Είχα πει να μην γράψω, να μην τους κάνω το χατίρι…

Έτσι είχα πει… Μα, όμως μέσα σε αυτό το χαλασμό, σε τούτη την οικονομική καταστροφή, στον βρώμικο οικονομικό πόλεμο, στους δόλιους και ελεεινούς χειρισμούς μιας απάνθρωπης Ελληνικής πολιτικής/κυβερνητικής γραμμής. Που αποτελείωσε τους νεολαίους, τους μισθοσυντήρητους και τις συνταξιοδοτούμενες μάζες των Ελλήνων…

Δεν γίνεται να μην να μην βγάλω, μαζί τους, κραυγές απελπισίας. Δεν μπορώ να κρατώ τα δάκτυλα μακριά από τη γραφή, το δικό μου μέσω επικοινωνίας…

Αργά το βράδυ της Κυριακής (29/1/2012), γωνία Αχαρνών και Κύμης, ένα μεσήλικο ζευγάρι Ελλήνων (που μόλις πριν λίγες μέρες τους είχαν κάνει έξωση από την υπόγεια γκαρσονιέρα που κατοικούσαν), με τα λιγοστά πράγματά τους τυλιγμένα σε μια κουβέρτα. Καθόντουσαν στα σκαλιά της εισόδου…

Και κοιτούσαν με απλανές, χαμένο βλέμμα στο κενό… κάτι έτρωγαν που το κρατούσαν κρυμμένο στη χούφτα τους (λειτουργεί ακόμη το ανθρώπινο αίσθημα της ντροπής!)… Ένα κρεμμύδι μοιρασμένο στα δυο…

Πόσοι Θεέ μου απελπισμένοι να βρίσκονται στους παγωμένους δρόμους;  Πόσοι χαμένοι συνάνθρωποι να βιώνουν τα αρπαχτικά νύχια της απελπισίας, της εγκατάλειψης, της πολιτικής διαφθοράς και της κοινωνικής αδιαφορίας;

Πόσοι Θεέ μου, να πληρώνουν τα πολυτελέστατα τζάκια των τρισάθλιων και δόλιων πολιτικών με τη σιβηρική παγωνιά να τους ξεριζώνει την ψυχή γιατί δεν γνώρισαν, είτε αν την γνώριζαν δεν εφάρμοσαν την πολιτική ρήση που λέει: ‘’Κλέψε να φας και κρύψε να ΄χεις’’…

Που είσαστε μωρέ;

Εσείς οι πολιτικοί, που κυβερνήσατε, που κυβερνάτε και που θέλετε να κυβερνήσετε τον τόπο; Τώρα που η χώρα σας χρειάζεται να ανοίξετε τον μπαζακτά και να μοιράσατε τα μισά απ’ όσα χαλάτε στις προεκλογικές σας εκστρατείες…

Που είσαστε μωρέ;

Διάφορες ιστορίες για την εξαφάνιση της κυκλοφορούν εδώ και αιώνες και χρονολογούνται τουλάχιστον από τον πρώτο μ.Χ. αιώνα. Διαπιστώνουμε ότι για την καταστροφή ευθύνονται οι τρεις δυνάμεις κατοχής που κυβέρνησαν την Αλεξάνδρεια αφού την έχασαν οιΈλληνες. Θα αναφερθούμε πρώτα στις ιστορίες όπως τις ακούμε σήμερα – χωρίς αναφορές και μερικές σε μεγάλο βαθμό ανακριβείς. Στη συνέχεια θα προσπαθήσουμε να εξακριβώσουμε ποιός ήταν ο υπαίτιος της καταστροφής της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας.

Οι ύποπτοι είναι ένας ρωμαίος, ένας χριστιανός και τέλος ένας μουσουλμάνος – ο Ιούλιος Καίσαρας, ο πατριάρχης Θεόφιλος της Αλεξάνδρειας και ο Χαλίφης Ομάρ της Δαμασκού. Θα προσπαθήσουμε να φτάσουμε στην πιο αξιόπιστη ιστορία σχετικά με την καταστροφή της βιβλιοθήκης, αναλύοντας την πληθώρα σχετικών πηγών.

Ιούλιος Καίσαρας

Ας δούμε πρώτα την κυρίαρχη ιστορία:

“Λέγεται συχνά ότι οι Ρωμαίοι ήταν πολιτισμένοι, όμως ο πιο διάσημος στρατηγός τους είναι υπεύθυνος για τη μεγαλύτερη πράξη βανδαλισμού της αρχαιότητας. Ο Ιούλιος Καίσαρας επιτέθηκε στην Αλεξάνδρεια, καταδιώκοντας τον μεγαλύτερο αντίπαλο του Πομπήιο, όταν κατάλαβε πως ο Αιγυπτιακός στόλος επρόκειτο να τον αποκόψει. Συνειδητοποιώντας ότι αυτό θα τον αφήνε σε απελπιστικά δύσκολη θέση, έδρασε αποφασιστικά στέλνοντας φλεγόμενα πλοία στο λιμάνι. Το σχέδιο του πέτυχε και ο εχθρικός στόλος σύντομα πήρε φωτιά. Αλλά η φωτιά δεν σταμάτησε στα πλοία. Πέρασε στην αποβάθρα η οποία ήταν γεμάτη με εύφλεκτα υλικά, έτοιμα για εξαγωγή. Κατόπιν εξαπλώθηκε στην πόλη και πριν προλάβει κανείς να τη σταματήσει, πήρε φωτιά η ίδια η Μεγάλη Βιβλιοθήκη με αποτέλεσμα 400.000 ανεκτίμητοι χειρόγραφοι πάπυροι να γίνουν στάχτη. Όσο για τον ίδιο τον Καίσαρα, δεν θεώρησε το γεγονός αυτό αρκετά σημαντικό ώστε να το αναφέρει στα απομνημονεύματά του”.

Ο Ιούλιος Καίσαρας βρισκόταν πράγματι στην Αλεξάνδρεια το 47-48 π.Χ. καταδιώκοντας τον αντίπαλο του Πομπήιο. Ο Καίσαρας κατάφερε να καταλάβει την πόλη χωρίς κανένα πρόβλημα μετά την καταστροφή του Αιγυπτιακού στόλου και διέμενε στο παλάτι με την Κλεοπάτρα, όταν άρχισαν τα προβλήματα. Μερικά από τα πρωτοπαλίκαρα του Φαραώ επιτέθηκαν με μια αρκετά μεγάλη δύναμη και ο Καίσαρας βρέθηκε ξαφνικά κολλημένος σε μια εχθρική πόλη με πολύ λίγες δυνάμεις. Το ότι κέρδισε παρ’ολα αυτά οφείλεται στην τύχη του και τις ηγετικές του ικανότητες. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητο αλλά για να διαλευκάνουμε την τύχη της Βασιλικής Βιβλιοθήκης θα πρέπει να εξετάσουμε τις αρχαίες πηγές.

Ιούλιος Καίσαρας – Οι εμφύλιοι πόλεμοι

Η παλαιότερη αναφορά που έχουμε για αυτά τα γεγονότα βρίσκεται στο βιβλίο “Εμφύλιοι πόλεμοι” που γράφτηκε από τον ίδιο τον Ιούλιο Καίσαρα (πέθανε το 44 π.Χ). Σε αυτό εξηγεί πώς έπρεπε να πυρπολήσει τα ναυπηγεία και τον Αλεξανδρινό στόλο για την ασφάλεια του, καθώς βρισκόταν σε δεινή θέση. Δεν κάνει όμως καμία αναφορά στο αν η φωτιά εξαπλωθηκε πέρα από την ακτή και κατέστρεψε και τη Βασιλική Βιβλιοθήκη. Η αφήγηση στο βιβλίο σταματάει στην έναρξη της εκστρατείας στην Αίγυπτο και η ιστορία συνεχίζεται στο βιβλίο “Αλεξανδρινός πόλεμος”, από έναν από τους υπολοχαγούς του, τον Χίρτιο (πέθανε το 43 π.Χ). Δεν περιλαμβάνει καμία αναφορά σχετική με την πυρπόληση της Αλεξάνδρειας, αντίθετα αναφέρει πως η πόλη δε μπορούσε να καεί εφόσον ήταν χτισμένη όλη από πέτρα.

Αν και αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως δήλωση αθωότητας, αξίζει να πούμε πως ένας λόγος για τον οποίο ανέφερε ότι η Αλεξάνδρεια δε μπορούσε να καεί μπορεί να είναι το ότι ήθελε να αποκρύψει την πράξη του.

