Προτελευταία ημέρα του χρόνου και ως είθισται έναν απολογισμό, λίγο-πολύ, όλοι τον κάνουμε. 
Για το χρόνο που φεύγει, το 2011, σχεδόν όλοι οι Έλληνες δεν θα έχουμε και πολλά ευχάριστα να καταμετρήσουμε στο γενικό και ειδικότερα στο πολιτικοκοινωνικό πλάνο που μας αφήνει.
Μεγάλες μυώσεις μισθών και συντάξεων, φοροεπιδρομές, ‘’χαράτσια’’, απώλεια θέσεων εργασίας, μεγάλος εργατικός όγκος απολύσεων, κλείσιμο πολλών επιχειρήσεων, οικογένειες που έχασαν το σπίτια τους και κυριολεκτικά βρέθηκαν στο δρόμο είτε αδυνατούν να συντηρήσουν τα αδύναμα μέλη τους και εκλιπαρούν για κάποια θέση στα ιδρύματα…
Σήμερα, δεν θα μιλήσω/προβληματιστώ για το ποιοι ή ποιος είναι η αιτία αυτών των τραγικών καταστάσεων που ζούμε με ουσιαστική αιτία την κατασπατάληση των όποιων πόρων. Θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν κι ένα ανεξέλεγκτο φυσικό γεγονός… 
Σήμερα για μένα, σημασία έχει η καταστροφή της πρότερης ίσως ‘’επιπόλαιας’’ και αρκετά εφήμερης ζωής μας. 
Εκεί, θα πρέπει να εστιάσουμε και να αναλογιστούμε πόσο είχαμε πλανευτεί με το να υπερτιμήσουμε τις δυνατότητές μας ώστε, η άκρατη σπατάλη (αισθημάτων – υλικών) είχε 
αποδομήση την κοινωνική φύση μας. Τούτος ο ξέφρενος εθισμός, στη κατασπατάληση των έσω/έξω πόρων, ήταν λογικό να μας οδηγήσει στα τραγικά αυτά αποτελέσματα και να αποδιοργανωθούν ολικά με την επέλαση της ‘’καταστροφής’’ ενός διεφθαρμένου συστήματος. 
Μια παροιμία νομίζω, πως από εδώ και πέρα, θα μας δώσει την αφορμή να ελπίσουμε στο μέλλον και να αγωνιστούμε για καλλίτερες χρονιές πιο ανθρώπινες, πιο συνετές: ‘’Ουδέν κακόν αμιγές καλού’’ λένε…
Έτσι κι εμείς, επιβάλλεται να συντάξουμε τους εαυτούς μας μέσα από τα ερείπια της πρότερης βεβαρημένης, από ανούσιους στόχους, ζωής μας. Να βάλουμε στόχους που θεμελιώνουν επάνω στα Ελληνικά πρότυπα, εκείνα τα πρότυπα που διδάσκουν επί χιλιετηρίδες την ανθρωπότητα…
Εύχομαι λοιπόν, να βρούμε γρήγορα το δρόμο που προάγει προς τον άνθρωπο.
Καλή χρονιά!