Category: Εσωτερισμός


 
Βράχμα, η ύψιστη θεότητα του Ινδικού πάνθεου.
  
 

Ένωσης δια της ζεύξης (τελευταίο).

  

Η Μινωική Θεά, η μεγάλη Μητέρα παρουσιάζεται να κατοικεί σε κορυφές βουνών ή κάτω από το ιερό δέντρο της ή όρθια κρατώντας στα χέρια τα φίδια της. Άλλες φορές με την μορφή Περιστεριού. Φοράει στα μαλλιά της το γονιμοποιημένο λουλούδι που ηρεμεί τα νήπια ή ρίχνει σε έκσταση τον πιστό.

  

Κάποιοι θα μπορούσαν να ισχυριστούν πως η λέξη και η τέχνη της γιόγκα είναι ταυτισμένη μόνο με τον πολιτισμό της Ινδίας, κάθε άλλη ταύτιση με διαφορετικούς πολιτισμούς θα είναι παρακινδυνευμένη.

Εμείς με συνειδητή γνώση, για πλήρη ανιδιοτέλεια, αποφύγαμε τους διάφορους κινδύνους, προσπαθήσαμε δε να μην διακατεχόμαστε από τοπικιστικά σύνδρομα παρά μόνο να μελετήσουμε ερευνώντας την αλήθεια μέσα απ’ τα εναπομείναντα υπολείμματα της παγκόσμιας προϊστορίας.

Έτσι ξεκινήσαμε από την ετυμολογία / ερμηνεία της ίδιας της λέξης “Yoga” αναζητήσαμε την καταγωγή της. Η μόνη λέξη λοιπόν που την παρήγαγε ήταν η σανσκριτική «jugam», πού όπως αναλύσαμε, κυριολεκτικά σημαίνει «ζυγός βοών».

Ποια είναι όμως η σανσκριτική γλώσσα που η λέξη της jugam κατέχει την μητρότητα της yoga; Η σανσκριτική γλώσσα θεμελιώθηκε απ’ τον γραμματικό λόγιο Πανίνι στους διατακτικούς γραμματικούς κανόνες της από παραδείγματα της ελληνικής γλώσσας τον 5ο αιώνα π. Χ.!

Η Σανσκριτική ως sasktā vāk «εξευγενισμένη γλώσσα» εξ ορισμού υπήρξε πάντα η «υψηλή» γλώσσα, που χρησιμοποιείτο για θρησκευτικούς και επιστημονικούς σκοπούς σε αντίθεση με τα δημώδη ιδιώματα και διαλέκτους. Η λέξη saskta σημαίνει «εξευγενισμένος, καθαγιασμένος, ιεροποιημένος». Η αρχαιότερη δε γραμματική της Σανσκριτικής είναι η Atādhyāyī του Πανίνι (Pāini), που χρονολογείται στον 5ο αιώνα. Πρόκειται για διατακτική γραμματική, που καθορίζει μάλλον (παρά περιγράφει) την ορθή χρήση της γλώσσας, αν και περιέχει περιγραφικά μέρη, σε ό,τι αφορά κυρίως στους Βεντικούς τύπους που επιβίωσαν ως την εποχή του λόγιου Πανίνι.

Τώρα στην θρησκευτική υπόσταση της σανσκριτικής γλώσσας και στις κύριες θεότητες που πραγματεύεται την πρώτη θέση κατέχει η θεότητα (Brahman) ο/η Βράχμα. Η θεότητα τούτη έχει ευλογημένα ζώα τα βοοειδή, δηλαδή, το ταύρο, το βόδι, την αγελάδα. Και απεικονίζεται από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα σαν θεότητα καθισμένη ή όρθια που στο κεφάλι έχει διάφορα αντικείμενα ενώ στα χέρια κρατεί άλλα, τα στήθη της πάντα είναι γυμνά και γύρω της υπάρχουν «δαιμονικά» όντα.

Ο Βραχμα και τα «δαιμονικά» όντα.

