Μια ξεχωριστή γυναίκα.

 

Αιτία ήταν ο Νικόλας και η Κατερίνα Γώγου που την γνώρισα…

«Είναι η μόνη, που στα εκατό χρόνια και βάλε μετά, θα ξανακουστεί τέτοια φωνή.» Είχαν πει για να με πείσουν να τους συνοδέψω και να ακούσουν αυτή την άναρχη φωνή, όπως χαρακτηριστικά είπαν…

Για μ’ ένα δεν ήταν σχεδόν τίποτε. Το όνομά της δεν θυμόμουν αν το είχα ακούσει ποτέ πριν. Δεν ήταν μέσα στα ακούσματά μου.

Ό,τι είχε “κλείσει” τις εμφανίσεις της με το κέντρο «Δία», (Αθήνα, οδός Αγ. Μελετίου δίπλα στη γέφυρα του ηλεκτρικού). Θα ήταν περίπου πενήντα και, χρόνων τότε. Φορούσε ένα παλιομοδίτικο πουκάμισο με φαρδιούς γιακάδες και μια άκομψη φούστα, τα μαλλιά της ήταν κοντά σκούρα καστανά και γυαλιά με χοντρό σκελετό στα μάτια.

Οι δωρικοί παλμοί, οι ήχοι της φωνής της με καθήλωσαν απ’ τα πρώτα ακούσματα!!!

Πέρασε ο καιρός. Κάποιο μεσημέρι πίναμε το καφέ μας στο Πασαλιμάνι, μου είχε φέρει ένα δώρο απ’ τη Γαλλία που είχε πάει με την Γεωργία.

Είμαστε μόνες, με κοίταξε διερευνητικά βαθειά στα μάτια και είπε, περισσότερο παραπονετικά: «Θέλω να αλλάξω ζωή…» Κι άλλες φορές την είχα ακούσει να το λέει, μα εκείνη τη στιγμή πίστεψα πως έβγαινε μέσα απ’ τα βάθη της ψυχής της. «Κάτι σημαντικό θα έπρεπε να τις είχε συμβεί», σκέφτηκα. Πότε δεν την είχα ακούσει να τραγουδά πέρα απ’ τα προγράμματα των κέντρων που εμφανιζόταν. Ξαφνικά, άρχισε να ψέλνει σε τέλειο βυζαντινό ρυθμό κάποιο αναστάσιμο τροπάριο που η “ξύλινη” φωνή της του έδινε ουράνιες προεκτάσεις.

«Όταν είμαι χαρούμενη θέλω να ψέλνω, όπως μου έμαθε ο παππούς μου ο Σωτήρης.» Μου είπε συνεχίζοντας, «κι έχω πάρα πολλά χρόνια να ψάλω…από τότε που έφυγα απ’ το Σχυματάρι….». Γνώριζα πως ήταν απ’ την Χαλκίδα, αλλά για Σχυματάρι δεν ήξερα τίποτε ακόμα. Ήταν σαν άνθρωπος φοβερά κρυψίνους και αρκετές φορές επιθετική. Όπου το απέδιδα πάντα στην δύσκολη ζωή που φανταζόμουν ότι είχε μέχρι τότε περάσει.

Άρχισε κατόπιν να μου εξιστορεί εικόνες απ’ τα περασμένα. Ένας τεράστιος χείμαρρος από τραγικές και σχεδόν μυθηστορηματικές ιστορίες της ζωής της… με κατέκλισαν καθηλώνοντας με στη καρέκλα για ώρα.

Δεν μου είπε την ακριβή ημερομηνία γέννησης της (αργότερα έμαθα), κάποτε παντρεύτηκε τον Βαγγέλη Τριμούρα, θα ήταν περίπου 16 με 17 κι έμεινε έγκυος αμέσως, αλλά απ’ το ξύλο του άντρα της απέβαλε. Οι Γιατροί στη Χαλκίδα της είπαν ότι δεν θα ξαναμείνει ποτέ έγκυος κι ήταν μόνο 18 χρονών!!! Ο έρωτας μετατράπηκε σε οδυνηρό πόνο μέσα στη καρδιά της και με την πρώτη αφορμή απιστίας που της έδωσε ο άντρας της. Του έκαψε το πρόσωπο με υδροχλωρικό οξύ (βιτριόλι). Φυλακές Χαλκίδας, Αβέρωφ, τέσσερις μήνες για κακούργημα. Όταν επέστρεψε στη Χαλκίδα δεν τη χωρούσε πια ο τόπος, ήταν μια απ’ τις βιτριολίστριες για όλους….Ο Πόλεμος του 1940 τη βρίσκει στην Αθήνα και ενταγμένη στο ΕΑΜ. Πίνα, κυνηγητό, αντίσταση, ξανά φυλακή για τις αριστερές πολιτικές της πεποιθήσεις, όλα μαζί ετούτα ένα δυσθεώρητο βάρος, για εκείνη το πλουσιοκόριτσο της Χαλκίδας, μέχρι που, το 1946 την ανακαλύπτει ο Κίμωνας Καπετανάκης και την γνωρίζει με τον Βασίλη Τσιτσάνη όπου γίνεται η μούσα του. Είχε ορκιστεί να μην ξαναγαπήσει άντρα μετά απ’ το χαμό του αγέννητου παιδιού της. Κι όμως η θηλυκή φύση της, την πρόδωσε για δυο άντρες αργότερα. Δεν μου είπε εάν είχαν συνάψει ποτέ δεσμό με τον Β. Τσιτσάνη. Καθώς όμως εκείνος την απέρριψε στα τέλη του 1950, από μόνιμη τραγουδίστρια του, για την Αρμένισσα Μαρίκα Νίνου, εκείνη εισήχθη σε νευρολογική κλινική. Και στο Χαρίλαο Φλωράκη στη δεκαετία του ’80, ανάμεσα αστείου και σοβαρού είχε κάνει πρόταση γάμου η ίδια!

Δεν ξέρω αναγνώστη μου εάν κατάλαβες, πως τόση ώρα σου μιλώ για την Αρχόντισσα του Λαϊκού μας τραγουδιού, τη μεγάλη Σωτηρία Μπέλλου. Η ξεχωριστή γυναικεία προσωπικότητα της μαζί με την αξεπέραστη δωρική φωνή της έχουν γεμίσει πολλές σελίδες. Είναι η «τραγικά» περήφανη γυναίκα που ξεκίνησε από μια πλούσια οικογένεια, έφθασε στο τελευταίο σκαλοπάτι της ανθρώπινης υπόστασης, (έφτασε να ζητιανεύει και να κοιμάται σε παλιά βαγόνια τρένων), ξανανέβηκε όμως τη σκάλα της ζωής πολύ ψηλά! παλεύοντας καλύτερα από άντρα και πέθανε, σχεδόν μόνη, στο Νοσοκομείο της Σωτηρίας από καρκίνο του φάρυγγα. Άφησε πίσω της ένα πλούσιο ερμηνευτικό έργο τραγουδώντας επί σαράντα χρόνια όλους τους Έλληνες συνθέτες.

 

Αρθρογραφία δημοσιευμένη.

 

Annyra P. Ezmperg