Η μεταγενέστερη ιστορία απέδειξε πολλές φορές ότι η Αλεξάνδρεια καίγεται ακριβώς όπως και οποιαδήποτε άλλη πόλη.

Η φωτιά αυτή δεν αναφέρεται ούτε στους Φιλιππικούς του Κικέρωνα εναντίον του συμμάχου του Καίσαρα, Μάρκου Αντώνιου. Αυτό, παρόλο που αποτελεί μια πολύτιμη μαρτυρία για την υπεράσπιση του Καίσαρα, μια που ο Κικέρωνας δε συμπαθούσε καθόλου τον τελευταίο, δεν αποτελεί αδιάσειστο επιχείρημα μια που είναι πολύ πιθανό ο Κικέρωνας να μη γνώριζε όλα όσα συνέβησαν, δεν έκρινε απαραίτητο να αναφέρει το συγκεκριμένο γεγονός ή αναφέρεται σε αυτό σε απόσπασμα των έργων του το οποίο δε σώζεται.

Στράβων – Γεωγραφία

Ο Στράβωνας (πέθανε μετά το 24 μ.Χ) βρέθηκε στην Αλεξάνδρεια το 20 π.Χ και πουθενά μέσα στις λεπτομερείς περιγραφές του για το παλάτι και το Μουσείο δεν αναφέρει τη βιβλιοθήκη. Η παράλειψη αυτή εξηγείται συχνά από λόγιους οι οποίοι ισχυρίζονται ότι η βιβλιοθήκη βρισκόταν μέσα στο Μουσείο ή ήταν προσαρτημένη σε αυτό. Όμως ακόμη κι αν ήταν έτσι, η σιωπή του Στράβωνα είναι ύποπτη. Μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η βιβλιοθήκη δεν υπήρχε πλέον αλλά πολιτικοί περιορισμοί επέβαλαν να μην αναφέρεται η τύχη της.

Λίβιος και Φλόρος – Η Επιτομή της Ιστορίας της Ρώμης

Η πρώτη αναφορά της πυρκαγιάς στην Αλεξάνδρεια θα μπορούσε φαινομενικά να προέρχεται από το Λίβιο (πέθανε το 17 μ.Χ) στο έργο του “Η Ιστορία της Ρώμης”. Το βιβλίο στο οποίο είχε συμπεριληφθεί η αναφορά αυτή έχει χαθεί, και οι ‘Περιλήψεις’ που έχουν διασωθεί είναι πολύ σύντομες για να τη περιέχουν.

Ωστόσο, η “Επιτομή” του 2ου αι. που γράφτηκε από το Φλόρο σώθηκε και λέει ότι η φωτιά ξεκίνησε από τον Καίσαρα για να καθαρίσει την περιοχή γύρω από τη θέση του, ώστε ο εχθρός να μην έχει καμία κάλυψη από τα βέλη του στρατού του. Η ίδια η βιβλιοθήκη δεν αναφέρεται από τον Φλόρο, αν και ήταν στην ίδια περιοχή της πόλης που βρισκόταν το παλάτι το οποίο είχε καταλάβει ο Καίσαρας.

Σενέκας – Σχετικά με την ηρεμία του μυαλού

Στην πραγματικότητα ξέρουμε ότι η Βασιλική Βιβλιοθήκη αναφέρεται από το Λίβιο, επειδή αργότερα μνημονεύεται από τον Σενέκα (πέθανε το 65 μ.Χ) στο διάλογο του “Σχετικά με την ηρεμία του μυαλού”, στον οποίο αναφέρει επίσης πως καταστράφηκε μεγάλος αριθμός βιβλίων. Κάποιοι υποστηρίζουν πως ο Σενέκας έχει πάρει όλες τις πληροφορίες σχετικά με την καταστροφή της βιβλιοθήκης από τον Λίβιο, αλλά μια προσεκτική ανάγνωση του διαλόγου δεν αποδεικνύει κάτι τέτοιο.

Ο Σενέκας στην πραγματικότητα το μόνο που αναφέρει είναι ότι ο Λίβιος θεωρούσε τη βιβλιοθήκη ως “το πιο διακεκριμένο επίτευγμα της καλαισθησίας και της μέριμνας των βασιλέων” και αυτό μόνο και μόνο για να μπορέσει να διαφωνήσει.

Πλούταρχος και Δίων Κάσσιος – Η ζωή του Καίσαρος και η Ρωμαϊκή Ιστορία

Ο Πλούταρχος (πέθανε το 120 μ.Χ), στο έργο του “Η ζωή του Καίσαρος” κάνει μια αδιάφορη σχετικά αναφορά στην καταστροφή της βιβλιοθήκης. Ο Πλούταρχος παρόλο που δεν έχει κάτι εναντίον του Καίσαρα, τον επικρίνει με ευχαρίστηση, επομένως θα πρέπει να λάβουμε αυτή την αναφορά στα σοβαρά. Επιπλέον, είχε επισκεφθεί την Αλεξάνδρεια και κατά πάσα πιθανότητα θα είχε παρατηρήσει εάν η βιβλιοθήκη εξακολουθούσε να υφίσταται.

Ο Δίων Κάσσιος (πέθανε το 235 μ.Χ) μας λέει ότι οι αποθήκες των βιβλίων που βρίσκονταν κοντά τις αποβάθρες κάηκαν τυχαία από τους άνδρες του Καίσαρα. Τα λόγια του δεν είναι ξεκάθαρα και έχουν οδηγήσει ορισμένους μελετητές στο συμπέρασμα ότι καταστράφηκαν μόνο τα βιβλία που προορίζονταν για εξαγωγή.

Αύλος Γέλλιος – Αττικές Νύχτες

Ο Γέλλιος (πέθανε το 180 μ.Χ.), συμπεριέλαβε στις Αττικές Νύχτες ένα σύντομο απόσπασμα σχετικό με βιβλιοθήκες όπου η καταστροφή της Βασιλικής Βιβλιοθήκης αναφέρεται ότι έγινε από ατύχημα κατά τη διάρκεια του πρώτου πολέμου των Ρωμαίων κατά της Αλεξάνδρειας, όταν βοηθητικοί στρατιώτες έβαλαν φωτιά. Αυτός ο πρώτος πόλεμος ήταν η εκστρατεία του Καίσαρα και ο δεύτερος ήταν όταν ο Οκταβιανός πήρε την Αίγυπτο από το Μάρκο Αντώνιο και την Κλεοπάτρα. Ο Γέλλιος αναφέρει πως κάηκαν 700.000 βιβλία.

Αμμιανός Μαρκελλίνος και Ορόσιος – Ρωμαϊκή Ιστορία και Ιστορία κατά των ειδωλολατρών

Ένας από τους τελευταίους ειδωλολάτρες Ρωμαίους ιστορικούς, ο Αμμιανός Μαρκελλίνος (πέθανε το 395 μ.Χ.), μας λέει για την τύχη της βιβλιοθήκης γράφοντας για την πόλη της Αλεξάνδρειας στη “Ρωμαϊκή Ιστορία” του. Αναφέρει ότι το γεγονός πως η πυρκαγιά ξεκίνησε από τον Ιούλιο Καίσαρα αποτελεί την “ομόφωνη άποψη των αρχαίων συγγραφέων”, αλλά συγχέει το κτίριο της βιβλιοθήκης με το Σεράπειο και αυξάνει τον αριθμό των παπύρων που καταστράφηκαν σε 700.000 (ίσως η πηγή του είναι ο Γέλλιος).

Η ιστορία επαναλαμβάνεται από τον Ορόσιο, έναν πρώιμο χριστιανό ιστορικό (πέθανε μετά το 415 μ.Χ.), ο οποίος αναφέρει στην “Ιστορία κατά των ειδωλολατρών” πως οι κατεστραμμένοι πάπυροι αριθμούσαν τους 400.000.

Και οι δύο αυτοί συγγραφείς είναι πολύ μεταγενέστεροι για να αποτελούν ακριβείς πηγές από μόνοι τους, όμως μας λένε ότι από τον τέταρτο αιώνα πιστεύονταν ευρέως οτι η Βασιλική Βιβλιοθήκη είχε καταστραφεί από τον Ιούλιο Καίσαρα. Θα τους ξαναδούμε παρακάτω σε σχέση με την καταστροφή του Σεράπειου, που συνέβη στα δικά τους χρόνια.

