Category: Χριστιανική Θρησκεία…..


Να αγιάζονται κάθε χρόνο, τα παντός είδους νερά (λίμνες, ποτάμια, θάλασσα, υδραγωγεία κ.τ.λ.) και παντός καιρού. Να ‘’ καταδύεται’’ ο Σταυρός (που στη προκειμένη περίπτωση αντιπροσωπεύει τον Ι. Χριστό), ώστε με τις ψαλλόμενες ιδικές προσευχές να καθαρίζονται από πάσης αρνητικής ενέργειας. Καθώς η ονομασία της εορτής του ουσιαστικού λατρευτικού μέρους της αυτής θρησκείας το αποκαλύπτει: ‘’Θεός+ φανερώθηκε’’.

Στις πρώτες χριστιανικές Εκκλησίες τη γιορτή των Θεοφανείων, γινόταν οι μυήσεις (με το βάπτισμα στο νερό) των νεοφώτιστων… Προς ανάμνηση του θαύματος της φανερώσεως του Τριαδικού Θεού. Διότι τη στιγμή που ο Ιησούς μπήκε στα νερά του Ιορδάνη και άνοιξαν οι ουρανοί παρουσιάστηκε ‘’εν πλήρη δόξα’’ ο Τριαδικός Θεός στα παραβρισκόμενα πλήθη. Ο Ενανθρωπήσας Λόγος καθώς βρίσκονταν στα ιορδάνεια νάματα, το Άγιο Πνεύμα κατέβαινε ‘’ωσεί περιστερά’’ (Ματθ.3:16) και από τον ανοιγμένο ουρανό ακούστηκε η φωνή του Πατέρα ‘’ούτος εστίν ο υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα’’ (Ματθ.3:16,17).

Έτσι, η είσοδος του Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό διέλυσε τα πνευματικά σκοτάδια του πτωτικού παρελθόντος, γιατί έγινε ο Ίδιος το ‘’φως το αληθινόν, ο φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον’’(Ιωάν.1:9). Παρά τα Θεοφάνια ‘’εθεασάμεθα την δόξαν αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά πατρός, πλήρης χάριτος και αληθείας’’ (Ιωάν.1:14).

Γι’ αυτό και οι πρώτοι χριστιανοί ονόμασαν τη μεγάλη αυτή εορτή ‘’Φώτα’’ και μάλιστα η αρχαία Εκκλησία πραγματοποιούσε την ημέρα αυτή τις βαπτίσεις –εν τύπο των αρχαίων μυήσεως- των κατηχουμένων, τις οποίες ονόμαζε φωτισμούς! Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που ο υμνογράφος της μεγάλης εορτής προτρέπει: ‘’Δεύτε λάβετε πάντες Πνεύμα σοφίας, Πνεύμα συνέσεως, Πνεύμα φόβου Θεού, του επιφανέντος Χριστού’’ (τροπ. Μ. Αγιασμού).

Μια άλλη σημαντική παράμετρος της εορτής των Θεοφανίων είναι ο καθαγιασμός της φύσεως. Η κάθοδος του Χριστού στα ιορδάνεια ρείθρα σημαίνει τον καθαγιασμό του υγρού στοιχείου, που είναι η βάση της ζωής σε ολόκληρη τη δημιουργία και κατ’ επέκταση ο καθαγιασμός ολόκληρης της κτίσεως, η οποία εξαιτίας της ανθρώπινης αμαρτίας ‘’συστενάζει και συνωδύνει άχρι του νυν’’ (Ρωμ.8:22).

Έως εδώ, λογικά, κανένα πρόβλημα.

Έλα μου ντε, όμως, που αυτή η όντως τεράστιας σημασίας χριστιανική γιορτή (καθώς συνδέει τις παλαιές θρησκείες με την χριστιανοσύνη) έχει καταντήσει ένα υποχρεωτικό πανηγύρι άνευ ουσίας στη σύγχρονη εποχή μας!

Τεκμηριώνοντας έτσι τις παντός είδους εκπτώσεις και διαβρώσεις που έχουμε υποστεί σαν ανθρώπινες πνευματικές μονάδες, σαν κοινωνία και σαν θρησκευόμενα όντα!

Τα Θεοφάνεια είναι μια από τις μεγαλύτερες εορτές της αρχαιότητος και είναι η παλαιότερη χριστιανική γιορτή. Ιστορικές μαρτυρίες αναφέρουν ότι καθιερώθηκε νωρίτερα από το 140 μ.Χ. από τον ‘’Γνωστικό’’ Βασιλείδη στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Η καθιέρωσή της δεν είναι επίσης άμοιρη με την λατρευτική εορτή του χειμερινού ηλιοστασίου των αρχαίων, η οποία λατρευόταν την ίδια ημερομηνία. Ο Ιερός Χρυσόστομος παραδέχεται και περιγράφει την εορτή ως αρχαία πανήγυρης…

 

Πηγή εικόνας: http://www.alepoxori.gr

 

Έχω ξαναγράψει ότι, τα Μέγαρα, ήταν ξακουστά απ’ την αρχαιότητα για τη σημαντική και πολιτιστική τους δραστηριότητα και πως έχουν μία τεράστια ιστορική, λαογραφική, θρησκευτική κληρονομιά να επιδείξουν. Επίσης, η φύση, προίκισε τη Μεγαρική γη με απείρου κάλους ομορφιές όπου είναι άγνωστες ακόμη και σε πολλούς κάτοικους της Δυτικής Αττικής.

Σε μια από τούτες τις πανέμορφες περιοχές, σε πευκόφυτη πλαγιά στο Άνω Αλεποχώρι Μεγαρίδος, σε ιδιαίτερα εξαιρετικά όμορφο φυσικό περιβάλλον και σ’ ένα από τα ωραιότερα που διατηρούνται ακόμη σχετικά αδιατάρακτα στην πολύπαθη Αττική γη, βρίσκεται η Ι. Μονή Μεταμορφώσεως Σωτήρος με το εκκλησάκι της Ζωοδόχου πηγής –σε μικρή απόσταση βορειοανατολικά της Μονής – που έχει επίσης αγιογραφίες.

