Κυριακή ξημερώματα κι εγώ να σκέπτομαι όλα εκείνα τα γιατί που μειώνουν την αξιοπρέπεια, τον πολιτισμό και την οικονομική δυναμική του Έλληνα πολίτη.

Γιατί να μην θέλουμε να συμβαδίζουμε με τους νόμους, γιατί με τούτη την εφιαλτική πια επιπολαιότητά μας να βλάπτουμε τη χώρα, το παρόν και το μέλλον μας;

Γιατί να μην απαιτούμε αποδείξεις με τις αγορές μας, γιατί να μην σταματήσουμε το κάπνισμα στους κλειστούς δημόσιους χώρους, γιατί να κάνουμε τα “στραβά μάτια” και να ποτίζονται τα ανήλικα με αλκοόλ;  Γιατί να αφήνουμε τα αυτοκίνητα επάνω στα πεζοδρόμια, γιατί να πετάμε τα σκουπίδια απ’ τα μπαλκόνια, απ’ τα αυτοκίνητα, γιατί να μην μαζεύουμε τις ακαθαρσίες των ζώων μας απ’ τους δημόσιους χώρους, γιατί να μην βαδίζουμε στους ηθικούς πρωτίστως, κανόνες της κοινωνίας; Γιατί, γιατί, γιατί;

Και φυσικά, δεν τολμώ να αναφερθώ σε τόσα άλλα σημαντικά γιατί, όπως είναι η άρνησή μας για τις ανακυκλώσεις, το σταμάτημα με τα “φακελάκια” σε διάφορους παράγοντες που είναι υποχρεωμένοι να παράσχουν τις υπηρεσίες τους στο κρατικό μηχανισμό, τη προστασία του περιβάλλοντος κ.τ.λ..  

Δεν γίνεται να φταίνε για όλα, η οικονομική κρίση, οι αλλοδαποί και οι πολιτικοί, πάντα οι άλλοι δηλαδή, όταν εμείς αρνούμαστε να συμμετάσχουμε στο σύνολο του πολιτισμού, και της οικονομίας της Ελληνικής κοινωνίας. Δεν μπορεί να αναζητούμε αλλού τους αίτιους, όταν εμείς διακατεχόμαστε απ’ τη “φιλοσοφία” του ωχαδερφισμού στη καθημερινότητά μας και πρώτοι εμείς να δίδουμε τα λαθεμένα παραδείγματα στους άλλους, μαυλίζοντας έτσι τις όποιες αντιστάσεις, σε ευτυχώς κάποιες υγιείς ακόμη συνειδήσεις.

Το αναμασημένο, χιλιάδες φορές, αρχαίο μας κάλος για τη Δημοκρατία, τις τέχνες, το πολιτισμό τείνει να γίνει “παραμυθάκι” μπροστά στη σημερινή ηθική κατηφόρα που έχουμε πάρει σα λαός.

Φταίω, φταις, φταίνε… Μάλιστα, όλοι μαζί φταίμε που δεν μας “πιρουνιάζει” η συνείδηση τού ό,τι πράττοντας επιπόλαια με τους κανόνες της κοινωνίας, βλάπτω άμεσα τον εαυτό μου, τον εαυτό σου, τους εαυτούς τους!