Ας έρθουμε πίσω στο χρόνο πάλι και στην ελληνική νεολιθική και Μινωική ιστορία:

Μελετήσαμε ήδη τα ανακαλυφθέντα απ’ την αρχαιολογική σκαπάνη ειδώλια του Αιγαίου απ’ την έκτη χιλιετία π. Χ. και εντεύθεν.

Για το τέλος αφήσαμε τις θεότητες που λατρεύτηκαν στη περιοχή του Αιγαίου και ιδιαίτερα στο νησί της Κρήτης. Γνωρίζουμε ιστορικός από την Μινωική εποχή, ορισμένα ονόματα θεοτήτων της αρχαίας Κρήτης, αλλά λόγω ελλείψεις επιπλέων αρχαιολογικών ευρημάτων και του μακρού χρόνου που μας χωρίζουν, δεν γνωρίζουμε επακριβώς τις ιδιότητες και την λατρεία τους. Έχουμε έτσι τις θεότητες στη Κρήτη τη Δίκτυνα και τη Βριτόμαρτι που ήταν το ίδιο πρόσωπο και αντιπροσώπευε την Μεγάλη Μητέρα των Μινωιτών.

Η Μινωική Θεά, η Μεγάλη Μητέρα παρουσιάζεται να κατοικεί σε κορυφές βουνών ή κάτω από το ιερό δέντρο της ή όρθια κρατώντας στα χέρια τα φίδια της. Άλλες φορές με την μορφή Περιστεριού. Φοράει στα μαλλιά της το γονιμοποιημένο λουλούδι που ηρεμεί τα νήπια ή ρίχνει σε έκσταση τον πιστό. Στις Μινωικές γιορτές τα ταυροκαθάψια, (λατρεία και αγωνίσματα ταύρων) η βασίλισσα, παριστάνε τη Θεά Μεγάλη Μητέρα Βριτόμαρτι καθισμένη στο θρόνο της, ενώ την φυλάνε δεξιά και αριστερά τα «δαιμονικά» όντα οι γρύπες.

Ο Μινωικός πολιτισμός αρχίζει περί τα 4000 π.Χ. όμως η απόλυτη χρονολόγηση του Μινωικού πολιτισμού βρίσκεται σε καθεστώς διαρκούς αναθεώρησης που πηγαίνει όλο και πιο πίσω στο χρόνο.

Ας κάνουμε τώρα τον απολογισμό της μικρής μας έρευνας και ας αφήσουμε τους μελλοντικούς ιστορικούς να διαπραγματευτούνε την αλήθεια.

  

 

Το ιερό ζώο των Μινωιτών, ο ταύρος.

  

Ινδία:

(α.)Η πιο παλιά αρχαιολογική μαρτυρία της ύπαρξης της γιόγκα στην Ινδία είναι: οι πέτρινες «σφραγίδες» με γιόγκικες στάσεις που βρέθηκαν και αρχαιολογικά αξιολογήθηκαν περί το 3000 -2500 π. Χ. 

(β.) Ο Πανίνι γράφει την γραμματική της σανσκριτικής γλώσσας το 500 π. Χ χρησιμοποιώντας ελληνικούς όρους της γραμματικής.

(γ.) Ο Πατάντζαλι γράφει στα σανσκριτικά τις Γιόγκα Σούτρες (Yoga Sutras – το αρχαιότερο σωζόμενο εγχειρίδιο της γιόγκα) το 200 -150 π. Χ. Σ’ αυτό ο Πατάντζαλι συγκέντρωσε, ταξινόμησε και κωδικοποίησε τις παραδοσιακές τεχνικές της Γιόγκα που υπήρχαν έως την εποχή του.

(ε.) Βράχμα, η ύψιστη τριαδική θεότητα του Ινδικού πάνθεου που κατά περίσταση έχει και ανάλογα πρόσωπα.

 

 

Ο «ζυγός» όπως απεικονίζεται σε ειδώλια της Μινωικής εποχής 3500 π.Χ.

