Category: Αστρονομία -Θεοσοφία


Ο δρ. καθηγητής Μηνάς Τσικριτζής

 

Ο Κρητικός ερευνητής, ύστερα από πολύχρονη μελέτη και διασταύρωση στοιχείων, εκφράζει τη βεβαιότητα ότι «διάβασε» ένα μέρος των ιερογλυφικών των Μινωιτών και φέρνει στο φως νέα δεδομένα για το πρώτο μινωικό ηλιακό ημερολόγιο της 3ης χιλιετίας π.Χ.

Παράλληλα καταρρίπτει την πρώτη μέχρι σήμερα προσέγγιση που είχε γίνει το 538 π.Χ. από τον Βαβυλώνιο αστρονόμο Ναμπού Ριμανού, ότι οι Βαβυλώνιοι ήταν εκείνοι που είχαν ανακαλύψει το ηλιακό ημερολόγιο.

Το μινωικό σφραγιστικό εύρημα είναι κυλινδρικό και κατασκευασμένο από δόντι ιπποπόταμου.

Η «πυξίδα» που οδήγησε στην αποκαλυπτική έρευνα του κ. Τσικριτζή ήταν ένα σπάνιο μινωικό σφραγιστικό εύρημα του 2200 π.Χ., το οποίο και αποτέλεσε, όπως λέει ο ίδιος, το κλειδί της ανακάλυψης για το πρώτο μινωικό ηλιακό ημερολόγιο.

Η ανακάλυψη του Κρητικού ερευνητή καταγράφεται σε υπό έκδοση ερευνητικό βιβλίο, που αναφέρεται στην αστρονομία του κρητομυκηναϊκού πολιτισμού και αναμένεται να κυκλοφορήσει στις αρχές του 2011. Στο ίδιο βιβλίο πέρα από το ηλιακό ημερολόγιο γίνεται αναφορά στο σεληνιακό και το σεληνοηλιακό ημερολόγιο και στις ιδιαιτερότητές τους, όπως επίσης και στο μηνολόγιο-εορτολόγιο.

Το μινωικό σφραγιστικό εύρημα είναι, όπως αναφέρεται, κυλινδρικό και κατασκευασμένο από δόντι ιπποπόταμου. Ο αρχαιολόγος Σακελαράκης κατά την εύρεσή του πριν από 40 χρόνια στις Αρχάνες, στην ευρύτερη περιοχή της Κνωσού, το είχε περιγράψει «ως ένα ασυνήθιστο σφραγιστικό θέμα κοιλοτήτων».

Ομως από τη σύγχρονη έρευνα-μελέτη του ευρήματος ο Μηνάς Τσικριτζής υποστηρίζει ότι «οι 12 κοιλότητες που φέρει το σφράγισμα είναι συμβολισμοί σελήνης, είναι ο χρόνος, οι 12 μήνες».

Οπως ο ίδιος εξηγεί, στο σφράγισμα καταγράφονται οι ημέρες με χαραγμένες κάθετες γραμμές, ενώ στο κέντρο υπάρχει μια απεικόνιση που το σχήμα της θυμίζει με μια απλή ματιά αυτό της Κρήτης.

Αριθμητικές πράξεις
«Το σφράγισμα αποτυπώνει το νησί των Μινωιτών στο κέντρο και το πλήθος των ημερών που περνά γύρω γύρω τους. Πιστεύουμε ότι οι αριθμητικές πράξεις επαληθεύουν το αποτέλεσμα των 365,3 ημερών και αποδεικνύει ότι οι Μινωίτες είχαν από την παλαιοανακτορική περίοδο ένα σύγχρονο ηλιακό ημερολόγιο το οποίο προηγήθηκε των Βαβυλωνίων 19 αιώνες» αναφέρει στο «Εθνος» ο κ. Τσικριτζής.

Μάλιστα παραθέτει μαθηματική πράξη με βάση τα σύμβολα της Σελήνης, του μήνες και τις παρεμβαλλόμενες ημέρες, επισημαίνοντας ότι «οι Μινωίτες παρατηρώντας το χειμερινό ηλιοστάσιο τη φάση της σελήνης και καταγράφοντας κάθε ημέρα που περνούσε, θα διαπίστωναν μετά από 365,3 ημέρες ότι ο ήλιος είχε την ίδια ακριβή θέση στην ανατολή του σταματώντας την πορεία μετατόπισής του στον ουρανό». Ο κ. Μ. Τσικριτζής, ένθερμος οπαδός του Πυθαγόρα και του Ευκλείδη, ερευνά συστηματικά τα τελευταία 20 χρόνια τον μινωικό πολιτισμό, ενώ έχει εκδώσει το βιβλίο «Ο Δίσκος της Φαιστού: οδηγός στην αποκρυπτογράφησή του».

Πριν από δύο χρόνια αποκάλυψε μια άγνωστη επιγραφή, η οποία, όπως είπε, φέρει κλασματικά σύμβολα της γραμμικής Α’ και θα αποτελέσει πιθανότατα τον «μπούσουλα» για τη λύση του μυστικού.

Η επιγραφή αποκαλύφθηκε σε έπαυλη πλησίον του αρχαίου ανακτόρου της Φαιστού και αποτελεί φαινόμενο στην παγκόσμια ιστορία των μαθηματικών.

Το άρθρο υπογράφει ο Μανόλης Κοκολάκης. Από την εφημερίδα «Το Έθνος»

 

Advertisements

 

                                                                                                                                     Tycho Brahé

θα γίνει εκταφή στα υπολείμματα της σωρού του Δανού αστρονόμου, αστρολόγου και αλχημιστή, Τυχώνα  Μραχέ (Tycho Brahé ) στη Πράγα για να επιβεβαιωθεί η αληθινή αιτία θανάτου του.

Η σωρός του Brahe έχει εκταφεί πάλι και  το 1901. Είχαν παρθεί τότε κάποιες τρίχες απ’ το μουστάκι του και αργότερα, την δεκαετία του 1990, σε διάφορες βιοχημικές αναλύσεις που έγιναν σε μία τρίχα, έδειξαν υψηλά επίπεδα υδραργύρου.

Ο Τυχών  Brahe γεννήθηκε το Δεκέμβρη του 1546 στη περιοχή της Scania, που τότε ήταν επαρχία της Δανίας, σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας και Αστρονομία στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης. Ήταν Δανός ευγενής που υπηρέτησε μετά απ’ τις σπουδές του ως βασιλικός μαθηματικός του  «μποέμ» αυτοκράτορα Ροδόλφο Β ‘.