Οι τοιχογραφίες που κοσμούν τους δύο Ναούς χρονολογούνται, με βάση εικονογραφικά και στυλιστικά κριτήρια, στη δεύτερη πεντηκονταετία του 13ου αιώνα. Στα υψηλότερα τμήματα του καθολικού, ιστορούνται οι σκηνές, ενώ στα κατώτερα βρίσκονται τα πορτραίτα των αγίων, πράγμα σύνηθες στα εικονογραφικά προγράμματα των βυζαντινών ναών.

Η περιοχή βρίσκεται εικοσιεπτά περίπου χιλιόμετρα από τα Μέγαρα, κοντά στην ακτή του Κορινθιακού.

Οι αρχαίοι Μεγαρείς λάτρευαν την Άρτεμη Σώτειρα και τις είχαν αφιερώσει δύο αγάλματα όπως μας λέει ο Παυσανίας: Παυσανίας. ΑΤΤΙΚΑ. XLIII εδαφ. 7. ‘’Εν δε ταις Παγαίς θεάς υπελείπετο άξιον Αρτέμιδος Σωτείρας επίκλησιν χαλκούν άγαλμα, μεγέθει τω παρά Μεγαρευσιν ίσον και σχήμα ουδέν διαφόρος έχον.’’ Μετάφραση: ‘’στις Παγές σώζεται ένα αξιοθέατο χάλκινο άγαλμα της Άρτεμης που ονομάζεται Σώτειρα και που είναι ίσο στο μέγεθος με εκείνο που έχουν οι Μεγαρείς , ως προς τη μορφή επίσης δεν είναι καθόλου διαφορετικό.’’

Το ένα εξ αυτών των αγαλμάτων της Άρτεμης Σώτειρας, είδαμε πως ήταν στις Παγές (σημερινό Αλεποχώρι), έτσι συναντάμε μια καθόλου ευκαταφρόνητη στην ιστορική θρησκευτική συνέχεια, τουλάχιστον, προς την ονοματοθεσία της λατρευτικής πίστης των Μεγαρέων.     

Η Ι. Μονή Μεταμορφώσεως Σωτήρος πρόκειται δε για ένα εξαιρετικής σημασίας μνημείο της μεσαιωνικής και νεώτερης ιστορίας της περιοχής, καθώς διασώζει όχι μόνο το ιδιαίτερα ενδιαφέρον βυζαντινής εποχής καθολικό της αλλά  –πράγμα εξαιρετικά σπάνιο- και τα νεότερα μοναστηριακά της κτίσματα χωρίς μεταγενέστερες επεμβάσεις και αλλοιώσεις. Το μικρό οικοδομικό συγκρότημα της Μονής περιλαμβάνει το καθολικό,  μικρών διαστάσεων σταυρεπίστεγο ναό με τοιχογραφίες του  3ου τετάρτου του 13ου αιώνα και τα μοναστηριακά κτίσματα: την τράπεζα, τα κελιά, τους βοηθητικούς χώρους και τον μαντρότοιχο του περιβόλου που μπορούν να χρονολογηθούν στο 18ο ή στον πρώιμο 19ο αιώνα.

Κατά το σεισμό του 1981 το από χρόνια εγκαταλειμμένο συγκρότημα (ένας μόνο υπέργηρος μοναχός ζούσε τότε), έπαθε σοβαρές καταστροφές, καθώς κι όλα τα κτήριά του.

Τη δεκαετία του 1990 έγιναν από την Αρχαιολογική Υπηρεσία διάφορες μελέτες αποκατάστασης τμημάτων του συγκροτήματος, με βάση τις οποίες εγκρίθηκε από τη Διεύθυνση Αναστήλωσης Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων η εκτέλεση επειγουσών εργασιών στη Μονή.  Το 2003  το Ίδρυμα Α.  Γ.  Λεβέντη ενέκρινε την πρόταση της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ για χρηματοδότηση του έργου αποκατάστασης του καθολικού της Μονής.  Το καλοκαίρι του 2004 άρχισε το έργο, το οποίο ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο του 2006

Το έργο αποκατάστασης έγινε με την εποπτεία της  1ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων του ΥΠΠΟ, με τη χρηματοδότηση του Ιδρύματος Α. Γ. Λεβέντη, τη μέριμνα και τον συντονισμό του Συμβουλίου Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ.  Η επίβλεψη του έργου έγινε από το Γραφείο Αρχιτεκτονικών Μελετών Στ.  Μαμαλούκος-Α.  Καμπόλη-Μαμαλούκου και Συνεργάτες και τον Π.  Κουφόπουλο με τη συνεργασία του αρχαιολόγου Γ. Πάλλη.  Η εκτέλεση των εργασιών πραγματοποιήθηκαν από τη Μνημειοτεχνική ΕΠΕ και η συντήρηση των τοιχογραφιών έγινε από το συνεργείο του συντηρητή αρχαιοτήτων Μ. Κρασαγάκη.

 

Βιβλιογραφία:

Παυσανίας . ΑΤΤΙΚΑ. XLIII εδαφ. 7.

Ντούλα Μουρίκη, Οι τοιχογραφίες του Σωτήρα Μεγαρίδος, Αθήνα 1978.

Αν. Ορλάνδος, Οι σταυρεπίστεγοι ναοί της Ελλάδας,

Αρχείον Βυζαντινών Μνημείων της Ελλάδος Α΄, Αθήνα 1935, σ. 41.

Στη λίμνη Τάνα που βρίσκεται σε υψόμετρο 1.830 μ. πάνω από τη θάλασσα στην Αιθιοπία, υπάρχουν περί τα είκοσι νησιά. Πολλά από αυτά κατοικούνται από μικρές χριστιανικές μοναστικές κοινότητες που είναι απαγορευμένες για τις γυναίκες. Το νησί Τάνα Κύρκος “Tana Cherkos”, στο ανατολικό τμήμα της λίμνης, κοντά στις εκβολές του Γκουμάρα, είναι το ιερό νησί όπου στο βόρειο άκρο του υπάρχει ένας απομονωμένος τεράστιος βράχος περίπου 100μ. ψηλός και με διάμετρο 500μ. Σε τούτον τον βράχο είναι το ιερότερο μοναστήρι/σημείο της Αιθιοπίας και μέχρι σήμερα η ανάβαση στον κάθετο βράχο, των εκατό μέτρων, απ’ τους μοναχούς και τους λιγοστούς επισκέπτες γίνετε με σχοινιά.

