http://www.youtube-nocookie.com/v/92LKNovqUNg&hl=en&fs=1&color1=0x006699&color2=0x54abd6&border=1
 
 

                              ΕΝΑ ΔΕΙΛΙΝΟ

 

 

Η ηλιαχτίδα εκείνου του καλοκαιρινού δειλινού, παρέσυρε τη στοχαστική μου ματιά στην απεραντοσύνη της δύσης πάνω απ’ το Αιγαίο. Και δοσμένη στην κατακόκκινη μαγεία της, αφέθηκα στο έλεος των λογισμών μου. Τούτοι οι λογισμοί που γεννιούνται τις εσωτερικές δικές μας στιγμές, είναι οι «πολλοί» των άλλων εαυτών μας. Μ’ αυτούς μόνο, εγκατέλειψα την εγκοσμιότητά μου κι έγινα ο «ένας» άνθρωπος, εκείνου του δειλινού. Καθώς γίνεσαι «ένας», ζεις με όλα και μ’ όλους τους ανθρώπινους εαυτούς. Κι όταν στοχάζεσαι με την απεραντοσύνη, είναι σαν να εναλάζεσαι μεταξύ ζωής και θανάτου. Σ’ αυτή την πνευματική έξαρση, ο πόνος και η χαρά, μηδενίζονται απ’ την έκστασή σου κάνοντας σε συμπαντικό. Το άπειρο της αιωνιότητας σου διαστέλλει τον λογισμό και γίνεσαι ο κατακτητής του εαυτού σου, που θα πει ταξιδευτής του σύμπαντος. Τότε, τι έχεις να ζηλέψεις απ’ την ύλη;

Απ’ το κατώφλι εκείνης της δύσης, προσπάθησα να διεισδύσω στο άδυτο της απειρότητας. Είναι αλήθεια, δυσκολεύτηκα, όχι από κάποια απαγόρευση, μα απ’ την άγνοια της γνώσης που μου έλειπε. Η συνειδητοποίηση της γνώσης για την αγνωσία αξίζει όσο και η γνώση της γνώσης που έχεις. Στο πνευματικό ψαχούλεμα με συνόδευαν το έντονο φως κι ο απόμακρος εσωτερικός ήχος στο κέντρο του εγκεφάλου, που τόσο έμοιαζαν με υπέροχη φωτεινή, μουσική πανδαισία. Όταν αφήνεσαι στις ανώτερες έννοιες, συνοδός σου θα πρέπει να ‘ναι ο καθαρός λογισμός. Με το λογισμό γνωρίζεσαι με σένα, με τον ήχο ταυτίζεσαι με το Ένα. Γίνεσαι θυσία προς τη μοναδικότητα, κι όσο μοναδικοποιείσαι, τόσο πολλαπλασιάζεσαι, τόσο διαμελίζεσαι. Μορφώνοντας μυσταγωγικά το τίποτα σου, γίνεσαι «άρτος και οίνος» του πνεύματός σου που τόσο το έχει ανάγκη. Η απειρότητα που με δέχτηκε ήταν μια σταγόνα θάλασσας στην άκρη ενός μικρού βράχου. Το εφήμερο με τον λογισμό αντάμα. Κι από βάθη τους ανέβλυζε θυμίαμα προσευχής, ανάβλυζε η αιωνιότητα Του. Η ομορφιά της αλήθειας κι αλήθεια της ψυχής που συναπάντιονται στη θειότητα της αιωνιότητας. Η σταγόνα της θάλασσας κι ο μικρός βράχος, διαπίστωσα πως έχουν φωνή! Μια τέτοια φωνή μου έλειπε.  Όταν ζητάς ζεις. Όταν ψάχνεις ανακαλύπτεις. Ζεις πραγματικά καθώς περιδιαβαίνεις μεταξύ προσευχής (έρευνας), και αιωνιότητας (ανακάλυψης). Η έρευνα(προσευχή) ζωντανεύει, η ανακάλυψη (αιωνιότητα) καταξιώνει. Όταν στοχάζεσαι ανακαλύπτεις τον αληθινό άνθρωπο που δεν είναι «πολλοί».

 Όταν πια είχε για τα καλά δύσει ο Ήλιος εκείνο το καλοκαιριάτικο σούρουπο πήρα τον δρόμο της επιστροφής που με περίμεναν οι πολλοί εαυτοί μου. Άφησα στη καρδιά μου τη σταγόνα της θάλασσας και τον μικρό βράχο, με το φως και τον ήχο της αιωνιότητας…..

 

                                        

 

Άννα Π. Ε.