Η μία μόνη Δημιουργός δύναμη. (Η δική μου η Αγάπη…..)

 

Στις Ιερές γραφές, στη σοφία των αρχαίων αλλά  και στα μηνύματα όλων των Διδασκάλων, έχει δηλωθεί ομόφωνα και κατηγορηματικά ότι η Δημιουργός δύναμη είναι πανταχού παρούσα, δηλαδή σε συνεχόμενη εξελικτική πορεία, και τα πάντα πληρούσα. Επίσης, θέματα όπως η σχέση μεταξύ «Εκείνου» που υπηρετείται με «εκείνον» που υπηρετεί και όλα τα σχετικά με την υπηρεσία αναλύονται διεξοδικά μέσα σε εκείνα τα κείμενα. Όλοι έχουμε ακούσει για την προσωπική εμπειρία και αντίληψη κι ότι, δεν είναι απαραίτητο να ψάξει κανείς μακριά για να βρει την Δημιουργική και Υπέρτατη Ψυχή, διότι βρίσκεται πάρα πολύ κοντά, απίστευτα κοντά στον κάθε αληθινό αναζητητή.

Οι άνθρωποι, ανάλογα με τις γνώσεις τους, προσδίδουν στο Θείο μια ειδική φύση ή χαρακτηριστικά και μια ιδιαίτερη φύση/μορφή. Τούτα είναι αληθινά μόνο στο μέτρο που η φαντασία κι οι υποθέσεις είναι δυνατόν να προσεγγίσουν την αλήθεια, δεν είναι η ουσιώδης, η απόλυτη Αλήθεια. Αυτέ οι ιδέες ισχύουν μόνο στο επίπεδο της εγκόσμιας γνώσης και δεν μπορούμε να τις θεωρήσουμε ως έγκυρη γνώση του Απόλυτου. Ο περιορισμένος στην υλική φύση πάντα άνθρωπος, εκ των δεσμεύσεων του δεν έχει την δυνατότητα να δει και να περιγράψει το Απόλυτο.

Παρ’ όλα τούτα οι πιστοί και οι αναζητητές σχηματίζουν, ο καθένας σύμφωνα με τον βαθμό της πνευματικής προόδου του, τη μία ή την άλλη μορφή του Θείου, ώστε να κατευθύνουν τη όποια λατρεία τους προς αυτή. Λατρεύουν την Υπέρτατη Ψυχή σαν να βρισκόταν αποκλειστικά και μόνο σε κάποια ιερή πόλη, κάπου όπου υπάρχει κάποια εικόνα ή κάποιο είδωλο της μορφής που έχουν επιλέξει. Λατρεύουν αυτή τη μορφή ως την Υπέρτατη Ψυχή. Φυσικά τούτο δεν είναι και ούτε μπορεί να ειπωθεί λάθος. Μόνο που οι πιστοί δεν θα πρέπει να ισχυρίζονται ότι τ’ όνομα και η μορφή που έχουν προσδώσει στη Δημιουργό Δύναμη είναι τα μόνα αληθινά και ότι όλα τα άλλα ονόματα και οι τύποι λατρείας είναι είτε κατακριτέα είτε κατώτερα. Οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι το όνομα και η μορφή που αποτελεί το ιδανικό άλλων πιστών είναι το ίδιο αγαπητά και ιερά για εκείνους, όσο αυτά που λατρεύουν οι ίδιοι κι είναι αγαπητά γι’ αυτούς. Στην πραγματικότητα βέβαια, δεν έχει ούτε μορφή, ούτε όνομα. Για παράδειγμα ο Ιησούς Χριστός, ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι ξέρει την αληθινή φυσική μορφή του η αν το αυτό όνομα ήταν το αληθινό; Όμως η Απόλυτη Ψυχή, είναι πανταχού παρόν και τα πάντα πληρών. Στο ασύλληπτο ακόμα κι απ’ την ανθρώπινη φαντασία, αποδίδουμε οποιαδήποτε μορφή και οποιοδήποτε όνομα, παρ’ όλου που ουσιαστικά δεν μπορεί να έχει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Αν ο πιστός λατρεύει όμως συστηματικά τούτη την άυλη πανταχού παρουσία με κάποια συγκεκριμένη μορφή που έχει ιδιότητες, θα συνειδητοποιήσει κάποτε την πραγματική φύση της μέσα απ’ την πνευματική άσκηση του.  Για να χορηγήσει τη γνώση αυτή, την Αλήθεια και να ευλογήσει τους πιστούς με την ευδαιμονία, η χωρίς ιδιότητες Οικουμενική Υπέρτατη Ψυχή ενσαρκώνεται σ’ αυτόν τον κόσμο προσλαμβάνοντας όνομα και μορφή και έτσι δίνει την δυνατότητα σε όλες τις ένσαρκες υπάρξεις ν’ αποκτήσουν απτή εμπειρία. Μέσα από τούτες τις εμπειρίες η Θεία Ενσάρκωση διευκολύνει τους πιστούς να συνειδητοποιήσουν ότι η Υπέρτατη Ψυχή διαποτίζει τα πάντα και είναι ο εσώτερος εαυτός κάθε ύπαρξης στη δημιουργία. Ο Ιησούς πρόβαλε πάνω στην μορφή του ολόκληρη τη δημιουργία. Γέννηση, διαδρομή, θάνατος Ανάσταση. Ο άνθρωπος δυσκολεύεται να πιστεί και αδυνατεί να συνειδητοποιήσει πως ο Ιησούς είναι αδιαχώριστο κομμάτι (μα όμως με ίδια ουσία), της Υπέρτατης, και, της χωρίς ιδιότητες Οικουμενικής Ψυχής.