Από αναφορές αρχαίες η σχέση Αιθιοπίας και Εβραϊσμού φανερώνονται έντονες. Εδώ λοιπόν, στο νησί Τάνα Κύρκος, πιστεύετε (μάλιστα τούτη η πίστη ενισχύεται από το Abu Salim των Αρμενίων, του 12ου αιωνα, που κάνει την αναφορά: ‘’Οι Αβισινέζοι κατείχαν την Κιβωτό’’), ότι ο Μένελικ έφερε την Κιβωτό της Διαθήκης, με θεία βοήθεια το 400 π.Χ. και παρέμεινε 800 χρόνια εδώ, έως και το 400 μ.Χ. που μεταφέρθηκε σε ναό της Αξού, ενώ στο Ναό της Ιερουσαλήμ παρέμεινε ένα πιστό αντίγραφο.

Για την ιστορία θα πρέπει να γραφτεί, ότι ο χριστιανισμός εισήρθε στην Αιθιοπία γύρω στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ. από την Αίγυπτο. Έκτοτε θρυλείτε πως η Παναγία μαζί με τον Ιησού και τον Ιωσήφ, προς την φυγή τους για την Αίγυπτο, πέρασαν και παρέμειναν επί τρεις μήνες στο νησί της λίμνης Τάνα.

Πηγή εικόνων:http://www2.wbs.ne.jp/~nokonoko/etiopiagaide.htm

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

 

 

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ ζήτησε, απ’ το Ελληνικό κράτος στις 23 Απρίλη του 2010, την διάλυση του ‘’Τεκτονικού Ιδρύματος’’ καθώς έχει παρεκκλίνει των σκοπών της ίδρυσής του κι όλοι μαζί οι κυβερνόντες μας σφυρίζουν όπως πάντα, για αυτές τις περιπτώσεις, αδιάφορα…

Ενώ τα ΜΜΕ δεν αναφέρθηκαν στο γεγονός ποτέ…

 

Εδώ θα διαβάσετε ολόκληρη η Αίτηση του Μητροπολίτου κ. Σεραφείμ που έχει ως εξής:

Α Ι Τ Η Σ Ι Σ

του Μητροπολίτου Πειραιώς ΣΕΡΑΦΕΙΜ, κατοίκου Πειραιώς

Ακτή  Θεμιστοκλέους 198, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ

Κ Α Τ Α

του Υπουργού Οικονομικών

Π Ε Ρ Ι Α Κ Υ Ρ Ω Σ Ε Ω Σ

της παραλείψεως  του καθ’ ου η παρούσα Υπουργού να προκαλέσει την έκδοσιν Προεδρικού Διατάγματος περί διαλύσεως, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 118 του Α.Κ., του Ιδρύματος υπό την επωνυμίαν «Τεκτονικόν Ίδρυμα», η ίδρυσις Του οποίου ενεκρίθη δια του από 10/2/1927 Προεδρικού Διατάγματος, ως τούτο ετροποποιήθη δια των από 19/7/1949 και 16/11/1956 Βασιλικών Διαταγμάτων εδρεύοντος εν Αθήναις και επί των οδών Αχαρνών και Σουρμελή ως και του Ιδρύματος του αποκαλουμένου Μέγα Αγαθοεργό Σώμα (ΜΑΣ) της αποσχισθείσης Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος εδρευούσης εν Αθήναις Ερεσού 38

Ε Π Ι Τ Ο Υ Π Α Ρ Α Δ Ε Κ Τ Ο Υ

Σύμφωνα με το άρθρο 118 του Αστικού Κώδικος: «Το Ίδρυμα διαλύεται με διάταγμα :1. αν ο σκοπός του εκπληρώθηκε η έγινε απραγματοποίητος ∙ 2. αν έχει παρεκκλίνει από το σκοπό του , η αν ο σκοπός η η λειτουργία του έγινε παράνομος η ανήθικος η αντίθετος προς τη δημόσια τάξη.»

Κατά  τήν ορθήν έννοιαν τής ως άνω διατάξεως το Προεδρικό Διάταγμα δια του οποίου διαλύεται ένα ίδρυμα καθώς επίσης και το Προεδρικό Διάταγμα δια του οποίου εγκρίνεται η σύστασις ενός ιδρύματος (άρθρον 118 Α.Κ.) δεν είναι διακαιοπραξίαι του Αστικού Δικαίου, αλλά διοικητικαί πράξεις διεπόμεναι υπό των οικείων διατάξεων (βλ. Γ.Μπαλή, Γεν. Αρχαί  του Αστικού Δικαίου παραγρ. 126) και είναι παραδεκτώς προσβληταί δι’ αιτήσεως ακυρώσεως και συνεπώς παραδεκτώς προσβλητή είναι και η παράλειψη εκδόσεως Προεδρικού Διατάγματος διαλύσεως ιδρύματος οσάκις η έκδοσις αυτή είναι κατά νόμον υποχρεωτική.