 

Ελλάδα, Αιγαίο:

(α.) Ανακαλυφθέντα ειδώλια σε στάσεις γιόγκα από το 6000- 4000 π.Χ. σε νησιά του Αιγαίου και τα περισσότερα απ’ το νησί της Κρήτης.

(β.) Η θεότητα της Μεγάλης Μητέρας Βριτόμαρτι απ’ το Μινωικό πολιτισμό περίπου το 4000 π. Χ. όπου η επιρροή της στην ινδική θεότητα Βράχμα δεν είναι μια απλή υπόθεση και χρειάζεται περεταίρω ιστορική έρευνα.

(γ.) Η «ναυτοκρατορία» των Μινωιτών που γυρνούσαν εμπορευόμενοι τον κόσμο και μεταφέροντας τον πολιτισμό τους.

(δ.) Ο πανάρχαιος Έλληνας θεός Ηρακλής ( πιθανών μία από τις κύριες ιδιότητές του να ήταν και του ταξιδευτή), που την ύπαρξή του βρίσκουμε και σε πολλές Ασιατικές χώρες.

(ε.) Η γεωργία διδάχτηκε περί το 3500 π. Χ. απ’ τους Μινωίτες και φυσικά την περισσότερη δουλειά την έκανα οι ταύροι ζωσμένοι το «ζυγόν» (το άροτρο).

 

 

Ταύρος, άγαλμα Ινδικής θεότητας

 

Βιβλιογραφία:

Chaniotis, Angelos: Das antike Kreta, Verlag C.H. Beck, München 2004.

Peatfield, Alan A. D. et al, «Aegean Cultures» στο The Oxford Companion to Archaeology, Brian M. Fagan, (ed.), Oxford University Press 1996.

 

Κώστας Σκανδάλης. «Η Αθέατη Όψη του Ινδοευρωπαϊκού ζητήματος». Αθήνα.    

 

Hood, S., The Minoans, London 1971.

 

Ηλεκτρονική πηγή εικόνων:

http://www.oxheyworld.com/india/images/shiva.jpg

http://farm1.static.flickr.com/63/193925710_12d7527dc6.jpg?v=0

http://www.clab.edc.uoc.gr/seminar/heraklio/minoiki/gods.htm

 

 

Αρθρογραφία δημοσιευμένη.

 

 

Annyra P. Ezmperg

 

 

 

 

 

Άγαλμα του Patanjali στην Pantanjali Yog Peeth Haridwar

  

 

 

Ένωσης δια ζεύξης (2ον ).

  

«Νους υγιής εν σώματι υγιή», από ετούτη την συμπυκνωμένη φράση ανακαλύπτουμε την πανάρχαια μέθοδο ψυχοσωματικού συντονισμού της γιόγκα. Μάλιστα, δεν διαφέρει καθόλου από την ταυτότητα που υποδεικνύει η πασίγνωστη διαχρονική και υπερτοπική διαθήκη των Ελλήνων με αυτή την ουσιώδη φράση στην ανθρωπότητα.
Σε παλαιότερα άρθρα, όπως: «Η επιρροή του πνεύματος και του πολιτισμού της Ελλάδος στον Ασιατικό πολιτισμό» και «Ηρακλής»(1). Καθώς σε παρόμοιων (ιστορικών / αρχαιολογικών) ενδιαφερόντων έντυπα, είχαμε ήδη αναλύσει την ύπαρξη των Ελλήνων στην Ασία αλλά και πως επηρέασαν βαθειά των Ασιατικό πολιτισμό σε αρκετούς τομείς και σε βάθος.
Σήμερα στη περιοχή του Haridwar-Δελχί, λειτουργεί το μεγάλο πανεπιστημιακό ινστιτούτο Patanjali Yogpeeth. Εκεί διδάσκονται οι αρχές της γιόγκα του Πατάντζαλι και η ιατρική της Αγιουρβέδα. Ο Πατάντζαλι έγραψε στη γλώσσα του Panini και γνωρίζουμε πάλι ότι, για να θεμελιώσει γραμματικούς κανόνες στη γλώσσα του, ο μεγάλος Ινδός γραμματικός Panini (400 π. Χ), αναφέρει παραδείγματα από τα Ελληνικά, σκεφτείτε δε πως ήταν περίπου 70 χρόνια, πριν να φθάσει εκεί ο Μέγας Αλέξανδρος!