 

                                 

 

Η αγάπη, ο αγαπών κι ο αγαπούμενος είναι ένα και το αυτό. Δίχως την αγάπη, δεν μπορεί να υπάρξει αγαπών. Ακόμα όμως κι αν υπάρχει τόσο η αγάπη όσο κι ο αγαπών, χωρίς τον αγαπούμενο, το αντικείμενο της, η αγάπη δεν έχει έννοια. Το αίσθημα και στοιχείο «αγάπη», θα πρέπει όμως να είναι το κύριο κοινό γνώρισμά τους. Είναι αυτή που εμποτίζει εξίσου τα πάντα, είναι η αναζήτηση, η διαδρομή, είναι η Οικουμενική Ψυχή. Δεν υπάρχει φυσικά διαφορά μεταξύ τους και διακρίνονται από την Αγάπη, την Υπέρτατη, τη χωρίς ιδιότητες Ψυχή. Δεν εξυπακούεται λοιπόν ότι τα πάντα είναι ενσάρκωση τούτης της Υπέρτατης Ψυχής;

Βεβαίως, χωρίς καμιά αμφιβολία.

Εφ’ όσων τα πάντα είναι πλημμυρισμένα με Αγάπη, μπορούμε να δηλώσουμε κατηγορηματικά ότι η Δημιουργός Δύναμη, η Υπέρτατη ψυχή είναι η Αγάπη ενσαρκωμένη.

Σ’ ολόκληρη τη δημιουργία και για όλες τις εν ζωή υπάρξεις, η Αγάπη παίρνει ποίκιλες μορφές. Παρ’ όλου που τ’ όνομά Της αλλάζει ανάλογα με την κατεύθυνση προς την οποία στρέφεται, η φύση της Αγάπης δεν αλλάζει. Στρεφόμενη προς τον Θεό λέγεται αφοσίωση, προς το παιδί λέγεται γονική, προς τον εραστή ερωτική, προς το χρήμα φιλαργυρία, κ.λ.π. Μα άσχετα με την μορφή της, η ουσία της παραμένει. Με τη γνώση αυτή και την εμπειρία που συνεπάγεται, γίνεται ευνόητο ότι η Υπέρτατη Ψυχή είναι η εσώτερη οντότητα όλων των υπάρξεων, όλων των δημιουργημάτων. Η φιλοσοφία που διδάσκει την ύψιστη γνώση αυτής της ενότητας είναι γνωστή ως μη-δυαδισμός. Εκείνη πάλι που διδάσκει την αρχή του αγαπώντος και του αγαπούμενου, δηλαδή, της εξατομικευμένης ψυχής και του Απόλυτου, είναι γνωστή ως δυαδισμός και εκείνη που διδάσκει σχετικά με την τριάδα αγάπης, αγαπών Αγάπη κι αγαπούμενος είναι γνωστή ως κεντρικός ολικός τριαδικός. Μα ακόμα κι αυτές οι θρησκευτικές τρεις σχολές λατρείας και σκέψεις είναι στην ουσία μία. Το παιδί που γεννιέται, μεταμορφώνεται σε ενήλικα και αργότερα σε οικογενειάρχη. Το νεογέννητο, ο ενήλικας κι ο οικογενειάρχης συμβαίνει να είναι το ίδιο και το αυτό πρόσωπο, μία ουσία.

Απ’ το γάλα παράγουμε το τυρί, το βούτυρο και το ανθόγαλα. Παρ’ όλου που το καθένα από τα τρία αυτά έχει μια ιδιαίτερη γεύση και διατηρούν όλα την ίδια ουσία. Αντίστοιχα λοιπόν εκείνο που διατηρείται αναλλοίωτο στα πάντα είναι  το χωρίς ιδιότητες άμορφο Απόλυτο της Δημιουργός Δύναμης.

 

Αρθρογραφία δημοσιευμένη.

Άννα.