομίας,

τὸν Γραμματέα τῆς Γερουσίας, τὸ Λογιστικὸν καὶ Ἐλεγκτικὸν Συμβούλιον,

καὶ τοὺς κατὰ τὴν Ἐπικράτειαν Ἐκτάκτους Ἐπιτρόπους, Διοικητὰς καὶ

Τοποτηρητάς.

Τὸ ἐνταῦθα συναπτόμενον ἔγγραφον, διαλαμβάνον τὴν σύστασιν μυστικῆς ἐταιρείας, σκοπὸν ἐχούσης τὴν κατάλυσιν τῆς ἐνεστώσης τάξεως τῶν πραγμάτων, συνετέθη ἀπὸ ἔγγραφα τὰ ὁποῖα ἔχει ἤδη ἀνὰ χεῖρας ἡ κυβέρνησις.

Δὲν σᾶς τὸ ἀποστέλλομεν διὰ ἰδικὴν σας πληροφορίαν, ἀλλὰ διὰ νὰ πληροφορηθῇ ἐπίσης τὰ διατρέχοντα καὶ τὸ δημόσιον, καὶ διὰ νὰ δυνηθοῦν οἱ καθ’ὅλους τοὺς κλάδους ὑπάλληλοι τῆς δημοσίου ὑπηρεσίας νὰ προφυλαχθῶσιν ἀπὸ τὰς ἀπάτας,διὰ τῶν ὁποίων οἱ ῥαδιοῦργοι ἐπροσπάθησαν ἤ θέλουν προσπαθήσει νὰ τοὺς κάμουν κοινωνοὺς εἰς τὰ ἀξιοκατάκριτα σχέδιά των.

Ἡ Κυβέρνησις χρεωστεῖ νὰ πληροφορηθῇ ὅτι πᾶς ὑπάλληλος, ὁποιοσδήποτε ἄν εἶναι ὁ βαθμὸς του, ἤ ἡ θέσις του, εἶναι καὶ θέλει μείνει ἐντελῶς ἀλλότριος ἀπὸ τὴν περὶ ἧς ὁ λόγος μυστικὴν ἐταιρίαν, ἤ ὁποιαδήποτε ἄλλην μυστικὴ ἐταιρίαν, ἥτις ἤθελεν ἀντίκεισθαι εἰς τὰ χρέη, εἰς τὰ ὁποῖα καθυποβάλλεται, ἅμ’ ἀφοῦ δέχεται δημόσιον τινὰ ὑπηρεσίαν καὶ ἐπειδὴ ὑπηρετεῖ τὴν πατρίδα κατὰ τὴν προσωρινῶς καθεστῶσαν τάξιν τῶν πραγμάτων, δὲν θέλει ὑπόκεισθαι μήτε ὑπακούει εἰμὴ εἰς τοὺς ὑπάρχοντας νόμους, καὶ εἰς τοὺς κατ’ αὐτὴν διωριζομένους ἀρχηγούς.

Ἑπομένως, διὰ νὰ προφυλάξετε τοὺς ὑπαλλήλους σας ἀπὸ τὰς ὀλεθρίους συνεπείας, δι’ ἅς ἤθελαν εἶσθαι ὑπεύθυνοι, ἄν ἦσαν μέλη τῆς ῥηθείσης μυστικῆς ἐταιρίας, ἤ ἄλλης τινὸς τῆς αὐτῆς φύσεως, θέλετε τοὺς προβάλλει νὰ ὑπογράψωσι τὸν τύπον τοῦ ὅρκου, τὸν ὁποῖον ὁ Γραμματεὺς τῆς Ἐπικρατείας σᾶς ἀποστέλλει ὁμοῦ μὲ τὴν παροῦσαν.

Ἐννοεῖται δὲ ὅτι ὅσοι τῶν ὑπαλλήλων δὲν θελήσουν νὰ τὸν ὑπογράψουν θέλουν ἀποβληθῆ καὶ περὶ τούτου θέλετε μᾶς ἀναφέρει.

Οἱ τύποι τοῦ ὅρκου, τοὺς ὁποίους θέλετε ὑπογράψει ὑμεῖς πρῶτοι, θέλουν φυλαχθῆ μετὰ τῶν πρωτοτύπων ὑπογραφῶν ὅλων τῶν ὑπαλλήλων σας εἰς τὰ ἀρχεῖα σας, καὶ ἀντίγραφα αὐτῶν ἐπικυρωμένα θέλετε πέμψει εἰς τὴν Γραμματείαν τῆς Ἐπικρατείας.

Ἐν Ναυπλίῳ τῇ 22α Αὐγούστου 1831.

Ὁ Κυβερνήτης Ι.Α.ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Ὁ Γραμματεὺς τῆς Ἐπικρατείας Ν.ΣΠΗΛΙΑΔΗΣ

 


Λίγες μέρες μετά, στις 27-9-1831 ή κατ’ άλλους την 9-10-1831, δολοφονείται ο Ιωάννης Καποδίστριας στο Ναύπλιο. ..

ΘΕΟΓΝΗΣ Ο ΜΕΓΑΡΕΥΣ

 

ΝΑΟΣ ΗΦΑΙΣΤΟΥ – ΘΗΣΕΙΟ – ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ «ΑΚΑΜΑΤΗΣ»

 

Ο Ναός του Ηφαίστου είναι χτισμένος πάνω στο λόφο του Αγοραίου Κολωνού, στο δυτικό μέρος της Αρχαίας Αγοράς της Αθήνας κι είναι ένας από τους πλέον διατηρημένους αρχαίους ναούς του ελληνικού χώρου. Μετά τη ολική καταστροφή της πόλης των Αθηνών, των 3ο μ.χ. αιώνα, απ’  την Βαλτική φυλή των Ερουλών, λεηλατήθηκε κι ο Ναός του Ηφαίστου ώστε έπαψε πλέον να λειτουργεί στην αρχαία ελληνική θρησκεία.

Ο Ναός είναι δωρικού ρυθμού, περίπτερος, εξάστυλος ναός, με πεντελικά μάρμαρα, ενώ εικάζετε πως είναι κτισμένος από τον αρχιτέκτονα Ικτίνο.

Έχει 13 κίονες σε κάθε πλευρά μήκους και 6 κατά πλάτος. Ο σηκός του χωρίζεται σε πρόναο, ναό, οπισθόδομο.  Από αρχαιολογικής/ιστορικής πλευράς είναι παλαιότερος του Παρθενώνα γιατί άρχισε να οικοδομείτε το 450 π.χ. Το 445 π.χ.  ολοκληρώνονται οι μετόπες με τους άθλους του Ηρακλή και τα γλυπτά του ανατολικού αετώματος.

Κατά την αρχαιότητα στο εσωτερικό του ναού υπήρχαν αγάλματα του Ηφαίστου και της Αθηνάς κατασκευασμένα από τον Αλκαμένη, 421 -415 π.χ.

Το πότε έγινε η μετατροπή του αρχαίου αυτού ναού σε χριστιανικό δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμη. Καθώς η πιο παλαιή αναφορά που υπάρχει για το μνημείο, σαν χριστιανικός Ναός είναι  το 1690, που αναφέρεται επίσημα σαν τέτοιος.

Γνωστή όμως μας είναι πότε έγινε η τελευταία χριστιανική λειτουργία στον Αϊ Γιώργη τον Ακαμάτη, όπου ήταν στις 2 Φεβρουαρίου του 1833. Όταν δε η Αθήνα ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της Ελλάδας το 1833, η κοινοποίηση του σχετικού βασιλικού διατάγματος έγινε σε τούτο το Ναό καθώς ήταν και η τελευταία δημόσια προσέλευση των Αθηναίων.

Η παράδοση λέει ότι η ονομασία «Ακαμάτης» του δόθηκε επειδή στην τουρκοκρατία λειτουργούσε μόνο μια φορά το χρόνο και αυτή στη γιορτή του.  Αντ΄ αυτού η πιο λογική εκδοχή είναι να προέρχεται εκ παραφθοράς του ονόματος του γιου του Θησέα και της Φαίδρας, του Ακάμαντα.

-ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑ- 


    Οι αγώνες του Γεωργίου Καστριώτου ήταν αγώνες Ορθοδόξου Χριστιανού ηγέτου εναντίον των Τούρκων για να κρατήσει την Επαρχία του ελεύθερη. Ήταν Ηπειρώτης Έλληνας, όπως αδιάψευστα διακηρύσσουν οι ακόλουθες Ιστορικές Πηγές, που αποτελούν μνημειώδη ντοκουμέντα :

Ο Marini Barletii, πρώτος του Βιογράφος από την Σκόδρα (αρχές 16ου μ.Χ. αι.), τον αποκαλεί «Ηπειρώτη πρίγκηπα» και «Ηγεμόνα των Ηπειρωτών», ενώ ολόκληρη η βιογραφία αναφέρεται μόνο σε Ηπειρώτες και καθόλου σε Αλβανούς.

Επίσης, ο ίδιος ο Σκεντέρμπεης απευθυνόμενος προς τον ηγεμόνα του Τάραντα Ιωάννη Αντώνιο και προδίδοντας έτσι την καταγωγή και τα αληθινά του αισθήματα, γράφει : «οι προπάτορες ημών ήσαν Ηπειρώτες , εκ των οποίων ηγέρθη εκείνος ο Πύρρος του οποίου την ορμήν μόλις οι Ρωμαίοι ηδυνήθησαν να αντικρούσουν».

Παρομοίως ως απόγονος των Ηπειρωτών και όχι των Ιλλυριών αναφέρει σε επιστολή του προς τον Ιταλό Ursini το 1460.

Ακόμη προς τον Βασιλιά Αλφόνσον, μονάρχη της Αραγόνος, Νεαπόλεως και Σικελίας γράφει: «Τω λαμπροτάτω και κραταιώ Βασιλεί Αλφόνσω, Μονάρχη της Αραγόνος, Νεαπόλεως και Σικελίας, Σκεντέρμπεης Πρίγκιψ των Ηπειρωτών χαίρειν τε και ευ πράττειν».

Ομιλώντας ενώπιον του Πάπα Παύλου Β’ τονίζει: «Μετά την υποδούλωσιν της Ασίας και της Ελλάδος, μετά την σφαγήν των ηγεμονικών γόνων της Κων/πόλεως, της Τραπεζούντος… και την ερήμωσιν μεγίστου μέρους της Μακεδονίας και της Ηπείρου, απέναντι του αγρίου κατακτητού του αγωνιζομένου να συντρίψη τον σταυρόν, να ανυψώση επί του Καπιτωλίου την ημισέληνον και να πληρώση δούλων τον κόσμον όλον … μόνος εγώ ίσταμαι μετά των λειψάνων των στρατιωτών μου και μετά της μικράς μου επικρατείας…».

Υπήρξε κάτοχος της Ελληνικής Παιδείας και Γλώσσας, αφού από το μετερίζι του στέλνονταν έγγραφα γραμμένα στην Ελληνική γλώσσα.

Επιπλέον ο Τούρκος βιογράφος του Αλή Πασά, Αχμέτ Μουφίτ, γράφει για τον Καστριώτη: «το έτος 1443 δραπέτευσε από το οθωμανικό στρατόπεδο του Μοράβα ο Έλληνας ηγεμόνας Καστριώτης και πήγε στην έδρα των προγόνων του, την Κρόια». 

 Ιταλικές, Αγγλικές και Σουηδικές αναφορές θεωρούν τον Σκεντέρμπεη Έλληνα. Έτσι ο Ιταλός A. Salvi στην τραγωδία του (1718) τον αναφέρει ως Έλληνα (Greco). Ο Άγγλος C. Randall το 1810 τον αποκαλεί Έλληνα Ήρωα (Grecian Hero) και οι Σουηδοί Barrau αρχικά και Rudbeck αργότερα (1835) θεωρούν τον Γ. Καστριώτη Έλληνα.

Η Ιστορία του Γάλλου ιστορικού Παγανέλ (Paganel: Histoire de Scanderbey), που εκδόθηκε στο Παρίσι το 1855 τον αναφέρει ξεκάθαρα ως Έλληνα.

Θέλετε και μια Αλβανική παραδοχή της Ελληνικής Ηπειρωτικής καταγωγής του Σκεντέρμπεη; Το αλβανικό γραμματόσημο του 1968, συμπληρώνοντας εκείνη την χρονιά 500 έτη από τον θάνατό του, παρουσιάζει το εξώφυλλο της προαναφερθείσης Ιστορίας του Barletii, που αναγράφεται σ’ αυτό καθαρά, ότι ήταν Ηπειρώτης Πρίγκιπας (Epirotarum Principis) και όχι Αλβανός η Ιλλυριός. Γράφει το εξώφυλλο : «HISTORIA DE VITA ET GESTIS SCANDERBEGI EPIROTARUM PRINCIPIS».

Επομένως, ορθώς ο Δανός Φραντς Ντε Ζεσσέν, στρατιωτικός ανταποκριτής της εφημερίδος «Le Temps» των Παρισίων, αμφιβάλλει για την αλβανική καταγωγή του Καστριώτου, τονίζοντας σε διάλεξή του : «Ζήτημα δε είναι, εάν και αυτός ο Σκεντέρμπεης δύναται να θεωρηθή Αλβανός, αφού ήτο υιός του Έλληνος μεγιστάνος Ιωάννου Καστριώτου και Σερβίδος πριγκιπίσσης». Τέλος


    Η Ιστορία περίτρανα αποδεικνύει αβίαστα την Ελληνικότητα του Γεωργίου Ιωάννου Καστριώτου. Η όποια προσπάθεια πλαστογραφήσεως και φαλκιδεύσεως της Ιστορίας έρχεται ώρα που φανερώνεται και ξεσκεπάζεται . Διότι , «μεγάλη η αλήθεια και υπερισχύει » (Α’ ‘Εσδρας 4,41).

-ΚΑΤΑΓΩΓΗ-


Παππούς του ήταν ο Κων/νος Καστριώτης (+ 1390), ηγεμόνας της Ημαθίας και της Καστοριάς (εξ ου και Καστοριώτης, Καστριώτης). Υιός του Κωνσταντίνου ήταν ο Ιωάννης Καστριώτης, ο άρχοντας της Κρούγιας (Κρόιας), με σύζυγό του την Σερβίδα Βοϊσάβα. Έφεραν στη ζωή 9 παιδιά : 5 θυγατέρες και 4 υιούς, με τελευταίο στην σειρά (1404) τον Γεώργιο Καστριώτη.  


 

-ΑΝΑΤΡΟΦΗ – ΕΞΕΛΙΞΗ-

 

     Στα χρόνια του σουλτάνου Μουράτ του Β΄ (1421-1451) υποχρεώνεται ο πατέρας του Ιωάννης, για να διατηρήσει την αυθεντία στην Κρούγια, να παραδώσει ως ομήρους τους 4 γιους του σ’ αυτόν, οι οποίοι και θα ανατραφούν κατά τις τουρκικές συνήθειες στην σουλτανική αυλή της Αδριανουπόλεως. Εκεί, χριστιανοί αυτοί, εξισλαμίζονται. Ο Μουράτ Β’ εκτιμώντας τα χαρίσματα του Γεωργίου (ομορφιά, ευρωστία, γενναιότητα) τον συνεκπαιδεύει με τον διάδοχο του θρόνου, τον μετέπειτα Μωάμεθ Β’ τόν Πορθητή της Κων/πόλεως. Ο Σουλτάνος θαυμάζοντας την παλληκαριά του, του προσέδωσε την τουρκική ονομασία «Ισκεντέρ μπέη» (Σκεντέρμπεη), που στα ελληνικά σημαίνει «Αλέξανδρος ηγεμών ή Μέγας Αλέξανδρος».