Στον ακριβολόγο αυτόν επιστήμονα – παρατηρητή οφείλονται πολλές αξιόλογες βελτιώσεις στις θεωρίες περί Σελήνης, ήταν  μάλιστα, ο πρώτος που μελέτησε τη διάθλαση και είχε καταγράψει περισσότερα από 1.000 νέα αστέρια ούτος ώστε με τις αστρικές / πλανητικές παρατηρήσεις του συνέβαλε τα μέγιστα στο να τεθούν τα θεμέλια της πρώιμης σύγχρονης αστρονομίας. Στους μαθητές του συγκαταλέγεται κι ο παγκοσμίου φήμης  «Νομοθέτης του ουρανού» Johannes Kepler (Γιοχάνες Κέπλερ). Που με τη μεγάλη συλλογή των υψηλής ακρίβειας παρατηρητικών δεδομένων του Τύχωνα στα χέρια, ο Κέπλερ βρήκε την ευκαιρία να εξακριβώσει τη δική του μορφή της ηλιοκεντρικής θεωρίας.

Μεταξύ των έργων του Τύχωνα περιλαμβάνονται και τα «De mundi aetherei recentioribus phaenomenis», τα «Προγυμνάσματα» καθώς και άλλα που εκδόθηκαν μετά τον θάνατό του.

Ο Τύχωνας “επίσημα” πιστευόταν πως πέθανε από κάποια μόλυνση της ουροδόχου κύστης, αλλά από τότε ψιθυριζόταν ότι άλλη ήταν η αιτία του ξαφνικού θανάτου του. Μάλιστα άφηναν μομφές για τον Κέπλερ μια και η μητέρα του δεύτερου, είχε κατηγορηθεί για μάγισσα. Ο Τύχων είχε καλέσει τον Κέπλερ το 1600 στη Πράγα και μετά απ’ τον θάνατό του το 1601 κατέλαβε ο Γιοχάνες Κέπλερ την αυτοκρατορική θέση του.

                                                                                                                                  Johannes Kepler

 

Τώρα, μια ομάδα Δανών και Τσέχων επιστημόνων ελπίζουν με τη σύγχρονη τεχνολογία, να λύσουν το μυστήριο από την ανάλυση των οστών, των μαλλιών και απ’ τα δείγματα των ενδυμάτων που θα πάρουν με την εκταφή.

Ο Καθηγητή Jens Vellev, από το Πανεπιστήμιο Aarhus, οδηγεί την ομάδα των επιστημόνων και των αρχαιολόγων που άνοιξαν τον τάφο στην εκκλησία Tyn τη περασμένη Δευτέρα.

Τα αποτελέσματα της ανάλυσης δεν αναμένονται να ανακοινωθούν πριν το επόμενο έτος.

 

 

 

                Η μέτρηση του χρόνου και η αλλαγή του έτους στην αρχαία Ελλάδα.

 

Πότε οι Έλληνες άρχισαν να χρησιμοποιούν ένα έτος χωρισμένο σε δώδεκα μήνες, δεν είναι γνωστό. Πιθανόν τούτο να έγινε το αργότερο στον 8ο αι. π.Χ., αφού μνεία της ύπαρξής του εντοπίζεται στον Ησίοδο.

Πρέπει επίσης να αναφερθεί ότι η σχέση ανάμεσα στο ημερολογιακό έτος και στις διάφορες γιορτές ήταν για τους Έλληνες στενή, όπως αποδεικνύεται από το ότι τα ονόματα των περισσοτέρων μηνών τους προέρχονταν από ονομασίες γιορτών που τελούνταν κατά τους μήνες αυτούς. Οι γιορτές αυτές σπάνια σχετίζονται με επεισόδια από τη ζωή των ίδιων των θεών και συνήθως έχουν να κάνουν με τις αγροτικές ασχολίες που ελάμβαναν χώρα κατά το αντίστοιχο χρονικό διάστημα και με τις οποίες ο άνθρωπος εξασφάλιζε τη σοδειά του συνεπώς και την ύπαρξη και διαιώνισή του.

Πρώτοι λοιπόν (στην Ευρώπη) οι αρχαίοι Έλληνες χώρισαν το έτος σε 12 συνοδικούς (σεληνιακούς) μήνες και, επειδή γνώριζαν, πως ο κάθε συνοδικός μήνας δεν είχε ακέραιο πλήθος ημερών (29 ½ μέρες περίπου), έδιναν στους μήνες διάρκεια 30 ημερών (τέλειοι ή, πλήρεις μήνες) και 29 ημερών (κοίλοι μήνες) εναλλάξ. Προσπαθούσαν έτσι η πρώτη ημέρα κάθε μήνα να συμπίπτει κατά το δυνατόν με την Νέα Σελήνη.

Μήνες του αρχαίου Ελληνικού έτους (της αρχαίας Αθήνας) και περίπου το Χρονικό διάστημα τους (από-έως) είναι:
1 Εκατομβαιών 15 Ιουλίου-15 Αυγούστου
2 Μεταγειτνιών 15 Αυγούστου-15 Σεπτεμβρίου
3 Βοηδρομιών 15 Σεπτέμβριου-15 Οκτωβρίου
4 Πυανεψιών 15 Οκτωβρίου-15 Νοεμβρίου
5 Μαιμακτηριών 15 Νοεμβρίου-15 Δεκεμβρίου
6α Ποσειδεών Α’ 15 Δεκεμβρίου-15 Ιανουαρίου
6β Ποσειδεών Β’ (ή δεύτερος ή ύστερος) εμβόλιμος μήνας
7 Γαμηλιών 15 Ιανουαρίου-15 Φεβρουαρίου
8 Ανθεστηριών 15 Φεβρουαρίου-15 Μαρτίου
9 Ελαφηβολιών 15 Μαρτίου-15 Απριλίου
10 Μουνυχιών 15 Απριλίου-15 Μαΐου
11 Θαργηλιών 15 Μαΐου-15 Ιουνίου
12 Σκιροφοριών 15 Ιουνίου-15 Ιουλίου

