Διαβάζω τακτικά για την παρότρυνση, προς την επιστροφή στις οικογενειακές ρίζες, των ανθρώπων που ζουν στα αστικά κέντρα λόγω της σημερινής τραγικής οικονομικής κατάστασης . Δε λέω, σα θεωρία, αυτή τη λύση τη βρίσκω αρκετά όμορφη και ρομαντική.  Όμως, η χώρα μας αποτελείτε κατά 85% από βουνά, ώστε πάρα πολλά χωριά να είναι σε ορεινό έδαφος και δίχως να υπάρχουν οι επαρκείς καλλιεργήσιμες εκτάσεις ώστε να μπορούν να θρέψουν τους κατοίκους τους. Άλλωστε, τούτη ήταν και η βασική αιτία ερήμωσης της ελληνικής περιφέρειας στις περασμένες δεκαετίες.

Ας υποθέσουμε όμως πως επέστρεψαν κάποιοι που είχαν φροντίσει να κρατήσουν ‘’όρθιο’’ το πατρικό και ας υποθέσουμε πως είχαν ένα περιβολάκι για τα κηπευτικά, τους θερινούς μήνες –διότι ο χειμώνας είναι αδυσώπητος στα ορεινά- . Ακόμη ας υποθέσουμε ότι θα πάρουν και κάνα δυο ζώα με λίγες κοτούλες…

Και το πρόβλημα που γεννάτε είναι: ‘’Ζει άραγε σήμερα μια οικογένεια έτσι;’’

Πως μωρέ σπρώχνεται τους ανθρώπους στο ξεχασμένο παρελθόν;

Που θα βρεθούν τα χρήματα για ένδυση, για θέρμανση, για μετακινήσεις των παιδιών στα σχολεία, για χίλια δυο πράγματα που έχει ανάγκη η καθημερινότητά μας: όπως σαπούνι, λάδι, ψωμί, φάρμακα και τόσα άλλα;       

Οι άνθρωποι που κάποτε ζούσαν σε αυτές τις συνθήκες ήταν από βρέφη εκπαιδευμένοι για να βιώνουν τη σκληρή πραγματικότητα της υπαίθρου: οι άντρες να παλεύουν με το ελάχιστο γόνιμο έδαφος και τα στοιχειά της φύσης για μια αμφίβολη παραγωγή, το κόψιμο των ξύλων για τις ανάγκες τις χρονιάς κ.α. Ενώ οι γυναίκες  ασχολούταν με πολύ βαριές εργασίες όπως είναι το ζύμωμα του ψωμιού μια φορά την εβδομάδα και το ψήσιμο του στο ξυλόφουρνο, το φαγητό καθημερινός στο τζάκι, το πλύσιμο των ρούχων στις πηγές και τα ρυάκια, το μάζεμα των βότανων για τις περιστασιακές αδιαθεσίες και το καρύκευμα των φαγητών.

Και είναι τόσες οι ξεχασμένες τέχνες που θα πρέπει να γυρίσουν πάλι πίσω: η επεξεργασία του μαλλιού,  ο αργαλειός, το ζύμωμα, το άνοιγμα φύλλων για πίτα, το φτιάξιμο του τραχανά και οι χυλοπίτες….

Α, ναι, έχουμε και τα νησιά μας.

 

Εκεί, στους ξερόβραχους του Αιγαίου, αφήνω σε εσάς να φανταστείτε τη ζωή της αλμύρας!

Advertisements