   Η ανάμνηση όμως της Κρούγιας, η πληροφορία του θανάτου του πατέρα του πρώτα και κατόπιν της μητέρας του, δεν τον άφησαν ήσυχο. Με την πρώτη ευκαιρία λιποτακτεί από τον Τούρκικο Στρατό και ξαναπαίρνει το χριστιανικό όνομα Γεώργιος.  Νυμφεύεται την θυγατέρα του Αριανίτου, Ανδρονίκη Κομνηνή, και το 1443 κηρύσσει την επανάσταση εναντίον του Τούρκου κατακτητού. Ελευθερώνει την Κρούγια με τα 300 παλληκάρια του και αμέσως εισέρχεται στον Καθεδρικό Ναό της και ψάλλει ο ίδιος και οι συνακόλουθοί του Δοξολογία ευχαριστήριο προς τον Θεό. Διατάζει να υψωθεί στα κάστρα της ο δικέφαλος αετός με φόντο πορφυρό ως έμβλημά του, που ήταν, τι άλλο παρά , η πολεμική σημαία του Βυζαντίου. Συνήθιζε να φοράει το αρχαίο ελληνικό μακεδονικό κράνος με το διπλό κέρατο. Η μία μάχη ακολουθεί την άλλη για να κρατήσει ελεύθερη την Επαρχία του από τους τυρράνους. Πεθαίνει στις 17 Ιανουαρίου του 1468, σε ηλικία 64 ετών από πυρετό που προκλήθηκε από ελονοσία. Θάφτηκε στο Ναό του Αγίου Νικολάου στο Αλέσσιο (αρχαία Λισσός). Τον διαδέχθηκε ο υιός του Ιωάννης Καστριώτης.

Αναδημοσίευση άρθρου, απ’ την ηλεκτρονική σελίδα:  http://www.omogenia.com/forum/showtopic.php?tid/45847/


 

(Απ’ το 2:51 λεπτό έως το 3:00 θα δείτε στο βίντεο το Σταυρό που δηλώνει το μέρος που έπεσαν τα γυναικόπαιδα των Σουλιωτών –για δεύτερη φορά- μετά το Ζάλογγο, στο βάραθρο του Σέλτσου)   

 

Η Μονή Σέλτσου  είναι χτισμένη σε μία από τις

πιο ορεινές και απροσπέλαστες περιοχές της Ηπείρου,

προσιτή, ακόμη και σήμερα, μόνο από το χωριό Πηγές.

Σε μία μικρή επιφάνεια της ράχης του Φράξου,

300 με 400 μέτρα πάνω από την απόκρημνη δεξιά

όχθη του Αχελώου, ή αλλιώς Ασπροπόταμο, απέναντι

από το χωριό Πετρωτό (παλιά Λιάσκοβο) και σε απόσταση

2 ωρών με τα πόδια από το χωριό Πηγές (παλιά

Βρεστενίτσα) και το δημόσιο δρόμο Άρτας – Καρδίτσας,

είναι χτισμένο το ιστορικό μοναστήρι του Σέλτσου ή της

Παναγίας της Σελτσιώτισσας. Η Μονή είναι αφιερωμένη

στην εορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου.

Η Μονή Σέλτσου οφείλει τη φήμη της στην ιστορική μάχη

που έγινε στην περιοχή της τον Απρίλη του 1804 μεταξύ

των στρατευμάτων του Αλή Πασά και των Σουλιωτών.

Καθώς στον ηρωισμό και την αυτοθυσία των τελευταίων,

οι οποίοι, όπως στο Ζάλογγο, προτίμησαν το θάνατο και

το γκρέμισμα στον Αχελώο από την αιχμαλωσία και την

ατίμωση.

Οι οικογένειες που είχαν καταφύγει στο Ζάλογγο, μετά

την αποχώρησή τους απ’ το Σούλι, αντιμετώπισαν και

πάλι τη μανία του στρατού του Αλή.  Όταν η κατάσταση

έγινε κρίσιμη άλλοι από τους Σουλιώτες έκαναν

απελπισμένοι έξοδο και διέφυγαν άλλοι όμως βρήκαν το

θάνατο ή αιχμαλωτίστηκαν. 22 Γυναίκες και 6 άνδρες στις

18 Δεκεμβρίου του 1803 προτίμησαν να γκρεμιστούν στο

βάραθρο από το ψηλότερο μέρος του βουνού -οι μητέρες εκσφενδόνισαν πρώτα τα παιδιά τους- παρά να πέσουν

στα χέρια των εχθρών. Ένα σώμα από 160 Σουλιώτες

υπό του Κίτσου Μπότσαρη κατάφερε να διασπάσει τις

γραμμές των πολιορκητών και να φθάσει στο Βουργαρέλι.

Όταν έφθασε ο Κίτσος Μπότσαρης στο Βουλγαρέλι

πληροφορήθηκε τα τρομερά γεγονότα της Ρηνιασάς.

Αποφάσισε να εγκαταλείψουν την περιοχή του

Βουργαρελίου όπου κινδύνευαν να κυκλωθούν και να

υποστούν την τύχη του Ζαλόγγου. Τους συμβούλευσε

να βαδίσουν προς την Βρεστενίτσα στην περιοχή των

Αγράφων, όπου υπήρχαν φυσικές οχυρές θέσεις. Περί

τα τέλη του Δεκέμβρη του 1803 αναχώρησαν από το

Βουργαρέλι προς την Βρεστενίτσα 1.148 Σουλιώτες,

άνδρες γυναίκες και παιδιά, υπό την αρχηγία του Κίτσου

και Νότη Μπότσαρη.

Αποφάσισαν να μείνουν στην περιοχή της Μονής και

εάν υπάρχει ανάγκη να αμυνθούν βασιζόμενοι στην πείρα

και στη γενναιότητα που είχαν αποκτήσει από τα τόσα

χρόνια πολέμου και θέτοντας σε εφαρμογή, εκεί στο Σέλτσο,

την τακτική που τόσα χρόνια εφάρμοζαν στα βράχια του

Σουλίου. Άρχισαν να συγκεντρώνουν τρόφιμα και ζωοτροφές

από τις γύρω περιοχές, στο εσωτερικό και στα κελιά της Μονής εγκατέστησαν τα γυναικόπαιδα, και τέλος κατασκεύασαν

τρία οχυρά στην κορυφογραμμή του Φράξου.

Στις 12 Γενάρη του 1804 οι οχυρωμένοι στη Μονή Σέλτσου

Σουλιώτες περικυκλώθηκαν από 8.000 Τουρκαρβανίτες

υπό τους Μπεκήρ Τζογαδούρο, Άγο Μπουχορδάρη ή Βασιάρη,

και Βέλη Πασά, καθώς και από τους υπηρετούντες τον

Αλή Πασά Έλληνες αρματολούς με τους άνδρες τους, Ζήκο

Μίχα και Αλέξη Τζήμα της Λάκκας Λελόβων, Κωνσταντίνο Πουλή

των Τζουμέρκων και Δημήτριο Καραΐσκο (τον πατέρα του Γ. Καραϊσκάκη) του Βάλτου. Μετά από μικρή προπαρασκευή

τριών ημερών, στις 15 Γενάρη ακολούθησε η πρώτη επίθεση

των Τουρκοαλβανών, η οποία αποκρούσθηκε από τους

οχυρωμένους στην Μονή του Σέλτσου Σουλιώτες που

πρόβαλαν σθεναρή αντίσταση. Ο απολογισμός της πρώτης

μάχης ήταν 78 νεκροί απ’ το στρατό του Αλή και 6 Σουλιώτες.

Στις 20 Απρίλη ο Αλή Πασάς στέλνει και νέες ενισχύσεις και με επιστολή του παραγγέλνει στους στρατηγούς του να

ξεπαστρέψουν μια «φούχτα κατσικοκλεφτών» όπως τους αποκαλούσε, εντός δέκα ημερών.