Στην αρχαία Ελλάδα όπως είδαμε πιο πάνω, το έτος το αποτελούσαν δώδεκα σεληνιακοί μήνες, οι οποίοι είχαν συνήθως 29 και 30 ημέρες εναλλάξ (πρόκειται για τους «κοίλους» και «πλήρεις» μήνες, αντίστοιχα). Τα όρια κάθε μήνα τα σηματοδοτούσε η εμφάνιση δύο νέων φεγγαριών, επομένως η διάρκειά του ήταν περίπου 29 ½ ημέρες. (Συνολικά, γνωρίζουμε πάνω από 130 τοπικά ονόματα μηνών και επιπλέον τις διαλεκτικές παραλλαγές τους, που συνήθως αποτελούσαν παράγωγα των ονομάτων των εορτών ή των θεϊκών επιθέτων και αντιστοιχούσαν σε ξεχωριστές πόλεις. Oι εμβόλιμοι μήνες έπαιρναν συνήθως ένα από τα υπόλοιπα ονόματα με την πρόσθετη ένδειξη- «δεύτερος», «ύστερος» ή, όπως συμβαίνει στη Θεσσαλία, με την ένδειξη «εμβόλιμος».)
Ο πρώτος μήνας κάθε έτους συνέπιπτε με το θερινό (π.χ. Aθήνα) ή το χειμερινό ηλιοστάσιο (π.χ. Δήλος), και με την εαρινή (π.χ. Δελφοί) ή τη φθινοπωρινή ισημερία (π.χ. Άργος).
Ωστόσο η καθιέρωση ενός έτους 354 ημερών δημιουργούσε πρόβλημα και, αν δεν λαμβάνονταν μέτρα, συνεχώς θα διογκωνόταν, αφού ένα ηλιακό έτος έχει 365 ημέρες. Για να εκμηδενίσουν τη διαφορά αυτή πρόσθεταν κατά διαστήματα, συνήθως ανά διετία, έναν εμβόλιμο μήνα διάρκειας περίπου 22-23 ημερών.

Παράλληλα με το σεληνιακό μήνα, που χαρακτηρίζεται από τα επιγραφικά κείμενα ως «μήν κατά θεόν (ΗΛΙΟ)» ή «μήν κατά Σελήνην», η οργάνωση του ετήσιου χρόνου γινόταν επίσης με βάση τη θητεία των πολιτικών αρχόντων (π.χ. αττική οργάνωση και διαίρεση του ετήσιου χρόνου σε πρυτανείες) και σε αυτή την περίπτωση ο μήνας ονομάζονταν «μήν κατ΄ άρχονταν».
Tα διαφορετικά δε αυτά συστήματα ονομασίας και οργάνωσης του ετήσιου χρόνου λειτουργούσαν παράλληλα στην καθημερινή πραγματικότητα κάθε πόλης, όπως παράλληλα λειτουργούσε και η θρησκευτική με την πολιτική της έκφραση.

Το ότι σε αρκετά μέρη του αρχαίου ελληνικού κόσμου τα ονόματα των μηνών δεν σχετίζονται με τις γιορτές των σημαντικότερων θεών τους αλλά συνήθως με αυτές του Απόλλωνα σημαίνει ότι στην καθιέρωσή τους πρέπει να έχει συμβάλει αποφασιστικά ένα ιερό του θεού αυτού με πανελλήνια αποδοχή, όπως αποδεδειγμένα ήταν αυτό στους Δελφούς και γύρω στον έβδομο π. Χ. αιώνα.

Θα πρέπει βέβαια να τονισθεί ότι οι αρχαίοι Έλληνες δεν φαίνεται να εόρταζαν την Πρωτοχρονιά με ιδιαίτερες γιορτές. Γι’ εκείνους μεγαλύτερη σημασία είχε η αρχή κάθε μήνα που ήταν συνδεδεμένος με τις όποιες ασχολίες τους.

Στην Αθήνα, ωστόσο, μια επιγραφική μαρτυρία μάς πληροφορεί για μια θρησκευτική τελετή που γινόταν την τελευταία ημέρα του απερχομένου έτους κι αφορούσε όμως περιορισμένο αριθμό ατόμων. Επρόκειτο για μια θυσία των απερχόμενων αξιωματούχων στον Δία Σωτήρα και την Αθηνά Σωτείρα όπου κι απέβλεπε στην εξασφάλιση της εύνοιας των θεών αυτών για τη νέα χρονιά.

 

Στα ρωμαϊκά χρόνια και κάτω από την επίδραση της ίδιας της Ρώμης άρχισε ο εορτασμός της Πρωτοχρονιάς, ο οποίος επεκτάθηκε σε όλη την επικράτεια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, επομένως και στον ελληνικό χώρο.

Ήταν ο Ιούλιος Καίσαρας που το 46 π.Χ. καθιέρωσε την 1η Ιανουαρίου ως αρχή του έτους, κάτι που έκτοτε γνώρισε ευρεία διάδοση στη Δύση. Στον Ιούλιο Καίσαρα και στις γνώσεις τού περίφημου Έλληνα αστρονόμου από την Αλεξάνδρεια Σωσιγένη, τη συνδρομή του οποίου είχε ζητήσει, οφείλουμε και την προσαρμογή του έτους στη διάρκεια της περιστροφής της Γης γύρω από τον Ήλιο. Η σειρά των μηνών που ισχύουν σήμερα, η διάρκεια και οι ονομασίες τους οφείλονται εν πολλοίς στη διορατικότητα του ρωμαίου στρατηλάτη και πολιτικού τούτου.

 

 

 

Βιβλιογραφεία:

Σπανδάγος Ευάγγελος, Σπανδάγου Ρούλα, Τραυλού Δέσποινα. «ΟΙ ΑΣΤΡΟΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ» Εκδ. ΑΙΘΡΑ 1995

Τσιμουράκης Δημήτρης. «ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΕΣ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ». Εκδ. Αίολος 2002. ISBN: 960-521-105-X

Σπανδάγος Ευάγγελος. «Η ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ». Εκδ. Αίθρα. ISBN: 9789608333086

Wright, M.R. «Η ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ» Εκδ. Καρδαμίτσα 2004. ISBN: 9789603541615.

 

Πηγή:

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=114&artid=177907&dt=24/12/2006

 

by

Annyra P. Ezmperg.

 

 

 

Το 2012….

                                                               

                                                               Πρώτηεικόνα. The Haab (365 days) was the Maya solar calendar

                                                                                   

                                                                                        Δεύτερη εικόνα. The Tzolk’in (260 days) calendar

                                                           Το  2012….

 

Όπως είναι ήδη γνωστό, από τον επιστημονικό κλάδο της Αστρονομίας, επίκειται μια συνοδός των εξής πλανητών με την Γη:  ΕΡΜΗΣ, ΑΦΡΟΔΙΤΗ, ΔΙΑΣ, ΚΡΟΝΟΣ, ΗΛΙΟΣ, ΣΕΛΗΝΗ, ΑΡΗΣ, και την συγκεκριμένη ημερομηνία. Ημέρα Σάββατο 22/12/2012, επομένως είναι όντως ένα αληθινό γεγονός….  

Μπορούν όμως οι άνθρωποι να φανταστούν εάν υπάρχουν επιπτώσεις αυτής της συνόδου;  Όχι βέβαια, οι γνώσεις μας είναι ελλείπεις για να κατανοήσουμε τα μυστηριακά φαινόμενα του σύμπαντος.

 

Όμως…..

Το τι θα συμβεί…. μας το αναφέρουν οι ( Ολύμπιοι? ) σε μήνυμα τους…..που κάποιος φίλος μου το έστειλε σε ml.