 

«Το Patanjali Yogpeeth είναι ένα θεσμικό όργανο για την επιστημονική έρευνα και τη θεραπεία σε Yog, Πνευματισμός και Ayurved, με μεγαλύτερη OPD στον κόσμο με χωρητικότητα άνω των έξι με δέκα χιλιάδες ασθενείς ανά ημέρα«.

Στα Γιόγκα Σούτρας (λακωνικοί στίχοι που λειτουργούν και σαν αντικείμενα διαλογισμού) του σοφού Πατάντζαλι (Patanjali 150 π. Χ.), κείμενα της Αστάνγκα Γιόγκα, υπάρχει ο καλύτερος ορισμός της Γιόγκα. «Η Γιόγκα είναι το σταμάτημα των διακυμάνσεων του νου (των αναταράξεων του νου) τότε ο θεατής βιώνει την αληθινή του ύπαρξη«. (1.2, 1.3 Yoga Sutra) Ο Πατάντζαλι με αυτούς τους δύο στίχους δεν δίνει μόνο με “λακωνικό” τρόπο έναν από τους καλύτερους ορισμούς της Γιόγκα, καθορίζει δε και το αποτέλεσμα και τον σκοπό της που είναι η συνειδητοποίηση της αληθινής καθαρής ύπαρξης (ψυχής) μέσω της υλικής υπόστασης( σώμα ). Η αδιάκοπη κίνηση του περιορισμένου ασυνείδητου νου εμποδίζει και θολώνει την θέαση του Αληθινού, του Ατόφιου ή όπως λέγεται: Ανώτερος Εαυτός.
Επίσης η Αγιουρβέδα είναι η τυπική ιατρική που ένα κομμάτι της προέρχεται απ’ τις Βέδες (ιερά βιβλία των ινδουιστών), βασίζεται ακριβώς στο ψυχοσωματικό θεωρητικό υπόβαθρο της γιόγκα και είναι καθ’ όλα όμοια με την επιστήμη της «ίασης δια της φύσης» του Έλληνα Ιπποκράτη, στον οποίον σήμερα αναγνωρίζεται η πατρότητα της και θεωρείται ο πατέρας της σύγχρονης ιατρικής όπου και στον οποίον ορκίζονται όλοι οι γιατροί παγκοσμίως πριν πάρουν το δίπλωμά τους.
Μία άγνωστη (για τους πολλούς Έλληνες) ιατρική είναι και η Unani helth καθώς ακόμη και σήμερα χρησιμοποιείται απ’ τους μουσουλμάνους της Ινδίας διατηρώντας ακριβώς το όνομα «Unani», (ακριβής μετάφραση: Ιωνική, όμως με την ίδια λέξη Unani οι Ασιάτες δηλώνουν οτιδήποτε προέρχεται απ’ την Ελλάδα) κι είναι κατά πάσα πιθανότητα η “γεννήσασα ” την Αγιουρβέδα. Διότι είναι παρόμοια και αν πιο σύνθετη καθώς διατηρεί τέσσερα πρότυπα ιδιοσυγκρασιών αντί για τα τρία της Αγιουρβέδας.
Το Unani (2)σύστημα της ιατρικής, οφείλει την προέλευσή του στην Ελλάδα (όπου στα αραβικά την γλώσσα του Ισλαμ, Unani= Ελλάδα). Ήταν ο Έλληνας φιλόσοφος-γιατρός Ιπποκράτης (460-377 π.Χ.), που απελευθέρωσε την Ιατρική από το βασίλειο της δεισιδαιμονίας και της μαγείας, και το παρέδωσε στο καθεστώς της Επιστήμης. Το θεωρητικό πλαίσιο της Ιατρικής Unani βασίζεται καθαρά και μόνο στη διδασκαλία του Ιπποκράτη.
Παρατηρούμε λοιπόν μια “αρχέγονη” κοινή πηγή και των τριών πολύ παρεμφερών ιατρικών μεθόδων που μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί σαν το πιθανότερο γεγονός.
Αναζητώντας την αρχέγονη αυτή πηγή, ας έρθουμε όμως πίσω στο χρόνο και στην ύπαρξη του ημίθεου Ηρακλή.
Ο Ηρακλής υπήρξε παλαιότατη θεότητα των Κρητών / Μινωιτών αλλά και εσωτερική/μυστικιστική θεότητα όλων των άλλων αρχαίων Ελλήνων. Οι Μινωίτες τώρα, γνωρίζουμε ότι μετέδωσαν την γεωργία στο Αιγαίο και την βοτανολογία (που τις είχαν διδαχθεί απ’ τον Μίνωα και τον αδελφό του Ραδάμανθυ). Σφραγίδες με κρητική ιερογλυφική γραφή που βρέθηκαν στη Ζάκρο αναφέρουν είδη φαρμάκων, όπως π.χ. τη στρυχνίνη, στο σφράγισμα με τον περίφημο ελαφοκέφαλο.
Έτσι μπορούμε επομένως να ισχυριστούμε με βεβαιότητα, μετά την ανάλυση των παραπάνω στοιχείων, ότι εκτός των οποιονδήποτε άλλων συμπερασμάτων, αποδεικνύεται πλέον και η από γλωσσολογικής πλευράς ότι: η προέλευση των λέξεων που έχουν την έννοια «ζυγόν» / οργώματος, οφείλεται σε μία κοινή εξωτερική πηγή, που δεν μπορεί να είναι άλλη από τον λαό – φορέα της πρωτοελληνικής γλώσσας, ο οποίος πριν διδάξει στους προγόνους όλων των λαών που διατηρούν κοινή ονομασία για την έννοια ζυγός, και την χρήση ενός μηχανισμού καλλιέργειας που αργότερα θα επέφερε μια επαναστατική αλλαγή στην πορεία της εξέλιξής τους.