Την επόμενη μέρα, 21 Απρίλη του 1804 μετά από τρίμηνη πολιορκία και προδοσία

του Γιώργου Κύργιου, ανιψιού του Ζίκου Μίχου -του είχε υποσχεθεί ο

Αλή Πασάς το αρματολίκι της Λάκκας εάν τους βοηθούσε να

πάρουν το μοναστήρι- ένας στρατός από 3.000  και άλλους 1.200 εφεδρικούς  

εξουδετέρωσε την αντίσταση του Φυλακίου

«Προφήτης Ηλίας» που βρισκόταν πάνω από τη Μονή

Σέλτσου και εισέβαλε στο χώρο του μοναστηριού. Στη φονική

και άνιση εκείνη μάχη που επακολούθησε άλλοι Σουλιώτες σκοτώθηκαν, άλλοι αιχμαλωτίσθηκαν -όπως ο Νότης

Μπότσαρης, η γυναίκα του Χριστίνα και τα παιδιά

του Κίτσου Μπότσαρη, Κώστας, Δέσποινα και Αγγελική-

και άλλοι, κυρίως γυναικόπαιδα για να μην πέσουν στα

χέρια των εχθρών γκρεμίστηκαν σε βάραθρο 300 μέτρων,

αφήνοντας τα κορμιά τους στον Ασπροπόταμο,

αναδεικνύοντας έτσι το μοναστήρι του Σέλτσου σε νέο Ζάλογγο.

 

 
Ένα μήνυμα για την ελληνική γλώσσα!!!

 
Είναι  πραγματικά πολύ ενδιαφέρον και τονωτικό για το ηθικό  μας, αλλά και για να αναλογιστούμε ίσως ότι είναι  εξαιρετικά σημαντικό, όποια θέση κι αν κατέχουμε, να  αγαπάμε και να καλλιεργούμε αυτή τη γλώσσα στην  οποία ίσως και να χρωστάμε όλη μας την  ύπαρξη.

Προς το τέλος  είναι που αποκτά ενδιαφέρον...   
 
 
Hellenic Quest λέγεται ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικής εκμάθησης της Ελληνικής που το CNN άρχισε να διανέμει παγκοσμίως και προορίζεται σε πρώτο στάδιο για τους αγγλόφωνους και ισπανόφωνους.   
Η μέθοδος διδασκαλίας συνίσταται στην προβολή πληροφοριών στην οθόνη του Η/Υ με ταυτόχρονη μετάδοση ήχου και κινούμενης εικόνας.. 
  
Το πρόγραμμα παράγεται από τη μεγάλη εταιρία Η/Υ Apple, o Πρόεδρος της οποίας Τζον Σκάλι είπε σχετικά: Αποφασίσαμε να προωθήσουμε το πρόγραμμα εκμάθησης της Ελληνικής, επειδή η κοινωνία μας χρειάζεται ένα εργαλείο που θα της επιτρέψει ν' αναπτύξει τη δημιουργικότητά της, να εισαγάγει 
καινούριες ιδέες και θα της προσφέρει γνώσεις περισσότερες απ' όσες ο άνθρωπος μπορούσε ως τώρα να ανακαλύψει. 
 
Με άλλα λόγια, πρόκειται για μιαν εκδήλωση της τάσης για επιστροφή του παγκόσμιου πολιτισμού στο πνεύμα και τη γλώσσα των Ελλήνων. 
  
Άλλη συναφής εκδήλωση: Οι Άγγλοι επιχειρηματίες προτρέπουν τα ανώτερα στελέχη να μάθουν Αρχαία Ελληνικά επειδή αυτά περιέχουν μια ξεχωριστή σημασία για τους τομείς οργανώσεως και διαχειρίσεως επιχειρήσεων. 
  
Σε αυτό το συμπέρασμα ήδη οδηγήθηκαν μετά από διαπιστώσεις Βρετανών ειδικών ότι η Ελληνική γλώσσα ενισχύει τη λογική και τονώνει τις ηγετικές ικανότητες. 
  
Γι' αυτό έχει μεγάλη αξία, όχι μόνο στην πληροφορική και στην υψηλή τεχνολογία, αλλά και στον τομέα οργανώσεως και διοικήσεως .. 

 

Αυτές οι ιδιότητες της Ελληνικής ώθησαν το Πανεπιστήμιο Ιρμάιν της Καλιφόρνια να αναλάβει την αποθησαύριση του πλούτου της. Επικεφαλής του προγράμματος τοποθετήθηκαν η γλωσσολόγος -Ελληνίστρια- Μακ Ντόναλι και οι καθηγητές της ηλεκτρονικής Μπρούνερ και Πάκαρι. 

Στον Η/Υ Ίμυκο αποθησαυρίστηκαν 6 εκατομμύρια λεκτικοί τύποι της γλώσσας μας όταν η Αγγλική έχει συνολικά 490.000 λέξεις και 300..000 τεχνικούς όρους, δηλαδή σαν γλώσσα είναι μόλις το 1/100 της δικής μας.. Στον Ίμυκο ταξινομήθηκαν 8.000 συγγράμματα 4.000 αρχαίων Ελλήνων και το έργο 
συνεχίζεται.. 

 Συνέχεια 

Υπάρχουν στιγμές που σε εξοργίζουν, επαναστατείς σαν Έλληνας αλλά και σαν νοήμων άνθρωπος για όσα μας περιτριγυρίζουν… Τελευταία γράφουν, μιλούν κάποιοι, ένας από τούτους γράφει δε σε δωρεάν βιβλίο της εφημερίδας Ελευθεροτυπίας, στη σειρά ΕΙΣΤΟΡΙΚΑ,  (ΚΑΤΟΧΗ & ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ) σελ. 9, για: <<Ένα “νεαρό” κράτος που ονομάζεται Ελλάδα και ότι οι Έλληνες φυσικά θεωρούσαν πως η ιστορία τους ήταν μακραίωνη.>> Δηλαδή, το έργο “σκοτεινών κέντρων” δεν θα πάψει να μας ταλαιπωρεί; Ίσως η διαδρομή “Ρεπούση” για την των Ελλήνων ιστορία να είναι η μόνη ταυτότητα τους και θέλουν να μας δείξουν και να μας πείσουν παράλληλα, ότι είναι μόνο φαντάσματα τα όσα ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΡΑΔΩΣΑΜΕ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ. Θεωρίες λοιπόν είναι, ότι η Ελληνική γλώσσα βρίσκεται χρησιμοποιούμενη στη παγκόσμια επιστημονική κοινότητα σαν την μοναδική ζωντανή γλώσσα χιλιετηρίδων; Φαντάσματα, ότι τα αρχαία μας συγγράμματα –που δυστυχώς για όσους λένε πως είμαστε  νέο κράτος– ακόμα ερμηνεύονται και καταθέτουν συνεχώς ένα ανεξάντλητο πολιτισμό;  Θεωρία είναι, ότι ποτέ δεν αφήσαμε την κοιτίδα μας σε όσα δεινά απ’ τους κατακτητές με τις κατοχές τους υπεστήκαμε, αλλά ακόμα κι αυτοί οι κατακτητές, ιστορούσαν πως κατέκτησαν τούτη μόνο την χώρα Ελλάδα!

Έτσι είναι, –όσες προσπάθειες κι αν κάνουν όλοι αυτοί οι νεοεποχίτες για να καλύψουν με σκοτάδι στη παγκόσμια μνήμη την Ελληνική εθνότητα μα και την ιστορική της συμβολή προς όλους– πάντα θα βρίσκονται αντιμέτωποι με την μοναδική ιστορία του Ελληνικού έθνους.