Συγκεντρώνοντας τις παραπάνω πηγές, μπορούμε να συμπεράνουμε τα εξής:

* Οι πρώτες περιγραφές τoυ Αλεξανδρινoύ Πολέμου, γραμμένες είτε από τον Καίσαρα είτε από τους στενούς φίλους του, καλύπτουν εσκεμμένα οτιδήποτε αντανακλά άσχημα πάνω στον σπουδαίο άνδρα. Δεν αποτελεί συνεπώς έκπληξη η σιωπή τους για τον εμπρησμό της μεγαλύτερης βιβλιοθήκης του κόσμου, ακόμα και αν συνέβη τυχαία.

* Η βιβλιοθήκη δεν υπήρχε ως ξεχωριστό κτίριο την εποχή της επίσκεψης του Στράβωνα το 20 π.Χ.

* Η πεποίθηση ότι Καίσαρας είχε καταστρέψει τη βιβλιοθήκη ήταν διαδεδομένη από την εποχή που η οικογένεια του έπαψε να κατέχει τον αυτοκρατορικό θρόνο στα τέλη του πρώτου μ.Χ. αιώνα. Ο Πλούταρχος, ο Γέλλιος και ο Σενέκας αποτελούν την απόδειξη γι’ αυτό. Πρέπει επομένως να υποθέσουμε ότι η βιβλιοθήκη δεν υπήρχε τότε. Ο Πλούταρχος ιδιαίτερα, ως Έλληνας, σίγουρα θα ήξερε εάν υπήρχε.

Μπορεί τα αναγνωστήρια, τα οποία αποτελούσαν μέρος του Μουσείου, να επέζησαν, όμως όπως μας λένε όλες οι πηγές, τα βιβλία κάηκαν από τον Ιούλιο Καίσαρα.

Θεόφιλος

Και πάλι, ας δούμε πρώτα την κυρίαρχη ιστορία:

Ο Θεόφιλος, ο Πατριάρχης της Αλεξανδρείας, είναι επίσης και ο προστάτης άγιος των εμπρηστών. Καθώς ο Χριστιανισμός στραγγάλιζε σιγά-σιγά τον κλασικό πολιτισμό, τον τέταρτο αιώνα ήταν πολύ δύσκολο να είναι κανείς ειδωλολάτρης. Στην Αλεξάνδρεια βρισκόταν ο μεγάλος ναός του Σέραπι, που ονομαζόταν Σεράπειο και κολλητά σε αυτό ήταν η Μεγάλη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, όπου διατηρούνταν όλη η σοφία των αρχαίων.

Ο Θεόφιλος ήξερε ότι όσο υπήρχε αυτή η γνώση, οι άνθρωποι θα έτειναν λιγότερο να πιστέψουν στην Αγία Γραφή, έτσι ξεκίνησε να καταστρέψει όλους τους ειδωλολατρικούς ναούς. Αλλά το Σεράπειο ήταν ένα τεράστιο κτίσμα, πάνω σε ανάχωμα και πέρα από τις ικανότητες των μαινόμενων χριστιανών φανατικών να το πλήξουν. Ο Πατριάρχης λοιπόν επικοινώνησε με τη Ρώμη. Από εκεί, ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Μέγας, ο οποίος είχε διατάξει την εξολόθρευση του παγανισμού, έδωσε την άδειά του για την καταστροφή του Σεραπείου. Συνειδητοποιώντας πως δεν θα είχαν καμία τύχη, οι ιερείς και οι ιέρειες εγκατέλειψαν το ναό τους στα νύχια του όχλου ο οποίος εισέβαλε σε αυτόν με αποτέλεσμα το οικοδόμημα να καταστραφεί συθέμελα και τα χειρόγραφα να καούν σε τεράστιες πυρές στους δρόμους της Αλεξάνδρειας.

Ο Θεόφιλος ήταν πράγματι ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας την εποχή που το Σεράπειο είχε μετατραπεί σε χριστιανική εκκλησία αλλά ο ίδιος ποτέ δεν έγινε άγιος. Η ημερομηνία που δίνεται συνήθως για τα γεγονότα είναι το 391 μ.Χ., όταν ήταν αυτοκράτορας ο Θεοδόσιος, ο οποίος “προσηλύτιζε” τους υπηκόους του στο Χριστιανισμό με μεγάλο ζήλο. Η αντιδικία που υπάρχει εδώ είναι ότι υπήρχε και μια άλλη βιβλιοθήκη στο Σεράπειο και ήταν αυτή που κατέστρεψε ο όχλος των χριστιανών κατά τη λεηλασία του ναού. Πρέπει επομένως να διαπιστώσουμε εάν όντως υπήρχε ακόμη μία βιβλιοθήκη εκεί και επίσης αν όντως την κατέστρεψε ο Θεόφιλος.

Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΣΤΟ ΣΕΡΑΠΕΙΟΝ.

Μία από τις πιο γνωστές μαρτυρίες για τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας προέρχεται από το 1780 περίπου και είναι αυτή του σημαντικού ιστορικού και οπαδού του Διαφωτισμού, Έντουαρντ Γκίμπον ο οποίος για την καταστροφή κατηγόρησε αποκλειστικά τους χριστιανούς κατά τη διάρκεια των γεγονότων του 391 μ.Χ. επί επισκόπου Θεοφίλου. Ιστορικοί που διακρίνουν στοιχεία προκατάληψης από τον Γκίμπον ενάντια στον Xριστιανισμό, θεωρούν ότι ο Γκίμπον, από εσφαλμένη εκτίμηση, συνέχεε τη βασιλική βιβλιοθήκη με εκείνη που βρισκόταν κοντά στον ναό του Σέραπι. Σχετικά με τις αναφορές του Γκίμπον για το θέμα αυτό, θα πρέπει να επισημανθεί ότι σε μια αντίστοιχη περίπτωση της ιστορίας, με ευκολία αθώωνε τους Άραβες για την μεγάλη μαρτυρούμενη καταστροφή βιβλίων στην Αλεξάνδρεια στις αρχές του 7ου αιώνα και είναι ενδεικτικό ένα απόσπασμα στο οποίο υπερασπίζει τους Άραβες:

«Αν όμως, οι ογκώδεις τόμοι των διχογνωμιστών, αρειανών και μονοφυσιτών, χρησιμοποιήθηκαν πραγματικά για τη θέρμανση των δημόσιων λουτρών, ο φιλόσοφος θα παραδεχτεί χαμογελώντας ότι εντέλει θυσιάστηκαν για το καλό της ανθρωπότητας»

Τα χρόνια που μεσολάβησαν

Στα χρόνια που μεσολάβησαν, οι πηγές δεν αναφέρουν τίποτα για τη βιβλιοθήκη. Ωστόσο, η Αλεξάνδρεια παρέμεινε το κέντρο των επιστημών ενώ υπήρχαν και άλλες βιβλιοθήκες. Ο αυτοκράτορας Κλαύδιος ίδρυσε την επώνυμη Κλαυδιανή βιβλιοθήκη ως κέντρο ιστορικών μελετών και ο Αδριανός ίδρυσε μια βιβλιοθήκη στο ναό του Καίσαρα κατά την επίσκεψή του στην Αλεξάνδρεια. Ο δε Πλούταρχος μας πληροφορεί ότι ο Μάρκος Αντώνιος έδωσε στην Κλεοπάτρα ως δώρο όλο το περιεχόμενο – περίπου 200.000 πάπυροι – της βιβλιοθήκης της Περγάμου.

Ο Ιωάννης Τζέτζης, βυζαντινολόγος του 12ου αιώνα, στα “Προλεγόμενα στον Αριστοφάνη” δίνει κάποιες λεπτομέρειες σχετικά με τον κατάλογο του ποιητή Καλλίμαχου (πέθανε μετά το 250π.Χ), ο οποίος είπε ότι υπήρχαν περίπου 500.000 πάπυροι στη Βασιλική Βιβλιοθήκη και άλλοι 42.000 περίπου στην εξωτερική ή δημόσια βιβλιοθήκη.

Ο Καλλίμαχος είναι γνωστός ως προς τις αναφορές του στη βιβλιοθήκη του Σεραπείου αν και συχνά οι αναφορές αυτές διεξάγονται συμπερασματικά. 
Ο Επίσκοπος Επιφάνιος της Κύπρου (πέθανε το 402 μ.Χ.) στο έργο του “Μέτρα και Σταθμά” (μια ερμηνεία της βίβλου) αναφέρει ότι υπήρχαν πάνω από 50.000 τόμοι στη “θυγατρική” βιβλιοθήκη την οποία τοποθετεί στο Σεράπειο. Οι προηγούμενες παρατηρήσεις μας σχετικά με τους αριθμούς εφαρμόζονται πλήρως εδώ αν και θα ήταν δίκαιο να πούμε ότι υπήρχαν πολλοί λιγότεροι πάπυροι στη θυγατρική από ότι στη Βασιλική Βιβλιοθήκη.