 

Σημειώσεις:
(1)Για τις/τους φίλες/φίλους του χώρου Spaces. Live, μπορούν να τα διαβάσουν στις εξής διευθύνσεις του παρόντος ηλεκτρονικού χώρου: «Η επιρροή του πνεύματος και του πολιτισμού της Ελλάδος στον Ασιατικό πολιτισμό», http://cid-80d0838c2faa4ed0.spaces.live.com/blog/cns!80D0838C2FAA4ED0!3173.entry
και για το άρθρο «Ηρακλής», http://cid-80d0838c2faa4ed0.spaces.live.com/blog/cns!80D0838C2FAA4ED0!3043.entry
(2) Πληροφορίες για την ιστορία της Unani ιατρικής από τον μουσουλμανικό ηλεκτρονικό χώρο:http://www.imamreza.net/eng/imamreza.php?id=733

 
Συνεχίζεται…Annyra P. Ezmperg

 

 

 

 

Ειδώλιο ιέρειας. Από το νεκροταφείο της Μυρσίνης Σητείας.Το κάτω μέρος του σώματος διαμορφώνεται ως χαμηλός κύλινδρος, με ένα σταυρό ζωγραφισμένο κάτω από τη βάση. Στο ανώτερο μέρος του σώματος, αρκετά σχηματοποιημένα, τα χέρια ενώνονται ανάμεσα στα στήθη σε λατρευτική χειρονομία, ενώ ενδιαφέρων είναι ο σχηματισμός του πίσω μέρους της κόμης σε οριζόντια κυλινδρική μάζα. Διάφορες λεπτομέρειες του προσώπου και του ενδύματος αποδίδονται ζωγραφικά

  

 

Ειδώλιο Μινωικό του Αιγαίου (7000-4000 π. Χ.)σε στάση γιόγκα.

 

 

Ένωση δια της ζεύξης.

 

 

 

Η καταγωγή της λέξεως yoga και η Ελληνικότητα της προέλευσής της.