Ενός μεγαλειώδη έθνους που κατοικούσε και κατοικεί την ίδια πάντα περιοχή της Νότιας Ευρώπης απ’ τους προϊστορικούς χρόνους. Ποτέ δεν απαιτήσαμε τόπο για να στήσουμε “νέα” πατρίδα, για να γίνουμε “νέο” κράτος, γιατί πολύ απλά η πατρίδα μας υπάρχει χιλιετίες και τροφοδοτεί την ανθρωπότητα πάντοτε με πολιτισμό, τέχνες επιστήμες, φιλοσοφία. Κι αν κάποτε, κάθε πόλη της Ελλάδας είχε ένα ξεχωριστό αυτοδιοικούμενο καθεστώς, τούτο δεν εμπόδιζε τους Έλληνες να έχουν μια άτυπη αλλά ομογενής και ομοεθνή ομοσπονδία που λειτουργούσε σαν ενιαίο κράτος ενάντια σε εχθρούς.

Παλέψαμε διάφορες εποχές όμως, όπως πάντα ηρωικά, για να πετάξουμε από επάνω μας κατακτητές που έλπιζαν ότι θα μπορούσαν να γίνουν κι αυτοί Έλληνες. Διότι γνωρίζουν όλοι καλά, πως: <<Πας μην Έλλην βάρβαρος>>.      

Συχνά μελετώντας τα κοινωνικά φαινόμενα που έχουν ιδιαίτερη αξία για τον άνθρωπο και ιδικά το σπουδαιότατο φαινόμενο εκείνο της θρησκείας, συναντούσα σχεδόν πάντα στις λεγόμενες Ανατολικές “εξευγενισμένες” θρησκείες και στις διάφορες εκδηλώσεις τους, όπως, ιστορήματα-μύθοι, τελετές, προσευχές, απεικονίσεις αγαλμάτων κ.τ.λ. Το αρχαιοελληνικό πνεύμα και πολιτισμικά υλικά Ελληνικής τέχνης σαν βασικά θεμελιακά στοιχεία! Το ξάφνιασμα ήταν αφάνταστα μεγάλο –εφ’ όσων με είχαν διδάξει τον Ινδοευρωπαϊκό ιδεώδες, τρομάρα τους–  και δεν με κάλυπταν πια οι απαίδευτοι όροι, όπως: Φυλή των Ινδοευρωπαίων ή αλλιώς Άρια φυλή.

Η ινδοευρωπαϊκή φυλή πλέον πιστεύω, ότι, είναι ένας αβασάνιστος όρος που δεν κατέχει τις βαθιές αποδείξεις για να μπορεί να υπάρξει, άλλωστε είναι ένας όρος που γεννήθηκε για τις ανάγκες μιας σχετικά γενικής κατανόησης  και τους τελευταίους δύο αιώνες, αναμασάτε από πολλούς ιστορικούς που δεν επιθυμούν, επιπόλαια ίσως, να εμβαθύνουν στην αλήθεια της πανάρχαιας Ελληνικής πραγματικότητας.

Αν πραγματικά υπήρξε μια Άρια φυλή ή Ινδοευρωπαϊκή όπως λέγεται, θα έπρεπε να υπήρχαν τα θεμελιώδη της, τα ζωντανά στοιχεία της και στον Ελληνικό πολιτισμό. Σε εμπεριστατωμένη  αντιπαράθεση όμως, υπάρχουν και βρίσκονται εκατοντάδες τα στοιχεία του Ελληνικού πολιτισμού σε όλες τις γνωστές Ασιατικές θρησκείες. Έτσι εάν χρησιμοποιήσουμε τον όρο Ελληνοασιατικός θα δείχνει άριστα την επιρροή που είχε το Ελληνικό πνεύμα στην θρησκευτική δομή του Ζωροαστρισμού (Μαζδαϊσμού), του Βουδισμού, του Εβραϊσμού, του Χριστιανισμού, του Μωαμεθανισμού μα και άλλων μικρότερων θρησκευτικών ομάδων που γεννήθηκαν στην Ασία. Ο Ελληνικός πολιτισμός είναι ένας στιβαρός στύλος στην αρχιτεκτονική δομή της παγκόσμιας κοινωνίας και η Ελληνική γλώσσα έγινε η τροφός πολλών άλλων γλωσσών.  

Σαν αρχή ας σταθούμε σε μια περιοχή της κεντρικής Ασίας που κατά τους αρχαίους γεωγράφους, περιλαμβάνει τον Ινδικό Καύκασο, την βόρεια Ινδία, την δυτική Κίνα, την οροσειρά Ιμαούς και τον ποταμό Ώξον όπου αναπτύχθηκε η θρησκεία Μαζδαϊσμός ή Ζωροαστρισμός απ’ τον “προφήτη” Ζαρατούστρα.      

Υπήρξε εκεί η Βακτρία ή αλλιώς περιοχή της Βακτριανής, μια ονομαστή μεγάλη χώρα κατά την αρχαιότητα, που σήμερα το μεγαλύτερο μέρος της ανήκει στο Τουρκεστάν και το Β. Αφγανιστάν. Σε διάφορες τοποθεσίες της Βακτρίας ανασκάφτηκαν πολλά Ελληνικά αρχιτεκτονήματα καθώς ακόμα, μέσα στις τελευταίες σπουδαίες ανακαλύψεις για την εκεί Ελληνική παρουσίαση, ήταν και η σημαντική πόλη, (Nysa), Νύσα  ( 1ον ). Όσο για την ανακάλυψη αμιγών Ελληνόγλωσσων νομισμάτων και δίγλωσσων της Ελληνικής Βασιλικής επικράτειας στη περιοχή της Βακτρίας, αυτά κοσμούν τοπικά και μεγάλα Μουσεία διαφόρων χωρών. Ιστορικός δε, γνωρίζουμε τη συνεχή παρουσία του Ελληνικού στοιχείου απ’ τους προϊστορικούς χρόνους, (Αρριανός, Αλεξάνδρου Ανάβασις, βιβλ. Ε΄, 1-2 κ.ε.), αλλά ακόμα την βασιλεία έξη Ελλήνων βασιλέων και των απογόνων τους στη Βακτρία κατά τους Ελληνιστικούς χρόνους.

Οι έξη, ιστορικός πιο γνωστοί Έλληνες Βασιλιάδες της Βακτρίας ήταν:

Θεόδοτος Α΄………………….π. Χ.   256 -243

Θεόδοτος Β΄………………….  >>     243 -221

Ευθύδημος…………………… >>     221 -200

Μένανδρος……………………. >>    195 -181

Ευκρατίδης Α΄………………    >>     181 -147

Ευκρατίδης Β΄……………….   >>     147 -141

Ας απολαύσουμε λοιπόν ένα Ελληνικότατο μπουκέτο, ακράδαντων αποδείξεων, που απ’ τους πανάρχαιους χρόνους ομορφαίνει κι αρωματίζει την Ασία μέσα απ’ την θρησκεία και τον πολιτισμό της. Ο Αλεξ. Ν. Παρασκευόπουλος γράφει: <<Πριν την σατραπεία της περσικής αυτοκρατορίας και κατά τον Ζ΄ π. Χ περίπου αιώνα. ο Βακτρίος Ζωροάστρης ή Ζαραθούστρα (2ον ) ένας εκ τον θρησκευτικών μεταρρυθμιστών της Ασίας , διαμόρφωσε την κατευθυνόμενη υπό των μάγων διαφθαρείσα θρησκεία των Περσών που τελετουργούσαν και στη Βακτριανή. Οι θρησκευτικές του αρχές που αναφέρονται στο Ιερό βιβλίο της Ζενδ-Αβέστα, είναι ένα μείγμα ποικίλης προελεύσεων θρησκευτικών στοιχείων.>> (ΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑΙ. Ιστορική έκθεσις και ανάλυσις των θρησκειών της ανθρωπότητας, Αθήναι, 1971.) Στο Ιερό βιβλίο της Ζενδ-Αβέστα, εύκολα θα αναγνωρίσουμε στην αρχή του Ζωροαστρισμού την επιρροή του Ελληνικού πνεύματος και πολιτισμού, διότι οι αφηρημένες ιδέες που περιβάλουν το πρότυπο της θεότητας, στον θεό Αχούρα. Είναι ο μυστηριακός χαρακτήρας κι ο φυσιολατρικός μυστικιστικός που προέρχεται απ’ την λατρεία του Διόνυσου στην προ ομηρική Ελλάδα, δηλαδή είναι εκείνη η φυσιοκρατική θρησκεία που την συναντούμε στα μυστήρια του Διονύσου, μερικός δε και του Ορφέα, με αυτόν τον τύπο της “μυστηριακής” θρησκείας, όπου ζητείτε η λύτρωση μέσω της ενώσεως του ανθρώπου με τον Θεό. Επιδιώκεται δηλαδή η θέωση του ανθρώπου και η ευτυχία του μετά θάνατο, παρομοιάζοντας τον εσώτερο εαυτό του με τον σπόρο που πέφτει στη γη και βλαστάνει πλούσια. Διαφέρει λοιπόν από την του Ομήρου θρησκεία, που τούτος δημιούργησε την εξωραϊσμένη λαμπρότητα των Ολύμπιων θεών με την επίπλαστη καλλιτεχνική δύναμη της ανθρωποκεντρικότητας.

