Ειδώλιο ιέρειας. Από το νεκροταφείο της Μυρσίνης Σητείας.Το κάτω μέρος του σώματος διαμορφώνεται ως χαμηλός κύλινδρος, με ένα σταυρό ζωγραφισμένο κάτω από τη βάση. Στο ανώτερο μέρος του σώματος, αρκετά σχηματοποιημένα, τα χέρια ενώνονται ανάμεσα στα στήθη σε λατρευτική χειρονομία, ενώ ενδιαφέρων είναι ο σχηματισμός του πίσω μέρους της κόμης σε οριζόντια κυλινδρική μάζα. Διάφορες λεπτομέρειες του προσώπου και του ενδύματος αποδίδονται ζωγραφικά

  

 

Ειδώλιο Μινωικό του Αιγαίου (7000-4000 π. Χ.)σε στάση γιόγκα.

 

 

Ένωση δια της ζεύξης.

 

 

 

Η καταγωγή της λέξεως yoga και η Ελληνικότητα της προέλευσής της.

Η έννοια της λέξεως γιόγκα ταυτίζεται με την έννοια του ζυγού, όπου θα συμβολίσει έτσι ένα ολοκληρωμένο σύστημα καλλιέργειας της ψυχοσωματικής ισορροπίας, για να ελέγχει αξονικά το σώμα και το πνεύμα ταυτόχρονα. Παρομοιάζεται δηλαδή η διδασκαλία της γιόγκα μ’ έναν άξονα (όπως είναι ο ζυγός στη προκειμένη περίπτωση), δια του οποίου εξασφαλίζεται η ισορροπημένη και παράλληλη πορεία στη καλλιέργεια των δύο διακριτών ανθρωπίνων «ταυτοτήτων», της υλικής και της πνευματικής.

Η λέξη yoga προέρχεται από την σανσκριτική λέξη jugam, που σημαίνει κυριολεκτικά «ζυγός βοδιών», και φυσικά (εμάς τους Έλληνες), μας εκπλήσσει καθώς παρατηρούμε την διπλή ηχητική και εννοιολογική ταύτισή της με την αρχαία ελληνική λέξη «ζυγόν». Όπου αργότερα έγινε ζυγός και ως γνωστόν σημαίνει μέχρι και σήμερα ακριβώς τη ίδια ουσία της έννοιας. Δηλαδή, τον πανάρχαιο μηχανισμό γεωργικής καλλιέργειας, τον ζυγό των βοοειδών.

Ειδώλιο από την Ιεράπετρα.

Η λέξης «ζυγόν» ετυμολογείτε στην Ελληνική γλώσσα με την τροπή του γράμματος (δ) σε (ζ), που ως γλωσσικό φαινόμενο συναντάται συχνά, όπως στο όνομα Δεύς(Ζεύς)-γεν. Διός. Η λέξη «δυγόν» δεν είναι υποθετική, αλλά αυτούσια και υπάρχει με την έννοια του ζυγού στην αρχαία Βοιωτική διάλεκτο.

Επομένως ως «δυγόν» ερμηνεύεται και ετυμολογείται στην Ελληνική γλώσσα ως: αριθμός δύο + ρήμα άγω (φέρω) = δηλαδή, τον μηχανισμό από δύο (υποζύγια) αγόμενον!

Η αρχέγονη λοιπόν Ελληνική σημασία της, φαίνεται ότι αφορούσε ανέκαθεν τον γεωργικό μηχανισμό που άγεται από δύο υποζύγια. Άλλωστε όποιο παραγωγό της και αν πάρουμε από την αρχαία ελληνική έως και την σήμερα καθομιλούμενη, ανακαλύπτουμε πάντα να φανερώνεται ο αριθμός δύο: ζ(δ)υγός, ζ(δ)εύξις, ζ(δ)εύγος, ζ(δ)υγωματικά, ζ(δ)υγαριά, υποζ(δ)ύγιο, σύζ(δ)υγος κ.λ.π.

Θεά με υψωμένα χέρια. Ανάκτορα Μαλίων.

Οι λέξεις που προέρχονται από την λέξη «ζυγόν» σε άλλες γλώσσες διατηρούν εμφανέστατη την σημασιολογική αλλά και την φωνητική σύμπτωση με το ίδιο αντικείμενο: Η περσική yugh, η γοτθική juk, η τευτονική jock, η λατινική iugum, η σλάβικη igo, η λιθουανική jungas, η αγγλική yoke, η αραβική zawg, η γαλλική joug, ή, η ισπανική yugo, σημαίνουν όλες τον ίδιο γεωργικό μηχανισμό, ενώ η τροπή των φθόγγων από δυ σε zu, yu, iu και ju, είναι συνηθισμένος και γεννάται από την διαφορετική απόδοση με βάση πάντα την προφορά της κάθε γλώσσας.

Σε καμία όμως από τις παραπάνω γλώσσες δεν αναλύονται ετυμολογικά οι αντίστοιχες λέξεις, γεγονός που σημαίνει πολύ απλά ότι οι λέξεις που αντιστοιχούν με την λέξη ζυγόν, δεν αποτελούν κατάλοιπα μιας κοινής εξελικτικής πορείας των γλωσσών αυτών, αλλά πως είναι στοιχείο επίκτητο και αποτέλεσμα μιας ξένης προς τούτες τις γλώσσες ελλαδικής επίδρασης, όχι βέβαια με την μορφή δανείου, όπου συνήθως αντικαθίσταται ένας υπάρχων τοπικός τύπος, αλλά με την μορφή της εισαγωγής, ενός εντελώς νέου για τους λαούς αυτούς τεχνικού όρου!

Είναι επίσης σημαντικό να αναφερθεί ότι πέρα απ’ την κυριολεκτική της ερμενεία, η ίδια λέξη ζυγόν / jugam μας αποκαλύπτει και το γιατί επιλέχθηκε να συμβολίζει μια τόσο σημαντική “θρησκευτική επιστήμη” όπως στην πραγματικότητα είναι η γιόγκα και μας δείχνει πως ως τέτοια βρίσκει το χαρακτήρα της στην Ελληνική γλώσσα φανερώνοντας το υψηλότατο πνευματικό επίπεδο του λαού που την δίδαξε, και το σημαντικότερο: μας αποκαλύπτει επίσης και την αρχαιότητα της εποχής που την δίδαξε!

Τώρα στάσεις γιόγκα έχουν αναγνωρισθεί σε αγαλματίδια που έχουν ανασκαφεί από την περιοχή των Νησιών του Αιγαίου μα τα περισσότερα απ’ την περιοχή της Ιεράπετρας την εποχή της Μινωικής Κρήτης όπου χρονολογούνται μεταξύ 5000 και 3500 π.Χ.

 

Συνεχίζεται…

 

Αρθρογραφία δημοσιευμένη.

 

Πηγή ηλεκτρονική εικόνων:

http://www.ics.forth.gr/isl/yppo_site/fokas/istorika_stoixeia/pictures/neolithko_eidwlio.gif

http://www.fhw.gr/projects/cooperations/egypt/gr/icons/stamps/ph09.gif

http://physika.lasithinet.gr/history/pictures/museum-ag6.jpg

 

 

 

Annyra P. Ezmperg