Ο Φλάβιος Κλαύδιος Ιουλιανός (331- 363 μ. Χ.) (Τελευταίο).

  

  

  

Στην εξωτερική πολιτική που εφάρμοσε ο Ιουλιανός, σημαντικότερο γεγονός στάθηκε η εκστρατεία του εναντίον των Περσών. Στην πορεία του στην Ανατολή, ο αυτοκράτορας γνώρισε την εχθρική αντιμετώπιση των κατοίκων της Αντιόχειας. Αιτία της αγανάκτησης της πόλης ήταν τα μέτρα που είχε λάβει για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που δημιούργησε η σίτιση της πολυπληθούς στρατιάς του. Λίγο αργότερα, σε μια από τις πρώτες προσπάθειές του, ενάντια στους Πέρσες, το 363 έξω από την Κτησιφώντα, πληγώθηκε θανάσιμα.

Στις 26 Ιουνίου του 363 μ.Χ. πολεμώντας εναντίον των Περσών στη πρώτη γραμμή, τραυματίζεται θανάσιμα και μετά από κάποιες ώρες πεθαίνει.
Τον θάνατό του πολλοί τον απέδωσαν σε Χριστιανικό χέρι, επηρεασμένοι από αυτά που υποστήριξε ο Εθνικός ρήτορας και επιστήθιος φίλος του Ιουλιανού Λιβάνιος. Γράφει: «Τέτοια πρέπει να είναι η ζωή του βασιλιά, ώστε ακόμη και μετά θάνατον να τον μνημονεύουν με επαίνους. Και τέτοιος βασιλιάς ξέρουμε πως ήταν ο διάδοχός του στο θρόνο (δηλ. ο Ιουλιανός) που θα κατατρόπωνε τους Πέρσες, αν η προδοσία δεν εμπόδιζε τα σχέδιά του. Σπουδαίος όμως είναι ακόμη και στο θάνατό του. Γιατί πέθανε με δόλο, όπως ο Αχιλλέας, όμως δοξάζεται όπως εκείνος, για τα έργα που έκανε πριν πεθάνει». Λιβάνιος «Υπέρ των Ιερών» 40 ή σελίδα 107. Εκδ. Θύραθεν.

Για να μην κατηγορηθώ για εμπάθεια δεν θα κάνω κανένα σχόλιο επ’ αυτού. Θα αφήσω για μία ακόμη φορά τις εκδόσεις Θύραθεν να σχολιάσουν:

«Το κύριο επιχείρημα των εθνικών ήταν ότι κανένας Πέρσης στρατιώτης δεν παρουσιάστηκε στον βασιλιά Σαπώρ να εισπράξει την αμοιβή που είχε προκηρυχθεί για όποιον κατόρθωνε να σκοτώσει σε μάχη τον αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Επομένως ο θάνατός του δεν προήλθε από εχθρική λόγχη.
Όμως: (α) οι συνθήκες της μάχης και ο θάνατος του Ιουλιανού περιγράφονται καταλεπτώς από το φίλο του τελευταίου, τον – αντικειμενικότατο εθνικό – ιστορικό Αμμιανό Μαρκελίνο (ΧΧV.3), ο οποίος ήταν παρών στη μάχη. Δεν αναφέρει ότι η λόγχη που τρύπησε το πλευρό του αυτοκράτορα δεν ήταν περσική. (β) Ο Ιουλιανός δεν πέθανε ακαριαία. Έζησε αρκετές ώρες μετά τον τραυματισμό του, στην διάρκεια των οποίων συζητούσε με τους ανθρώπους του, ξαπλωμένος στη σκηνή του. Δεν εξέφρασε καμία σχετική υποψία. (γ) Η μάχη – στη διάρκεια της οποίας επικράτησε πολύ μεγάλη σύγχυση – ήταν πολύνεκρη για τους Πέρσες. Είναι πιθανόν, ο φονέας του Ιουλιανού να βρήκε το θάνατο την ίδια εκείνη μέρα.» Λιβάνιος «Θρήνος για τον Ιουλιανό» σημείωση 10, σελίδα 60. Εκδ. Θύραθεν.

Σήμερα οι απανταχού νεοεθνικοί αρέσκονται να επαίρονται ότι ο Ιουλιανός (όντας φιλόσοφος αυτοκράτορας) σε αντίθεση με τους Χριστιανούς προκατόχους του, έδειξε σχετική ανεξιθρησκία στους Χριστιανούς.

Αληθεύουν άραγε όλα αυτά;
Πράγματι ο Ιουλιανός εξέδωσε διατάγματα, που ανακαλούσε στη βασιλεύουσα τους Ορθοδόξους επισκόπους. Ακόμα σε επιστολές του προτρέπει τους εθνικούς, να δείχνουν ανοχή απέναντι στους Χριστιανούς. Ενδεικτικό τούτων είναι οι παρακάτω επιστολές του:
«Και όσοι λατρεύουν τους Θεούς να μην καταστρέφουν και λεηλατούν τα σπίτια εκείνων που – περισσότερο λόγω άγνοιας παρά από πεποίθηση – έχουν παραστρατήσει. Με την λογική πρέπει να πείθονται και να διδάσκονται οι άνθρωποι κι όχι με χτυπήματα και βρισιές και βασανιστήρια». Ιουλιανός «επιστολή προς τους κατοίκους της Βόστρας», σελίδα 129. Εκδ. Θύραθεν.
«Εγώ μα τους θεούς, δε θέλω ούτε να σκοτώνονται οι Γαλιλαίοι (εννοεί τους Χριστιανούς) ούτε να δέρνονται άδικα ούτε άλλο κακό να παθαίνουν.» Ιουλιανός «ιδιόχειρη επιστολή προς τον έπαρχο Ατάρβιο», σελίδα 139. Εκδ. Θύραθεν.

