Η επιρροή του πνεύματος και του πολιτισμού της Ελλάδος στον Ασιατικό πολιτισμό.

 

 

Υπάρχουν στιγμές που σε εξοργίζουν, επαναστατείς σαν Έλληνας αλλά και σαν νοήμων άνθρωπος για όσα μας περιτριγυρίζουν… Τελευταία γράφουν, μιλούν κάποιοι για: <<Ένα “νεαρό” κράτος που ονομάζεται Ελλάδα και ότι οι Έλληνες φυσικά θεωρούσαν πως η ιστορία τους ήταν μακραίωνη.>> Δηλαδή, το έργο “σκοτεινών κέντρων” δεν θα πάψει να μας ταλαιπωρεί; Ίσως η διαδρομή “Ρεμπούση” για την των Ελλήνων ιστορία να είναι η μόνη ταυτότητα τους και θέλουν να μας δείξουν και να μας πείσουν παράλληλα, ότι είναι μόνο φαντάσματα τα όσα ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΡΑΔΩΣΑΜΕ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ.

Θεωρίες λοιπόν είναι, ότι η Ελληνική γλώσσα βρίσκεται χρησιμοποιούμενη στη παγκόσμια επιστημονική κοινότητα σαν την μοναδική ζωντανή γλώσσα χιλιετηρίδων; Φαντάσματα, ότι τα αρχαία μας συγγράμματα -που δυστυχώς για όσους λένε πως είμαστε  νέο κράτος- ακόμα ερμηνεύονται και καταθέτουν συνεχώς ένα ανεξάντλητο πολιτισμό;  Θεωρία είναι, ότι ποτέ δεν αφήσαμε την κοιτίδα μας σε όσα δεινά απ’ τους κατακτητές με τις κατοχές τους υπεστήκαμε, αλλά ακόμα κι αυτοί οι κατακτητές, ιστορούσαν πως κατέκτησαν τούτη μόνο την χώρα Ελλάδα!

Έτσι είναι, -όσες προσπάθειες κι αν κάνουν όλοι αυτοί οι νεοεποχίτες για να καλύψουν με σκοτάδι στη παγκόσμια μνήμη την Ελληνική εθνότητα μα και την ιστορική της συμβολή προς όλους- πάντα θα βρίσκονται αντιμέτωποι με την μοναδική ιστορία του Ελληνικού έθνους.

Ενός μεγαλειώδη έθνους που κατοικούσε και κατοικεί την ίδια πάντα περιοχή της Νότιας Ευρώπης απ’ τους προϊστορικούς χρόνους. Ποτέ δεν απαιτήσαμε τόπο για να στήσουμε “νέα” πατρίδα, για να γίνουμε “νέο” κράτος, γιατί πολύ απλά η πατρίδα μας υπάρχει χιλιετίες και τροφοδοτεί την ανθρωπότητα πάντοτε με πολιτισμό, τέχνες επιστήμες, φιλοσοφία. Κι αν κάποτε, κάθε πόλη της Ελλάδας είχε ένα ξεχωριστό αυτοδιοικούμενο καθεστώς, τούτο δεν εμπόδιζε τους Έλληνες να έχουν μια άτυπη αλλά ομογενής και ομοεθνή ομοσπονδία που λειτουργούσε σαν ενιαίο κράτος ενάντια σε εχθρούς.

Παλέψαμε διάφορες εποχές όμως, όπως πάντα ηρωικά, για να πετάξουμε από επάνω μας κατακτητές που έλπιζαν ότι θα μπορούσαν να γίνουν κι αυτοί Έλληνες. Διότι γνωρίζουν όλοι καλά, πως: <<Πας μην Έλλην βάρβαρος>>.     

Συχνά μελετώντας τα κοινωνικά φαινόμενα που έχουν ιδιαίτερη αξία για τον άνθρωπο και ιδικά το σπουδαιότατο φαινόμενο εκείνο της θρησκείας, συναντούσα σχεδόν πάντα στις λεγόμενες Ανατολικές “εξευγενισμένες” θρησκείες και στις διάφορες εκδηλώσεις τους, όπως, ιστορήματα-μύθοι, τελετές, προσευχές, απεικονίσεις αγαλμάτων κ.τ.λ. Το αρχαιοελληνικό πνεύμα και πολιτισμικά υλικά Ελληνικής τέχνης σαν βασικά θεμελιακά στοιχεία! Το ξάφνιασμα ήταν αφάνταστα μεγάλο -εφ’ όσων με είχαν διδάξει τον Ινδοευρωπαϊκό ιδεώδες, τρομάρα τους-  και δεν με κάλυπταν πια οι απαίδευτοι όροι, όπως: Φυλή των Ινδοευρωπαίων ή αλλιώς Άρια φυλή.