 

Το μήνυμα:

ΣΤΗΣ /22/12/2012. <<ΟΤΑΝ ΤΟ ΗΛΙΑΚΟ ΣΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΣΤΕΙ ΜΕ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΓΑΛΑΞΙΑ ΘΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΙ ΑΠΟΛΥΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΕΞΙΣΟΡΡΟΠΗΘΟΥΝ ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΦΩΤΙΣΜΟΥ. Ο ΗΛΙΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΟΤΕ ΔΥΕΙ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΑΝΑΤΕΛΛΕΙ. Η ΓΑΙΑ ΘΑ ΒΙΩΝΕΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΚΟΛΑΣΗΣ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΘΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΓΕΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΑΣΤΕΡΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΦΩΤΙΖΟΥΝ. ΟΛΟΙ ΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ ΘΑ ΚΟΛΥΜΠΟΥΝ ΣΤΟ ΦΩΣ . ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΖΩΑ ΘΑ ΜΕΤΑΒΛΗΘΟΥΝ ΣΕ ΦΩΤΕΙΝΕΣ ΠΗΓΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΑΥΤΟ ΦΩΤΙΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΚΠΕΜΠΟΥΝ. ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΔΙΑΦΑΝΟ. KATΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΝΕΧΗ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ ΦΩΤΟΣ ΘΑ ΜΕΤΑΒΛΗΘΕΙ Η ΜΟΡΙΑΚΗ ΔΟΜΗ ΤΟΝ ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ. TO ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΣΩΜΑ ΘΑ ΑΡΑΙΩΣΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΟΥ ΤΗΣ ΑΕΡΙΩΔΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΠΟΛΕΣΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ. ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΔΙΑΦΑΝΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ. ΟΣΟΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΥΠΟΓΕΙΕΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΥΛΙΚΗ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΙ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ ΘΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΟΥΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΥΠΕΡΦΟΡΤΙΣΗΣ ΚΑΙ ΘΑ ΜΕΤΑΠΕΣΟΥΝ ΣΕ ΑΙΘΕΡΙΚΕΣ ΟΝΤΟΤΗΤΕΣ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ ΟΛΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ. ΘΑ ΟΞΥΝΘΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ Η ΟΡΑΣΗ ΚΑΙ Η ΑΚΟΗ. ΘΑ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΟΡΑΣΗΣ, ΛΟΓΩ ΕΝΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΕΡΕΣ. ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΙΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΦΩΤΙΣΜΟΥ ΘΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΡΩΤΟΓΝΩΡΑ ΚΑΙ ΑΣΥΛΛΗΠΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥΣ ΝΟΕΣ. ΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΕΞΙΣΟΡΡΟΠΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΦΩΤΙΣΜΟΥ ΘΑ ΝΕΚΡΩΣΟΥΝ. ΤΑ ΓΗΙΝΑ ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΚΑ ΠΕΔΙΑ ΘΑ ΜΗΔΕΝΙΣΤΟΥΝ ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΗΡΕΑΣΟΥΝ ΤΟΝ ΧΟΡΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΜΑΛΗ ΡΟΗ ΤΩΝ ΧΡΟΝΙΚΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ. ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΑΝΑΙΡΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ. ΘΑ ΑΔΥΝΑΤΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΤΟΝ ΟΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΑΔΙΑΣΤΑΤΟΥ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ. ΘΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ Η ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΟΤΙ ΒΙΩΝΕΤΕ ΣΕ ΑΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ. ΘΑ ΖΕΙΤΕ ΣΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΚΑΡΙΑΙΑ ΚΑΙ ΑΦΥΣΙΚΑ ΏΣΠΟΥ ΝΑ ΕΞΙΣΟΡΡΟΠΗΘΟΥΝ ΟΙ ΦΥΣΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ. ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΘΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΟΥΝ ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΦΩΤΕΙΝΑ ΝΕΦΗ ΜΕ ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΧΡΩΜΑΤΑ, ΠΟΥ ΘΑ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΜΕ ΠΟΛΥΧΡΩΜΕΣ ΦΛΟΓΕΣ ΦΩΤΙΑΣ. ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΑΥΤΗ ΤΗΣ ΓΑΙΑ, ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΜΕΣΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕ ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΕΣ ΟΝΤΟΤΗΤΕΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΚΑΙ ΠΕΜΠΤΗΣ ΔΙΑΣΤΑΣΗΣ. ΤΑ ΔΙΑΣΤΡΙΚΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΛΑΝΗΤΕΣ ΤΟΥ ΗΛΙΑΚΟΥ ΣΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ . Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙ ΤΗΣ ΚΟΣΜΙΚΕΣ ΓΕΦΥΡΕΣ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΟΙ ΟΥΡΑΝΙΕΣ ΟΝΤΟΤΗΤΕΣ ΟΤΑΝ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΤΗ ΓΑΙΑ. Η ΣΚΕΨΗ ΠΑΡΑΓΕΙ ΑΟΡΑΤΟ ΦΩΣ, ΑΓΝΩΣΤΟ ΣΤΗ ΓΗΙΝΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΜΟΡΦΟΠΟΙΕΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ ΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΣΚΕΨΕΩΣ ,ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΆΝΘΡΩΠΟ ΟΤΑΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙ ΤΗΝ ΎΠΑΡΞΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥΣ. <<ΑΚΟΜΗ ΘΑ ΔΟΘΕΙ Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΗΣ ΓΑΙΑΣ ΝΑ ΑΝΤΙΚΡΙΣΟΥΝ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΙΩΝ ΣΚΑΦΩΝ ΠΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΥΝ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΣΑΣ, ΕΠΕΙΔΗ Η ΑΤΕΛΗΣ ΟΡΑΣΗ ΣΑΣ ΤΑ ΕΚΛΑΜΒΑΝΕΙ ΣΑΝ ΑΣΤΕΡΙΑ. >

 

 

Τώρα για το περίφημο ημερολόγιο των Μάγια και τη Συντέλεια του 2012.

 

Οι προφητείες για το τέλος του κόσμου, δεν έχουν μόνο μια πηγή. Μια από τις πιο δημοφιλείς προφητείες είναι αυτή που αναφέρεται στο Ημερολόγιο των Μάγια, η οποία επικεντρώνεται στο “βεβαρυμμένο” από παρόμοιες προφητείες 2012.