Όπου για τις πράξεις του αυτές έχει μυθοποιηθεί από τους σύγχρονους απανταχού νεοεθνικούς και μαζί με την Αλεξανδρινή φιλόσοφο Υπατία, έχουν τρόπο τινά «ανέλθει στης ύπατης φιλοσοφίας τα έδρανα».

Ο Ιουλιανός αναγνωρίζει τη χριστιανική αγάπη και οργάνωση των μελών της, κάτι που τον κάνει να αποκτά περισσότερη ρατσιστική αντιμετώπιση απέναντι στους χριστιανούς.

Στην επιστολή προς τον Αρσάκιο αρχιερέα της Γαλατίας, όχι μόνο αναγκάζεται να ομολογήσει και ο ίδιος την υπεροχή τούτη αλλά και επιπλέον να τονίσει και την αδιαφορία των Εθνικών προς τους Θεούς:
«Γιατί είναι ντροπή να μη βρίσκουν από μας βοήθεια οι δικοί μας άνθρωποι, τη στιγμή που ούτε ένας Ιουδαίος δεν ζητιανεύει, τη στιγμή που οι ασεβείς Γαλιλαίοι (χριστιανοί) κοντά στους δικούς τους ταΐζουν και τους δικούς μας … Τα δικά μας καλά ας μην αφήνουμε να τα μιμούνται με ζήλο οι άλλοι ενώ εμείς τα ντροπιάζουμε με την αδιαφορία μας και κυρίως, εγκαταλείπουμε την ευλάβεια προς τους θεούς». Ιουλιανός «επιστολή προς τον Αρσάκιο αρχιερέα της Γαλατίας», σελίδα 141, Εκδ. Θύραθεν.

Πολύ ωραία όλα αυτά, αλλά δυστυχώς δεν είναι αληθινά. Επειδή οι πράξεις του και οι συγγραφές του δείχνουν το δίγλωσσο και διπρόσωπο του χαρακτήρα του.
Κατ’ αρχάς η δήθεν ανεξιθρησκία που παραχώρησε στους Χριστιανούς, είχε ταπεινά ελατήρια επειδή θα ενίσχυε τις δογματικές διαφωνίες τους, με αποτέλεσμα τις συγκρούσεις και την διαίρεσή τους. Και δεν τα λέμε εμείς αυτά αλλά ο βιογράφος του εθνικός Αμμιανός Μαρκελίνος.
Γράφουν οι εκδόσεις «Θύραθεν» που κάθε άλλο παρά για τα φιλοχριστιανικά τους αισθήματα μπορούν να κατηγορηθούν, αναφερόμενες στον εθνικό ιστορικό Αμμιανό Μαρκελίνο: «Δεν δίστασε να εκφράσει την άποψη ότι, πίσω από την «δήθεν καλοπροαίρετη» προσπάθεια του Ιουλιανού να συμφιλιώσει τις αλληλοσυγκρουόμενες μερίδες των Χριστιανών και να εμπνεύσει ανάμεσά τους την ανεξιθρησκία, κρυβόταν η πονηρή σκέψη ότι καθώς η ελευθερία θα ενίσχυε τις διαφωνίες, ο Ιουλιανός δεν θα είχε να φοβάται ένα ενωμένο πλήθος αντιπάλων». Ιουλιανός σελίδα 248, Εκδ. Θύραθεν.

 

 

 

Ιουλιανός, αποσπάσματα από το λόγο: «Μισοπώγων ή Αντιοχικός».

«Στην εντελώς ιδιωτική μου ζωή, άγρυπνες νύχτες πάνω σ’ ένα στρώμα από άχυρα, και λίγο φαγητό που δεν με χορταίνει, μου χαλάει τη διάθεση και με κάνει να εχθρεύομαι μια πόλη καλοπερασάκηδων. (…) Από τη μια να λες πως δεν είσαι δεσπότης μας και πως δεν ανέχεσαι να σε προσφωνούν έτσι, να αγανακτείς κιόλας τόσο, που έχεις πείσει τους περισσότερους –που από τα παλιά ήταν συνηθισμένοι αλλιώς- να αποφεύγουν αυτή τη λέξη ως προσβλητική της εξουσίας. (…) «Μάθετε λοιπόν, πως δεν αγανακτώ μ’ εκείνους που αντιμάχονται τη ζωή μου και τις επιλογές μου» (…) «Μα το να ρίχνω βλέμματα ερωτικά προς κάθε κατεύθυνση για να σας φανώ ωραίος, όχι στη ψυχή αλλά στο πρόσωπο, δεν μου το επιτρέπει ο χαρακτήρας μου» (…) «Γιατί πίστευα ότι έπρεπε να βοηθήσω το αδικημένο πλήθος …»

 

Αρθρογραφία

 

Βιβλιογραφία:

Τα βιβλία, «Υπέρ των Ιερών» Λιβάνιος και «Ιουλιανός» που αναφέρονται οι επιστολές στα διάφορα αποσπάσματα, αυτού του τελευταίου άρθρου, από τις εκδόσεις Θύραθεν.

 

Πηγή ηλεκτρονική:

http://www.lamiablogs.gr

 

Annyra P. Ezmperg

 

 

Advertisements