Συγχύσεις της βιομηχανικής εποχής 2ον .

 

                                                                                   Ζώντας στη πόλη.

 

 

 

 

Η σύγχρονη καθιέρωση των μεγάλων πόλεων παρουσιάζει ένα μοναδικά αρνητικό χαρακτηριστικό γεγονός κι εντελώς άγνωστο προς την μακρόχρονη ιστορία της ανθρωπότητας. Την ταχύτητα στη ζωή, στη πράξη και την δημιουργία.

Δυστυχώς, όμως η ζωή στη κάθε πόλη, στη βιομηχανική εποχή μας, αναπτύσσει μηχανισμούς υψηλότατης ταχύτητας με αρνητικές επιδράσεις ως προς την απορρόφηση της κατανόησής της από το νοητικό, και για το νοητικό επίπεδο της προσαρμοστικότητας μας.

Η επίδραση της σύγχρονης ταχύτητας φαίνεται ασήμαντη στους πολλούς, μα στην πραγματικότητα δεν είναι η αλήθεια, διότι η συνεχόμενη υψηλή λειτουργία της επιφέρει μόνο σοβαρά και αρνητικά αποτελέσματα. Έτσι ο ανταγωνισμός, με την ταχύτητα που αναπτύσσει παρατηρείται ότι δεν οξύνει, όπως θα όφειλε, την ανθρώπινη ευφυΐα, αλλά αφήνει ακαλλιέργητη την παρατηρητικότητα στη καθολική νόηση. Δηλ. δεν μπορεί να υπάρξει η καταγραφή ολόκληρης της εμπειρίας στον ανθρώπινο νου.

Ο άνθρωπος γενάτε ουδέτερος με όλα τα ζωώδη αποδεικτικά στην βιολογική εικόνα της φυσικής καταγωγής του. Δεν έχει κάτι ξέχωρο βιολογικά που να τον κάνει διαφορετικό από τ’ άλλα σπονδυλωτά ζώα, πέρα από την τέλεια ιδιότητα της προσαρμοστικότητάς του.

Το τότε χρονικό διάστημα που αφιέρωνε στη μελέτη των διάφορων φαινομένων με φιλοσοφικό, είτε πρώιμο επιστημονικό, ή, άλλοτε θρησκευτικό χαρακτήρα, του έδιναν την δυνατότητα του επιθυμητού χρόνου στην εκπαιδευτική απορρόφηση και την μετέπειτα σωστή λειτουργίας για τη χρήση του οποιοδήποτε ερευνημένου γεγονότος, ως προς την προσαρμοστικότητα του. Κάτι που σήμερα αυτήν την ουσιαστική μελέτη κι εκπαίδευση τη προσπεράσαμε πιστεύοντας την σαν ξεπερασμένη και ασύμφορη της ταχύτητας στη βιομηχανική εποχή μας.

Θα μπορούσαμε τούτο να το θεωρούσαμε σαν θετικό καθώς θα υπήρξε μια κάποια άλλη προσανατολιστική διαδρομή και αρχή για την ομαλή συνέχιση της ανθρώπινης μελλοντικής πορείας. Αλλά η ισοπέδωση της έρευνας στη προσαρμοστικότητα μας, όταν δεν υπάρχει άλλη προϋπόθεση εκπαίδευσης για τη νοητική τοποθέτηση, δεν δύναται να εξισορροπήσει την ανθρώπινη προσωπικότητα σε καμία προσαρμογή της ταχύτητας.

Ωστόσο παρά τις απάνθρωπες διαπιστώσεις αυτές, είναι αλήθεια ότι οι σύγχρονες πόλεις έχουν υιοθετήσει τις βιομηχανικές μεθόδους, εξαιτίας της τεράστιας παραγωγικής δυνατότητάς τους κι έχουν καθιερώσει την ταχύτητα στη ζωή μας. Προσφέρουν φυσικά στον άνθρωπο τα ακριβώς απαραίτητα για μια υλική ουτοπιστική ευμάρεια, μα του στερούν την πραγματική δυνατότητα απ’ τη εσωτερική ικανοποίηση και την ατομική λειτουργική αξία της μελέτης κι εκπαίδευσης στην προσαρμοστικότητα. Σε τόσο επικίνδυνο βαθμό μάλιστα που τον μετατρέπουν σε ισόνομο εξάρτημα μιας μηχανής και του αφαιρούν την ανθρώπινη ιδιότητα. Όσο η βιομηχανική εποχή του αφαιρεί την ατομικότητά του και τον αναγκάζει να εκτελεί καθημερινά τις ίδιες μηχανικές κινήσεις ταχύτητας, είναι μοιραίο η διαδικασία ετούτη να τον υποβάλει σε νοητικές συγχύσεις καταδυναστεύοντας τον.

Σίγουρα θα πρέπει να έχουμε την ταχύτητα της μηχανοποιημένης βιομηχανίας αλλά δεν θα πρέπει να την πληρώνουμε με τόσο βαρύ αντίτιμο. Εκείνοι, οι οικονομολόγοι, οι εργατοπατέρες, οι εργοστασιάρχες κ.α. που αντιμετωπίζουν τον άνθρωπο, ακόμα και τους ίδιους τους εαυτούς τους, σαν μια απλή στατιστική μονάδα κι όχι σαν αισθανόμενο και σκεφτόμενο ανθρώπινο ον, αχρηστεύουν το αμυντικό νοητικό σύστημα της ανθρώπινης προσαρμοστικότητας.

 

 

Συνεχίζεται….

 

Αρθογραφία δημοσιευμένη.

 

Άννα Έζμπεργκ