Για τους περισσότερους ειδικούς επιστήμονες, οι «προφητείες» των Μάγια για το Τέλος του Κόσμου είναι σκέτη μυθολογία. Το περίφημο ημερολόγιο των Μάγια, στο οποίο βασίζεται όλη η σχετική “καταστροφολογία”, ναι μεν μετράει τον χρόνο μέχρι τις 21 Δεκεμβρίου του 2012, αλλά δεν σταματάει εκεί. Οι Μάγια είχαν κυκλική αντίληψη του χρόνου και το ημερολόγιό τους δεν θα μπορούσε παρά να είναι κι αυτό κυκλικό. Όσο για τη Συντέλεια του Κόσμου το 2012, για όλα φταίει ο Χοσέ Αργκέλες, ο αμερικανός ιστορικός τέχνης που το 1987 δημοσιοποίησε πρώτος τις καταστροφολογικές θεωρίες του για τις «προφητείες των Μάγια». ‘Εκτοτε ακολούθησαν δεκάδες άλλοι κι αν σήμερα πληκτρολογήσει κανείς τις λέξεις Maya και Doomsday στο Google, το πρώτο αποτέλεσμα που θα δει είναι η ιστοσελίδα με τίτλο Πώς να επιβιώσετε το 2012.

Θεωρείται αστρονομικά το ακριβέστερο ημερολόγιο που δημιουργήθηκε ποτέ, από οποιονδήποτε γνωστό πολιτισμό, συμπεριλαμβανομένου και του δικού μας. Βασίζεται σε τρείς κύκλους: Έναν κεντρικό κύκλο 365 ημερών, έναν «ιερό» κύκλο 260 ημερών κι έναν Μεγάλο Κύκλο 5.125 ετών.

The Haab (365 days) was the Maya solar calendar.
The Tzolk’in (260 days) calendar combines twenty day names with the thirteen numbers of the trecena cycle to produce 260 unique days.

Στο Πανεπιστήμιο Cornell, η Ann Martin, ιδιοκτήτρια της ιστοσελίδας «Curious? Ask an Astronomer» («Περίεργοι; Ρωτήστε έναν αστρονόμο»), αναφέρει ότι ο κόσμος φοβάται.

«Είναι πολύ λυπηρό το γεγονός ότι λαμβάνουμε e-mails από μαθητές, που δηλώνουν ότι είναι πολύ μικροί για να πεθάνουν,» αναφέρει χαρακτηριστικά η Martin. «Μία μητέρα δύο παιδιών έγραφε πως φοβάται ότι δεν θα ζήσει για να δει τα παιδιά της να μεγαλώνουν.»

Ο Chile Pixtun, που κατάγεται από τη Γουατεμάλα, υποστηρίζει πως οι θεωρίες για τη μέρα της κρίσης έχουν διαδοθεί από τη Δύση και δεν είναι σε καμία περίπτωση ιδέα των Μάγια.

Εκείνη την ημερομηνία τερματίζει πράγματι μία σημαντική χρονική περίοδο για τους Μάγια, αλλά οι φανατικοί του θέματος έχουν βρει μια σειρά από αστρονομικές συγκυρίες που δήθεν συμπίπτουν με το 2012, μεταξύ των οποίων και ένα γεγονός που συμβαίνει μία φορά κάθε 25.800 χρόνια.

Οι περισσότεροι, όμως, αρχαιολόγοι, αστρονόμοι και Μάγια υποστηρίζουν πως το μόνο πράγμα που ενδεχομένως θα χτυπήσει τη Γη είναι μία βροχή μετεωριτών από φιλοσοφίες της Νέας Εποχής, και διαδικτυακές φήμες περί Ημέρας Κρίσης!!!

Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται σαν ένα ακόμα από τα άπειρα σενάρια περί Ημέρας Κρίσης. Το συγκεκριμένο σενάριο, όμως, φαίνεται πως έχει μία αρχαιολογική βάση, και το Μνημείο Έξι.

Η συγκεκριμένη πέτρινη πλάκα, που βρέθηκε ανάμεσα σε ερείπια στο δυτικό Μεξικό, κατά τη διάρκεια της κατασκευής ενός αυτοκινητοδρόμου τη δεκαετία του 1960, σήμερα έχει σχεδόν καταστραφεί ολοσχερώς. Το συγκεκριμένο σημείο έχει ασφαλτοστρωθεί και τμήματα της πλάκας έχουν κλαπεί.

Η πλάκα αυτή είναι μοναδική γιατί στα τμήματα που έχουν απομείνει αναγράφεται η αντίστοιχη ημερομηνία 2012. Η επιγραφή περιγράφει κάτι που υποτίθεται ότι θα συμβεί το 2012, ενώ αναφέρεται και ο Bolon Yokte, ο μυστηριώδης θεός των Μάγια του πολέμου και της δημιουργίας. Παρόλα αυτά, η διάβρωση και μια ρωγμή κάνουν την πλάκα δυσανάγνωστη.

Ο αρχαιολόγος Guillermo Bernal, από το Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού, πιθανολογεί πως τα τελευταία διαβρωμένα σκαλίσματα αναγράφουν «Θα κατέλθει εκ των ουρανών.»

Ίσως να είναι τρομακτικό αλλά ο Bernal υποστηρίζει πως υπάρχουν και άλλες επιγραφές σε τοποθεσίες των Μάγια, που αναγράφουν ημερομηνίες πολύ μετά το 2012 -συμπεριλαμβανομένης και μίας, που με δυσκολία διακρίνεται το έτος 4772.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, οι Μάγια, που βρίσκονται στη χτυπημένη από την ξηρασία χερσόνησο του Γιουκατάν, έχουν πιο σημαντικά πράγματα για να ανησυχούν από το 2012.

«Εάν πήγαινα σε κάποια κοινότητα των Μάγια και ρωτούσα τους ανθρώπους τι πρόκειται να συμβεί το 2012, δεν νομίζω να είχαν την παραμικρή ιδέα,» υποστήριξε ο αρχαιολόγος Jose Huchim. «Θα έρθει το τέλος του κόσμου; Κανείς δεν θα το πίστευε. Τη σήμερον ημέρα, έχουμε πραγματικές ανησυχίες, όπως για παράδειγμα τη βροχή.»

Ο πολιτισμός των Μάγια, που έφτασε στο απόγειό του από το 300 π.Χ. μέχρι το 900 π.Χ., είχε ένα ταλέντο στην αστρονομία. Το ημερολόγιό τους ξεκινά από το 3.114 π.Χ., διαχωρίζοντας το χρόνο σε περιόδους 394 ετών, γνωστές και ως Μπακτούν. Το δεκατρία ήταν ένας σημαντικός, ιερός αριθμός για τους Μάγια και το 13ο Μπακτούν τελειώνει στις 21 Δεκεμβρίου 2012.

