Τελικά η μοίρα της ανθρωπότητας είναι να πορεύεται σ’ ένα σπιράλ

κοινωνικό δρόμο.

Άλλοτε να βρίσκεται στο ζενίθ (επάνω μέρος του κύκλου), κι άλλοτε

στο ναδίρ (κάτω μέρος) του σπιράλ, ώστε η ιστορία να έχει να μας

διηγηθεί πάμπολλες τέτοιες κοινωνικοπολιτικές  κυκλικές ανακατατάξεις

απ’ το βιβλίο της ανθρωπότητας…

Ήδη έχουμε πάρει τη κατιούσα, γλιστρούμε δίχως εμπόδια προς το

ναδίρ. Ήταν φυσικό επόμενο ο καπιταλισμός της Δύσης, να υποστεί

αυτούς τους ισχυρούς κλονισμούς και να κατάρρευση, καθόσον ο

κουμμουνισμός έπαψε να υφίσταστε σαν κοινωνικοπολιτικό σύστημα.

Βαδίζουμε πια προς τον φεουδαλισμό, εκείνο το σύστημα όπου ο

άρχοντας του τόπου, δεν έχει σχεδόν καμία ισχύ. Δηλαδή, μειώνετε,

χάνετε η δύναμη της κεντρικής ισχύς και οι “οικονομημένοι” υπερέχουν

της κεντρικής εξουσίας με ότι κι αν συνεπάγεται ετούτο.

Η δημοκρατία της αστικής τάξης, σαν πολίτευμα, δεν μπορεί να σταθεί με

δανικά πόδια, διότι χρειάζεται, αρχικός , το πολιτικό καθεστώς να έχει

 οικονομική ευμάρεια για να υπάρξει και να μεγαλουργήσει. Και πάνω

απ’ όλα χρειάζεται ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ να την υπηρετούν!  

 Όσοι λοιπόν πήραμε ανάσες Δημοκρατίας, ας τις ξεχάσουμε… Εντάξει,

τώρα δεν θα τα βάλω με κάποιους αδύναμους κρετίνους κι άρπαγες,

που τα τελευταία χρόνια λιμένονταν τον κρατικό οικονομικό κορβανά.

Η φεουδαρχία επικράτησε μετά τον 9ο αιών μ.Χ. έως και τον 19ο που είτε

με τη βία (Γαλλική επανάσταση) είτε με συμβιβασμό (Αγγλία) να

παραχωρήσει τη θέση της στην ανερχόμενη αστική τάξη. Έτσι ώστε τον 20ο

να αναγεννηθεί ένα κάπως δημοκρατικό, αλλά περισσότερο κεφαλαιοκρατικό

σύστημα/πολίτευμα στη Δύση.

Γλιστρούμε λοιπόν προς ένα καινούργιο «Μεσαίωνα», που αυτή τη

φορά θα είναι περισσότερο αστικά  τα φέουδα και τα τσιφλίκια… Μια

και το εργατικό ωράριο έγινε “λάστιχο” σαν αρχή!

Έπονται κι άλλα, κι άλλα…..