Η έννοια της λέξεως γιόγκα ταυτίζεται με την έννοια του ζυγού, όπου θα συμβολίσει έτσι ένα ολοκληρωμένο σύστημα καλλιέργειας της ψυχοσωματικής ισορροπίας, για να ελέγχει αξονικά το σώμα και το πνεύμα ταυτόχρονα. Παρομοιάζεται δηλαδή η διδασκαλία της γιόγκα μ’ έναν άξονα (όπως είναι ο ζυγός στη προκειμένη περίπτωση), δια του οποίου εξασφαλίζεται η ισορροπημένη και παράλληλη πορεία στη καλλιέργεια των δύο διακριτών ανθρωπίνων «ταυτοτήτων», της υλικής και της πνευματικής.

Η λέξη yoga προέρχεται από την σανσκριτική λέξη jugam, που σημαίνει κυριολεκτικά «ζυγός βοδιών», και φυσικά (εμάς τους Έλληνες), μας εκπλήσσει καθώς παρατηρούμε την διπλή ηχητική και εννοιολογική ταύτισή της με την αρχαία ελληνική λέξη «ζυγόν». Όπου αργότερα έγινε ζυγός και ως γνωστόν σημαίνει μέχρι και σήμερα ακριβώς τη ίδια ουσία της έννοιας. Δηλαδή, τον πανάρχαιο μηχανισμό γεωργικής καλλιέργειας, τον ζυγό των βοοειδών.

Ειδώλιο από την Ιεράπετρα.

Η λέξης «ζυγόν» ετυμολογείτε στην Ελληνική γλώσσα με την τροπή του γράμματος (δ) σε (ζ), που ως γλωσσικό φαινόμενο συναντάται συχνά, όπως στο όνομα Δεύς(Ζεύς)-γεν. Διός. Η λέξη «δυγόν» δεν είναι υποθετική, αλλά αυτούσια και υπάρχει με την έννοια του ζυγού στην αρχαία Βοιωτική διάλεκτο.

Επομένως ως «δυγόν» ερμηνεύεται και ετυμολογείται στην Ελληνική γλώσσα ως: αριθμός δύο + ρήμα άγω (φέρω) = δηλαδή, τον μηχανισμό από δύο (υποζύγια) αγόμενον!

Η αρχέγονη λοιπόν Ελληνική σημασία της, φαίνεται ότι αφορούσε ανέκαθεν τον γεωργικό μηχανισμό που άγεται από δύο υποζύγια. Άλλωστε όποιο παραγωγό της και αν πάρουμε από την αρχαία ελληνική έως και την σήμερα καθομιλούμενη, ανακαλύπτουμε πάντα να φανερώνεται ο αριθμός δύο: ζ(δ)υγός, ζ(δ)εύξις, ζ(δ)εύγος, ζ(δ)υγωματικά, ζ(δ)υγαριά, υποζ(δ)ύγιο, σύζ(δ)υγος κ.λ.π.

Θεά με υψωμένα χέρια. Ανάκτορα Μαλίων.

Οι λέξεις που προέρχονται από την λέξη «ζυγόν» σε άλλες γλώσσες διατηρούν εμφανέστατη την σημασιολογική αλλά και την φωνητική σύμπτωση με το ίδιο αντικείμενο: Η περσική yugh, η γοτθική juk, η τευτονική jock, η λατινική iugum, η σλάβικη igo, η λιθουανική jungas, η αγγλική yoke, η αραβική zawg, η γαλλική joug, ή, η ισπανική yugo, σημαίνουν όλες τον ίδιο γεωργικό μηχανισμό, ενώ η τροπή των φθόγγων από δυ σε zu, yu, iu και ju, είναι συνηθισμένος και γεννάται από την διαφορετική απόδοση με βάση πάντα την προφορά της κάθε γλώσσας.