«Είναι μία ξεχωριστή επέτειος της δημιουργίας,» υποστηρίζει ο David Stuart, ειδικός στις επιγραφές των Μάγια, από το Πανεπιστήμιο του Τέξας, στο Όστιν. «Οι Μάγια ποτέ δεν υποστήριξαν ότι θα έρθει το τέλος του κόσμου, ποτέ δεν είπαν ότι θα συμβεί απαραίτητα κάτι άσχημο. Το μόνο που έκαναν ήταν να καταγράψουν αυτή τη μελλοντική επέτειο στο Μνημείο Έξι.»

Ο Bernal υποστηρίζει πως αυτή η αποκάλυψη είναι μία «πολύ Δυτική, Χριστιανική» ιδέα, που αποδόθηκε στους Μάγια, ίσως επειδή «εξαντλήθηκαν» οι δυτικοί μύθοι. Εάν ήταν όλα μυθολογία, ίσως να ήταν υποτιμημένη.

Κάποιοι, όμως, υποστηρίζουν ότι οι Μάγια γνώριζαν άλλο ένα μυστικό: ο άξονας της Γης ταλαντεύεται, αλλάζοντας ελαφρά την ευθυγράμμιση των αστεριών κάθε χρόνο. Κάθε 25.800 χρόνια, ο ήλιος ευθυγραμμίζεται με το κέντρο του Γαλαξία μας στο χειμερινό ηλιοστάσιο, το χαμηλότερο σημείο του ήλιου στον ορίζοντα. Η ευθυγράμμιση αυτή θα γίνει στις 21 Δεκεμβρίου του 2012, και ο ήλιος θα φαίνεται ότι ανατέλλει από το φωτεινό κέντρο του γαλαξία. Άλλη μία τρομακτική σύμπτωση;

«Σε όσους πιστεύουν σε όλες αυτές τις συμπτώσεις, έχω να πω μόνο ένα πράγμα, και τι έγινε;» δηλώνει ο Phil Plait, αστρονόμος και ιδιοκτήτης του blog «Bad Astronomy». Ο ίδιος υποστηρίζει πως η ευθυγράμμιση δεν συμπίπτει ακριβώς το 2012 και πως τα μακρινά αστέρια δεν ασκούν καμία δύναμη που να μπορεί να βλάψει τη Γη.

«Είναι πραγματικά φοβεροί. Ψάχνουν να βρουν οτιδήποτε αστρονομικό για να το συνδυάσουν με το 2012,» υποστηρίζει ο Plait.

Ο συγγραφέας John Major Jenkins, όμως, ισχυρίζεται πως η εικοσαετής μελέτη του για τα ερείπια των Μάγια δείχνουν πως οι Μάγια γνώριζαν για την ευθυγράμμιση και μάλιστα έδιναν μεγάλη σημασία σε αυτή.

«Εάν θέλουμε να τιμήσουμε και να σεβαστούμε τον τρόπο σκέψης των Μάγια πάνω στο συγκεκριμένο θέμα, τότε θα πρέπει να πούμε πως οι Μάγια έβλεπαν το 2012, όπως κάθε ολοκλήρωση ενός κύκλου, ως μία χρονική στιγμή μεταμόρφωσης και ανανέωσης,» υποστηρίζει ο Jenkins.

Όταν το Διαδίκτυο άρχισε να γίνεται πιο δημοφιλές τη δεκαετία του ’90, έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής και η κρίσιμη αυτή ημερομηνία, με αποτέλεσμα κάποιοι να αρχίσουν να ανησυχούν για τις καταστροφές του 2012, που οι Μάγια δεν μπορούσαν ποτέ να φανταστούν.

Ο συγγραφέας Lawrence Joseph αναφέρει πως μία κορύφωση των εκρηκτικών καταιγίδων στην επιφάνεια του ήλιου θα μπορούσε να εξουδετερώσει το δίκτυο ηλεκτροδότησης της Βορείου Αμερικής για χρόνια, προκαλώντας τρομακτικές ελλείψεις σε τρόφιμα, νερό και τελικά την κατάρρευση ενός πολιτισμού. Οι ηλιακές κορυφώσεις συμβαίνουν περίπου κάθε 11 χρόνια, αλλά ο Joseph υποστηρίζει πως δεν υπάρχουν στοιχεία ότι η κορύφωση του 2012 θα είναι ολέθρια για τη Γη.

Την ώρα που ασκούνται πιέσεις στην κυβέρνηση για λήψη μέτρων ασφαλείας του ηλεκτροδοτικού δικτύου, ο Joseph συμβουλεύει τους αναγνώστες να μην χρησιμοποιούν το 2012 ως δικαιολογία για να μην ακολουθούν έναν υγιεινό και υπεύθυνο τρόπο ζωής και να μην σηκώνουν τα χέρια ψηλά.

Μία εκπομπή του History Channel με τίτλο «Αποκωδικοποιώντας το Παρελθόν: Ημέρα Κρίσης 2012: το τέλος των Ημερών» αναφέρει πως μία γαλαξιακή ευθυγράμμιση ή μαγνητικές διαταραχές θα μπορούσαν κατά κάποιο τρόπο να προκαλέσουν μία «μετακίνηση των πόλων».

«Ολόκληρος ο μανδύας της Γης θα μπορούσε να μετακινηθεί μέσα σε λίγες μόνο ημέρες, ίσως και ώρες, αλλάζοντας τη θέση του βόρειου και του νότιου πόλου και προκαλώντας καταστροφές σε ολόκληρο τον πλανήτη,» δηλώνει ο αφηγητής. «Σεισμοί θα έπλητταν όλες τις ηπείρους, πελώρια τσουνάμι θα αφάνιζαν τις παραθαλάσσιες πόλεις. Θα ήταν η έσχατη καταστροφή του πλανήτη.»

Η ιδέα αυτή προέρχεται από τον 19ο αιώνα, και πιο συγκεκριμένα από τον Γάλλο Charles Etienne Brasseur de Bourbourg, έναν αρχαιολόγο που μετέπειτα έγινε ιερέας, και ο οποίος κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα μετά τη μελέτη που διεξήγαγε σε αρχαία κείμενα τον Μάγια και των Αζτέκων.

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν πως, στην καλύτερη των περιπτώσεων, οι πόλοι μπορεί να μετατοπιστούν κατά ένα βαθμό κάθε ένα εκατομμύριο χρόνια, χωρίς να υπάρχει κανένα σημάδι που να δείχνει ότι η μετατόπιση αυτή θα ξεκινήσει το 2012.

Αν και για πολύ καιρό θεωρούνταν αναξιόπιστος, ο Brasseur de Bourbourg αποδεικνύει ένα πράγμα: οι Δυτικοί προσπαθούσαν για πάνω από έναν αιώνα να αποδώσουν τα σενάρια περί τέλους του κόσμου στους Μάγια. Και επειδή οι αρχαίες παραδόσεις γοητεύουν, οι υποστηρικτές σπανίως εξετάζουν τα πιο πρόσφατα δεδομένα.

