Βράχμα, η ύψιστη θεότητα του Ινδικού πάνθεου.
  
 

Ένωσης δια της ζεύξης (τελευταίο).

  

Η Μινωική Θεά, η μεγάλη Μητέρα παρουσιάζεται να κατοικεί σε κορυφές βουνών ή κάτω από το ιερό δέντρο της ή όρθια κρατώντας στα χέρια τα φίδια της. Άλλες φορές με την μορφή Περιστεριού. Φοράει στα μαλλιά της το γονιμοποιημένο λουλούδι που ηρεμεί τα νήπια ή ρίχνει σε έκσταση τον πιστό.

  

Κάποιοι θα μπορούσαν να ισχυριστούν πως η λέξη και η τέχνη της γιόγκα είναι ταυτισμένη μόνο με τον πολιτισμό της Ινδίας, κάθε άλλη ταύτιση με διαφορετικούς πολιτισμούς θα είναι παρακινδυνευμένη.

Εμείς με συνειδητή γνώση, για πλήρη ανιδιοτέλεια, αποφύγαμε τους διάφορους κινδύνους, προσπαθήσαμε δε να μην διακατεχόμαστε από τοπικιστικά σύνδρομα παρά μόνο να μελετήσουμε ερευνώντας την αλήθεια μέσα απ’ τα εναπομείναντα υπολείμματα της παγκόσμιας προϊστορίας.

Έτσι ξεκινήσαμε από την ετυμολογία / ερμηνεία της ίδιας της λέξης “Yoga” αναζητήσαμε την καταγωγή της. Η μόνη λέξη λοιπόν που την παρήγαγε ήταν η σανσκριτική «jugam», πού όπως αναλύσαμε, κυριολεκτικά σημαίνει «ζυγός βοών».

Ποια είναι όμως η σανσκριτική γλώσσα που η λέξη της jugam κατέχει την μητρότητα της yoga; Η σανσκριτική γλώσσα θεμελιώθηκε απ’ τον γραμματικό λόγιο Πανίνι στους διατακτικούς γραμματικούς κανόνες της από παραδείγματα της ελληνικής γλώσσας τον 5ο αιώνα π. Χ.!

Η Σανσκριτική ως sasktā vāk «εξευγενισμένη γλώσσα» εξ ορισμού υπήρξε πάντα η «υψηλή» γλώσσα, που χρησιμοποιείτο για θρησκευτικούς και επιστημονικούς σκοπούς σε αντίθεση με τα δημώδη ιδιώματα και διαλέκτους. Η λέξη saskta σημαίνει «εξευγενισμένος, καθαγιασμένος, ιεροποιημένος». Η αρχαιότερη δε γραμματική της Σανσκριτικής είναι η Atādhyāyī του Πανίνι (Pāini), που χρονολογείται στον 5ο αιώνα. Πρόκειται για διατακτική γραμματική, που καθορίζει μάλλον (παρά περιγράφει) την ορθή χρήση της γλώσσας, αν και περιέχει περιγραφικά μέρη, σε ό,τι αφορά κυρίως στους Βεντικούς τύπους που επιβίωσαν ως την εποχή του λόγιου Πανίνι.

Τώρα στην θρησκευτική υπόσταση της σανσκριτικής γλώσσας και στις κύριες θεότητες που πραγματεύεται την πρώτη θέση κατέχει η θεότητα (Brahman) ο/η Βράχμα. Η θεότητα τούτη έχει ευλογημένα ζώα τα βοοειδή, δηλαδή, το ταύρο, το βόδι, την αγελάδα. Και απεικονίζεται από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα σαν θεότητα καθισμένη ή όρθια που στο κεφάλι έχει διάφορα αντικείμενα ενώ στα χέρια κρατεί άλλα, τα στήθη της πάντα είναι γυμνά και γύρω της υπάρχουν «δαιμονικά» όντα.

Ο Βραχμα και τα «δαιμονικά» όντα.

Ας έρθουμε πίσω στο χρόνο πάλι και στην ελληνική νεολιθική και Μινωική ιστορία:

Μελετήσαμε ήδη τα ανακαλυφθέντα απ’ την αρχαιολογική σκαπάνη ειδώλια του Αιγαίου απ’ την έκτη χιλιετία π. Χ. και εντεύθεν.

Για το τέλος αφήσαμε τις θεότητες που λατρεύτηκαν στη περιοχή του Αιγαίου και ιδιαίτερα στο νησί της Κρήτης. Γνωρίζουμε ιστορικός από την Μινωική εποχή, ορισμένα ονόματα θεοτήτων της αρχαίας Κρήτης, αλλά λόγω ελλείψεις επιπλέων αρχαιολογικών ευρημάτων και του μακρού χρόνου που μας χωρίζουν, δεν γνωρίζουμε επακριβώς τις ιδιότητες και την λατρεία τους. Έχουμε έτσι τις θεότητες στη Κρήτη τη Δίκτυνα και τη Βριτόμαρτι που ήταν το ίδιο πρόσωπο και αντιπροσώπευε την Μεγάλη Μητέρα των Μινωιτών.