Επειδή  η κατά την προπαρατεθείσαν διάταξιν του άρθρου 118 του Α.Κ. έκδοσις Προεδρικού Διατάγματος διαλύσεως ιδρύματος, έχουσα εφαρμογήν και επί ιδρύματος συσταθέντος προ της ενάρξεως ισχύος του Αστικού Κώδικος, δέν  εναπόκειται εις την διακριτικήν ευχέρειαν της Δημοσίας Διοικήσεως, αλλά είναι υποχρεωτική δι’ αυτήν εν όψει των περιοριστικώς αναφερομένων εις την εν λόγω διάταξιν περιπτώσεων διαλύσεως και συνεπώς με την παρέλευσιν απράκτου τριμήνου, αφ’  ης εζητήθη η διάλυσις, στοιχειοθετείται παράλειψις οφειλομένης ενεργείας παραδεκτώς προσβαλλομένη επί ακυρώσει υπό του έχοντος προς τούτο έννομον συμφέρον δεδομένου ότι εάν εξεδίδετο Προεδρικόν Διάταγμα διαλύσεως θα ήτο παραδεκτώς προσβλητόν επί ακυρώσει, μη εχουσών εν προκειμένω εφαρμογήν των υπ’ αριθμ. 240 και 241/1965 αποφάσεων του ΣΤΕ, δια των οποίων ορθώς εκρίθη ότι η άρνησις η παράλειψις της αρμοδίας διοικητικής αρχής να ζητήσει την υπό του Πρωτοδικείου διάλυσιν σωματείου απαραδέκτως προσβάλλεται επί ακυρώσει δοθέντος ότι η έγερσις αγωγής δεν είναι διοικητική πράξις εκτελεστή.

Επειδή  εφ’ όσον είμαι Μητροπολίτης τής εν Ελλάδι Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας και άρα Μέλος της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας Αυτής είχα πρόδηλον έννομον συμφέρον να ζητήσω την διάλυσιν του ως άνω ιδρύματος και άρα έχω επίσης πρόδηλον έννομον συμφέρον και νομιμοποιούμαι να ζητήσω την ακύρωσιν της παραλείψεως της Δημοσίας Διοικήσεως να προβεί εις την αιτηθείσαν διάλυσιν εν όψει των λόγων ένεκα των οποίων εζητήθη η διάλυσις, ως ούτοι εξετέθηκαν εις την προς τον καθ’ ου η αίτησις Υπουργόν και επαναλαμβάνονται, εν συνεχεία δια της παρούσης, διότι εκ της λειτουργίας του ως άνω ιδρύματος κατά παράβασιν του νόμου, καθ’ α ειδικότερον εξετέθη προς την Διοίκησιν και επαναλαμβάνεται κατωτέρω, θίγεται η κατά Χριστόν Ορθόδοξος θρησκεία και η συνείδησις του εν γένει χριστεπωνύμου πληρώματος της εν Ελλάδι Ορθοδόξου Εκκλησίας και συνεπώς και του πληρώματος της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, η διαποίμανσις της οποίας χάριτι Θεού έχει ανατεθή εις εμέ.

Επειδή  υπό τα ως άνω δεδομένα η παρούσα  υπό κρίσιν αίτησίς μου παραδεκτώς ασκείται και πρέπει να εξετασθεί ως προς το νόμω βάσιμον αυτής δοθέντος ότι ησκήθη εμπροθέσμως ήτοι εντός 60 ημερών μετά την συμπλήρωσιν τριμήνου αφ’ ης εζήτησα την υπό του καθ’  ου Υπουργού διάλυσιν του εν λόγω ιδρύματος (βλ. την αίτησιν μου υπ’ αριθμ. πρωτ. (709/18-1-2010).

ΕΠΙ ΤΟΥ ΒΑΣΙΜΟΥ

Το  ίδρυμα με τήν επωνυμία «ΤΕΚΤΟΝΙΚΟΝ  ΙΔΡΥΜΑ» συνεστήθη δυνάμει του Π.Δ. της 10/12/1927, το οποίον εν συνεχεία δε ετροποποιήθη δυνάμει του Β.Δ. της 19/7/1949 και του Β.Δ. της 16/11/1956. Σκοπός του ως άνω ιδρύματος είναι η ευόδωσις έργων ευποιΐας, ιδία δια περιθάλψεως ενδεών και μορφώσεως απόρων παίδων.

Σύμφωνα με το άρθρο 118 του Αστικού Κώδικα, ένα ίδρυμα διαλύεται δια της εκδόσεως σχετικού διατάγματος αν παρεκκλίνει του σκοπού του ανεξάρτητα αν ο νέος σκοπός του είναι νόμιμος η όχι, (βλ. Τούση Γεν. Αρχ., σελ. 340, υποσ. 17). Περαιτέρω, επίσης σύμφωνα με το άρθρο 118 του Αστικού Κώδικα, ένα ίδρυμα διαλύεται δι’ εκδόσεως σχετικού διατάγματος αν ο σκοπός του έγινε παράνομος.

Εν  προκειμένω το ως άνω ίδρυμα ενώ κατά τα ως άνω Διατάγματα έχει ως κύριο έργο του την περίθαλψη ενδεών και την μόρφωση απόρων παίδων, εν τη πράξει ως κύριο έργο του έχει την ίδρυση, λειτουργία και συντήρηση Μασονικών Στοών και την προώθηση της λατρείας του Μεγάλου Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος (Μ.Α.Τ.Σ.) και πραγματοποιεί μυήσεις. Με τον τρόπο αυτό και υπό τον ανωτέρω νομικό μανδύα λειτουργεί το ως είρηται Ίδρυμα ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί έκφραση μιας θρησκείας (του μασονισμού η τεκτονισμού η ελευθεροτεκτονισμού).

Αξιοσημείωτη  είναι εν προκειμένω η Απόφαση της Εκκλησίας της Ελλάδος (1933) κατά την οποία : «Η Ιεραρχία της Εκκλησίας τής  Ελλάδος… επιληφθείσα της… εξετάσεως της Μασονίας, του διεθνούς τούτου μυστικού οργανισμού,… κατέληξε ομοφώνως εις τα επόμενα… συμπεράσματα : Η Μασονία δεν είναι απλή τις φιλανθρωπική ένωσις η φιλοσοφική Σχολή, αλλ’ αποτελεί μυσταγωγικόν σύστημα, όπερ υπομιμνήσκει τας παλαιάς εθνικάς μυστηριακάς θρησκείας η λατρείας… Αποδεδειγμένως τυγχάνει θρησκεία μυστηριακή, όλως διάφορος… και ξένη της Χριστιανικής Θρησκείας…» Συνεπώς συντρέχουν αι προϋποθέσεις του άρθρου 118 του Α.Κ. περί διαλύσεως του εν λόγω ιδρύματος δοθέντος επιπροσθέτως ότι :

