Μιλώντας με το διευθυντή μου, λέει: «Γράψε για τον Λειβαδίτη.»

«Τον Τάσο, τον Αλέκο ή τον Μίμη;» Ρωτώ.

«Για τον Τάσο, τι να ανεβάσω για τον Αλέκο, ποιος είναι ο Μίμης;» Μου απαντά.

«Πότε θα το χρειαστείτε;»

«Μέσα στο μήνα, γράψε στο αφιέρωμα για τον Λειβαδίτη θέματα που δεν γνωρίζουμε.»

 

«Γι’ αυτό σου λέω.
Μην κοιμάσαι: είναι επικίνδυνο.
Μην ξυπνάς: Θα μετανιώσεις.»

Τάσος Λειβαδίτης?

 

 

Πως τώρα να γράψεις για ένα άνθρωπο που τον θεωρείς κομμάτι της ζωής σου. Γιατί να φθάνεις στο σημείο να ξεπουλάς τα κομμάτια που σε έχτισαν σαν άνθρωπο επειδή το επιβάλει το όποιο επάγγελμα σου;

Κιότεψα τελικά, δίστασα στην αρχή, γονάτισα ψυχικά μάλλον, μα το άρθρο-αφιέρωμα το γράφω αλλά θέλω, πρέπει να τιμήσω και τον Αλέκο που ήταν ξεχωριστός άνθρωπος κι ένας εξαίρετος, ευγενικός, αριστοκράτης καλλιτέχνης όπως κι ο αδελφός τους ο Μίμης.

Η μάνα μου γεννήθηκε στο ίδιο σπίτι που γεννήθηκα κι εγώ. Χεζολίθαρο έλεγαν οι παλιότεροι τη περιοχή αυτή της Αθήνας. Συνόρευε με τις περιοχές του Μεταξουργείο Δυτικά, του Κεραμικού Ν. Α., του Βοτανικού Ν. Δ., του Θησείου Α., και της Ομόνοιας Β..

Στα βρεφικά της και τα κατοπινά παιδικά της παιχνίδια τη συντρόφεψαν τα δύο απ’ τα τέσσερα παιδιά της απέναντι του δρόμου, οικογένειας Λύσανδρου και Βασιλικής Λειβαδίτη. Η Χρυσαφένια κι ο Τάσος. Κάποιες φορές έμπαινε στα παιχνίδια τους κι οι μεγαλύτεροι από τους μικρούς, ο Αλέκος κι ο Μίμης.

Σαν πραγματικά αδέλφια μεγάλωσαν. Οι γονείς τους την προόριζαν για γυναίκα του Τάσου, μα εκείνοι οι δύο, δεν αισθανόντουσαν τίποτα περισσότερο από την αδελφική φιλία που τους ένωσε απ’ τα βρεφικά τους χρόνια.

Τα χρόνια πέρασαν, ο Μίμης έγινε για πολλά χρόνια μουσικός της Λυρικής, ο Αλέκος τελείωσε τη Μέση Εμπορική σχολή, η Χρυσαφένια κι η μητέρα το εξατάξιο Γυμνάσιο, ο Τάσος δίνει εξετάσεις για τη νομική. Δύσκολες κατοπινά χρονιές ήρθαν για την παρέα των παιδιών. Γύρω στα μέσα του 1940 ο Αλέκος κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο (όπου το 1942 παίρνει την άδεια του ηθοποιού και έκτοτε ανεβαίνει στη θεατρική σκηνή), κι ο Τάσος περνάει στη Νομική που λόγο των καταστάσεων δεν θα τελειώσει ποτέ. Έρχεται ο πόλεμος, η κατοχή των Γερμανών, οι νεαροί τότε εντάσσονται σε αντικατοχηκές ομάδες, περισσότερο από τους τέσσερεις δραστηριοποιείτε σε καίριες της αντίστασης θέσεις, ο Τάσος.

Το 1947 συλλαμβάνεται ο Τάσος για τις πολιτικές δραστηριότητές του με την Αντίσταση και την αριστερά, όπου πέντε χρόνια περνά σε διάφορες φυλακές και εξορίες. Στο Μούδρο, στη Μακρόνησο στον Αϊ Στράτη και μετά στις φυλακές Χατζηκώστα στην Αθήνα, απ’ όπου αφέθηκε τελικά ελεύθερος το 1951.

Ο λογοτέχνης-ποιητής Τάσος Λειβαδίτης, γεννήθηκε το Αναστάσιμο βράδυ του 1922 στο Χεζολίθαρο, 20 Απρίλη έδειχνε το ημερολόγιο. Ήταν να τον ονομάσουν μόνο Παντελή, αλλά οι γονείς του τίμησαν την ημέρα και πρόσθεσαν και το Αναστάσιος όπου σαν Τάσος έμεινε ο μεγάλος μας ποιητής στην ιστορία. Η πρώτη του επαφή με το ευρύ κοινό έγινε στο περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα»  τεύχ. 55,15-11-46, με το ποίημα: «Το τραγούδι του Χατζηδημήτρη». Ο Τάσος ήδη είχε παντρευτεί τη Μαρία και είχε αποκτήσει τη κόρη του Βασιληκή.

 

                                                                          

Έλαβε τα πρώτα βραβεία ποίησης σε πολλές διοργανώσεις. Στο παγκόσμιο διαγωνισμό της Βαρσοβίας το Α΄ βραβείο, του Δήμου Αθηναίων το Α΄, το Α΄, κρατικό Ελλάδας κ.α. Οι στίχοι του μελοποιήθηκαν από πολλούς με πρώτο τον Μ. Θεοδωράκη. Οι ποιητικές του συλλογές μεταφράστηκαν σε πάρα πολλές γλώσσες.

Ο Τάσος είχε ακόμα συνεργαστεί στα σενάρια των κινηματογραφικών ταινιών, «Η συνοικία των Ονείρων» και «Θρίαμβος». Λίγοι γνωρίζουν πως τα χρόνια της Χούντας 1967-1974 μεταφράζει έργα με το όνομα Ρόκκος για να ζήσει αυτός και η οικογένεια του.

Στις 30 Οκτώβρη του 1988 ο Τάσος Λειβαδίτης πεθάνει από ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής όπως είχε πεθάνει ο πατέρας του το 1943, και το1980 ο αδελφός του Αλέκος.

 

 

«Κι εγώ χρειάζομαι τη βοήθεια του Θεού

– Κύριε, βοήθησέ με, του λέω, χάνομαι.
– Μα αυτή είναι η βοήθειά μου – να χαθείς…

Για να σε ψάχνουν στους αιώνες!»

Τάσος Λειβαδίτης?

 

 

    

Από το αρχείο της αδερφής μου

 που συνόδευσε τον Γ. Ρίτσο στη Κηδεία του Τάσου Λειβαδίτη και αντιπροσώπευσε την οικογένεια μας.

Ευχαριστώ λατρεμένη Μαρία.

Αρθρογραφία δημοσιευμένη.

Annyra Ezmperg