Τυνησία.

  

Μαυσωλείο Bourguiba στη πόλη Monastir

  

  

Τυνησία.

Προπονούμε σ’ ένα κράτος της βόρειας Αφρικής…

Τυνησία το λένε και το μεροκάματο είναι περίπου 3 ευρώ….

Μια οι δουλειές, απ’ την άλλη τα ταξίδια δεν είχα το περισσό χρόνο για να σας γράψω ένα χαιρέτισμα. Συγχωράτε με.

Γίνονται τόσα εκεί (Ελλάδα), που πιστεύω πως θα πρέπει να προπονηθώ στην ανέχεια της Τυνησίας…. για να ξανά εγκατασταθώ στη χώρα που τόσο αγάπησα και αγαπώ.

Τη Tozeur διάλεξα που είναι μια μικρή πόλη της Τυνησίας με 20.000 κατοίκους, στην ΒΑ Σαχάρα και είναι μια από τις διασημότερες οάσεις του πλανήτη. Όπου ποτίζεται από περισσότερες των 200 πηγών και περιβάλλεται από ένα πανέμορφο φοινικόδασος 600.000 φοινικόδεντρων.
Είναι ένα πολύχρωμο σημάδι πάνω στην Σαχάρα και οι άνθρωποι έζησαν εκεί γενιές και γενιές μοιραζόμενοι με σοφία τα αποθέματα νερού. Το γεωργικό μοντέλο επιβίωσης πάντα στηρίζονταν στην ορθολογική χρήση του νερού που δεν αποτέλεσε ποτέ εμπορεύσιμο προϊόν, αλλά δώρο της φύσης που όφειλαν όλοι να το προστατέψουν και να το σεβαστούν.
Αιώνες οι κάτοικοι παρήγαγαν την απαραίτητη για την επιβίωση τους τροφή σε αρμονική συνύπαρξη με όλη την πανίδα και τη χλωρίδα της όασης.
Το 1990, έπεσαν ακρίδες και άρχισαν να καταστρέφουν αυτό που κανείς μέχρι τότε δεν μπορούσε να το εμπορευτεί. Το νερό! Το νερό αντί να ποτίζει τα δένδρα και τα ζώα της όασης άρχισε να ρέει σπάταλα και ασύστολα από τις βρύσες των ξενοδοχείων που κτίστηκαν σ αυτόν τον παραδεισένιο βιότοπο…. 

Πάντα όμως είστε μες την καρδιά μου και μου λείπετε.

Μια τεράστια αγκαλιά για όλους σας.

 

 

Τozeur

 

Tozeur. Hotel, Ksar Rouge.

 Και σαφάρι στην έρημο Σαχάρα.

 

Μ’ έναν Τουαρέγκ

Hammamet (Yasmine). Hotel, Vincci Taj Sultan.

 

 

 

Μου λείπετε πάρα πολύ.

 

Άννα