Αίσωπος.

 

 

 

 

Σε κάθε εποχή, παντού και πάντα θα βρίσκουμε ιερατικούς αντιπροσώπους που δεν τιμούν την ιδιότητα και το λειτούργημα τους. Ενώ θα υπάρχουν και εκείνοι οι ξεχωριστοί, ίσως ελάχιστοι, μα πολύ άριστοι, που θα αξιοποιούν με θεάρεστα έργα τον κοινωνικό τους ρόλο.

Στην περίπτωση του Αίσωπου, οι Ιερείς του αρχαίου Ελληνικού Μαντείου των Δελφών, τους βρίσκουμε να φθάνουν στη αποτρόπαια πράξη του άδικου θανάτου. Κατακρημνίζοντας τον Αίσωπο από τ’ απόκρημνα βράχια, θανατώνοντάς τον.

Ο Αίσωπος τότε με τους λόγους του είχε καυτηρίασει τους ιερείς ότι μαντεύουν για να πλουτίζουν, και τους κατοίκους, ότι αντί να καλλιεργούν τα κτήματά τους και να φροντίζουν τα ζώα τους ζούσαν από τ’ αφιερώματα των προσκυνητών. Τούτο του το θάρρος(όπου εκείνοι το εξέλαβαν σαν θράσος), εξόργισε τους ιερείς του Μαντείου οι οποίοι τον παγίδεψαν, βάζοντας ένα χρυσό ποτήρι ή χρυσή φιάλη στις αποσκευές του και κατόπιν τον κατηγόρησαν για κλέφτη κι ιερόσυλο. Αφού λοιπόν τον δίκασαν άδικα τον καταδίκασαν σε θάνατο και αποτελείωσαν την μιαρή πράξη τους ρίχνοντας τον από τις κορυφές των Φαιδριάδων (απόκρημνα βράχια), στον Παρνασσό.

Έτσι χάθηκε απ’ την ζωή ο μεγαλύτερος όλων των εποχών αλληγορικός ιστοριοποιός κι ο πατέρας του λογοτεχνικού είδους που σήμερα ονομάζουμε παραβολή ή αλληγορία.

Συνήθιζε με την παρατηρητικότητα και τη βαθιά σοφία του να πλάθει τέτοιες ιστορίες και να τις λέει γύρω του προς νουθεσία. Ώστε με τον καιρό απέκτησε μεγάλη φήμη κι όλοι έτρεχαν κοντά του για να ακούσουν κάποιο μύθο του σχετικά με το εκάστοτε πρόβλημα τους γνωρίζοντας πως καθοδηγούταν από την θεία πρόνοια.

Οι Αισώπειοι Μύθοι γράφτηκαν σε πεζό λόγο. Ως γνωστό, μέχρι τότε, μόνον ο έμμετρος λόγος, η ποίηση, θεωρούνταν το μοναδικό εκφραστικό είδος για τους συγγραφείς. Συνεπώς μπορεί να θεωρηθεί κι ως πρωτοπόρος στο είδος του. Ιδεολογία τους είναι η αποδοκιμασία του κακού στις πιο αντιπροσωπευτικές μορφές του: της βίας, της απάτης, της αυθαιρεσίας, της προδοσίας, της ματαιοδοξίας, της αλαζονείας, της ψευδολογίας, της πλεονεξίας, της πονηριάς. Η αποδοκιμασία επιχειρείται άλλοτε με αναφορά στη Θεία δίκη, άλλοτε με πειστικές υποδείξεις, πιο συχνά όμως με τη διαπίστωση του παραλογισμού του κακού, με τη γελοιοποίηση του καθώς και με τη φιλοσοφική ενατένιση της ζωής.

Επιλογή μύθων του Αισώπου σε πεζό λόγο εξέδωσε ο Δημήτριος ο Φαληρεύς στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. Η συλλογή αυτή δε σώζεται και μόνο ποιητικές επεξεργασίες του Βαβρίου στα ελληνικά, του Φαίδρου στα λατινικά κι άλλων, διέσωσαν το υλικό της επιτομής εκείνης. Όλες οι σωζόμενες σήμερα συλλογές είναι πολύ μεταγενέστερες και προέρχονται από τον 1ο ή 2ο αιώνα κι έπειτα. Οι μύθοι του έχουν συγκεντρωθεί σε «Συλλογή Αισώπειων Μύθων» από τον Μάξιμο Πλανούδη τον 13ον αιώνα μ.Χ..