Η ινδοευρωπαϊκή φυλή πλέον πιστεύω, ότι, είναι ένας αβασάνιστος όρος που δεν κατέχει τις βαθιές αποδείξεις για να μπορεί να υπάρξει, άλλωστε είναι ένας όρος που γεννήθηκε για τις ανάγκες μιας σχετικά γενικής κατανόησης  και τους τελευταίους δύο αιώνες, αναμασάτε από πολλούς ιστορικούς που δεν επιθυμούν, επιπόλαια ίσως, να εμβαθύνουν στην αλήθεια της πανάρχαιας Ελληνικής πραγματικότητας.

Αν πραγματικά υπήρξε μια Άρια φυλή ή Ινδοευρωπαϊκή όπως λέγεται, θα έπρεπε να υπήρχαν τα θεμελιώδη της, τα ζωντανά στοιχεία της και στον Ελληνικό πολιτισμό. Σε εμπεριστατωμένη  αντιπαράθεση όμως, υπάρχουν και βρίσκονται εκατοντάδες τα στοιχεία του Ελληνικού πολιτισμού σε όλες τις γνωστές Ασιατικές θρησκείες. Έτσι εάν χρησιμοποιήσουμε τον όρο Ελληνοασιατικός θα δείχνει άριστα την επιρροή που είχε το Ελληνικό πνεύμα στην θρησκευτική δομή του Ζωροαστρισμού (Μαζδαϊσμού), του Βουδισμού, του Εβραϊσμού, του Χριστιανισμού, του Μωαμεθανισμού μα και άλλων μικρότερων θρησκευτικών ομάδων που γεννήθηκαν στην Ασία. Ο Ελληνικός πολιτισμός είναι ένας στιβαρός στύλος στην αρχιτεκτονική δομή της παγκόσμιας κοινωνίας και η Ελληνική γλώσσα έγινε η τροφός πολλών άλλων γλωσσών. 

Σαν αρχή ας σταθούμε σε μια περιοχή της κεντρικής Ασίας που κατά τους αρχαίους γεωγράφους, περιλαμβάνει τον Ινδικό Καύκασο, την βόρεια Ινδία, την δυτική Κίνα, την οροσειρά Ιμαούς και τον ποταμό Ώξον όπου αναπτύχθηκε η θρησκεία Μαζδαϊσμός ή Ζωροαστρισμός απ’ τον “προφήτη” Ζαρατούστρα.     

Υπήρξε εκεί η Βακτρία ή αλλιώς περιοχή της Βακτριανής, μια ονομαστή μεγάλη χώρα κατά την αρχαιότητα, που σήμερα το μεγαλύτερο μέρος της ανήκει στο Τουρκεστάν και το Β. Αφγανιστάν. Σε διάφορες τοποθεσίες της Βακτρίας ανασκάφτηκαν πολλά Ελληνικά αρχιτεκτονήματα καθώς ακόμα, μέσα στις τελευταίες σπουδαίες ανακαλύψεις για την εκεί Ελληνική παρουσίαση, ήταν και η σημαντική πόλη, (Nysa), Νύσα  ( 1ον ). Όσο για την ανακάλυψη αμιγών Ελληνόγλωσσων νομισμάτων και δίγλωσσων της Ελληνικής Βασιλικής επικράτειας στη περιοχή της Βακτρίας, αυτά κοσμούν τοπικά και μεγάλα Μουσεία διαφόρων χωρών. Ιστορικός δε, γνωρίζουμε τη συνεχή παρουσία του Ελληνικού στοιχείου απ’ τους προϊστορικούς χρόνους, (Αρριανός, Αλεξάνδρου Ανάβασις, βιβλ. Ε΄, 1-2 κ.ε.), αλλά ακόμα την βασιλεία έξη Ελλήνων βασιλέων και των απογόνων τους στη Βακτρία κατά τους Ελληνιστικούς χρόνους.