«Κανείς απ’ όσους γράφει όλα αυτά σήμερα δεν φαίνεται να θυμάται ότι την τελευταία φορά που λέγανε πως ήρθε το τέλος του κόσμου, δεν συνέβη απολύτως τίποτα,» υποστηρίζει ο Martin. «Φαίνεται πως η μνήμη τους είναι επιλεκτική.»

 

Πηγή εικόνων και συρραφή ειδήσεων:

 

http://mathdl.maa.org/mathDL/1/?pa=content&sa=viewDocument&nodeId=1459

www.getflashy.com/stuff/cal_round.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Maya_calendar

http://www.teoria.com/jra/maya/haab.html

http://hosted.ap.org/dynamic/files/specials/today-in-history/index.html?SITE=AP&SECTION=HOME

http://news.pathfinder.gr/periscopio/2012-end-of-the-world.html

http://curious.astro.cornell.edu/

 

 

                                                                                                    

                                                            Και μια «πειραγμένη εικόνα» για να πείσουν οι καταστροφολάγνοι…..

 

 

 
                                                                

Χριστιανικός Αστερόεις Ουρανός και ζωδιακός κύκλος

 

Στράτος Θεοδοσίου, Βασίλειος Μανιμάνης

Τομέας Αστροφυσικής, Αστρονομίας και Μηχανικής

Τμήμα Φυσικής, Πανεπιστήμιο Αθηνών, Πανεπιστημιόπολις, Ζωγράφος, GR 15784

 

 

 

 

Περίληψη

 

Οι ζωδιακοί αστερισμοί ενδιέφεραν και ενδιαφέρουν ανέκαθεν την Ιστορία και Φιλοσοφία της Αστρονομίας. Στο άρθρο μας αυτό θα αναφέρουμε τη σχέση τους και την ονομασία τους με βιβλικές μορφές και γεγονότα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης.

 

Αστερισμοί του ζωδιακού κύκλου

 

Κατά μία εκδοχή οι ζωδιακοί αστερισμοί σχετίζονται με τους δώδεκα άθλους του Ηρακλή, του θρυλικού ήρωα της ελληνικής αρχαιότητας, όμως, χριστιανοί συγγραφείς του 16ου αιώνα θεώρησαν ότι οι δώδεκα αυτοί αστερισμοί σχετίζονται με τις 12 φυλές του Ισραήλ. Πάντως στην Αγγλία, ήδη από τον 8ο αιώνα, ο Βέδας ο Αιδέσιμος (Venerable Bede, 673-735 μ.Χ.) τοποθέτησε στον ζωδιακό κύκλο τους δώδεκα Αποστόλους, ενώ στη θέση του Ιούδα του Ισκαριώτη έβαλε τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και Βαπτιστή. Αργότερα τον 17ο αιώνα ο Sir William Drummond αντιστοίχισε τους δώδεκα ζωδιακούς αστερισμούς σε ισάριθμους Πατριάρχες από την Παλαιά Διαθήκη.

Σημειώνουμε ότι το δέντρο της Ζωής της Αποκάλυψης αντιστοιχήθηκε κατά κάποιον τρόπο με τον ζωδιακό κύκλο, εφ’ όσον αυτό δημιουργεί δώδεκα διαφορετικά φρούτα κάθε ένα στους αντίστοιχους δώδεκα μήνες του έτους!

 

Πίνακας Ι

Οι 12 ζωδιακοί αστερισμοί, η ελληνική ονομασία τους, η διεθνής λατινική τους και το χριστιανικό τους όνομα

 

Α/Α

Ελληνικό όνομα

Λατινικό όνομα

Χριστιανικό όνομα

1

Αιγόκερως

Capricornus

Απόστολος Σίμων ο Ζηλωτής

2

Δίδυμοι

Gemini

Απόστολος Ιάκωβος

3

Ζυγός

Libra

Απόστολος Φίλιππος

4

Ιχθύες

Pisces

Απόστολος Ματθίας

5

Καρκίνος

Cancer

Απόστολος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής

6

Κριός

Aries

Απόστολος Πέτρος

7

Λέων

Leo

Απόστολος Θωμάς

8

Παρθένος

Virgo

Απόστολος Ιάκωβος ο του Αλφαίου

9

Σκορπιός

Scorpius

Απόστολος Βαρθολομαίος

10

Ταύρος

Taurus

Απόστολος Ανδρέας

11

Τοξότης

Sagittarius

Απόστολος Ματθαίος

12

Υδροχόος

Aquarius

Απόστολος Ιούδας ο Θαδδαίος 

 

 

  Ο Αιγόκερως αντιπροσωπεύει στον ουρανό, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, τον μυθικό θεό Πάνα. Σύμφωνα, όμως, με τον Καίσιο (Caesius) ο αστερισμός αυτός παριστάνει τον Απόστολο Σίμωνα τον Ζηλωτή, μολονότι σε άλλη εργασία του, ο Caesius, όσο και ο Postellus, θεωρούν ότι ο Αιγόκερως αντιπροσωπεύει τον Αζαζήλ, τον αποδιοπομπαίο τράγο του Ισραήλ.

  Ο αστερισμός των Διδύμων, όπως αναφέρει η ελληνική μυθολογία, παριστάνει τους δίδυμους Κάστορα και Πολυδεύκη. Ο Caesius, στη θέση των διδύμων Διόσκουρων, τοποθέτησε τους δίδυμους γιους της Ρεβέκκας ή τον Δαβίδ και τον Ιωνάθαν.

  Άλλοι χριστιανοί λόγιοι, που έβλεπαν χριστιανικά σύμβολα σε κάθε άστρο και αστερισμό του ουρανού, θεωρούσαν ότι αυτά τα δύο λαμπρά άστρα αντιπροσώπευαν τον Αδάμ και την Εύα ή τον Απόστολο Ιάκωβο, τον αδελφό του Αποστόλου Ιωάννη.

  Ο αστερισμός των Διδύμων από την αρχαιότητα συσχετιζόταν με ένα φυσικό φαινόμενο, που σε περίπτωση θαλασσοταραχής εμφανιζόταν στα κατάρτια των πλοίων, γνωστό ως «φώτα της ωραίας Ελένης». Τη χριστιανική εποχή τα «φώτα» αυτά μετονομάστηκαν σε «φώτα ή φωτιά της Αγίας Ελένης ή του Αγίου Άνσελμου». Το ίδιο φαινόμενο πολλοί ψαράδες το ονομάζουν «φως της Αγίας Άννας» ή Άγιο Πέτρο και Άγιο Νικόλαο, τον προστάτη των ναυτικών.