Παρά τη συνέχιση της ακαδημαϊκής δραστηριότητας, η Αλεξάνδρεια υπέστη πολλά μέχρι το 391 μ.Χ. Ο Αύγουστος την υποβάθμισε, οΚαρακάλλας κατέσφαξε πολλούς από τους πολίτες της ως αντίποινα προσβολής που θεώρησε ο ίδιος ότι έγινε στο πρόσωπο του και οΑυρήλιος επίσης λεηλάτησε την πόλη και το παλάτι στο οποίο βρισκόταν το Μουσείο. Τέλος, η πόλη καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από το Διοκλητιανό στις αρχές του τετάρτου αιώνα.

Αμμιανός Μαρκελλίνος – Ρωμαϊκή Ιστορία

Στην Ρωμαϊκή Ιστορία, ο Αμμιανός υμνεί το Σεράπειο αλλά στη συνέχεια τα συγχέει λίγο και λέει ότι οι βιβλιοθήκες που βρίσκονταν σε αυτό ήταν εκείνες που κάηκαν από τον Καίσαρα κατά τον Αλεξανδρινό πόλεμο. Το σημείο αυτό είναι σημαντικό, επειδή ο Αμμιανός είχε επισκεφθεί την Αλεξάνδρεια, όμως παρόλα αυτά λέει πως “στο Σεράπειο υπήρξαν πολύτιμες βιβλιοθήκες” σε συντελεσμένο χρόνο. Αυτό ήταν πριν το 391 μ.Χ., όταν ο Θεόφιλος και η συμμορία του άρχισαν το “έργο” τους και υποδηλώνει με έμφαση ότι δεν υπήρχαν βιβλία στο ναό κατά τη στιγμή της καταστροφής του.

Ρουφίνος Τυράννιος – Εκκλησιαστική Ιστορία

Η πρώτη περιγραφή για τη λεηλασία του Σεραπείου ήταν σίγουρα αυτή του Σωφρονίου Α’, ενός χριστιανού λόγιου, γνωστού από το έργο του “Σχετικά με την ανατροπή του Σέραπι” που έχει χαθεί. Ο Ρουφίνος (πέθανε το 410 μ.Χ.) ήταν ένας Λατίνος ορθόδοξος χριστιανός που πέρασε πολλά χρόνια της ζωής του στην Αλεξάνδρεια. Έφτασε σε αυτήν το 372 μ.Χ. και μολονότι δε γνωρίζουμε αν ήταν ή όχι παρών κατά την καταστροφή του Σεραπείου, ήταν σίγουρα εκεί την ίδια περίπου χρονική περίοδο.

Έκανε μια μάλλον ελεύθερη μετάφραση της Ιστορίας της Εκκλησίας του Ευσέβιου στα λατινικά και στη συνέχεια, πρόσθεσε σε αυτή τα δικά του βιβλία X και XI, συνεχίζοντας την αφήγηση μέχρι τη δική του εποχή. το βιβλίο ΧΙ αποτελεί την καλύτερη πηγή για τα γεγονότα στο Σεράπειο, τα οποία περιγράφει λεπτομερώς. Η αναφορά του σχετικά με τον αριθμό των βιβλίων συμφωνεί σε μεγάλο βαθμό με αυτή που δίνεται παραπάνω. Φαίνεται να εκφράζει τη λύπη του για την καταστροφή του Σεραπείου αλλά θέτει ξεκάθαρα την ευθύνη στους ειδωλολάτρες που υποκίνησαν τον όχλο των χριστιανών.

Ευνάπιος – Βίοι φιλοσόφων

Ο ειδωλολάτρης συγγραφέας Ευνάπιος από την Αντιόχεια (πέθανε μετά το 400 μ.Χ) συμπεριέλαβε τη λεηλασία του Σεραπείου στο βιβλίο του “Βίος Αντωνίου” ο οποίος, πριν πεθάνει το 390 μ.Χ, είχε προφητέψει ότι όλοι οι ειδωλολατρικοί ναοί της Αλεξάνδρειας θα καταστρέφονταν. Εκτός από το ότι ήταν ειδωλολάτρης, ο Ευνάπιος ήταν έντονα αντιχριστιανός και κατέβαλε κάθε προσπάθεια να κάνει τον Θεόφιλο και τους οπαδούς του να φαίνονται όσο το δυνατόν ανόητοι. Η αφήγηση του είναι γεμάτη δηλητήριο και σαρκασμό καθώς περιγράφει τη λεηλασία του ναού ως μάχη δίχως εχθρό. Συνεπώς, αν είχε καταστραφεί η μεγάλη βιβλιοθήκη τότε ο Ευνάπιος σίγουρα θα το είχε αναφέρει. Όμως δεν το κάνει.
Σωκράτης ο Σχολαστικός, Ερμίας και Θεοδώρητος

Ο Σωκράτης ο Σχολαστικός (πέθανε μετά το 450 μ.χ) έγραψε επίσης ένα βιβλίο με τίτλο “Ιστορία της Εκκλησίας” ως συνέχεια αυτή του Ευσέβιου. Ήταν πιο λεπτομερής και γραμμένη στα ελληνικά. Περιέχει ένα κεφάλαιο σχετικά με την καταστροφή του Σεραπείου στο οποίο καταθέτει ότι η πράξη διατάχθηκε από τον αυτοκράτορα, ότι το κτίριο κατεδαφίστηκε και ότι μετατράπηκε αργότερα σε εκκλησία. Και πάλι όμως δεν γίνεται καμία αναφορά στα βιβλία που θα μπορούσαν να βρίσκονται στο Σεράπειο ή τι μπορούσε να έχει συμβεί σε αυτά.Το κείμενο του σχετικά με τα ιερογλυφικά σε σχήμα σταυρού που βρέθηκαν στο ιερό μας δίνει μια ιδέα για το πώς ο Χριστιανισμός μετέτρεπε διάφορα ειδωλολατρικά σύμβολα προς όφελός του.

Οι ιστορίες του Ερμία (πέθανε το 443 μ.Χ.) και του Θεοδώρητου (πέθανε μετά το 457 μ.Χ.) καλύπτουν μια παρόμοια περίοδο. Παρά την ικανοποίηση τους να εκθέσουν λεπτομερώς την καταστροφή του Σεραπείου, δεν αναφέρουν καθόλου τα βιβλία αν και ο Θεοδώρητος λέει ότι κάηκαν τα ξύλινα είδωλα του Σέραπι. Και οι δύο αυτές ιστορίες εξαρτώνται άμεσα από αυτή του Σωκράτη του Σχολαστικού, όμως περιλαμβάνουν στοιχεία και από άλλες πηγές.

Ορόσιος – Ιστορία κατά των ειδωλολατρών

Ο Ορόσιος (πέθανε μετά από το 415 μ.Χ.) ήταν φίλος του Αγίου Αυγουστίνου και έγραψε την Ιστορία κατά των ειδωλολατρών, η οποίαείχε στόχο να δώσει κακή εικόνα σε οτιδήποτε μη-χριστιανικό. Έτσι, ως ιστορικός είναι άχρηστος αλλά στην αναφορά του για τη Μεγάλη Βιβλιοθήκη λέει κάτι που ξεφεύγει από τη συνηθισμένη του μεροληψία, υποδηλώνοντας πως οι χριστιανοί έκαναν κάτι που ήταν λάθος. Διαβάζουμε: “… υπάρχουν στους ναούς κιβώτια με βιβλία που εμείς οι ίδιοι έχουμε δει και όταν λεηλατήθηκαν τα ιερά αυτά, μας λένε, εκκενώθηκαν από δικούς μας ανθρώπους στη δική μας εποχή.” Η δήλωσή του ότι δεν υπήρχε άλλη σημαντική βιβλιοθήκη στην Αλεξάνδρεια κατά την εκστρατεία του Καίσαρα είναι ενδιαφέρουσα και πηγαίνει αντίθετα με την ύπαρξη μιας βιβλιοθήκης μέσα στο Σεράπειο εκείνη την εποχή. Ωστόσο, ο Ορόσιος αποτελεί πολύ μεταγενέστερη πηγή ώστε να φέρει βάρος σε αυτό το θέμα.

