Αχτίδες σκοταδιού.

 

Τι είναι το φώς;

Σθεναρά σου κράζω, αγκομαχώ.

Τι είν’ το σκοτάδι;

Σε χάραμα ζωής τ’ αποζητώ.

Κι αγάπη;

Σε πιο να κυλιέται, πιο να αντιπροσωπεύει απ’ τα δυο;

Κάμε παιχνίδι με τις λέξεις,

εκεί δα, σορό, οι άφρονες απαντήσεις.

 

«Ναι, η αγάπη το φως στα χείλη ενός ανώριμου, ανέμελου παιδιού.

 Κι  η αγάπη στο σκοτάδι κατοικεί για τον σφόδρα πληγωμένο φίλο του ρομαντισμού.»

 

Για μένα;

 

Άγνωστες, μα ίσως μπορώ να τις δεχτώ,

σαν σύντροφο της παιδικότητας.

Αχτίδες σκοταδιού

που φέγγουν στα μάτια των άλλων τ’ όνομά τους.  

Αθώα ψέματα, κλεμμένα από σκηνές αισθηματικού έργου.

Μα δυο πουλιά να κυνηγιούνται στα φαντάσματα δάση μου.

Του μυαλού ζυμώματα, άθλιες ζωγραφιές όπως και εμείς.

 

Άνθρωπε.

 

Πάρε το χέρι του σκαφτιά, η τσάπα φωτιά και η δουλειά να τρέχει…

Εμείς κι εγώ ανόητα πλάσματα της φύσης,

θεοί δίχως κατευθύνσεις….

 

Άννα Εζμπεργκ.

 

 

Rays of darkness.

 

What is light?
Strongly you croak, i ask wearily.
What ‘s the dark?
At the dawn of life ‘looking.
And love?
In more rolled, representing more than two?
Cameo playing with words,
is where, bunch, the unwise responses
.

 

"Yes, for my, love is the light lips an immature, carefree child.
  And love lives on in the dark fierce wounded friend romance. "

For me?

Unknown, but perhaps I can accept,
as the childhood companion.
Ray of darkness
to shine in the eyes of other ‘s name.
Innocent lied, stolen scenes from romantic work.
But two birds to hunt ghosts in my woods.
Mixing of the mind, terrible paintings as we do.

Man.

Take the hand of the navvy, the fire and hoe the job to run …
We too silly creatures of nature,
gods without directions ….

 

by Annyra Ezmperg

 

Advertisements