Αρχικός, όπως παρατηρεί ο M. Gorce, στον Ζωροαστρισμό απαγορευόταν να αναγείρονται θρησκευτικά οικήματα και μόνο βωμούς του πυρός υπήρξαν –όμοιοι με τους πανάρχαιους αγροτικούς  βωμούς των Ελλήνων-. Αργότερα όμως ιδρύθηκαν ναοί , εντός του άδυτου των οποίων, όπου ουδεμία ακτίνα φωτός εισήρχετο, – ίδια πάλι με τα μυητικά κέντρα των Ελλήνων – και εκεί υπήρχε ο βωμός που έκαιε το άσβεστο πυρ. (M. Gorce- R. Mortier, Histoire Generale des Religions, Paris, MCMXLVIII.)

Σε περασμένο άρθρο μου πάλι, στο περιοδικό Ελληνόραμα, αναφέρομαι στον Ηλιακό θεό Ηρακλή, και εδώ συμπληρώνω προς κατανόηση της Ελληνικής επιρροής στην Ασία, ότι γνωρίζουμε από αρκετούς ιστορικούς την πανάρχαιη εκστρατεία ή εποίκηση που έκανε ο Διόνυσος με την συνοδεία του Ηρακλή μέχρι των Ινδιών. Δύο Έλληνες θεοί του φωτός πολύ πιο αρχαίοι απ’ τους ολύμπιους των δώδεκα που εκστράτευσαν στη σημερινή Ασία (Παυσ., Ι΄, 29, 4.)(Στράβων, ΧΙ, 525). Οι δύο τους έχουν τις ρίζες τους στην επτάπυλη Θήβα της Βοιωτίας και οι ίδιοι πάλι λατρευόντουσαν με εξαίρετες γιορτές στα βουνά και στις πόλεις της Ελλάδος.

Τα σημερινά Μέγαρα στα παλαότατα χρόνια λεγόντουσαν Νίσα, είδαμε πως μια ακόμη πόλη Νίσα έχουμε και στην περιοχή της Βακτρίας! Η Ελληνική λέξη Νίσα παράγετε απ’ τη λέξη ΝΙΣΣΟΜΑΙ κ. νίσο- Α νέομαι, πορεύομαι, έρχομαι ή πηγαίνω.(3ον )  Ήρθαν λοιπόν οι Έλληνες τους προομηρικούς χρόνους σαν οικιστές στην Βακτρία απ’ την περιοχή της σημερινής Αττικοβοιωτίας, πιθανών κι απ’ την αρχαία πόλη Νίσα-Μέγαρα –εφ όσων γνωρίζουμε ήδη απ’ τους πανάρχαιους χρόνους τη μεταναστευτική ροπή των Μεγαρέων– όπου μαζί θα έφεραν και τον πολιτισμό τους που απορροφήθηκε απ’ τους Βακτρίους γηγενείς. Έως ότου γύρω στον έβδομο π. Χ. αιώνα, ο αναμορφωτής Ζαρατούστρα πέρασε αρκετά απ’ τα πολιτισμικά αρχαιοελληνικά στοιχεία στο Ιερό βιβλίο του. Παραθέτω ένα στοίχο από τις Βάκχαι, για να το αντιπαραθέσουμε με κάποιον άλλον στοίχο της Ζενδ-Αβέστας, καθώς θα αντιληφτούμε πλέον την οφθαλμοφανές επιρροή των Ελλήνων οικιστών της Βακτριανής που σαφώς ήταν λάτρεις των Ηλιακών, φυσιοκρατικών θεοτήτων Διόνυσου-Ηρακλή.

Βάκχαι: (1017 έ)

<<Ώ έλα, έλα! Όποια κι αν είναι η μορφή σου!

Έλα και ας είσαι ταύρος Θεέ,

δράκος ας είσαι με κεφαλές χίλιες

ή ακόμη λιοντάρι με φλόγα που καίει.

Ώ θεέ! Ώ ζώον, ώ μυστήριο, έλα! >>

Ζενδ-Αβέστα: (V. 44. 3 ε. εν Lommel 12)  

<<Και πες μου Σύ Κύριε, αν είναι ορθό!…

Ποιος εδημιούργησε το δρόμο που ταξιδεύουν ο ήλιος και τα άστρα;

Με ποιού δύναμι ο κόσμος αυξάνει και ελαττώνεται…

Και ποιος διατηρεί τα ύδατα και τα φυτά…>>;

Ο Ζαρατούστρας ήταν, ο προφήτης και ο ανακαινιστής στην θρησκεία των Περσών αλλά κι ο ριζοσπαστικός ανατροπέας των αξιών αυτής και με την χρησιμοποίηση της Ελληνικής μυστικιστικής φυσιοκρατικής μορφής. Κατήργησε τις αιματηρές θυσίες των Περσών ως βάρβαρες. Γιατί μόνο η ψυχική καθαρότητα δίδασκε, έχει για τον άνθρωπο αξία. Ανέδειξε τον Αχούρα-Μάζδα, που οι Έλληνες τον έλεγαν Ωρομάσδην. (Ας θυμηθούμε εδώ λοιπόν, πως ο Διόνυσος ήταν πατέρας των εποχών και είχε θυγατέρες απ’ την Αφροδίτη τις Ώρες,με αυτόν τον τύπο λατρευόταν στον Ορχομενό-,  έτσι το όνομα Ωρομάσδη μας παραπέμπει σε εκείνον που μαζεύει τις ώρες-κόρες!)  Ήταν ο Αχούρα-Μάζδα (ο Ωρομάσδης), το ύψιστο Όν  για τον Ζωροαστρισμό, ο δημιουργός των πάντων, ο θεός του φωτός, η μοναδική αλήθεια. Επεξεργάστηκε μάλιστα ο Ζαρατούστρα κι ένα αγροτικό πρόγραμμα το οποίο ήταν εφάμιλλο και αλληλοσυνδεόμενο με τη θρησκεία που κήρυξε, καθώς τόνωνε το ιδεώδες μιας ζωής θετικής, με αρκετά αντιγραμμένα στοιχεία  απ’ την πανάρχαια αγροτική Ελλάδα.     