Οι έξη, ιστορικός πιο γνωστοί Έλληνες Βασιλιάδες της Βακτρίας ήταν:

Θεόδοτος Α΄………………….π. Χ.   256 -243

Θεόδοτος Β΄………………….  >>     243 -221

Ευθύδημος…………………… >>     221 -200

Μένανδρος……………………. >>    195 -181

Ευκρατίδης Α΄………………    >>     181 -147

Ευκρατίδης Β΄……………….   >>     147 -141

Ας απολαύσουμε λοιπόν ένα Ελληνικότατο μπουκέτο, ακράδαντων αποδείξεων, που απ’ τους πανάρχαιους χρόνους ομορφαίνει κι αρωματίζει την Ασία μέσα απ’ την θρησκεία και τον πολιτισμό της. Ο Αλεξ. Ν. Παρασκευόπουλος γράφει: <<Πριν την σατραπεία της περσικής αυτοκρατορίας και κατά τον Ζ΄ π. Χ περίπου αιώνα. ο Βακτρίος Ζωροάστρης ή Ζαραθούστρα (2ον ) ένας εκ τον θρησκευτικών μεταρρυθμιστών της Ασίας , διαμόρφωσε την κατευθυνόμενη υπό των μάγων διαφθαρείσα θρησκεία των Περσών που τελετουργούσαν και στη Βακτριανή. Οι θρησκευτικές του αρχές που αναφέρονται στο Ιερό βιβλίο της Ζενδ-Αβέστα, είναι ένα μείγμα ποικίλης προελεύσεων θρησκευτικών στοιχείων.>> (ΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑΙ. Ιστορική έκθεσις και ανάλυσις των θρησκειών της ανθρωπότητας, Αθήναι, 1971.) Στο Ιερό βιβλίο της Ζενδ-Αβέστα, εύκολα θα αναγνωρίσουμε στην αρχή του Ζωροαστρισμού την επιρροή του Ελληνικού πνεύματος και πολιτισμού, διότι οι αφηρημένες ιδέες που περιβάλουν το πρότυπο της θεότητας, στον θεό Αχούρα. Είναι ο μυστηριακός χαρακτήρας κι ο φυσιολατρικός μυστικιστικός που προέρχεται απ’ την λατρεία του Διόνυσου στην προ ομηρική Ελλάδα, δηλαδή είναι εκείνη η φυσιοκρατική θρησκεία που την συναντούμε στα μυστήρια του Διονύσου, μερικός δε και του Ορφέα, με αυτόν τον τύπο της “μυστηριακής” θρησκείας, όπου ζητείτε η λύτρωση μέσω της ενώσεως του ανθρώπου με τον Θεό. Επιδιώκεται δηλαδή η θέωση του ανθρώπου και η ευτυχία του μετά θάνατο, παρομοιάζοντας τον εσώτερο εαυτό του με τον σπόρο που πέφτει στη γη και βλαστάνει πλούσια. Διαφέρει λοιπόν από την του Ομήρου θρησκεία, που τούτος δημιούργησε την εξωραϊσμένη λαμπρότητα των Ολύμπιων θεών με την επίπλαστη καλλιτεχνική δύναμη της ανθρωποκεντρικότητας.

Αρχικός, όπως παρατηρεί ο M. Gorce, στον Ζωροαστρισμό απαγορευόταν να αναγείρονται θρησκευτικά οικήματα και μόνο βωμούς του πυρός υπήρξαν -όμοιοι με τους πανάρχαιους αγροτικούς  βωμούς των Ελλήνων-. Αργότερα όμως ιδρύθηκαν ναοί , εντός του άδυτου των οποίων, όπου ουδεμία ακτίνα φωτός εισήρχετο, – ίδια πάλι με τα μυητικά κέντρα των Ελλήνων – και εκεί υπήρχε ο βωμός που έκαιε το άσβεστο πυρ. (M. GorceR. Mortier, Histoire Generale des Religions, Paris, MCMXLVIII.)