α. Το Τεκτονικό Ίδρυμα οφείλει την ίδρυσή του στην εξαπάτησι του Κράτους. Ιδρύθηκε με σκοπό την «ευόδωση έργων ευποιΐας, ιδία περιθάλψεως ενδεών και μορφώσεως απόρων παίδων» ενώ πρόκειται για αμιγή σατανολατρεία διότι ο κρυπτογραφικά αναφερόμενος ως Μ.Α.Τ.Σ.-υπέρτατο ον, ως τα προσαγόμενα στοιχεία αποδεικνύουν τυγχάνει ο λεγόμενος Μέγας Αρχιτέκτων του Σύμπαντος που οντοποιείται στο πρόσωπο του Εωσφόρου. Υπό το προσωπείο επομένως της δήθεν φιλανθρωπίας του Τεκτονικού Ιδρύματος πρωοθείται στη χώρα μας η θρησκευτική παραδοχή του Σατανισμού, η οποία δεν καλύπτεται υπό του άρθρου 13 του Συντάγματος διότι αντίκειται στην δημόσια τάξη.

β. Οι Μασονικές στοές-ναοί της Σατανολατρείας οφείλουν επίσης την αναγνωρισή τους ως Μασονικών σωματείων στην εξαπάτηση της δικαιοσύνης από την οποία απέκρυψαν δολίως, κάθε τι το οποίο θα απεκάλυπτε το σατανιστικό τους περιεχόμενο. Απόδειξις η υπ’ αριθμ. 739/8.2.1935 απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών που ενέκρινε την ίδρυση της στοάς «ΜΕΛΗΣ» εντελώς τυπικά, ενώ η υπ’ αριθμ. 2060/2969 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών που εξεδόθη μετ’έλεγχο των σχετικών μασονικών κειμένων υπήρξε απορριπτική της ιδρύσεως της στοάς «ΔΗΛΙΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝ».

γ. Το Τεκτονικό Ίδρυμα αποκρύπτει το υπ’ αριθμ. 3 Landmark (δόγμα) το οποίο «ουδεμία ανθρωπίνη δύναμη δύναται να θίξει η τροποποιήσει» και «επιβάλλει ως Θεό της Μασονίας τον Εωσφόρο».

δ. Το Τεκτονικό Ίδρυμα πραγματοποιεί μυήσεις–εισδοχή μελών χωρίς να είναι σωματείο διότι δεν κέκτηται την ανάλογη δικαστική αναγνώριση.

ε. Το Τεκτονικό Ίδρυμα γίνεται δεκτό και νομιμοποιείται από την Ελληνική Πολιτεία ως φιλανθρωπικό ίδρυμα ενώ ο σκοπός αυτού είναι η προώθηση, ίδρυσι και συντήρησι Ναών-Στοών ανιδρυομένων προς δόξαν του κρυπτογραφικά αναφερομένου Θεού Μ.Α.Τ.Σ.

Ωσαύτως τήν προώθηση τής ιδίας θρησκευτικής παραδοχής έχει αναλάβει και η  εκ του ως άνω λεγομένου Τεκτονικού ιδρύματος αποσχισθείσα κατά το έτος 1986 Εθνική Μεγάλη Στοά τής Ελλάδος, η εν οδώ Ερεσού 38 εν Αθήναις εδρεύουσα.

Επειδή  πάντα τα ανωτέρω υπό στοιχεία α–ε αναφερόμενα δεν καλύπτονται υπό του άρθρου 13 του Συντάγματος ως αντίθετα προς την δημόσιαν τάξιν και εν πάση περιπτώσει ως αναφερόμενα εις θρησκείαν ‘‘μη γνωστήν’’ κατά το Σύνταγμα.

Δια τών  συνημμένων αποδεικτικών στοιχείων  των τυπικών μυήσεως και της εσωτερικής βιβλιογραφίας της Μασονίας εις ην αποκαλύπτεται ο Εωσφόρος ως ο κρυπτογραφικά αναφερόμενος Μ.Α.Τ.Σ. προς τιμήν του οποίου άρχονται και κλείονται αι συνεδρίαι, μυούνται τα μέλη και αναπέμπεται λατρεία εντός των Στοών, επιβάλεται η διάλυσις του Τεκτονικού Ιδρύματος και των παραρτημάτων αυτού ανά την Επικράτειαν διότι έχει παρεκκλίνει του σκοπού ιδρύσεώς του και προωθεί μίαν θρησκευτικήν πίστιν κρυφίως και δι’ αυτό ώφειλε ο αρμόδιος Υπουργός, όπως προκαλέση την έκδοση διάταγματος δια του οποίου να ανακαλούνται η και καταργούνται τα διατάγματα συστάσεως του ιδρύματος, ήτοι το ως άνω Π.Δ. της 10/12/1927, Β.Δ. της 19/7/1949 και Β.Δ. της 16/11/1956 ως και της εξ αυτής αποσχισθείσης Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος καθ’ ο μέρος αύτη εμφαίνεται ως Ίδρυμα αποκαλούμενο Μέγα Αγαθοεργό Σώμα (Μ.Α.Σ.) της Ε.Μ.Σ.τ.Ε.

Το  Τάγμα τών Τεκτόνων, όπως αναγράφεται  στην εισαγωγή τών «Μεγάλων Συνταγμάτων  του 1786», «προσέλαβε τον Παγκόσμιο αυτού χαρακτήρα δια της εν έτει 1717, ιδρύσεως της Μεγάλης Στοάς της Αγγλίας. Η Μεγάλη αυτή Στοά ου μόνον κατήργησε πάντα επαγγελματικόν περιορισμόν, αλλά ανεκήρυξεν ότι ο δεσμός τής Τεκτονικής αλληλεγγύης έπρεπε να τεθή υπεράνω πάσης πολιτικής η θρησκευτικής διαιρέσεως»!