Στο μνημειώδες έργο του Edward Gibbon “η Παρακμή και η Πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας” συναντάμε τις πρώτες αναφορές για την καταστροφή της Μεγάλης Βιβλιοθήκης από τους χριστιανούς. Η ιστορία αυτή έγινε δημοφιλής από τον Carl Sagan που την συμπεριλαμβάνει στο Cosmos. Εκεί αναφέρει και τη δολοφονία της φιλοσόφου Υπατίας . Η δράση της Υπατίας θεωρήθηκε επικίνδυνη για την εξάπλωση του Χριστιανισμού. Έτσι, σταδιακά καλλιεργήθηκε κλίμα εναντίον της που οδήγησε στη βίαιη δολοφονία της από ομάδες φανατικών μοναχών. Παρότι η ίδια είχε πολλούς φίλους χριστιανούς, προτίμησε να μείνει πιστή στις αρχαιοελληνικές παραδόσεις.

Ο φόνος της Υπατίας περιγράφεται στα γραπτά του χριστιανού ιστορικού Σωκράτη του Σχολαστικού:

“Όλοι οι άνθρωποι την σεβόταν και την θαύμαζαν για την απλή ταπεινοφροσύνη του μυαλού της. Ωστόσο, πολλοί με πείσμα την ζήλευαν και επειδή συχνά συναντούσε και είχε μεγάλη οικειότητα με τον Ορέστη, ο λαός την κατηγόρησε ότι αυτή ήταν η αιτία που ο Επίσκοπος και ο Ορέστης δεν γινόταν φίλοι. Με λίγα λόγια, ορισμένοι πεισματάρηδες και απερίσκεπτοι κοκορόμυαλοι με υποκινητή και αρχηγό τους τον Πέτρο, έναν οπαδό αυτής της Εκκλησίας, παρακολουθούσαν αυτή τη γυναίκα να επιστρέφει σπίτι της γυρνώντας από κάπου. Την κατέβασαν με τη βία από την άμαξά της, την μετέφεραν στην Εκκλησία που ονομαζόταν Caesarium, την γύμνωσαν εντελώς, της έσκισαν το δέρμα και έκοψαν τις σάρκες του σώματός της με κοφτερά κοχύλια μέχρι που ξεψύχησε, διαμέλισαν το σώμα της, έφεραν τα μέλη της σε ένα μέρος που ονομαζόταν Κίναρον και τα έκαψαν.”

Ηθικός αυτουργός θεωρήθηκε ο επίσκοπος της Αλεξάνδρειας, Κύριλλος, ο οποίος είχε έρθει σε μεγάλη αντίθεση με τον Ρωμαίο Κυβερνήτη της Αιγύπτου και φιλικά διακείμενου προς την Υπατία, Ορέστη.

Χαλίφης Ομάρ

Η ιστορία σύμφωνα με το θρύλο:

Οι μουσουλμάνοι εισέβαλαν στην Αίγυπτο κατά τον έβδομο αιώνα, καθώς ο φανατισμός τους, τους οδηγούσε σε κατακτήσεις οι οποίες θα σχημάτιζαν μια αυτοκρατορία που θα εκτεινόταν από την Ισπανία έως την Ινδία. Η Αίγυπτος δεν αντιστάθηκε σχεδόν καθόλου και οι ντόπιοι βρήκαν την εξουσία του Χαλίφη πιο ανεκτική από εκείνη των Βυζαντινών πριν από αυτόν. Ωστόσο, όταν ένας Χριστιανός που ονομαζόταν Ιωάννης ενημέρωσε τον τοπικό Άραβα στρατηγό ότι υπήρχε στην Αλεξάνδρεια μια μεγάλη βιβλιοθήκη η οποία κρατούσε όλες τις γνώσεις του κόσμου, αυτός αναστατώθηκε. Τελικά έστειλε μήνυμα στη Μέκκα από όπου ο Χαλίφης Ομάρ διέταξε πως όλα τα βιβλία στη βιβλιοθήκη θα έπρέπε να καταστραφούν, επειδή, όπως είπε “είτε θα αντικρούουν το Κοράνι, και στην περίπτωση αυτή θα είναι αιρετικά, είτε θα συμφωνούν με αυτό, οπότε θα είναι περιττά”.

Ως εκ τούτου, όλα τα βιβλία και οι πάπυροι της βιβλιοθήκης δόθηκαν ως καύσιμο στα λουτρά της πόλης. Τόσο τεράστιος ήταν ο όγκος της βιβλιογραφίας ώστε χρειάστηκαν έξι μήνες για να απανθρακωθούν θερμαίνοντας τις σάουνες των κατακτητών.

Ο επικεφαλής των Μουσουλμανικών δυνάμεων ο οποίος κατέλαβε την Αίγυπτο το 640 μ.Χ. ονομαζόταν ‘Amr και ήταν αυτός που υποτίθεται ότι ρώτησε τον Ομάρ τι να κάνει με την περίφημη βιβλιοθήκη που βρέθηκε υπό τον έλεγχο του.

Λίγες μόνο πηγές χρειάζεται να εξετάσουμε και είναι πολύ μεταγενέστερες. Η πρώτη προέρχεται από το 12ο αιώνα και είναι γραμμένη από τον Abd al Latif (πέθανε το 1231) ο οποίος, στο βιβλίο “Απολογισμός της Αιγύπτου”, καθώς περιγράφει την Αλεξάνδρεια, αναφέρει τα ερείπια του Σεραπείου. Τα προβλήματα με αυτό ως ιστορικό ντοκουμέντο, είναι τεράστια και ανυπέρβλητα, καθώς παραδέχεται ότι η πηγή των πληροφοριών του προέρχεται από φήμες.

Το δέκατο τρίτο αιώνα ο μεγάλος Ιακωβίτης χριστιανός Επίσκοπος Γρηγόριος Μπαρ (Hebræus-πέθανε το 1286), που ονομάζεται Abû ‘l Faraj στα αραβικά, ξεκαθαρίζει την ιστορία και περιλαμβάνει το περίφημο επίγραμμα από το Κοράνι. Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο σχετικό με το πού βρήκε την ιστορία, αλλά φαίνεται ότι πρόκειται για μια ιστορία που έκανε το γύρο μεταξύ των Χριστιανών που ζούσαν κάτω από την κυριαρχία των μουσουλμάνων.

Ο Γρηγόριος κατέγραψε άφθονες παρατραβηγμένες ιστορίες σχετικά με οιωνούς και τερατουργήματα έτσι θα πρέπει αυτή η ιστορία να αντιμετωπιστεί με καχυποψία.

Στο βιβλίο “Η Εξαφανισμένη Βιβλιοθήκη”, ο Canfora αναφέρει ένα Συριακό χειρόγραφο που δημοσιεύθηκε στο Παρίσι στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, του François Nau. Γράφτηκε από έναν χριστιανό μοναχό τον ένατο αιώνα και περιγράφει με λεπτομέρειες τη συνομιλία μεταξύ του Ιωάννη και του Χαλίφη Ομάρ.Στη γαλλική μετάφραση του βιβλίου αυτού όμως δεν υπάρχει αναφορά σε καμία βιβλιοθήκη και φαίνεται να αποτελεί παράδειγμα θεολογικού διαλόγου μεταξύ δύο ατόμων. Με άλλα λόγια, δεν είναι ιστορικό και ούτε αξιώνεται ως τέτοιο.
Τα σφάλματα στις πηγές είναι προφανή και η ίδια η ιστορία είναι σχεδόν εντελώς απίστευτη. Κατ ‘αρχάς,ο Γρηγόριος Μπαρ εκπροσωπεί το χριστιανό στην ιστορία του, δηλαδή κάποιον Ιωάννη από το Βυζάντιο, ο οποίος ήταν νεκρός την εποχή της μουσουλμανικής εισβολής. Επίσης, το ότι η βιβλιοθήκη έκανε έξι μήνες για να καεί είναι απλά φαντασία και το είδος της υπερβολής που μπορεί να περιμένει κανείς από τους αραβικούς θρύλους όπως οι “Αραβικές Νύχτες”.Ωστόσο, η διάσημη παρατήρηση του Alfred Butler, ότι τα βιβλία της βιβλιοθήκης ήταν φτιαγμένα από περγαμηνή, η οποία είναι υλικό που δεν καίγεται, δεν είναι αλήθεια. Οι πολύ μεταγενέστερες πηγές είναι ύποπτες, καθώς δεν υπάρχει ίχνος αυτής της θηριωδίας σε καμία προγενέστερη λογοτεχνία – ακόμη και στο Κοπτικό Χριστιανικό χρονικό του Ιωάννη Νικίου (πέθανε το 640 μ.Χ.) ο οποίος κατέγραψε την Αραβική εισβολή.Τέλος, η ιστορία προέρχεται από έναν χριστιανό διανοούμενο ο οποίος ήταν πολύ πρόθυμος να κακολογήσει τη μουσουλμανική θρησκεία. Εδώ ίσως Θα πρέπει λοιπόν να την απορρίψουμε ως θρύλο.