Σε περασμένο άρθρο μου πάλι, σε διάφορα ελληνικά και αλλοδαπά περιοδικά, αναφέρομαι στον Ηλιακό θεό Ηρακλή, και εδώ συμπληρώνω προς κατανόηση της Ελληνικής επιρροής στην Ασία, ότι γνωρίζουμε από αρκετούς ιστορικούς την πανάρχαιη εκστρατεία ή εποίκηση που έκανε ο Διόνυσος με την συνοδεία του Ηρακλή μέχρι των Ινδιών. Δύο Έλληνες θεοί του φωτός πολύ πιο αρχαίοι απ’ τους ολύμπιους των δώδεκα που εκστράτευσαν στη σημερινή Ασία (Παυσ., Ι΄, 29, 4.)(Στράβων, ΧΙ, 525). Οι δύο τους έχουν τις ρίζες τους στην επτάπυλη Θήβα της Βοιωτίας και οι ίδιοι πάλι λατρευόντουσαν με εξαίρετες γιορτές στα βουνά και στις πόλεις της Ελλάδος.

Τα σημερινά Μέγαρα στα παλαιότατα χρόνια λεγόντουσαν Νίσα, είδαμε πως μια ακόμη πόλη Νίσα έχουμε και στην περιοχή της Βακτρίας! Η Ελληνική λέξη Νίσα παράγετε απ’ τη λέξη ΝΙΣΣΟΜΑΙ κ. νίσο- Α νέομαι, πορεύομαι, έρχομαι ή πηγαίνω.(3ον )  Ήρθαν λοιπόν οι Έλληνες τους προομηρικούς χρόνους σαν οικιστές στην Βακτρία απ’ την περιοχή της σημερινής Αττικοβοιωτίας, πιθανών κι απ’ την αρχαία πόλη Νίσα-Μέγαρα -εφ όσων γνωρίζουμε ήδη απ’ τους πανάρχαιους χρόνους τη μεταναστευτική ροπή των Μεγαρέων- όπου μαζί θα έφεραν και τον πολιτισμό τους που απορροφήθηκε απ’ τους Βακτρίους γηγενείς. Έως ότου γύρω στον έβδομο π. Χ. αιώνα, ο αναμορφωτής Ζαρατούστρα πέρασε αρκετά απ’ τα πολιτισμικά αρχαιοελληνικά στοιχεία στο Ιερό βιβλίο του. Παραθέτω ένα στοίχο από τις Βάκχαι, για να το αντιπαραθέσουμε με κάποιον άλλον στοίχο της Ζενδ-Αβέστας, καθώς θα αντιληφτούμε πλέον την οφθαλμοφανές επιρροή των Ελλήνων οικιστών της Βακτριανής που σαφώς ήταν λάτρεις των Ηλιακών, φυσιοκρατικών θεοτήτων Διόνυσου-Ηρακλή.

 

Βάκχαι: (1017 έ)

<<Ώ έλα, έλα! Όποια κι αν είναι η μορφή σου!

Έλα και ας είσαι ταύρος Θεέ,

δράκος ας είσαι με κεφαλές χίλιες

ή ακόμη λιοντάρι με φλόγα που καίει.

Ώ θεέ! Ώ ζώον, ώ μυστήριο, έλα! >>

 

Ζενδ-Αβέστα: (V. 44. 3 ε. εν Lommel 12) 

<<Και πες μου Σύ Κύριε, αν είναι ορθό!…

Ποιος εδημιούργησε το δρόμο που ταξιδεύουν ο ήλιος και τα άστρα;

Με ποιού δύναμι ο κόσμος αυξάνει και ελαττώνεται…

Και ποιος διατηρεί τα ύδατα και τα φυτά…>>;

 

Ο Ζαρατούστρας ήταν, ο προφήτης και ο ανακαινιστής στην θρησκεία των Περσών αλλά κι ο ριζοσπαστικός ανατροπέας των αξιών αυτής και με την χρησιμοποίηση της Ελληνικής μυστικιστικής φυσιοκρατικής μορφής. Κατήργησε τις αιματηρές θυσίες των Περσών ως βάρβαρες. Γιατί μόνο η ψυχική καθαρότητα δίδασκε, έχει για τον άνθρωπο αξία. Ανέδειξε τον Αχούρα-Μάζδα, που οι Έλληνες τον έλεγαν Ωρομάσδην. (Ας θυμηθούμε εδώ λοιπόν, πως ο Διόνυσος ήταν πατέρας των εποχών και είχε θυγατέρες απ’ την Αφροδίτη τις Ώρες, -με αυτόν τον τύπο λατρευόταν στον Ορχομενό-,  έτσι το όνομα Ωρομάσδη μας παραπέμπει σε εκείνον που μαζεύει τις ώρες-κόρες!)  Ήταν ο Αχούρα-Μάζδα (ο Ωρομάσδης), το ύψιστο Όν  για τον Ζωροαστρισμό, ο δημιουργός των πάντων, ο θεός του φωτός, η μοναδική αλήθεια. Επεξεργάστηκε μάλιστα ο Ζαρατούστρα κι ένα αγροτικό πρόγραμμα το οποίο ήταν εφάμιλλο και αλληλοσυνδεόμενο με τη θρησκεία που κήρυξε, καθώς τόνωνε το ιδεώδες μιας ζωής θετικής, με αρκετά αντιγραμμένα στοιχεία  απ’ την πανάρχαια αγροτική Ελλάδα.     