Ο Ευριπίδης στις Βάκχες παρουσιάζει τον Τειρεσία να λέει, πως ο Διόνυσος μαζί με την Δήμητρα είναι οι δύο ύψιστες θεϊκές δυνάμεις. Ύψιστος λοιπόν ο Διόνυσος αλλά και Σωτήρ! Ο Ηρόδοτος απ’ την δική του σκοπιά θεωρεί τον Διόνυσο ως νεότερο των Ελλήνων θεών (ΙΙ.52) (4ον) και έρχεται ο Ευριπίδης να αποκαταστήσει την αυτή θεωρία βάζοντας τον χορό στις  Βάκχες να λέει: <<Διόνυσος ήσσων ουδενός θεού έφυ>> (777).  Δεν είναι του παρόντος φυσικά να αναλύσουμε τούτη τη διαφορά, περί του Διονύσου, διότι η θρησκευτική λατρεία που ένωνε την ολότητα του Ελληνικού κόσμου προς αυτόν, –με την μοναδική για αρχαιοελληνικό θεό ομοιόμορφη λατρεία– προϋποθέτει μία πολύ μακριά χρονική περίοδο για να αναπτυχθεί και είναι ξεκάθαρη  πια η απόδειξη, πως ο Διόνυσος είναι παλαιότερος των ολύμπιων θεών. (Άλλωστε από το internet, την Εγκυκλοπαίδεια Βικιπαίδια και την σελίδα Διονυσιακή λατρεία. Λαμβάνουμε την είδηση, ότι ο Διόνυσος ήταν ήδη γνωστός απ’ τον 12ο π. Χ. αιώνα, μια σημαντική ανακάλυψη με την πληροφορία που προήρθε απ’ την Γραμμική Β΄.(http://el.wikipedia.org).

Πρέπει να σταθούμε όμως περισσότερο στη Βακτριανή πόλη Νίσα την πρώτη πρωτεύουσα των Πάρθων και εκείνη την εποχή που φθάνει ο Αλέξανδρος. Οι κάτοικοι της του μίλησαν Ελληνικά, των υποδέχθηκαν με όλες τις τιμές και του μίλησαν για την περήφανη Ελληνική καταγωγή τους, του είπαν δε, ότι την πόλη Νίσα την είχε ιδρύσει σε προϊστορικούς χρόνους ο Διόνυσος ο οποίος ακόμη λατρευόταν εκεί! –Μια επιπλέον χρήσιμη πληροφορία προς μεγαλύτερη κατανόηση τούτη τη φορά, απ’ τον Παυσανία για την πόλη Νίσα-Μέγαρα, καθώς μας λέγει: <<Ο Διόνυσος είχε Ιερό με παλιό ξόανο εντελώς κρυμμένο όπου μόνο το πρόσωπο του φαινόταν και λατρευόταν στα Μέγαρα σαν Διόνυσος Πατρώος>>,(Παυσ. Αττικά, XLIII 5). –  Ο Αρριανός μας εξιστορεί σε πολλές σελίδες για τους Έλληνες του Μεγάλου Αλεξάνδρου, με της Βακτρίας Νισαίους Έλληνες, που έκαναν Διονυσιακά μυστήρια αλλά και μέθυσαν και τραγούδησαν το <<Ευάν-Ευοί>>. Σήμερα αναμφισβήτητα γνωρίζουμε ότι στην πόλη Νίσα, στο Τουρκμενιστάν, και σε άλλες πόλεις όπως την Αλεξάνδρεια του Καυκάσου, (το σημερινό Ai Khanum), στον Όξο, (σημερινό ποταμό Amu Darya) του Αφγανιστάν, έγιναν σοβαρές ανασκαφές και τρεις, απ’ τους πάρα πολλούς παγκοσμίου φήμης επιστήμονες να αποδεικνύουν την Ελληνική αλήθεια, καθώς στα βιβλία τους γράφουν:

1ος ) Ο D. Schlumberger: <<Τα γλυπτά της Νίσας είναι καθαρά Ελληνικά>>. Και παρακάτω: <<Χωρία αρχαίων ιστορικών –που για χρόνια θεωρούσαμε μύθους– συνδυάζονται με τα νέα ευρήματα και αποκαλύπτουν μια γοητευτική και άγνωστη πλευρά του Ελληνικού πνεύματος. Ai Khanum, Sircap, Doura-Europos, Nysa, Palmyra, ονόματα εξωτικά, τώρα κρύβουν Ελληνική ουσία και τέχνη…>>. Στο Ai Khanum, βρέθηκε μια ωραιότατη στήλη Ερμή και γράφει πάλι: <<όπως ήταν, θα μπορούσε να είχε ανασκαφεί από το χώμα των Αθηνών ή της Μιλήτου>>. (L’ Orient Hellenize,  Paris 1970).

2ος ) Ο Jean W. Sedlar, Γράφει για τις Γαλλικές ανασκαφές του 1964-66, στο Αφγανικό χωριό Ai Khanum: <<Το Ai Khanum είναι ένα θαυμάσιο παράδειγμα για τη ζωτικότητα του Ελληνικού πολιτισμού σ’ ένα ξένο και επικίνδυνο περιβάλλον…Η αρχιτεκτονική και το γενικό σχέδιο της πόλης είναι συντριπτικά Ελληνικά στο χαρακτήρα τους…Οι ανασκαφές αποκάλυψαν τα ερείπια ενός παλατιού, τον τάφο του ιδρυτή της πόλης, ένα γυμνάσιο –Ελληνικό αθλητικό και πνευματικό κέντρο-, μια Ελληνόφωνη επιγραφή που αναγράφει διδακτικά ρητά, αντιγραμμένα από το μαντείο των Δελφών>>.(India and Greek World, New Jersey 1980, σελ. 63.)

3η ) Η M. Hallade: <<Αλλά τα πιο πειστικά και θεαματικά ευρήματα βρέθηκαν στην παλιά πόλη των Πάρθων τη Νίσα  -την Ελληνική Παρθανίσα…>>(Indien-Gandhada, Begegnung Zwischen Orient und Okzident, 1975).

Κι αν είναι παραμύθια όλα αυτά, έρχονται αρκετές ανακαλύψεις που σας τις παραθέτω για να συνεχίσουν τα φαντάσματα να τυραννούν τους συνειδητούς σκοταδιστές της μακραίωνης ιστορία μας σαν ενιαίο έθνος.

Το 1958 στο Kandahar ανακαλύφθηκε το δίγλωσσο <<διάταγμα των βράχων>> του Ινδού Αυτοκράτορα Ασόκα –Prijardasi Asoka Vardanaήταν το πλήρες όνομά του και οι Έλληνες τον έλεγαν Πιοδάση–        

που ήταν γραμμένο και στα Ελληνικά. Το δε 1964, βρέθηκε άλλο ένα διάταγμα μόνο γραμμένο στα Ελληνικά. Τούτα τα <<διατάγματα των βράχων>> στα βάθη της Ασίας, όπως ορθά επισημαίνει ο συγγραφέας Νίκος Δήμου στο βιβλίο του, (Ο Έλληνας Βούδας, 1984), ανταποκρίνονται-θυμίζουν τα αρχαιότερα Ελληνικά διατάγματα των βράχων στους Δελφούς και την Δήλο.

Η αστρονομία, μία από τις αρχαίες επιστήμες της Ινδίας έχει Ελληνικούς όρους. Ίσως κάποιος να γνωρίζει Ινδικούς όρους και στην Ελληνική επιστημονική γραμματεία, θα ήθελα ασφαλώς να μου τους υποδείξει.

Οι Javanas είναι γνώριμες μορφές στην αρχαία Ινδική λογοτεχνία και έτσι αποκαλούσαν τους Έλληνες, επίθετα όπως λαμπροί, σοφοί  πολεμιστές με γενναία μάτια, τους συναντούμε στο έπος της Mahabharata, την Ιλιάδα των Ινδών.

Ο μεγάλος πάλι Ινδός γραμματικός Panini (400 π. Χ), αναφέρει παραδείγματα από τα Ελληνικά για να θεμελιώσει γραμματικούς κανόνες στη γλώσσα του, σκεφτείτε ότι είναι περίπου 70 χρόνια, πριν φθάσει εκεί ο Μέγας Αλέξανδρος!

