Γνώρισα ένα πατέρα αγιογράφο, μαθητή του Φώτη Κόντογλου, Ορθόδοξο, πιστό…. Όταν έχασε δύο παιδιά στα εικοσιπέντε τους…Δεν έκλαψε, όσο κι αν η ψυχή του διαμοιράστηκε σε χίλια κομμάτια , δεν τα έβαλε με τον Θεό…Το μόνο που είπε, ήταν:….Ο Θεός μου τα έδωσε, εκείνος γνωρίζει  γιατί μου τα πείρε…. και στάθηκε με όλες τις δυνάμεις του στο πλάι και το μεγάλωμα των εγγονιών του.      

Όταν λοιπόν τα παιδιά του γινόντουσαν έξη χρονών, τους μάθαινε εδάφια, ψαλμούς  και κομμάτια από λογοτεχνικά έργα. Παράξενο δε ήταν, πως μέσα στα λογοτεχνικά έργα της προεφηβικής μαθητείας ήταν και η ΑΣΚΗΤΙΚΗ του Ν. Καζαντζάκη. Ιδιαίτερα το απόσπασμα τούτο:  

 

                                                                        

 

     

<< Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο, καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο, το μεταξύ διάστημα το λέμε ζωή.

Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή, ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός, κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Για αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.

Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάνουμε την ύλη ζωή, κάθε στιγμή γεννιούμαστε.  Γι αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.

Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δύο τούτα ρέματα παλεύουν: α) ο ανήφορος προς την σύνθεση, προς την ζωή, προς την αθανασία, β) ο κατήφορος, προς την ύλη, προς τον θάνατο.

Και τα δύο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσία. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει, σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές, μα βαθύτερα νιώθουμε: Η ζωή είναι κι αυτή άναρχη ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντος.

Αλλιώς πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφενντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει –φυτά, ζώα, ανθρώπους- στον αγώνα;  Και τα δύο αντίδρομα ρέματα είναι Άγια.

Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ’ όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δύο τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτες ορμές, και με τ’ όραμα τούτο να ρυθμίζουμε το στοχασμό μας και την πράξη. (Νίκος Καζαντζάκης) >>