Κάθε άρθρο που γράφετε έχει και την δική του πορεία. Κάποια θα κοσμήσουν φύλλα του έντυπου, μερικά του ηλεκτρονικού τύπου και τα περισσότερα κάλαθους αχρήστων στα γραφεία των διευθυντών…

Πριν λίγες ημέρες με κάλεσε ο διευθυντής για να μου πει, με το πιο σοβαρό ύφος που μπορούσε να έχει, ότι θα πρέπει να βγω στη μάχιμη δημοσιογραφία…

Ε, όχι! Δεν θέλω, δεν γουστάρω, δεν μου αρέσει να κυνηγώ την είδηση, να κάνω τα όποια πιθανά λάθη στη βιασύνη της πρωτιάς. Με εξιτάρει, μου αρέσει μόνο να ψυχογραφώ την είδηση, να την ψάχνω σε όλες την διαστάσεις της. Κοινός να την διαμελίζω με το δημοσιογραφικό, (όμοιο με χειρουργικό) νυστέρι, ώστε κατόπι να συλλέξω τις πληροφορίες που θα εντυπωσιάσουν την “ανοησία μου” για να ντύσουν τα όποια άρθρα… 

Αιώνια η μνήμη σου Αλέξη, χρόνια πολλά Νίκο, ε, και τι έγινε με τις αποκαλύψεις …

Την ίδια ημέρα πρέπει να σφίξω γερά το χέρι του Νίκου Βαφειάδη γιατί δεν κιότεψε. Να ντραπώ για τον κοινωνικό αποτροπιασμό με το θάνατο του παιδιού, και να αναθεματίσω για άλλη μια φορά το αδηφάγο οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού…

Για τον Αλέξη…

 

Για τον Νίκο….

 

Για όλους μας….