Η Μινωική Θεά, η Μεγάλη Μητέρα παρουσιάζεται να κατοικεί σε κορυφές βουνών ή κάτω από το ιερό δέντρο της ή όρθια κρατώντας στα χέρια τα φίδια της. Άλλες φορές με την μορφή Περιστεριού. Φοράει στα μαλλιά της το γονιμοποιημένο λουλούδι που ηρεμεί τα νήπια ή ρίχνει σε έκσταση τον πιστό. Στις Μινωικές γιορτές τα ταυροκαθάψια, (λατρεία και αγωνίσματα ταύρων) η βασίλισσα, παριστάνε τη Θεά Μεγάλη Μητέρα Βριτόμαρτι καθισμένη στο θρόνο της, ενώ την φυλάνε δεξιά και αριστερά τα «δαιμονικά» όντα οι γρύπες.

Ο Μινωικός πολιτισμός αρχίζει περί τα 4000 π.Χ. όμως η απόλυτη χρονολόγηση του Μινωικού πολιτισμού βρίσκεται σε καθεστώς διαρκούς αναθεώρησης που πηγαίνει όλο και πιο πίσω στο χρόνο.

Ας κάνουμε τώρα τον απολογισμό της μικρής μας έρευνας και ας αφήσουμε τους μελλοντικούς ιστορικούς να διαπραγματευτούνε την αλήθεια.

  

 

Το ιερό ζώο των Μινωιτών, ο ταύρος.

  

Ινδία:

(α.)Η πιο παλιά αρχαιολογική μαρτυρία της ύπαρξης της γιόγκα στην Ινδία είναι: οι πέτρινες «σφραγίδες» με γιόγκικες στάσεις που βρέθηκαν και αρχαιολογικά αξιολογήθηκαν περί το 3000 -2500 π. Χ. 

(β.) Ο Πανίνι γράφει την γραμματική της σανσκριτικής γλώσσας το 500 π. Χ χρησιμοποιώντας ελληνικούς όρους της γραμματικής.

(γ.) Ο Πατάντζαλι γράφει στα σανσκριτικά τις Γιόγκα Σούτρες (Yoga Sutras – το αρχαιότερο σωζόμενο εγχειρίδιο της γιόγκα) το 200 -150 π. Χ. Σ’ αυτό ο Πατάντζαλι συγκέντρωσε, ταξινόμησε και κωδικοποίησε τις παραδοσιακές τεχνικές της Γιόγκα που υπήρχαν έως την εποχή του.

(ε.) Βράχμα, η ύψιστη τριαδική θεότητα του Ινδικού πάνθεου που κατά περίσταση έχει και ανάλογα πρόσωπα.

 

 

Ο «ζυγός» όπως απεικονίζεται σε ειδώλια της Μινωικής εποχής 3500 π.Χ.

 

Ελλάδα, Αιγαίο:

(α.) Ανακαλυφθέντα ειδώλια σε στάσεις γιόγκα από το 6000- 4000 π.Χ. σε νησιά του Αιγαίου και τα περισσότερα απ’ το νησί της Κρήτης.

(β.) Η θεότητα της Μεγάλης Μητέρας Βριτόμαρτι απ’ το Μινωικό πολιτισμό περίπου το 4000 π. Χ. όπου η επιρροή της στην ινδική θεότητα Βράχμα δεν είναι μια απλή υπόθεση και χρειάζεται περεταίρω ιστορική έρευνα.

(γ.) Η «ναυτοκρατορία» των Μινωιτών που γυρνούσαν εμπορευόμενοι τον κόσμο και μεταφέροντας τον πολιτισμό τους.

(δ.) Ο πανάρχαιος Έλληνας θεός Ηρακλής ( πιθανών μία από τις κύριες ιδιότητές του να ήταν και του ταξιδευτή), που την ύπαρξή του βρίσκουμε και σε πολλές Ασιατικές χώρες.

(ε.) Η γεωργία διδάχτηκε περί το 3500 π. Χ. απ’ τους Μινωίτες και φυσικά την περισσότερη δουλειά την έκανα οι ταύροι ζωσμένοι το «ζυγόν» (το άροτρο).

 

 

Ταύρος, άγαλμα Ινδικής θεότητας

 

Βιβλιογραφία:

Chaniotis, Angelos: Das antike Kreta, Verlag C.H. Beck, München 2004.

Peatfield, Alan A. D. et al, «Aegean Cultures» στο The Oxford Companion to Archaeology, Brian M. Fagan, (ed.), Oxford University Press 1996.

 

Κώστας Σκανδάλης. «Η Αθέατη Όψη του Ινδοευρωπαϊκού ζητήματος». Αθήνα.    

 

Hood, S., The Minoans, London 1971.

 

Ηλεκτρονική πηγή εικόνων:

http://www.oxheyworld.com/india/images/shiva.jpg

http://farm1.static.flickr.com/63/193925710_12d7527dc6.jpg?v=0

http://www.clab.edc.uoc.gr/seminar/heraklio/minoiki/gods.htm

 

 

Αρθρογραφία δημοσιευμένη.

 

 

Annyra P. Ezmperg