ΚΑΡΜΑ

 

Κάθε σκέψη, κάθε λόγος και κάθε έργο πρέπει να λογαριαστεί και να αποζημιωθεί από τη φύση. Κάθε αιτία έχει ένα αποτέλεσμα και κάθε δράση φέρνει μια αντίδραση. Ξερίζωσε την αιτία και το αποτέλεσμα εξαφανίζεται. Αυτό έχει γίνει αιτία από τους Αληθινούς Διδασκάλους που έχουν υπερβεί αυτούς τους νόμους, αλλά όλοι οι άλλοι είναι δεμένοι με τα δεσμά του Κάρμα, που είναι η ριζική αιτία της φυσικής ύπαρξης και το έξυπνο τέχνασμα της Φύσης για να διατηρεί την ύπαρξη της δημιουργίας. Ο νόμος του Κάρμα επαγρυπνεί ώστε να πληρωνόμαστε: «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» και «όδοντα αντί οδόντος», με τη μορφή χαράς ή πόνου. Είναι το βούκεντρο στα κρυμμένα χέρια της φύσης. Ο νους τροφοδοτεί το Κάρμα, βάζει ένα κάλυμμα στη ψυχή και κυβερνά το σώμα μέσο των οργάνων και των αισθήσεων. Αν και είναι η ψυχή που μεταδίνει δύναμη στο νου, αντιθέτως ο τελευταίος πήρε την κυριαρχία και κυβερνά την ψυχή. Η εξουσία του νου, λοιπόν, είναι το πρώτο βήμα προς την Πνευματικότητα. Η νίκη του νου είναι η νίκη του κόσμου. Ακόμη και φτασμένοι εσωτεριστές, και μύστες που μπορούν να υψωθούν σε ανώτερους πνευματικούς κόσμους δεν μένουν άθικτοι από τον νόμο του Κάρμα. Οι Άγιοι της Ανατολής ταξινομούν το Κάρμα σε τρεις ξεχωριστές ομάδες ως εξής:

(1)    Σαντσίν (αποθηκευμένο): Καλά ή κακά έργα που βρίσκονται στο λογαριασμό μας γιατί τα κερδίσαμε και τα δημιουργήσαμε μέσα σε όλα μας τα προηγούμενα σώματα της τάξης της Δημιουργίας, λογαριάζοντας από την ημέρα της πρώτης εμφάνισης της ζωής πάνω στη Γή. Αλίμονο! Ο άνθρωπος δεν γνωρίζει τίποτα γι’ αυτά ή για την έκταση τους.

(2)    Πραράμπντα (Μοίρα ή Πεπρωμένο): Τα ο Κάρμα εξαιτίας του οποίου ή το αποτέλεσμα του οποίου έχει φέρει τον άνθρωπο στο σημερινό του σώμα και πρέπει να ξεπληρωθεί σ’ αυτή τη ζωή. Οι αντιδράσεις αυτού του Κάρμα έρχονται σε μας απροσδόκητα και χωρίς να το πάρουμε είδηση και δεν έχουμε κανένα έλεγχο επάνω του. Καλό ή κακό, πρέπει να το υπομένουμε ή να το υποφέρουμε αυτό το Κάρμα γελώντας ή κλαίγοντας, όπως μας ταιριάζει καλύτερα.

(3)    Κριγιάμαν (Λογαριασμός των πράξεων και των έργων μας μέσα στο τωρινό σώμα μας) : Τούτο υπερέχει άλλων ομάδων που αναφέρονται πιο πάνω, καθώς εδώ, ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να κάνει ακριβώς όπως του αρέσει, μέσα σε ορισμένα όρια. Είτε το γνωρίζουμε είτε όχι, έργα που έγιναν και υπάγονται σ’ αυτήν τη τάξη καρποφορούν. Το αποτέλεσμα μερικών από αυτά το θερίζουμε πριν πεθάνουμε και το υπόλοιπο μεταφέρεται στην αποθήκη του Σάντσιτ.

 Από το βιβλίο (ανθρωπε! Γνωθι σεαυτον) Του Κιρπάλ Σίνγκ. Εκδόσεις, ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.