Άρθρο Δώρα Σπυρίδου

Πηγές:
Ιούλιος Καίσαρας, Οι εμφύλιοι πόλεμοι
Χίρτιος, Ο Αλεξανδρινός Πόλεμος
Στράβων – Γεωγραφία
Λίβιος, Η Ιστορία της Ρώμης
Φλόρος, Η Επιτομή της Ιστορίας της Ρώμης 
Σενέκας ο νεώτερος, -Σχετικά με την ηρεμία του μυαλού
Πλούταρχος, Η ζωή του Καίσαρος
Δίων Κάσσιος, Ρωμαϊκή Ιστορία 
Αύλος Γέλλιος, Αττικές Νύχτες 
Αμμιανός Μαρκελλίνος, Ρωμαϊκή Ιστορία 
Ορόσιος, Ιστορία κατά των Ειδωλολατρών 
Ρουφίνος Τυράννιος – Εκκλησιαστική Ιστορία
Ευνάπιος – Βίοι φιλοσόφων
Σωκράτης ο Σχολαστικός, Ιστορία της Εκκλησίας
Εdward Gibbon, Decline and Fall of the Roman Empire
Abd al Latif, Account of Egypt

Ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια..

Πηγήhttp://strangehellas.blogspot.com/2011/09/blog-post_18.html#more

Η πατρίδα μας χάνεται… Η πατρίδα μας πεθαίνει στα πεζοδρόμια των μεγαλουπόλεων… Η πατρίδα μας βρίσκεται κάτω από μια κατοχική κυβέρνηση παραδομένη δίχως όρους… Η Ελλάδα σιδηροδέσμια οδηγείτε στη γκιλοτίνα της παγκοσμιοποίησης…      

Αρνούμαι με συνείδηση να γράψω.

Αρνούμαι να προσφέρω και το παραμικρό χώρο από τα ηλεκτρονικά μπλοκ που διαχειρίζομαι στους δόλιους κατακτητές της πατρίδας μου.

Αρνούμαι να γίνω ένα ακόμη γρανάζι στη καλοστημένη μηχανή που θα πολτοποιήσει τη χώρα του πνεύματος , του φωτός καθώς έτσι τη κατάντησαν: μια μικρή και ποταπή χώρα, ικέτισσα για ζωή στους δήμιούς της.

Αρνούμαι να συμμετάσχω στο φαγοπότι των οικονομικών δολοφόνων, των πολιτικών διαφθορών, των αισχρών προδοτών…

Δεν παραδίνομαι, δεν γίνομαι ένα επιπλέων ‘’τσιράκι’’ τους.

ΑΡΝΟΥΜΑΙ!!!  

Η διαπόμπευση και ο διασυρμός της σορού του Κίρο Γκλιγκόρωφ στο δημοτικό αγροτικό όχημα!

Τα κατινίστικα ευτράπελα των σκοπιανών δεν έχουν συμμάζεμα…

Η κυβέρνηση του Νίκολα Γκρουέφσκι διέσυρε τον νεκρό Κίρο Γκλιγκόρωφ επειδή κάποτε τόλμησε να πει ότι οι Σκοπιανοί είναι Σλάβοι, που ήρθαν στην περιοχή τον 6ο μ.Χ. αιώνα και πως δεν έχουν καμία σχέση με τον Μέγα Αλέξανδρο.
Φαίνεται λοιπόν, πως όποιος λέει την αλήθεια και δεν εξυπηρετεί τη ‘’τάξη πραγμάτων’’ που θέλει η κυβέρνηση των σκοπίων, η οποία επιβάλει την έχθρα και το μίσος προς την Ελλάδα, θα βρίσκεται αντιμέτωπος με τις όποιες συνέπειες (ακόμα και ευτράπελες) που θα ορίζει το εθνικιστικό καθεστώς του Ν. Γκρουέφσκι.

Ο πρώτος πρόεδρος των σκοπίων, ο άνθρωπος που μισούσε ουσιαστικά την Ελλάδα έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 95 ετών. Κι όμως, επειδή κάποτε είπε την αλήθεια για την καταγωγή των σκοπιανών το σημερινό καθεστώς των σκοπίων, του Ν. Γκρούεφσκι, του ‘’επιφύλαξε’’ τον διασυρμό στο “τελευταίο ταξίδι” μεταφέροντάς τον με δημοτικό αγροτικό όχημα. Έτσι, αρκετά αστεία για τον περισσότερο κόσμο, ο Κίρο Γκλιγκόρωφ κηδεύτηκε σαν προδότης, επειδή είπε την αλήθεια στους συμπατριώτες του: δηλαδή ότι είναι Σλάβοι!

Η περιβόητη δήλωση του Γκλιγκόροφ και που είναι η μόνη επιστημονικά τεκμηριωμένη ιστορική αλήθεια, θεωρήθηκε προσβολή από τους σκοπιανούς και είχαν αρχίσει από τότε να θέλουν να τον εκδικηθούν. Μάλιστα, πριν μερικά χρόνια τον είχαν πυροβολήσει για αυτή την αιτία και είχε χάσει το ένα μάτι του… 
‘’Είμαστε Σλάβοι και ήρθαμε στην περιοχή τον 6ο π.Χ. αιώνα. Δεν έχουμε καμία σχέση με τον πολιτισμό του Αλέξανδρου’’.
Αυτά ήταν τα λόγια του Κίρο Γκλιγκόροφ (που κατά τα άλλα μισούσε θανάσιμα την Ελλάδα), από την ομιλία του στη Βουλή των σκοπίων το 1992.

Τότε στα έδρανα της αντιπολίτευσης καθόταν ως πρόεδρος του VMRO-DPMNE, ο Λιούπτσο Γκεοργκίεφσκι, ο οποίος σε αρκετά νεαρή ηλικία το 1990 ίδρυσε το νέο VMRO-DPMNE, με το οποίο εκλέχτηκε πρωθυπουργός μέχρι το 2002, για να αποχωρήσει στη συνέχεια προωθώντας ως διάδοχό του τον τεχνοκράτη και νυν ‘’πολιτικό’’ μισέλληνα Ν. Γκρούεφσκι.

Να αγιάζονται κάθε χρόνο, τα παντός είδους νερά (λίμνες, ποτάμια, θάλασσα, υδραγωγεία κ.τ.λ.) και παντός καιρού. Να ‘’ καταδύεται’’ ο Σταυρός (που στη προκειμένη περίπτωση αντιπροσωπεύει τον Ι. Χριστό), ώστε με τις ψαλλόμενες ιδικές προσευχές να καθαρίζονται από πάσης αρνητικής ενέργειας. Καθώς η ονομασία της εορτής του ουσιαστικού λατρευτικού μέρους της αυτής θρησκείας το αποκαλύπτει: ‘’Θεός+ φανερώθηκε’’.

Στις πρώτες χριστιανικές Εκκλησίες τη γιορτή των Θεοφανείων, γινόταν οι μυήσεις (με το βάπτισμα στο νερό) των νεοφώτιστων… Προς ανάμνηση του θαύματος της φανερώσεως του Τριαδικού Θεού. Διότι τη στιγμή που ο Ιησούς μπήκε στα νερά του Ιορδάνη και άνοιξαν οι ουρανοί παρουσιάστηκε ‘’εν πλήρη δόξα’’ ο Τριαδικός Θεός στα παραβρισκόμενα πλήθη. Ο Ενανθρωπήσας Λόγος καθώς βρίσκονταν στα ιορδάνεια νάματα, το Άγιο Πνεύμα κατέβαινε ‘’ωσεί περιστερά’’ (Ματθ.3:16) και από τον ανοιγμένο ουρανό ακούστηκε η φωνή του Πατέρα ‘’ούτος εστίν ο υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα’’ (Ματθ.3:16,17).

Έτσι, η είσοδος του Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό διέλυσε τα πνευματικά σκοτάδια του πτωτικού παρελθόντος, γιατί έγινε ο Ίδιος το ‘’φως το αληθινόν, ο φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον’’(Ιωάν.1:9). Παρά τα Θεοφάνια ‘’εθεασάμεθα την δόξαν αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά πατρός, πλήρης χάριτος και αληθείας’’ (Ιωάν.1:14).