Αποφασιστική  ποιμαντική ενέργεια της Εκκλησίας της Ελλάδος, ήταν η προαναφερθείσα απόφαση της Ιεραρχίας της, της 12ης Οκτωβρίου 1933, η οποία απεφάνθη ότι: «η Μασονία αποδεδειγμένως τυγχάνει θρησκεία μυστηριακή, όλως διάφορος, κεχωρισμένη και ξένη της Χριστιανικής θρησκείας. Εμφαίνεται άλλως τούτο και εκ του ότι κέκτηται ιδίους Ναούς  μετά βωμών, τους οποίους οι πρόκριτοι των τεκτόνων χαρακτηρίζουσιν ως «εργαστήρια, άτινα δεν δύνανται να υστερήσωσιν εις ιστορίαν και αγιότητα της Εκκλησίας…»! Και τελειώνει: «Ουδαμώς προσήκει ν’ ανήκει τις εις τον Χριστόν και να ζητή εκτός αυτού απολύτρωσιν και ηθικήν τελείωσιν. Διότι είναι ασυμβίβαστος ο αληθής και γνήσιος Χριστιανισμός προς την Μασονίαν. Όθεν και οι τυχόν εμπλακέντες εις την μύησιν των Μασονικών μυστηρίων, δέον του λοιπού ν’ απόσχωσι πάσης επικοινωνίας προς τας Μασονικάς στοάς και εργασίας, βέβαιοι όντες ότι ούτω ανανεούσιν ασφαλώς τους προς τον ένα Κύριον και Σωτήρα ημών, εξ αγνοίας και κακής των πραγμάτων     εκτιμήσεως, υποχαλασθέντας δεσμούς…

Αυτή  είναι η Μασονία, σύμφωνα με την ως άνω Ποιμαντική Απόφαση της Εκκλησίας της Ελλάδος. Η ίδια η Μασονία, λέει για τον εαυτό της, τόσα πολλά γριφώδη και αντιφατικά, που το μόνο τελικά που μένει, είναι η ότι δεν ξέρει η ίδια τι είναι, η ότι ξέρει πολύ καλά τι είναι και το κρύβει, για να μη διαλυθή, όπως οι ίδιοι οι πρόκριτοί της λένε: «Ο Ελευθεροτεκτονισμός διετηρήθη αναλοίωτος δια μέσου των αιώνων ως μυστική Εταιρεία. Ως φανερά εταιρεία δεν θα είχε πολλών ετών ζωήν», όπως είπε ο πατριάρχης της Μασονίας Αλβέρτος Μακή (Μackey)!

Λένε  οι μασόνοι: «Ο Τεκτονισμός δέν  είναι θρησκεία, είναι όμως η  καρδιά όλων τών θρησκειών»! (Τιμ. Τ. Βρατσάνου «Το Βιβλίο του Μ.·.», Μέρος πρώτο, σελ. 8, Αθήνα 1953).

Τι  σημαίνει αυτό; Τι άλλο παρά το ότι, όχι μονάχα δεν είναι θρησκεία, αλλά υπερθρησκεία, αφού τοποθετεί τον εαυτό της στην κορυφή όλων των θρησκειών!; Στο περιοδικό  «ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ-ΓΝΩΜΩΝ», επίσημο όργανο του Υπάτου Συμβουλίου του 33ου και της Μεγάλης Ανατολής της Ελλάδος, στο τεύχος Σέπτ-Οκτωβρίου 1935, σελ. 238, κάτω από τον τίτλο: «ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ ΤΟΥ ΤΕΚΤ.·.», διαβάζουμε την άποψη του θεωρητικού της Μασονίας Albert Pike, που μεταξύ άλλων λέει: «Ο Ελευθεροτεκτονισμός επιδιώκει την διάδοσιν μόνον του ιδικού του Πιστεύω, καθ’ ότι η παγκόσμιος θρησκεία διδάσκεται υπό της Φύσεως και της Λογικής. Αι Τεκτονικαί Στοαί δεν είναι Ναοί Ιουδαϊκοί η Μουσουλμανικοί η Χριστιανικοί. Ο Τεκτονισμός επαναλαμβάνει τας ηθικάς αρχάς όλων των θρησκειών. Τιμά τον χαρακτήρα και εξυμνεί τα διδάγματα παντός Μεγάλου και Χρηστού, πάσης εποχής και πάντων των αιώνων. Απανθίζει εξ όλων τών Πιστεύω το καλόν και όχι το κακόν, την αλήθειαν και όχι την πλάνην και παραδέχεται ότι εις όλα εύρηνται πολλά τα καλά και αληθή…».

Στο ίδιο ως άνω περιοδικό, τεύχος Ιανουαρίου 1934, σελ. 15, διαβάζουμε μεταξύ άλλων: «Ο Μέγας του Σύμπαντος Αρχιτέκτων είναι ο Μέγας ημών Διδάσκαλος, και ο αλάθητος νόμος, τον οποίον μας παρέδωσε, είναι εκείνος, σύμφωνα με τον οποίον εργαζόμεθα. Θρησκευτικαί συζητήσεις εν τη Στοά απαγορεύονται αυστηρώς, διότι οι Τέκτονες ακολουθούμεν μόνον την γενικώς παραδεδεγμένην θρησκείαν, την θρησκείαν της Φύσεως»!

Δικαίωμα  βέβαια τής μασονίας είναι να πιστεύη  ο,τι θέλει κι όπως θέλει. Κανείς δέν  επιτρέπεται να επεμβαίνει στα  θέματα συνειδήσεως του άλλου, όπως είναι το θέμα τής θρησκευτικής πίστεως. Αλλά και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να εξαπατά τους άλλους, όπως η Μασονία, η οποία από το ένα μέρος λέει ότι ακολουθεί την θρησκείαν της Φύσεως και της Λογικής, ότι έχει το δικό της «πιστεύω», ότι θεός της είναι ο Μ.Α.Τ.Σ., ότι ο Θεός αυτός δεν είναι άλλος από τον Εωσφόρο, υβρίζει και απορρίπτει τον τρισυπόστατον Θεόν των Χριστιανών, διδάσκει ότι ουδεμία θρησκεία έχει όλη την αλήθεια, ότι σ’ όλα τα «πιστεύω» υπάρχουν πολλά τα καλά και αληθή και από το άλλο δηλώνει ότι τα μέλη της είναι πιστά μέλη της Εκκλησίας, ότι είναι καλοί χριστιανοί και θεός τους είναι ο τρισυπόστατος Θεός των χριστιανών! Όλα αυτά είναι ακατανόητα! Γι’ αυτό είναι απαράδεκτο το Τεκτονικό Ίδρυμα που εξαπάτησε το Ελληνικό Κράτος. Ιδρύθηκε για άσκηση φιλανθρωπίας και αποδεικνύεται θρησκεία κι’ έχει γεμίσει την Ελλάδα, την Χώρα της Χριστιανικής Ορθοδοξίας, με οργανώσεις και Ναούς του Σατανά! Η απάτη αυτή δεν μπορεί άλλο να συνεχίζεται!