Σε καμία όμως από τις παραπάνω γλώσσες δεν αναλύονται ετυμολογικά οι αντίστοιχες λέξεις, γεγονός που σημαίνει πολύ απλά ότι οι λέξεις που αντιστοιχούν με την λέξη ζυγόν, δεν αποτελούν κατάλοιπα μιας κοινής εξελικτικής πορείας των γλωσσών αυτών, αλλά πως είναι στοιχείο επίκτητο και αποτέλεσμα μιας ξένης προς τούτες τις γλώσσες ελλαδικής επίδρασης, όχι βέβαια με την μορφή δανείου, όπου συνήθως αντικαθίσταται ένας υπάρχων τοπικός τύπος, αλλά με την μορφή της εισαγωγής, ενός εντελώς νέου για τους λαούς αυτούς τεχνικού όρου!

Είναι επίσης σημαντικό να αναφερθεί ότι πέρα απ’ την κυριολεκτική της ερμενεία, η ίδια λέξη ζυγόν / jugam μας αποκαλύπτει και το γιατί επιλέχθηκε να συμβολίζει μια τόσο σημαντική “θρησκευτική επιστήμη” όπως στην πραγματικότητα είναι η γιόγκα και μας δείχνει πως ως τέτοια βρίσκει το χαρακτήρα της στην Ελληνική γλώσσα φανερώνοντας το υψηλότατο πνευματικό επίπεδο του λαού που την δίδαξε, και το σημαντικότερο: μας αποκαλύπτει επίσης και την αρχαιότητα της εποχής που την δίδαξε!

Τώρα στάσεις γιόγκα έχουν αναγνωρισθεί σε αγαλματίδια που έχουν ανασκαφεί από την περιοχή των Νησιών του Αιγαίου μα τα περισσότερα απ’ την περιοχή της Ιεράπετρας την εποχή της Μινωικής Κρήτης όπου χρονολογούνται μεταξύ 5000 και 3500 π.Χ.

 

Συνεχίζεται…

 

Αρθρογραφία δημοσιευμένη.

 

Πηγή ηλεκτρονική εικόνων:

http://www.ics.forth.gr/isl/yppo_site/fokas/istorika_stoixeia/pictures/neolithko_eidwlio.gif

http://www.fhw.gr/projects/cooperations/egypt/gr/icons/stamps/ph09.gif

http://physika.lasithinet.gr/history/pictures/museum-ag6.jpg

 

 

 

Annyra P. Ezmperg

 

 

 

Εσωτερισμός.

 
 
 
 
 

Εσωτερισμός.

Δεδομένου ότι ο εσωτερισμός δεν είναι μια ενιαία παράδοση, αλλά μια μεγάλη σειρά από πνευματικά (ως επί τω πλείστων), στοιχεία που συχνά σχετίζονται με θρησκευτικά/θεοσοφικά ρεύματα και κινήσεις όπου και δεν υπάρχει ένα ενιαίο ιστορικά “νήμα” που να ακολουθούν όλα αυτά τα εσωτερικά συστήματα.

Ο όρος εσωτερισμός αναφέρεται σε κάθε σύστημα εννοιών και εφαρμογών, που έχει ως στόχο την προϊούσα εσωτερική μεταμόρφωση του ανθρωπίνου όντος με τελική κατάληξη την οντολογική πνευματική του εκπλήρωση. Ενώ όμως παραμένουν (μέχρι σήμερα) αναπόδεικτες επιστημονικά, εκείνες οι διεργασίες που ταυτίζονται με τον εσωτερισμό, όπως η σκέψη, το αίσθημα, ή δράση για τον εσωτερικό “κόσμο” των αιτιών και των αρχών της εσωτερικής ζωής. Αντιλαμβανόμαστε έτσι, ότι η κοινή αναφορά όλων των εσωτερικών ομάδων είναι ο θρησκευτικός συγκρητισμός, ο οποίος αρνείται την μοναδική αυθεντία μιας συγκεκριμένης θρησκείας, και καλλιεργεί την πίστη ότι όλες οι θρησκείες οδηγούν στην ίδια εσώτερη αλήθεια και πως ο Εσωτερισμός αποτελεί υπέρβαση όλων των θρησκειών.