Ο Ευριπίδης στις Βάκχες παρουσιάζει τον Τειρεσία να λέει, πως ο Διόνυσος μαζί με την Δήμητρα είναι οι δύο ύψιστες θεϊκές δυνάμεις. Ύψιστος λοιπόν ο Διόνυσος αλλά και Σωτήρ(όπως ο Ηρακλής έφερε το ίδιο λατρευτικό επίθετο!

Ο Ηρόδοτος απ’ την δική του σκοπιά θεωρεί τον Διόνυσο ως νεότερο των Ελλήνων θεών (ΙΙ.52) (4ον) και έρχεται ο Ευριπίδης να αποκαταστήσει την αυτή θεωρία βάζοντας τον χορό στις  Βάκχες να λέει: <<Διόνυσος ήσσων ουδενός θεού έφυ>> (777).  Δεν είναι του παρόντος φυσικά να αναλύσουμε τούτη τη διαφορά, περί του Διονύσου, διότι η θρησκευτική λατρεία που ένωνε την ολότητα του Ελληνικού κόσμου προς αυτόν, -με την μοναδική για αρχαιοελληνικό θεό ομοιόμορφη λατρεία- προϋποθέτει μία πολύ μακριά χρονική περίοδο για να αναπτυχθεί και είναι ξεκάθαρη  πια η απόδειξη, πως ο Διόνυσος είναι παλαιότερος των ολύμπιων θεών, (άλλωστε απ’ τα πρόσφατα αρχαιολογικά στοιχεία για την Διονυσιακή λατρεία: λαμβάνουμε την είδηση, ότι ο Διόνυσος και ο Ηρακλής ήταν ήδη γνωστοί απ’ τον 12ο π. Χ. αιώνα, μια σημαντική ανακάλυψη με την πληροφορία που προήρθε απ’ την Γραμμική Β΄.) 

Πρέπει να σταθούμε όμως περισσότερο στη Βακτριανή πόλη Νίσα την πρώτη πρωτεύουσα των Πάρθων και εκείνη την εποχή που φθάνει ο Αλέξανδρος.

Οι κάτοικοι της του μίλησαν Ελληνικά, των υποδέχθηκαν με όλες τις τιμές και του μίλησαν για την περήφανη Ελληνική καταγωγή τους, του είπαν δε, ότι την πόλη Νίσα την είχε ιδρύσει σε προϊστορικούς χρόνους ο Διόνυσος ο οποίος ακόμη λατρευόταν εκεί! –Μια επιπλέον χρήσιμη πληροφορία προς μεγαλύτερη κατανόηση τούτη τη φορά, απ’ τον Παυσανία για την πόλη Νίσα-Μέγαρα, καθώς μας λέγει: <<Ο Διόνυσος είχε Ιερό με παλιό ξόανο εντελώς κρυμμένο όπου μόνο το πρόσωπο του φαινόταν και λατρευόταν στα Μέγαρα σαν Διόνυσος Πατρώος>>,(Παυσ. Αττικά, XLIII 5). – 

Ο Αρριανός μας εξιστορεί σε πολλές σελίδες για τους Έλληνες του Μεγάλου Αλεξάνδρου, με της Βακτρίας Νισαίους Έλληνες, που έκαναν Διονυσιακά μυστήρια αλλά και μέθυσαν και τραγούδησαν το <<Ευάν-Ευοί>>. Σήμερα αναμφισβήτητα γνωρίζουμε ότι στην πόλη Νίσα, στο Τουρκμενιστάν, και σε άλλες πόλεις όπως την Αλεξάνδρεια του Καυκάσου, (το σημερινό Ai Khanum), στον Όξο, (σημερινό ποταμό Amu Darya) του Αφγανιστάν, έγιναν σοβαρές ανασκαφές και τρεις, απ’ τους πάρα πολλούς παγκοσμίου φήμης επιστήμονες να αποδεικνύουν την Ελληνική αλήθεια, καθώς στα βιβλία τους γράφουν:

