Ελβετία, μια από τις χίλιες τόσες λίμνες της…
 
 

Καλημέρα φίλες και φίλοι μου.

Μέρες τώρα παρακολουθώ τα νέα των ειδήσεων σε Ελληνικά και αλλοδαπά τηλεοπτικά κανάλια…

Λυπάμαι, πονώ για όσα η φωτιά καταστρέφει στη πολύπαθη Αττική γη.

Αυτό τον καιρό βρέθηκα στην Ελβετία, Βόρεια Ιταλία, Γαλλία και Γερμανία.

Η φύση εδώ οργιάζει κι όμως, είναι οι νόμοι τους πάρα πολλοί αυστηροί για την προφύλαξη της φύσης. Στην Ελβετία που είναι σχεδόν όλη επάνω στις Άλπεις και όπως καταλαβαίνεται, ο κίνδυνος της πυρκαγιάς (λόγο των πλούσιων νερών), είναι ανύπαρκτος, υπάρχει ένας νόμος που οι Ελβετοί σέβονται όσο τίποτα άλλο.

                                                                     

                                         Λίμνη Λε Μαν, κοντά στο Μοντρέ. Το κάστρο που ο Λόρδος Μπάϋρον έγραψε διάφορα ποιήματα.

 

Ο νόμος είναι:

«Σε διάφορες τοποθεσίες βρίσκονται κρατικά φυτώρια με όλων των ειδών δέντρα. Όταν λοιπόν για κάποιους λόγους ο Ελβετός θελήσει να κόψει ένα δέντρο από τον κήπο του. Θα καλέσει μια κρατική επιτροπή που απαρτίζεται από διάφορες ειδικότητες και θα αξιολογήσουν το δέντρο, (ηλικία, πάχος κορμού, φύλλωμα), όταν δε, θα δώσουν την έγκριση για να κοπεί το δέντρο. Ο Ελβετός θα πάει πρώτα να αγοράσει ένα ανάλογο με το δέντρο της αυλής του, από το κρατικό φυτώριο, θα το αφήσει εκεί για να γίνει μελλοντικό πάρκο ή θα ζητήσει να φυτευτεί κάπου αλλού που χρειάζεται.»

                                                                      

                                                                                Η πολύ πλούσια φύση της Ελβετίας!!!

 

Εμείς σαν Έλληνες γιατί δεν θεσπίζουμε παρόμοιους νόμους?

Εμείς γιατί βάζουμε μπροστά τα μικροσυμφέροντά μας?

Εμείς γιατί δεν σεβόμαστε την γη των προγόνων μας και των παιδιών μας?

Σας χαιρετώ όλους, συγχωράτε με που σας γράφω τόσο θλιβερά και τόσο λίγα μα ο χρόνος μου είναι πολύ περιορισμένος.

                                                                      

                                                                                                                Σαν Μονεξ

 

Φιλιά και αγκαλιές για όλους σας.

Μου λείπετε.

Άννα