Ο Αίσωπος θεωρείται σύγχρονος του Όμηρου και το πρώτο μέρος της ζωής του το έζησε σαν δούλος, με βαριάς μορφή δυσλεξία όπου του ήταν αδύνατον να αρθρώσει και μια σωστή λέξη. Ήταν ακόμη, όπως μας τον παρουσιάζουν οι ιστορικοί, φοβερά δύσμορφος (ξεπερνούσε σε ασχήμια και τον ομηρικό Θερσίτη), με εμφανή κύφωση. Τούτα όμως τα εξωτερικά γνωρίσματά του δεν τον εμπόδισαν κοντά τρεις χιλιετηρίδες τώρα να εξυμνείτε για το έργο της ηθικής που δώρισε στην ανθρωπότητα μέσα από τις μικρές παραβολικές ιστορίες του.

Ακόμη η ταπεινή καταγωγή του δεν εμπόδισε τους ανθρώπους να του στήσουν ανδριάντες και να τον τιμήσουν για τα άξια ηθικά δώρα της ζωής που τους πρόσφερε.

Υπάρχει ένα χαρακτηριστικό ιστόρημα της ζωής του που εξυμνεί την Ελληνική φιλοξενία και την θεϊκή πρόνοια. Νομίζω πως θα ήταν άξιο να το ξανά θυμηθούμε:

Όταν ο Αίσωπος ήταν ακόμη δυσλεξικός δούλος και εργαζόταν στους αγρούς του αφέντη του, τον συνάντησαν ιερείς της θεάς Αρτέμιδος που είχαν χαθεί καθώς πήγαιναν στη γιορτή του Ξένιου Δία. Ο Αίσωπος τους πήγε στην ακριβή τοποθεσία και γύρισε στην δουλεία του, αργότερα, άλλοι προσκυνητές φάνηκαν χαμένοι και τούτοι περισσότερο δε κουρασμένοι απ’ τους προηγούμενους ιερείς και διψασμένοι να τους ταλαιπωρεί ο καυτός ήλιος. Αφού ο Αίσωπος τους έβαλε να κάτσουν κάτω από ένα σκιερό δέντρο τους φίλεψε το νερό της υδρίας του και το λιγοστό φαγητό του. Καθώς είδε ότι ξεκουράστηκαν και ανέκτησαν τις δυνάμεις τους, τους οδήγησε στο ιερό του Ξένιου Δία.

Βλέποντας όλοι οι ευεργετούντες από τον Αίσωπο, την φιλοξενία τούτου του ταπεινού δούλου, ιστορείτε πως σήκωσαν τα χέρια  προς τον ουρανό και μαζί με τις δικές του ευχές, ευχήθηκαν να του χαρίσει ο Θεός ό,τι είχε ανάγκη. Το βράδυ στο όνειρό του είδε την Θεία Τύχη να τον επισκέπτεται και να του «λύνει» την βραδυγλωσσία του. Όταν ξύπνησε είπε στον εαυτό του: «Όμορφο όνειρο είδα, αλλά να! Δίχως εμπόδιο μιλώ: Βόδι, γαϊδούρι, σκαλιστήρι. Μα τους θεούς κατάλαβα από πού γιατρεύτηκα! Σεβάστηκα και φρόντισα τους ξένους και γοργά μου ανταποδόθηκε το καλό αφού δεν δέχτηκα να μου προσφέρουν τίποτα.»

 

Βιβλιογραφία:

Εκατοντάδες τα βιβλία που έχουν γραφτεί περί των μύθων και την βιογραφία του τεράστιου Αίσωπου….

 

Πηγή εικόνας:

http://vatopaidi.files.wordpress.com/2009/09/aisopos.jpg

 

Αρθρογραφία δημοσιευμένη.

 

Annyra P. Ezmperg

 

Advertisements