ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΕΣ

Οι Δον Κιχώτες πάνε ομπρός και βλέπουνε ως την άκρη
του κονταριού που εκρέμασαν σημαία τους την Ιδέα.
Κοντόφθαλμοι οραματιστές, ένα δεν έχουν δάκρυ
για να δεχτούν ανθρώπινα κάθε βρισιά χυδαία.

Σκοντάφτουνε στη Λογική και στα ραβδιά των άλλων
αστεία δαρμένοι σέρνονται καταμεσίς του δρόμου,
ο Σάντσος λέει «δε σ’ το ‘λεγα;» μα εκείνοι των μεγάλων
σχεδίων, αντάξιοι μένουνε και: «Σάντσο, τ’ άλογό μου!»

Έτσι αν το θέλει ο Θερβάντες, εγώ τους είδα, μέσα
στην μίαν ανάλγητη Ζωή, του Ονείρου τους ιππότες
άναντρα να πεζέψουνε και, με πικρήν ανέσα,
με μάτια ογρά, τις χίμαιρες ν’ απαρνηθούν τις πρώτες.

Τους είδα πίσω να ‘ρθουνε — παράφρονες, ωραίοι
ρηγάδες που επολέμησαν γι’ ανύπαρχτο βασίλειο —
και σαν πορφύρα νιώθωντας χλευαστικιά, πως ρέει,
την ανοιχτή να δείξουνε μάταιη πληγή στον ήλιο!

 ————————————————————————————————————–

 

Δον Κιχώτες λοιπόν…

Μια ομάδα περίπου 30 ανθρώπων δουλεύει (σπουδάζει κυριολεκτικά), για οκτώ μήνες τον “Δον Κιχώτη”. Είναι εραστές της ηθοποιίας κι έχουν επενδύσει μυαλό, αισθήματα, χρόνο…

Ήρθε η οικονομική κρίση μαζί με την αλλαγή της Δημοτικής αρχής. Τα σκηνικά είναι έτοιμα, οι ρόλοι σχεδόν τέλειοι και αναμένουν το “πράσινο φως” απ’ τους καινούργιος αιρετούς της Δημοτικής αρχής για να που, το, προχωρήστε στο ανέβασμα του έργου…

Άγνωστο ακόμη αν οι ανεμόμυλοι γυρίσουν….