  Ο Ζυγός, που από στην ελληνική μυθολογία απεικόνιζε στον ουρανό την παροιμιώδη δικαιοσύνη του Δία, ή το ισοστάθμισμα της μέρας και της νύχτας κατά τη φθινοπωρινή ισημερία, σύμφωνα με τους χριστιανούς λόγιους αντιστοιχούσε στον Απόστολο Φίλιππο. Ο Caesius θεωρούσε ότι ο Ζυγός αντιπροσωπεύει τον Ζυγό με τον οποίον ο Bαλτάσαρ (Δανιήλ 5, 27) ζυγίστηκε και βρέθηκε ελλιπής.

  Οι Ιχθύες σύμφωνα με τον Postellus  αντιπροσωπεύουν εκείνα τα ψάρια με τα οποία ο Ιησούς έθρεψε 5.000 χιλιάδες πιστούς, εκτός από τις γυναίκες και τα παιδιά.

  Ο Caesius πίστευε ότι ο ΙΧΘΥΣ, από το αρκτικόλεξο: Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ, αντιπροσώπευε στον ουρανό τον ίδιο τον Ιησού Χριστό. Άλλωστε ο ιχθύς από τα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού θεωρείτο σαν ένα από τα κύρια σύμβολα της νέας θρησκείας.

  Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, όταν οι ζωδιακοί αστερισμοί αντιστοιχήθηκαν στους 12 Αποστόλους, οι Ιχθύες αντιπροσώπευαν τον Απόστολο Ματθία, τον 13ο Απόστολο, που πήρε τη θέση του Ιούδα του Ισκαριώτη.

  Ο αστερισμός του Καρκίνου, του παμμεγέθη κάβουρα και συμμάχου της Λερναίας Ύδρας στη μάχη της εναντίον του Ηρακλή, αντιστοιχήθηκε από τον Julius Schiller στον Απόστολο και Ευαγγελιστή Ιωάννη.  Αντιθέτως ο Caesius στον αστερισμό αυτόν είδε να αντιπροσωπεύεται ο «θώρακας της Δικαιοσύνης» (Προς Εφεσίους 6, 14). Στον αστερισμό αυτόν ανήκει το ανοικτό σμήνος NGC2632 ή Μ44, γνωστό ως Φάτνη (Praesaepe). Ειδικότερα τα άστρα γ και δ Καρκίνου (γ Cnc και δ Cnc) έχουν τα ονόματα Ονάρια (Asini ). Ο Caesius λόγω ακριβώς αυτών των ονομάτων θεώρησε ότι τόσο η Φάτνη όσο και τα Ονάρια, αντιπροσωπεύουν το θείο βρέφος στη Φάτνη με τον Όνο και το Βόδι να στέκονται δίπλα του και να το ζεσταίνουν με τις αναπνοές τους.

  Όσον αφορά τον αστερισμό του Κριού ο Caesius θεωρούσε ότι ο Κριός ήταν ο αμνός του Θεού που θυσιάστηκε για τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Άλλοι χριστιανοί λόγιοι αντιστοίχησαν τον Κριό με το αρνί που θυσίασε ο Αβραάμ αντί του Ισαάκ, ενώ τον 16ο αιώνα, όταν οι ζωδιακοί αστερισμοί αντιστοιχήθηκαν στους 12 Αποστόλους, ο Κριός αντιπροσώπευε τον Απόστολο Πέτρο.

  Ο αστερισμός του Λέοντα, ο Λέων της Νεμέας στους άθλους του Ηρακλή, αντιπροσώπευε σύμφωνα με τους χριστιανούς λογίους  τα λιοντάρια στον λάκκο στον οποίο ρίχτηκε ο Δανιήλ, ενώ κατά τον 16ο αιώνα που οι ζωδιακοί αστερισμοί αντιστοιχήθηκαν στους 12 Αποστόλους, ο Λέων αντιπροσώπευε τον Άπιστο Θωμά.

  Ο αστερισμός της Παρθένου αντιστοιχήθηκε από τους χριστιανούς λογίους στην Παρθένο Μαρία, ενώ ο Julius Schiller θεώρησε ότι ο αστερισμός αυτός παριστάνει τον Απόστολο Ιάκωβο, τον γιο του Αλφαίου.

  Ο ζωδιακός αστερισμός του Σκορπιού αντιστοιχήθηκε αρχικά σε έναν από τους σκορπιούς του βασιλιά Ροβοάμ, ενώ ο Julius Schiller αντιστοίχισε τον αστερισμό στον Απόστολο Βαρθολομαίο.

  Ο αστερισμός του Ταύρου σύμφωνα με τον  Novidius  ήταν το Βόδι που μαζί με τον Όνο βρισκόταν στη Φάτνη δίπλα από το θείο βρέφος. Aντιθέτως ο Caesius αντιστοίχησε τον αστερισμό στον Πατριάρχη Ιωσήφ, ενώ ο Julius Schiller στον Απόστολο Ανδρέα.

  Ο Τοξότης, σύμφωνα με τον Novidius, ήταν ο βασιλιάς του Ισραήλ Ιωάς, ο οποίος τοξοβολούσε μετά  από επιθυμία του αποθνήσκοντος Ελισαίου. Ο Caesius πίστευε ότι ο Τοξότης ήταν ο Ισμαήλ, ενώ ο Julius Schiller αντιστοίχισε τον αστερισμό στον Απόστολο Ματθαίο.

  Ο Υδροχόος αρχικά αντιστοιχήθηκε με τον Μωυσή, που σώθηκε από τον ποταμό Νείλο. Άλλοι χριστιανοί  λόγιοι είδαν στον υδάτινο αυτόν αστερισμό είτε τον Νααμάν, λουόμενο στα ύδατα του ποταμού Ιορδάνη, είτε τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, ο οποίος βάπτιζε τους πιστούς στον Ιορδάνη ποταμό. Τέλος, όταν κατά τον 16ο αιώνα οι ζωδιακοί αστερισμοί αντιστοιχήθηκαν στους 12 Αποστόλους, ο Υδροχόος αντιπροσώπευε τον Απόστολο Θαδδαίο.

 

Βιβλιογραφία

 

Αllen R.H., 1963, Star Names. Their Lore and Meaning. Dover Publications (republication of the work first published as: Star-Names and Their Meaning by G.E. Stecher in 1899).

Θεοδοσίου Στράτος, Δανέζης Μάνος, 1991, Τα άστρα και οι μύθοι τους – Εισαγωγή στην Ουρανογραφία. Εκδόσεις Δίαυλος, Αθήνα.

Kαινή Διαθήκη, 1967, Βιβλική Εταιρεία, Αθήνα, United Bible Societies.

Κολιτσάρα Ιωάννου Θ., 1987, Παλαιά Διαθήκη, έκδοση Αδελφότητας Θεολόγων «Ζωή» (έκδοση δεύτερη), Αθήνα.

 

Στράτος Θεοδοσίου, Βασίλειος Μανιμάνης