Ο εσωτερισμός υποδιαιρείται σε:

·         θρησκευτικό εσωτερισμό (μοναχισμό, ασκητισμό)

·         φιλοσοφικό εσωτερισμό (μύηση στην αλήθεια μέσω διδασκαλιών οι οποίες προάγουν την καλλιέργεια της ηθικής και πνευματικής προσωπικότητας του ανθρώπου)

·         μυστηριακό εσωτερισμό (μύηση και δράση μέσω μυστηριακών πράξεων)

Κύρια ρεύματα του Ευρωπαϊκού εσωτερισμού υπήρξαν ο Ροδοσταυρισμός, ο Μαρτινισμός, ο Τεκτονισμός κ.α..

Ενώ τα Ασιατικά συστήματα του εσωτερισμού, Γιόγκα, Διαλογισμός, Ρέικι, Ρεφλεξολογία, Τάι Τσι, ενεργειακές μορφές τύπου Τσι, πολεμικές τέχνες της Ανατολής κ.α.. Είναι περισσότερο ανθρωποκεντρικά. Όλα δε ουσιαστικά αρνούνται τον Θεό ως μοναδικό Δημιουργό και αδυνατώντας να ξεπεράσουν την έντονα προσωπική θρησκευτικότητα του κάθε ανθρώπου, καταφεύγουν στα πνευματικά θρησκευτικά “αισθήματα” και στον εσωτερικό γύρω απ’ αυτά στοχασμό.

Βασική τεχνική του Εσωτερισμού είναι ο διαλογισμός. Υπάρχουν πάρα πολλές μορφές διαλογισμού. Κοινός παρονομαστής όλων είναι ότι δεν αποτελούν αυτούσια προσευχή.

Και πράγματι ο διαλογιζόμενος δεν επιδιώκει διαπροσωπική κοινωνία με τον Θεό, αλλά μόνο να διαμορφώσει την προσωπική του συνειδητότητα, δηλαδή να ταυτιστεί με τις αρχές του όποιου εσωτερισμού φθάνοντας στο σημείο να πιστεύει τον εαυτό του σαν Θεό, δίδοντας έτσι μία ψυχολογική ειδωλοποίηση του εαυτού του. Ίσως ετούτη (η ειδωλοποίηση του εαυτού), να είναι και η αιτία που πολλοί άνθρωποι, μετά από την διατριβή τους με τις εσωτερικές τεχνικές να παρουσιάζουν το φαινόμενο της άρνησης του Θεού.

 

Βιβλιογραφία:

Antoine Faivre. Accès de l’ésotérisme occidental, Paris, Gallimard (» Bibliothèque des sciences humaines»), vol. I, 1986, 2nd ed., 1996, vol. II, 1996. English Transl. vol. I : Access to Western Esotericism, Albany, State University of New York Press, 1994, vol. II : Theosophy, Imagination, Tradition, Studies in Western Esotericism, Albany, State University of New York Press, 2000.

Συλλογικό έργο. «TEKTONIΣMOΣ. H MEΓAΛYTEPH MYΣTIKH AΔEΛΦOTHTA TOY KOΣMOY». Εκδ. Εστία 2009. ISBN: 9789604211586

Δημήτρης Πολυχρόνης. «Θεουργία». Εκδ. Πύρινος Κόσμος.

Aries: «Journal for the Study of Western Esotericism». Brill, Leiden, since 2001.

Benjamin Walker. «Encyclopedia of Esoteric Man: The Hidden Side of the Human Entity». Routledge and Kegan Paul, London, 1977, ISBN 0-7100-8479-X

Benjamin Walker. «Man and the Beasts Within: The Encyclopedia of the Occult, the Esoteric, and the Supernatural». Stein & Day. New York. 1978. ISBN 0-8128-1900-4

 

 

Άλλες πηγές:

http://dictionary.reference.com/browse/esoteric

 

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%83%CF%89%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82

 

http://en.wikipedia.org/wiki/Esotericism

 

Πηγή εικόνας:

http://www.eso-garden.com/images/uploads_bilder/esoterica_magazine.jpg

 

 

 

Annyra P. Ezmperg