1ος ) Ο D. Schlumberger: <<Τα γλυπτά της Νίσας είναι καθαρά Ελληνικά>>. Και παρακάτω: <<Χωρία αρχαίων ιστορικών -που για χρόνια θεωρούσαμε μύθους- συνδυάζονται με τα νέα ευρήματα και αποκαλύπτουν μια γοητευτική και άγνωστη πλευρά του Ελληνικού πνεύματος. Ai Khanum, Sircap, DouraEuropos, Nysa, Palmyra, ονόματα εξωτικά, τώρα κρύβουν Ελληνική ουσία και τέχνη…>>. Στο Ai Khanum, βρέθηκε μια ωραιότατη στήλη Ερμή και γράφει πάλι: <<όπως ήταν, θα μπορούσε να είχε ανασκαφεί από το χώμα των Αθηνών ή της Μιλήτου>>. (L’ Orient Hellenize,  Paris 1970).

2ος ) Ο Jean W. Sedlar, Γράφει για τις Γαλλικές ανασκαφές του 1964-66, στο Αφγανικό χωριό Ai Khanum: <<Το Ai Khanum είναι ένα θαυμάσιο παράδειγμα για τη ζωτικότητα του Ελληνικού πολιτισμού σ’ ένα ξένο και επικίνδυνο περιβάλλον…Η αρχιτεκτονική και το γενικό σχέδιο της πόλης είναι συντριπτικά Ελληνικά στο χαρακτήρα τους…Οι ανασκαφές αποκάλυψαν τα ερείπια ενός παλατιού, τον τάφο του ιδρυτή της πόλης, ένα γυμνάσιο -Ελληνικό αθλητικό και πνευματικό κέντρο-, μια Ελληνόφωνη επιγραφή που αναγράφει διδακτικά ρητά, αντιγραμμένα από το μαντείο των Δελφών>>.(India and Greek World, New Jersey 1980, σελ. 63.)

3η ) Η M. Hallade: <<Αλλά τα πιο πειστικά και θεαματικά ευρήματα βρέθηκαν στην παλιά πόλη των Πάρθων τη Νίσα  -την Ελληνική Παρθανίσα…>>(IndienGandhada, Begegnung Zwischen Orient und Okzident, 1975).

Κι αν είναι παραμύθια όλα αυτά, έρχονται αρκετές ανακαλύψεις που σας τις παραθέτω για να συνεχίσουν τα φαντάσματα να τυραννούν τους συνειδητούς σκοταδιστές της μακραίωνης ιστορία μας σαν ενιαίο έθνος.

Το 1958 στο Kandahar ανακαλύφθηκε το δίγλωσσο <<διάταγμα των βράχων>> του Ινδού Αυτοκράτορα Ασόκα -Prijardasi Asoka Vardana,  ήταν το πλήρες όνομά του και οι Έλληνες τον έλεγαν Πιοδάση- που ήταν γραμμένο και στα Ελληνικά. Το δε 1964, βρέθηκε άλλο ένα διάταγμα μόνο γραμμένο στα Ελληνικά. Τούτα τα <<διατάγματα των βράχων>> στα βάθη της Ασίας, όπως ορθά επισημαίνει ο συγγραφέας Νίκος Δήμου στο βιβλίο του, (Ο Έλληνας Βούδας, 1984), ανταποκρίνονται-θυμίζουν τα αρχαιότερα Ελληνικά διατάγματα των βράχων στους Δελφούς και την Δήλο.

Η αστρονομία, μία από τις αρχαίες επιστήμες της Ινδίας έχει Ελληνικούς όρους. Ίσως κάποιος να γνωρίζει Ινδικούς όρους και στην Ελληνική επιστημονική γραμματεία, θα ήθελα ασφαλώς να μου τους υποδείξει.

Οι Javanas είναι γνώριμες μορφές στην αρχαία Ινδική λογοτεχνία και έτσι αποκαλούσαν τους Έλληνες, επίθετα όπως λαμπροί, σοφοί  πολεμιστές με γενναία μάτια, τους συναντούμε στο έπος της Mahabharata, την Ιλιάδα των Ινδών.