Γι’ αυτό υποβάλλουμε  τήν αίτηση αυτή και ζητούμε να υποχρεωθή ο αρμόδιος Υπουργός Οικονομικών να προκαλέση την έκδοση Προεδρικού Διατάγματος για την διάλυση του Τεκτονικού Ιδρύματος γιατί η ίδρυση του είναι καρπός ψεύδους και εξαπάτησης της Πολιτείας, της Δικαιοσύνης και της Κοινωνίας, όπως αποδεικνύεται με αδιαφιλονίκητα στοιχεία! Η προσφυγή μας δεν αποβλέπει στην προστασία μονάχα της Χώρας μας και του λαού της, αλλά και στα ίδια τα μέλη της Μασονίας, που είναι πιασμένα στην απόχη των σκοτεινών δυνάμεων της μασονικής σούμας!

Ψέματα  και απάτες στην ίδρυση του Τεκτονικού ιδρύματος

1. Με την υπ’ αριθμ. 1311/27.8.1927 αίτηση τους, οι ιδρυτές του Τεκτονικού Ιδρύματος: Μιλτ. Πουρής, Σπ. Βελλής, Σπ. Νάγος, Αθ. Ιωάννου, Χρ. Λαδάς, Αντ. Ανδριανόπουλος, Ν. Νώε, Π. Χατζηπάνος, Δημ. Παπούλιας και Γεώργ. Δ. Ράλλης, προς τον Υπουργόν της Προνοίας και Αντιλήψεως «αδ.·.» Μιχ. Κύρκον, μασόνον, «αδ.·.» όπως τον αποκαλεί ο εκ των ιδρυτών αρχιμασόνος Π. Χατζηπάνος 33ου, ζήτησαν την έγκριση του Οργανισμού του εν Αθήναις «Τεκτονικού Ιδρύματος». Ο «αδ.·. Μ. Κύρκος» ενέκρινε την αίτηση, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Παύλος Κουντουριώτης υπέγραψε το Διάταγμα και στις 10/12/ 1927 είχε δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως! Χαράς Ευαγγέλια για τους «ενδεείς και τα αγράμματα άπορα παιδιά»: Ο σκοπός του Τεκτονικού Ιδρύματος ήταν «η ανέγερσις και διατήρησις Τεκτονικού Μεγάρου εν Αθήναις προς ευόδωσιν έργων ευποιΐας, ιδία δε περιθάλψεως ενδεών και μορφώσεως απόρων παίδων»! Ο σκοπός αυτός αποτελεί την πρώτη κραυγαλέα απάτη: Το Τεκτονικό Μέγαρο, ανύπαρκτο κατά την έγκρισιν του Ιδρύματος, δεν εκτίσθη ποτέ ως κτίριο περιθάλψεως ενδεών, ως κέντρο φιλανθρωπίας! Κτίστηκε εξ’ αρχής κτίριο θρησκευτικό με σκοπό του να υπηρετή την λειτουργία της μασονικής θρησκείας και όχι να περιθάλπει ενδεείς! Να είναι δηλ. Ναός όχι φιλανθρωπική στέγη, όπως ορίζει το ιδρυτικό Διάταγμα!

Αυτό  αποκαλύπτει, ο εκ τών ιδρυτών του Τέκτ. Ιδρύματος, Π. Χατζηπάνος, μασόνος 33ου βαθμού, στο βιβλίο του «Ελληνικός Ελευθεροτεκτονισμός 1740-1950» σελ. 173-174, όπου διαβάζουμε: «Επιτροπή μηχανικών και αρχιτεκτόνων, προεδρευομένη από τον αδ.·. Γ. Γεωργαλάν, ενετάλη να παρασκευάση το καταλληλότερον σχέδιον Ναού Μεγάλου επί του ελεύθερου χώρου, ως και σχεδιάγραμμα της εσωτερικής διαρρυθμίσεως και διακοσμήσεως και άμα τη παραλαβή του ακινήτου να αρχίσουν αι δέουσαι τεχνικαί ύπηρεσίαι… του Τεκτονικού Ιδρύματος αναλαβόντος πλέον την όλην διαχείρισιν και εκπροσώπησιν του Συμβολικού Τεκτονισμού»!

Δεν είναι λοιπόν φιλανθρωπικό, το τονίζουμε, το Τέκτονικό Μέγαρο, για το οποίο έδωσε την έγκρισή του το Ελληνικό Κράτος, αλλά Ναός παγανιστικός για να στεγάζεται η Σατανολατρεία στην Ελλάδα, την κοιτίδα της Χριστιανικής   Ορθοδοξίας! Απάτη που δεν τιμά το Ελληνικό Κράτος που την υφίσταται και τους «χρηστοήθεις» της Μασονίας που την διέπραξαν!