Γι’ αυτό και οι πρώτοι χριστιανοί ονόμασαν τη μεγάλη αυτή εορτή ‘’Φώτα’’ και μάλιστα η αρχαία Εκκλησία πραγματοποιούσε την ημέρα αυτή τις βαπτίσεις –εν τύπο των αρχαίων μυήσεως- των κατηχουμένων, τις οποίες ονόμαζε φωτισμούς! Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που ο υμνογράφος της μεγάλης εορτής προτρέπει: ‘’Δεύτε λάβετε πάντες Πνεύμα σοφίας, Πνεύμα συνέσεως, Πνεύμα φόβου Θεού, του επιφανέντος Χριστού’’ (τροπ. Μ. Αγιασμού).

Μια άλλη σημαντική παράμετρος της εορτής των Θεοφανίων είναι ο καθαγιασμός της φύσεως. Η κάθοδος του Χριστού στα ιορδάνεια ρείθρα σημαίνει τον καθαγιασμό του υγρού στοιχείου, που είναι η βάση της ζωής σε ολόκληρη τη δημιουργία και κατ’ επέκταση ο καθαγιασμός ολόκληρης της κτίσεως, η οποία εξαιτίας της ανθρώπινης αμαρτίας ‘’συστενάζει και συνωδύνει άχρι του νυν’’ (Ρωμ.8:22).

Έως εδώ, λογικά, κανένα πρόβλημα.

Έλα μου ντε, όμως, που αυτή η όντως τεράστιας σημασίας χριστιανική γιορτή (καθώς συνδέει τις παλαιές θρησκείες με την χριστιανοσύνη) έχει καταντήσει ένα υποχρεωτικό πανηγύρι άνευ ουσίας στη σύγχρονη εποχή μας!

Τεκμηριώνοντας έτσι τις παντός είδους εκπτώσεις και διαβρώσεις που έχουμε υποστεί σαν ανθρώπινες πνευματικές μονάδες, σαν κοινωνία και σαν θρησκευόμενα όντα!

Τα Θεοφάνεια είναι μια από τις μεγαλύτερες εορτές της αρχαιότητος και είναι η παλαιότερη χριστιανική γιορτή. Ιστορικές μαρτυρίες αναφέρουν ότι καθιερώθηκε νωρίτερα από το 140 μ.Χ. από τον ‘’Γνωστικό’’ Βασιλείδη στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Η καθιέρωσή της δεν είναι επίσης άμοιρη με την λατρευτική εορτή του χειμερινού ηλιοστασίου των αρχαίων, η οποία λατρευόταν την ίδια ημερομηνία. Ο Ιερός Χρυσόστομος παραδέχεται και περιγράφει την εορτή ως αρχαία πανήγυρης…

Πηγή εικόνας:http://ecl.cultland.org/?document_id=222

Καιρό τώρα το παλεύω λέγοντας: σήμερα θα γράψω. Μετά είναι που δεν υποφέρω να δω την εικόνα του επιδεικτικού ξεβρακώματος και την πλαδαρή γύμνια του ‘’αδιαφανές’’ δανειστικού συστήματος που έχει αναπτυχθεί σε τεράστιες διαστάσεις, ώστε άφηνα για αργότερα το άρθρο.

Είναι αναγνώστη μου, που αηδιάζω και μόνο που σκεφτούμε πόσο έχει αμαυρώσει όλο το κοινωνικό status, εισχωρώντας στις συνειδήσεις και τα πεπραγμένα των τάχα ευυπόληπτων επιχειρηματιών, κομμάτων, ΜΜΕ και λοιπών που έχουν τον πρώτο λόγο στη ζωή μας.

Είναι έπειτα το πώς, με τη καρδιά δηλαδή να κατηγορήσεις το ‘’σπίτι’’ σου; Αρθρογράφος τρομάρα μου…

Και ο αδυσώπητος χρόνος πέρναγε και η χειραγώγηση γινόταν θηλιά στο λαιμό. Ώσπου πρόσφατα βγήκε στη σύνταξη ένας γνωστός Αμερικανός δημοσιογράφος και ευθέως μίλησε για όσα συμβαίνουν στις ΗΠΑ. Βρήκα το κουράγιο, εφόσον τα ίδια γίνονται και στις ‘’πιο καλές οικογένειες’’. Γιατί λοιπόν να παλεύω το άρθρο για τη χειραγώγηση και που ήδη γνωρίζω ότι θα τύχει δημοσίευση μόνο στα ηλεκτρονικά μπλοκ που διαχειρίζομαι; Ποιο από τα εναπομείναντα ελληνικά καθημερινά είτε κυριακάτικα έντυπα θα το δημοσίευε;

Έτσι μάζεψα το κουράγιο μου και να ‘μαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή να πληκτρολογώ για την υποδούλωσή μας στο δανειστικό σύστημα και που εμείς (οι Έλληνες) είμαστε από τους πρώτους λαούς που έριξε η ανταριασμένη φουρτούνα του στη ξέρα.

Η Δύση από καιρό έχει πέσει στη παγίδα του εύκολου πλουτισμού και τούτο την έκανε να έχει πάψει ώστε να δίνει την απαιτούμενη προσοχή στις κύριες παραγωγικές της μονάδες όπως: ναυπηγεία, βιομηχανία, γεωργία, κτηνοτροφία κ.α. Εκατοντάδες χιλιάδες είναι οι επιχειρήσεις που μεταφέρθηκαν σε χώρες με φθηνά εργατικά χέρια και χαμηλού κόστους πρώτες ύλες. Χάνοντας έτσι τα σημαντικά έσοδα του το κάθε δυτικό κράτος. Και άρχισε η μεγάλη κατρακύλα του δανεισμού…

Αν κάποιος μελετήσει τα αναπτυξιακά στοιχεία της δεκαετίας του 1980, για την Ελλάδα, θα καταλάβει πόσο πίσω μας έφεραν οι επιδοτήσεις για τη μετανάστευση στις βαλκανικές χώρες των μικρών και μεγάλων επιχειρήσεων!!!

Θυμάμαι σε μια σύσκεψη ‘’ημερήσιου τύπου’’, τέλη του 1988, που είχε τεθεί το ζήτημα να μεταναστεύσουν κάποιες εγκαταστάσεις σε όμορη χώρα… Ήδη είχε δείξει η επερχόμενη οικονομική κρίση τα δόντια της και στο δικό μας κλάδο με την εμφάνιση των ιδιωτικών τηλεοπτικών καναλιών….

Και πείρε μεγάλη φόρα στη κατρακύλα το όλο πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό σύστημα… Δανεισμός, σκάνδαλα, αδιαφάνεια, κουκουλώματα και μαύρισε τόσο η ζωή μας ώστε βλέπουμε πως ζούσαν οι παππούδες μας εκατό χρόνια πίσω και ζητούμε να επιστρέψουμε στις ρίζες. Καθώς σοβαρά πλέον σκεπτόμαστε να οργώσουμε τα αγκωνάρια να σπείρουμε ελπίδες και να θερίσουμε αισιοδοξία για ένα πιο καλλίτερο μέλλον!

Μερικές ανατριχιαστικές φράσεις της 51χρονης Αγγλίδας, κ. Burge: ‘’Τα σημερινά κορίτσια θέλουν να γίνουν WAGs (σσ. σύζυγοι ή κορίτσια υψηλού κοινωνικού προφίλ ποδοσφαιριστών) και διάσημες σαν τη Cheryl Cole είτε τη Lady Gaga’’. Καθώς και με τις επιταγές, αρκετών χιλιάδων λιρών δώρο, για μελλοντικές πλαστικές εγχειρήσεις που έχει κάνει στην μόλις εξάχρονη κόρη της, συνεχίζει: ‘’Εγώ απλώς τη στηρίζω και κάνω τα όνειρά της πραγματικότητα. Ένα δείγμα του πώς θα είναι οι άνθρωποι στο μέλλον. Δε θα σε στιγματίζουν, γιατί θες να δείχνεις όμορφος’’… Η ίδια είναι βέβαια γνωστή ως: η ανθρωπόμορφη Barbie, μετέπειτα από δεκάδων πλαστικών χειρουργήσιμων επεμβάσεων που έχει υποβληθεί.

