Ρήσεις Ηράκλειτου.

 

(16) Θα ξεφύγει ίσως κανείς από το αισθητό φως, αλλά είναι αδύνατο να ξεφύγει από το νοητό. Ή, όπως λέει ο Ηράκλειτος πώς κανείς να κρυφτεί απ’ αυτό που δεν δύει ποτέ;

Λήσεται μεν γαρ ίσως το αισθητόν φως τις, το δε νοητόν αδύνατον έστιν, η ως φησιν Ηράκλειτος, το μη δυνόν ποτε πως αν τις λάθοι;

 

(75) Οι κοιμισμένοι είναι εργάτες και συνεργοί σ’ αυτά που γίνονται στον κόσμο.

Τους καθεύοδοντας οίμαι ο Ηράκλειτος είναι λέγει και συνεργούς των εν τω κόσμω γινομένων.

 

(78) Το ανθρώπινο ον δεν κατέχει την αληθινή γνώση, αλλά το θείο την κατέχει.

Ήθος γαρ ανθρώπειον μεν ουκ έχει γνώμας, θείον δε έχει.

 

(89) Για τους ξύπνιους ένας και κοινός κόσμος υπάρχει, αλλά κάθε κοιμισμένος ξαναγυρνά στο δικό του ιδιαίτερο κόσμο.

Ο Ηράκλειτος φησι τοις τοις εγρηγορόσιν έναν και κοινόν κόσμο είναι, τω δε κοιμωμένων εις ίδιον αποστρέφεσθαι.

 

(115) Στην ψυχή ανήκει ο λόγος που αυξάνει απ’ τον εαυτό του.

Ψυχής έστι λόγος εαυτόν αύξων.

 

                                                            

 

Πολλά τα αναφορικά κείμενα για τον Ηράκλειτο. Διαλέγω του ΜΑΚΡΟΒΙΟΥ (4ος μΧ. αι.) Και από το έργο του: <<Ενύπνιον του Σκιπίωνα. στίχοι 14, 19.>>, Για να να συμπληρώσει τις ποιο πάνω Ηράκλειες ρήσεις….Έγραψε ο Μακρόβιος: <<Ο Ηράκλειτος ο φυσικός λέει ότι η ψυχή είναι μια σπίθα αστρικής ουσίας.>>