Ο μεγάλος πάλι Ινδός γραμματικός Panini (400 π. Χ), αναφέρει παραδείγματα από τα Ελληνικά για να θεμελιώσει γραμματικούς κανόνες στη γλώσσα του, σκεφτείτε ότι είναι περίπου 70 χρόνια, πριν φθάσει εκεί ο Μέγας Αλέξανδρος!

Το 1830 μ.Χ. ο James Princeps απ’ τα δίγλωσσα Ελληνικά νομίσματα της Βακτρίας, αποκρυπτογράφησε τις Ινδικές γλώσσες Karosti και Brahmi. Όπου χάρη σε αυτή την ιστορική αποκρυπτογράφηση βρέθηκε η διαδοχή των Ινδών βασιλέων.

Ο William W. Tarm, πάλι μας αποκαλύπτει ότι ο βασιλιάς Μένανδρος της Βακτριανής (195-181 π. Χ,) με το όνομα Milinda, λατρεύεται μέχρι τις ημέρες μας, σαν θεός στην Ταϋλάνδη. Το Milindapanha (Οι ερωτήσεις του Μένανδρου), είναι ένα απ’ τα ιερά βιβλία των Ινδών βουδιστών, και αποτελείτε από διαλόγους ανάμεσα στον βασιλιά Μένανδρο με έναν Βουδιστή μοναχό που λέγεται Nagasena. Στο Milindapanha ο Μένανδρος λέει ότι είναι Έλληνας, ότι γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια του Καυκάσου, μέσα λοιπόν απ’ τους αναγραφόμενους και όμοιους Σωκρατικούς διαλόγους του ιερού αυτού βιβλίου, ομιλεί πάντα Ελληνικά! Εξηγεί ακόμα ο Tram ότι το Milindapanha, είχε γραφτεί πρώτα στα Ελληνικά και κατόπιν μεταφράστηκε στη γλώσσα Pali. (William W. Tarm, The Greeks in Baktria and India, Cambridge 1951).

Το 180 μ.Χ. ανατέθηκε σε Έλληνα αρχιτέκτονα, τον Αγησίλαο, η ανέγερση της μεγαλύτερης παγόδας -Βουδιστικός Ναός- στη Peshawar, καθώς σε πρόσφατες αναστηλωτικές εργασίες βρέθηκε η αναθηματική επιγραφή στο βάθρο.

Οι πρώτες σκαλιστές απεικονίσεις του Βούδα είναι φυσικά Ελληνικές. Η τεχνοτροπία στις πτυχές του υφάσματος που τον περιβάλει και τα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι καθαρά Ελληνικά!

Το σημαντικότατο είναι όμως στον Βουδισμό, η μεγάλη επίδραση της Ελληνικής δημοκρατικής θρησκευτικής εκλαΐκευσης για το υπερβατικό στοιχείο της λύτρωσης προς την Νιρβάνα. Διότι ο αρχικός Βουδισμός ήταν το αντίθετο κάθε θρησκείας. Δεν εξαρτούσε τη σωτηρία από κάποιο Θεό αλλά απ’ τον ίδιο τον άνθρωπο και μια τέτοια διδασκαλία αφορά μόνο τους λίγους. Οι πολλοί εισήρθαν με το μεγάλο όχημα της Mahayana -Μαχαγιάνα- σαν οικουμενική θρησκεία, με Θεό τον Βούδα και αγίους τους Μποτχισάτβα.  Ο W. Durant, γράφει: <<Κατέβασε το βουδισμό στο συναισθηματικό επίπεδο του κοινού ανθρώπου…και ανέβασε τον Βούδα στο επίπεδο του Θεού>>. (The Story of Civilization – Our Oriental Heritage, τόμος 2, Edito-Service, Geneva 1963).  Τούτη η μεταστροφή στον Βουδισμό ερμηνεύετε απ’ τον J. Nehru σε δύο κυρίως επιδράσεις: <<Τη Βραχμανική και την Ελληνική>>. (Climpses of World History, London 1949, σελ. 82).  Ακόμα ο Ar nold Toynbee γράφει: <<Η  Mahayana γεννήθηκε από μια ελληνοϊνδική πολιτιστική ζύμωση…αυτός ο μεταμορφωμένος Βουδισμός που άνθησε στα βορειανατολικά ενός εκτεταμένου Ελληνικού κόσμου…>> (Ar nold Toynbee, A Study of History, 1947).

