Είναι γεγονός πως παρήγαμε λιγότερα απ’ ότι ξοδεύαμε, έτσι, καθώς μας είχαν ανοίξει διάπλατα τη πόρτα του καπιταλισμού. Τα τελευταία περίπου είκοσι πέντε χρόνια και ωθούμενοι πάντα απ’ τις λάθος πελατειακές πολιτικές κινήσεις, βαδίσαμε στο σήμερα όπου βρεθήκαμε μπροστά σε δυσάρεστες κι οδυνηρές οικονομικές εκπλήξεις. Ναι, τούτο είναι γεγονός, όπως επίσης είναι γεγονός, πως φθάσαμε έως εδώ, μέσα από τις “ευλογίες” και τις παραινέσεις των κακών κυβερνήσεων μας όλα αυτά τα χρόνια.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει άραγε τη λεηλασία του χρηματιστηρίου (1999-2000), ποιος μπορεί να μην βλέπει το πλούτο που απέκτησαν ξαφνικά διάφοροι πολιτικοί παράγοντες (βουλευτές-υπουργοί κ.τ.λ.) της χώρας, μέσα στη τελευταία εικοσιπενταετία;

Το Σαββάτο (1-1-2011), κε Πρωθυπουργέ της Ελλάδας, το πρωτοχρονιάτικο μήνυμά σας ήταν στη καλύτερη περίπτωση “άνευ ουσίας”. Διότι ο μποναμάς σας, το πρωτοχρονιάτικο δώρο ντε, της κυβέρνησή σας για εμάς, ήταν να συρρικνωθεί κι άλλο το πενιχρό εισόδημά μας, με όλα αυτά τα μέτρα των αυξήσεων, όπως ΦΠΑ κ.τ.λ.!

Έχετε άραγε διανοηθεί, ότι ο συνταξιούχος των 400 ευρώ μηνιαίος, αν και πως θα μπορέσει να ανταπεξέλθει τη καθημερινότητα του σαν του στερήσετε τα επιπλέων 600 ευρώ το χρόνο; Γιατί ζητάτε να τα πάρετε πάλι από εμάς κι όχι απ’ τους πραγματικούς αίτιους, γιατί δεν προωθείτε ένα σοβαρό νομοσχέδιο «πόθεν έσχε» όλων των βουλευτών και των δύο κομμάτων (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) που βρεθήκανε στη κυβέρνηση της χώρας; Αφήνετε πολύ καιρό ανεκμετάλλευτο προς τούτη τη κατεύθυνση… κι ίσως, λέω ίσως, να τους δοθεί ο χρόνος ώστε να καλύψουν τα δόλια λάφυρα της πολιτικής καριέρας τους…

Ο λαός πεινά, ματώνει κι εσείς κωφεύετε στις απελπιστικές κραυγές του!!!  

Δεν αντιτίθεμαι στις αλλαγές που θα πρέπει να γίνουν ώστε να εξυγιανθεί το Δημόσιο, μόνο που θωρώ και πάλι τη λάθος πολιτική αρχή… «Το ψαρί βρωμά απ’ το κεφάλι» καθώς λέγει ο λαός μας κι εσείς δεν αγγίξατε καν το κεφάλι. Δηλαδή ξεκινήσατε απ’ την ουρά, τον δέσμιο χιλιοβασανισμένο λαό.

Δεν έχει ρευστό ο λαός, δεν θα μπορέσει να ζήσει με τόσες στερήσεις ο λαός…

Θα σας διηγηθώ μια προσωπική μου εμπειρία κι ίσως μπορέσετε να καταλάβετε τα μεγέθη της κακομοιριάς μας.

Στη γειτονιά μου υπάρχει μια περήφανη ηλικιωμένη κυρία. Όποτε μπορέσω τις προσφέρω τις υπηρεσίες μου, καθώς και έχω καθιερώσει κάθε παραμονή Χριστουγέννων να της κάνω ένα “ψευτοδωράκι”, γιατί είναι αρκετά υπερήφανος άνθρωπος και δεν δεχόταν τίποτε ακριβό. Προπαραμονές λοιπόν, των Χριστουγέννων συναντηθήκαμε τυχαία στο δρόμο, μετά απ’ τα κοινότυπα χαιρετίσματα τούτη η περήφανη “γιαγιά” μου είπε: «Άννα μου συγνώμη, αλλά εάν θέλεις να μου φέρεις δώρο για τις γιορτές… Να, δεν ξέρω πώς να σου το πω… (είδα τα μάτια της να βουρκώνουν)… Έχω μπλουζίτσες και κάλτσες πολλές… (τα δάκρυα είχαν αρχίσει να κυλούν άφθονα)… Να… εάν θέλεις και μπορείς… (έσκυψε το κεφάλι προς τη μαγκούρα της)… Να, να μου φέρεις κάνα κιλό μακαρόνια και μισό κιλό φακές… που μου αρέσουν…) ΜΙΣΟ ΚΙΛΟ ΦΑΚΕΣ… κε Πρωθυπουργέ, ΠΟΥ ΤΗΣ ΑΡΕΣΟΥΝ!