Το 1830 μ.Χ. ο James Princeps απ’ τα δίγλωσσα Ελληνικά νομίσματα της Βακτρίας, αποκρυπτογράφησε τις Ινδικές γλώσσες Karosti και Brahmi. Όπου χάρη σε αυτή την ιστορική αποκρυπτογράφηση βρέθηκε η διαδοχή των Ινδών βασιλέων.

Ο William W. Tarm, πάλι μας αποκαλύπτει ότι ο βασιλιάς Μένανδρος της Βακτριανής (195-181 π. Χ,) με το όνομα Milinda, λατρεύεται μέχρι τις ημέρες μας, σαν θεός στην Ταϋλάνδη. Το Milindapanha (Οι ερωτήσεις του Μένανδρου), είναι ένα απ’ τα ιερά βιβλία των Ινδών βουδιστών, και αποτελείτε από διαλόγους ανάμεσα στον βασιλιά Μένανδρο με έναν Βουδιστή μοναχό που λέγεται Nagasena. Στο Milindapanha ο Μένανδρος λέει ότι είναι Έλληνας, ότι γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια του Καυκάσου, μέσα λοιπόν απ’ τους αναγραφόμενους και όμοιους Σωκρατικούς διαλόγους του ιερού αυτού βιβλίου, ομιλεί πάντα Ελληνικά! Εξηγεί ακόμα ο Tram ότι το Milindapanha, είχε γραφτεί πρώτα στα Ελληνικά και κατόπιν μεταφράστηκε στη γλώσσα Pali. (William W. Tarm, The Greeks in Baktria and India, Cambridge 1951).

Το 180 μ.Χ. ανατέθηκε σε Έλληνα αρχιτέκτονα, τον Αγησίλαο, η ανέγερση της μεγαλύτερης παγόδας –Βουδιστικός Ναός– στη Peshawar, καθώς σε αναστηλωτικές εργασίες βρέθηκε η αναθηματική επιγραφή στο βάθρο.

Οι πρώτες σκαλιστές απεικονίσεις του Βούδα είναι φυσικά Ελληνικές. Η τεχνοτροπία στις πτυχές του υφάσματος που τον περιβάλει και τα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι καθαρά Ελληνικά!

Το σημαντικότατο είναι όμως στον Βουδισμό, η μεγάλη επίδραση της Ελληνικής δημοκρατικής θρησκευτικής εκλαΐκευσης για το υπερβατικό στοιχείο της λύτρωσης προς την Νιρβάνα. Διότι ο αρχικός Βουδισμός ήταν το αντίθετο κάθε θρησκείας. Δεν εξαρτούσε τη σωτηρία από κάποιο Θεό αλλά απ’ τον ίδιο τον άνθρωπο και μια τέτοια διδασκαλία αφορά μόνο τους λίγους. Οι πολλοί εισήρθαν με το μεγάλο όχημα της Mahayana -Μαχαγιάνα- σαν οικουμενική θρησκεία, με Θεό τον Βούδα και αγίους τους Μποτχισάτβα.  Ο W. Durant, γράφει: <<Κατέβασε το βουδισμό στο συναισθηματικό επίπεδο του κοινού ανθρώπου…και ανέβασε τον Βούδα στο επίπεδο του Θεού>>. (The Story of Civilization – Our Oriental Heritage, τόμος 2, Edito-Service, Geneva 1963).  Τούτη η μεταστροφή στον Βουδισμό ερμηνεύετε απ’ τον J. Nehru σε δύο κυρίως επιδράσεις: <<Τη Βραχμανική και την Ελληνική>>. (Climpses of World History, London 1949, σελ. 82).  Ακόμα ο Ar nold Toynbee γράφει: <<Η  Mahayana γεννήθηκε από μια ινδοελλινηκή πολιτιστική ζύμωση…αυτός ο μεταμορφωμένος Βουδισμός που άνθησε στα βορειανατολικά ενός εκτεταμένου Ελληνικού κόσμου…>> (Ar nold Toynbee, A Study of History, 1947).

Είναι ακόμα πάρα πολλές οι αποδείξεις, μα ένα άρθρο δεν θα μπορέσει να καλύψει της ιστορικές πληροφορίες για το Ελληνικό έθνος και τον πανάρχαιο πολιτισμό του. Δηλαδή, για την πανάρχαια “Ελληνική ομοσπονδία πόλεων” που γινόταν μεγάλο κράτος στην περιοχή της Νότιας Ευρώπης – όμοια με της πολιτείες σήμερα των  Η.Π.Α. και της Αυστραλίας- που όμως επιπλέων οι Έλληνες της αυτής “ομοσπονδίας”, είχαν κοινή καταγωγή, κοινή θρησκεία, κοινό πολιτισμό και λειτουργούσαν μόνο σαν ένα ενιαίο Ελληνικό Κράτος όταν το καλούσαν οι περιστάσεις όπως, Τρωικοί πόλεμοι κ.τ.λ.

ΣΧΟΛΙΑ

1ον) Την ονομασία Νύσα ή Νίσα την συναντούμε σε διάφορες πόλεις του αρχαίου κόσμου και είχαν όλες σχέση με την λατρεία προς τον Διόνυσο. Η πιθανότερη εκδοχή είναι να πήραν την ονομασία τους από κάποιο πέρασμα ή και κατοίκηση καθώς πίστευαν που έκανε εκεί ο αυτός θεός.  

 2ον) Ζαραθούστρα ή Ζαρατούστρα είναι ο ιδρυτής του Μοζδαϊσμού ο πρώτος ιστορικός κήρυκας της μονοθεΐας. Έζησε τον 7ον αιώνα π. Χ.  Παρέδωσε το Ιερό βιβλίο της Ζέντ-Αβέστα που αποτελείτε από το Γαθάς (ψαλμούς) λόγια του προφήτη Ζαρατούστρα σαν αφορισμούς,  την Υασνά (λειτουργικό βιβλίο), το Βεντιντάντ και το  Βισπερέντ (λειτουργικά ηθικής).

3ον ) Νίσσομαι, λέξη που συναντούμε σε πολλά αρχαία Ελληνικά κείμενα και χρησιμοποιούταν για να ερμηνεύει τον ερχομό η το πέρασμα κάποιου από ένα τόπο.

4ον ) Υπήρχε έως και πριν μερικά χρόνια στους ιστορικούς η άποψη πως ο Διόνυσος δεν ήταν ισάξιος των δώδεκα Ολύμπιων θεών, επειδή ο Ηρόδοτος τον θεωρεί νεώτερο των Ελλήνων θεών. Οι τελευταίες ανακαλύψεις όμως, αποκαθιστούν τις ελλείψεις και τον τοποθετούν στις προ Ολύμπιες θεότητες.     

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΝΑΒΑΣΙΣ. Αρριανού, βιβλίο Ε΄ 1-2 κ.ε..

ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ ΑΤΤΙΚΑ. Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια Νικόλαος Παπαζήσης. Εκδόσεις Ι Ζαχαρόπουλος.

ΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑΙ, Αλεξ. Ν. Παναγόπουλου, Αθήνα, 1971.

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΒΟΥΔΑΣ. Νίκος Δήμου, Αθήνα, 1984. Εκδόσεις Νεφέλη.

ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ της Αρχαίας Ελλάδας. P. Decharme. Μετάφραση Αλεξ. Μ. Καραλή. Εκδόσεις Χ. Γιοβάνης.

L’ ORIENT HELLENISE. Daniel Sclumberger. Paris, 1970.

THE GREEKS IN INDIA. George Woodcock. London 1966.

INDIA AND THE GREEK WORLD. Jean W. Sedlar. New Jersey, 1980

HISTOIRE GENERALE DES RELIGIONS. W. Gorce – M. Mortier, Paris MCMXLVIII.

THE GREEKS IN BAKTRIA AND INDIA. William W. Tarn, Cambridge, 1951.

IRAN IN ANCIENT EAST. E. Herzfeld, Oxford, 1941.

http://el.wikipedia.org 

 Annyra