Είναι ακόμα πάρα πολλές οι αποδείξεις, μα ένα άρθρο δεν θα μπορέσει να καλύψει της ιστορικές πληροφορίες για το Ελληνικό έθνος και τον πανάρχαιο πολιτισμό του. Δηλαδή, για την πανάρχαια “Ελληνική ομοσπονδία πόλεων” που γινόταν μεγάλο κράτος στην περιοχή της Νότιας Ευρώπης – όμοια με της πολιτείες σήμερα των  Η.Π.Α. και της Αυστραλίας- που όμως επιπλέων οι Έλληνες της αυτής “ομοσπονδίας”, είχαν κοινή καταγωγή, κοινή θρησκεία, κοινό πολιτισμό και λειτουργούσαν μόνο σαν ένα ενιαίο Ελληνικό Κράτος όταν το καλούσαν οι περιστάσεις όπως, Τρωικοί πόλεμοι κ.τ.λ.

                                                                                                                       

  

ΣΧΟΛΙΑ

 

1ον) Την ονομασία Νύσα ή Νίσα την συναντούμε σε διάφορες πόλεις του αρχαίου κόσμου και είχαν όλες σχέση με την λατρεία προς τον Διόνυσο. Η πιθανότερη εκδοχή είναι να πήραν την ονομασία τους από κάποιο πέρασμα ή και κατοίκηση καθώς πίστευαν που έκανε εκεί ο αυτός θεός. 

 

 2ον) Ζαραθούστρα ή Ζαρατούστρα είναι ο ιδρυτής του Μοζδαϊσμού ο πρώτος ιστορικός κήρυκας της μονοθεΐας. Έζησε τον 7ον αιώνα π. Χ.  Παρέδωσε το Ιερό βιβλίο της Ζέντ-Αβέστα που αποτελείτε από το Γαθάς (ψαλμούς) λόγια του προφήτη Ζαρατούστρα σαν αφορισμούς,  την Υασνά (λειτουργικό βιβλίο), το Βεντιντάντ και το  Βισπερέντ (λειτουργικά ηθικής).

 

3ον ) Νίσσομαι, λέξη που συναντούμε σε πολλά αρχαία Ελληνικά κείμενα και χρησιμοποιούταν για να ερμηνεύει τον ερχομό η το πέρασμα κάποιου από ένα τόπο.

 

4ον ) Υπήρχε έως και πριν μερικά χρόνια στους ιστορικούς η άποψη πως ο Διόνυσος δεν ήταν ισάξιος των δώδεκα Ολύμπιων θεών, επειδή ο Ηρόδοτος τον θεωρεί νεώτερο των Ελλήνων θεών. Οι τελευταίες ανακαλύψεις όμως, αποκαθιστούν τις ελλείψεις και τον τοποθετούν στις προ Ολύμπιες θεότητες.    

          

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΝΑΒΑΣΙΣ.

 Αρριανού, βιβλίο Ε΄ 1-2 κ.ε..

ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ ΑΤΤΙΚΑ. Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια Νικόλαος Παπαζήσης. Εκδόσεις Ι Ζαχαρόπουλος.

ΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑΙ, Αλεξ. Ν. Παναγόπουλου, Αθήνα, 1971.

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΒΟΥΔΑΣ. Νίκος Δήμου, Αθήνα, 1984. Εκδόσεις Νεφέλη.

ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ της Αρχαίας Ελλάδας. P. Decharme. Μετάφραση Αλεξ. Μ. Καραλή. Εκδόσεις Χ. Γιοβάνης.

L’ ORIENT HELLENISE. Daniel Sclumberger. Paris, 1970.

THE GREEKS IN INDIA. George Woodcock. London 1966.

INDIA AND THE GREEK WORLD. Jean W. Sedlar. New Jersey, 1980

HISTOIRE GENERALE DES RELIGIONS. W. Gorce – M. Mortier, Paris MCMXLVIII.

THE GREEKS IN BAKTRIA AND INDIA. William W. Tarn, Cambridge, 1951.

IRAN IN ANCIENT EAST. E. Herzfeld, Oxford, 1941.

 

 

 

Μελέτη/αρθρογραφία δημοσιευμένη.

Άννα Π.Ε.

 

 

                                                                         

 

                                                                           

 

                                                                                 Μιλινταπανχα-Μένανδρος