Αυτές λοιπόν η παραπάνω φράσεις, είναι τόσο αποκαλυπτικές, ως προς την εικόνα του σύγχρονου ματαιόδοξου πολιτισμού μας ώστε δεν μπορείς να μην τις συγκρίνεις, μοιραία, με την κορύφωση και την κατόπιν ‘’εκκωφαντική’’ κατάρρευση διάφορων παλαιότερων λαμπρών πολιτισμών…

Καθώς, όμως γνωρίζουμε, εφόσον η ίδια ιστορία μάς έχει δείξει, η θεμέλια βάση κάθε κοινωνικής πολιτισμικής ταυτότητας ήταν και θα είναι το ευρύ φάσμα των γνώσεων που θα πρέπει να αποκτούν οι πολίτες όπως και ετούτες οι γνώσεις θα πρέπει να ακολουθούνται από το τάλαντο της σωστής διαχείρισης των κυβερνώντων τους.

Οι γνώσεις;

Μάλιστα, οι γνώσεις πρωτίστως της πνευματικής και ανθρώπινης φύσης, ώστε να αντιλαμβανόμαστε την επιβαλλόμενη αρμονία μας με το σύμπαντα κόσμο που τίποτα δεν γίνεται είτε λειτουργεί τυχαία. Οι γνώσεις και η μελέτη από τις εμπειρίες του παρελθόντος που θα έπρεπε να μας οδηγούν σε έρευνες ως προς την αρμονία με τη φύση κι όχι τη ματαιόδοξη δυσαρμονική  και ουτοπιστική παράλυση μακριά απ’ το σύμπαν…

Το σύμπαν δεν γυρίζει με κέντρο την ανθρωπότητα ούτε καν του πλανήτη που κατοικούμε. Το σύμπαν έχει τους δικούς του χρόνους, κύκλους και ρυθμούς που δεν μπορούμε να μεταβάλουμε όσο κι αν το επιθυμούμε. Ώστε έτσι, είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθούμε τη συμπατική λειτουργία διότι αποτελούμε ένα απειροελάχιστο μέρος της λειτουργικής ενέργειάς του.

Μην καταστρέφουμε λοιπόν τη φύση μας μέσα από την ματαιοδοξία για μια εφήμερη και πλασματική εικόνα που δεν αντιπροσωπεύει τίποτα. Αντ΄ αυτού ας πλουτίσουμε με γνώσεις την ζωή μας, ας αγαπήσουμε την αλληλεγγύη κι ας προσφέρουμε στον συνάνθρωπο, στη φύση, στο σύμπαν….   

Προτελευταία ημέρα του χρόνου και ως είθισται έναν απολογισμό, λίγο-πολύ, όλοι τον κάνουμε. 
Για το χρόνο που φεύγει, το 2011, σχεδόν όλοι οι Έλληνες δεν θα έχουμε και πολλά ευχάριστα να καταμετρήσουμε στο γενικό και ειδικότερα στο πολιτικοκοινωνικό πλάνο που μας αφήνει.
Μεγάλες μυώσεις μισθών και συντάξεων, φοροεπιδρομές, ‘’χαράτσια’’, απώλεια θέσεων εργασίας, μεγάλος εργατικός όγκος απολύσεων, κλείσιμο πολλών επιχειρήσεων, οικογένειες που έχασαν το σπίτια τους και κυριολεκτικά βρέθηκαν στο δρόμο είτε αδυνατούν να συντηρήσουν τα αδύναμα μέλη τους και εκλιπαρούν για κάποια θέση στα ιδρύματα…
Σήμερα, δεν θα μιλήσω/προβληματιστώ για το ποιοι ή ποιος είναι η αιτία αυτών των τραγικών καταστάσεων που ζούμε με ουσιαστική αιτία την κατασπατάληση των όποιων πόρων. Θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν κι ένα ανεξέλεγκτο φυσικό γεγονός… 
Σήμερα για μένα, σημασία έχει η καταστροφή της πρότερης ίσως ‘’επιπόλαιας’’ και αρκετά εφήμερης ζωής μας. 
Εκεί, θα πρέπει να εστιάσουμε και να αναλογιστούμε πόσο είχαμε πλανευτεί με το να υπερτιμήσουμε τις δυνατότητές μας ώστε, η άκρατη σπατάλη (αισθημάτων – υλικών) είχε 
αποδομήση την κοινωνική φύση μας. Τούτος ο ξέφρενος εθισμός, στη κατασπατάληση των έσω/έξω πόρων, ήταν λογικό να μας οδηγήσει στα τραγικά αυτά αποτελέσματα και να αποδιοργανωθούν ολικά με την επέλαση της ‘’καταστροφής’’ ενός διεφθαρμένου συστήματος. 
Μια παροιμία νομίζω, πως από εδώ και πέρα, θα μας δώσει την αφορμή να ελπίσουμε στο μέλλον και να αγωνιστούμε για καλλίτερες χρονιές πιο ανθρώπινες, πιο συνετές: ‘’Ουδέν κακόν αμιγές καλού’’ λένε…
Έτσι κι εμείς, επιβάλλεται να συντάξουμε τους εαυτούς μας μέσα από τα ερείπια της πρότερης βεβαρημένης, από ανούσιους στόχους, ζωής μας. Να βάλουμε στόχους που θεμελιώνουν επάνω στα Ελληνικά πρότυπα, εκείνα τα πρότυπα που διδάσκουν επί χιλιετηρίδες την ανθρωπότητα…
Εύχομαι λοιπόν, να βρούμε γρήγορα το δρόμο που προάγει προς τον άνθρωπο.
Καλή χρονιά!    

Η κατάσταση είναι εμφανή πλέον, πως οι ευρωπαίοι δεν μπορούν να διαχειριστούν τα χρέη… Ενώ η Βρετανία ‘’επαναστατεί’’ αρνούμενη να δώσει βοήθεια, καθώς χρηματοδοτεί με το 70% την ευρωζώνη. Γαλλία-Γερμανία έχουν αυτοπαγιδευτεί στην άρνηση του ευρωομόλογου και στην σκληρή πολιτική. Επειδή τα 30 περασμένα χρόνια λειτουργούσε ένας υποτυπώδες μηχανισμός σύγκλησης των οικονομικών με την αναδιανομή πόρων στις χώρες της ένωσης.
Αυτή είναι η γενική εικόνα της ΕΕ σήμερα, ενώ η οικονομία της Ελλάδας συρρικνώνεται κάθε μήνα και δεν πρόκειται με τούτη την οικονομική πολιτική που ακολουθείται να ισοσκελίθουν τα οικονομικά με το 40% χρέους πάνω από το ΑΕΠ… 
Τα σενάρια πολλά, αλλά, δεν μπορούν οι πολίτες της Ελλάδας να σηκώσουν τα επιπλέον οικονομικά βάρη που έρχονται με την έλευση του 2012. Συμπέρασμα: η χώρα μπορεί να μην χρεοκόπησε, χρεοκόπησαν δυστυχώς, οι πολίτες της! 
Η μυστική έκθεση του νδτ επισφραγίζει, υποβιβάζοντας τη θέση των Ελλήνων πολιτών, στα επίπεδα των εξαθλιωμένων χωρών της Αφρικής. Πως λοιπόν ζητούν να πάρουν από κάποιον που δεν έχει;
Ποια σχέδια έχουν στα χαρτιά τους για την επόμενη ημέρα; Αφού η άνοιξη του 2012 είναι πολύ κοντά και θα ζήσουμε την Ευρωπαϊκή αναδιάταξη της Ένωσης… Δεν έχουμε την πολυτέλεια να πάμε για εκλογές τον Απρίλη. Το αργότερο, θα πρέπει να γίνουν στα τέλη του Φεβρουάριου… 
Περιμένουμε λοιπόν το κούρεμα των ομολόγων (στις 20 Φεβρουαρίου) και ας πάμε γρήγορα, για να έρθει μία κυβέρνηση στα πολιτικά πράγματα της χώρας καθώς θα μπορεί να παλέψει τα χωρίς προηγούμενο χτυπήματα κάτω από το τραπέζι εχθρών και φίλων “εξωτερικών”. 
Η Ελλάδα μπορεί μόνη της να ανταπεξέλθει τη μάχη της παγκόσμιας κρίσης, και πόρους έχει αλλά γνωρίζει και τι έχει πάει στραβά ώστε να ξαναποκτήσει την εμπιστοσύνη της παγκόσμιας αγοράς! 
Δεν θα γράψω ότι αυτά τα επισήμανα τον περασμένο χρόνο, δεν θα γράψω κάτι επιπλέον…
Η Ελλάδα μπορεί, εμείς ας σηκώσουμε τα μανίκια, ας παλέψουμε και είναι σίγουρο πως θα βγούμε για άλλη μια φορά νικητές!!!
Η χρονιά θα είναι καλή, υπομονή λίγο και ας επιλέξουμε την ώρα του ψήφου την Ελλάδα κι όχι τις πολιτικές οικογένειες…