2. Είναι ψέμα και συνειδητή διαστρέβλωση της αλήθειας, το ότι δήθεν, «Ο Ελληνικός Συμβολικός Ελευθεροτεκτονισμός περιλαμβάνων την Μεγάλην Ανατολήν και πάσας τας υπό την αιγίδα αυτής συμβολικάς Στοάς, συνεκροτείτο εις νομικόν πρόσωπον υπό τον τίτλον «Τεκτονικόν Ίδρυμα», ως ορίζει το άρθρο 3 του Συντάγματος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος, 1936. Είναι απάτη και ψεύδος εις βάρος της Πολιτείας, ότι δηλ. η έγκριση του Τεκτονικού Ιδρύματος, σημαίνει αναγνώριση και του Ελληνικού Συμβολικού Ελευθεροτεκτονισμού, δηλ. εκτός τής     περιουσίας αναγνωρίζεται δήθεν και η Μασονική θρησκεία.

Το  θέμα είναι πολύ απλό: Άλλο είναι  το «Ίδρυμα» και άλλο είναι το «Σωματείο». Το Ίδρυμα (Α.Κ. 108) είναι «περιουσία προς εξυπηρέτησιν ωρισμένου σκοπού». Το Σωματείο (Α.Κ. 78) είναι «Ένωσις προσώπων επιδιώκουσα σκοπόν μη κερδοσκοπικόν». Το ίδρυμα δεν έχει μέλη, έχει Δ. Συμβούλιο διοριζόμενο. Το Σωματείο έχει μέλη και Δ.Σ. εκλεγόμενο από τα μέλη του. Το Δ.Σ. του Ιδρύματος διορίζεται με το ιδρυτικό του Π. Διάταγμα. Το Ίδρυμα ούτε μέλη εγγράφει, ούτε Γενικές Συνελεύσεις έχει, όπως το Σωματείο.

Το  Τεκτονικό Ίδρυμα λοιπόν νομιμοποιεί  μονάχα τήν περιουσία τής Μασονίας και όχι τα μασονικά Σωματεία (Μεγάλη Στοά-Μεγάλη Ανατολή, Μασονικές Στοές, Το Ύπατο Συμβούλιο του 33ου), που ως σωματεία μονάχα με την σχετική διαδικασία ενώπιον του Πρωτοδικείου μπορούν να αποκτήσουν νομική υπόσταση. Ο Ελληνικός Συμβολικός Έλευθεροτεκτονισμός, δηλ. η Μασονική Θρησκευτική Τελετουργία των 7 Τελετών και των 33 Μυήσεων, δεν υπάγονται στις αρμοδιότητες του Ιδρύματος, γι’ αυτό και δεν γίνεται στον Οργανισμό του, καμιά μνεία γι’ αυτά.

Η Μασονία δέν είναι  φιλανθρωπική, αλλά θρησκευτική συνωμοτική οργάνωση που σκοπό της έχει να γεμίση την Χώρα με Μέγαρα-Στοές, Ναούς της θρησκείας του Σατανά, που ήδη το έχει επιτύχει και ο Σατανισμός, με την βοήθεια και των ναρκωτικών, έχει απλώσει παντού το θανατηφόρο νέφος της Μαγείας, της Αστρολογίας, του Πνευματισμού, του Αποκρυφισμού, του Πανθεϊσμού, του τζόγου, της Πορνείας, της ομοφυλοφιλίας, της ψυχοπάθειας και της εγκληματικότητας, που γελοιοποιούν πιστούς και απίστους, υλιστές και «χριστιανούς», μικρούς και μεγάλους!…

3. Το ψέμα και  η απάτη στην ίδρυση των μασονικών στοών

Η απάτη  και το μασονικό ψέμα σε βάρος τής  Πολιτείας και της κοινωνίας, με το πρόσχημα της φιλανθρωπίας, συνεχίζεται στην νομιμοποίηση των Μασονικών Στοών-Ναών, ως δήθεν «φιλανθρωπικών και εκπαιδευτικών σωματείων»!

Απάτη διπλή: Και γιατί πρόκειται για  θρησκευτικά και όχι ως είπαμε, φιλανθρωπικά κέντρα, αλλά και περισσότερο, γιατί οι αιτούντες μασόνοι σκόπιμα αποκρύπτουν από τους ανίδεους δικαστές, τα στοιχεία που υπάρχουν (Τυπικά Μυήσεων και Τελετών, Συντάγματα, Κανονισμούς, Land-Marks κ.α.), από τα οποία αποδεικνύεται η πραγματική ταυτότητα και αποστολή τους, ότι δηλαδή για φιλανθρωπία εγκρίνονται από την δικαιοσύνη και Ναούς λατρείας του Εωσφόρου αποτελούν!

Εάν η  Ελληνική Δικαιοσύνη γνώριζε τήν  απατη αυτή, καμιά μασονική Στοά δεν θα μπορούσε να πάρη νομιμοποίηση. Απόδειξη, η υπ’ αριθμ. 739/8.2.1935 Απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών που ενέκρινε την ίδρυση της Στοάς Μέλλης, χωρίς έλεγχο του σκοπού και των μέσων, δηλ. εντελώς Τυπικά, έτσι ώστε το κείμενο της ‘Αποφασης να είναι μόλις μία σελίδα και κάτι, ενώ η υπ’ αριθμ. 2060/1969 Απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών που εξεδόθη μετ’ έλεγχον των σχετικών          στοιχείων, υπήρξε απορριπτική της Στοάς «Δήλιος ‘Απολλων». Άξια μνείας, στο σημείο αυτό, είναι και το, ως κατωτέρω απόσπασμα της υπ’ αριθμ. 5415 Αποφάσεως του Δικαστηρίου, που αφορά το Σωματείο «Τεκτονική Ένωσις»: «Το Δικαστήριον των εν Αθήναις Πρωτοδικών, συγκείμενον κ.λπ. Συνεδρίασαν δημοσία εν τω ακροατηρίω του την 7ην Νοεμβρίου 1925. Ακούσαν του Εισαγγελέως. Ιδόν τα υποβληθέντα έγγραφα. Σκεφθέν κατά τον Νόμον. Επειδή ετηρήθησαν αι κατά την προδικασίαν απαιτούμεναι διατυπώσεις, συντρέχουσι δε, κατά την κρίσιν του Δικαστηρίου, άπασαι αι ύπό του Νόμου προβλεπόμεναι προϋποθέσεις προς αναγνώρισιν του περί ου πρόκειται Σωματείου, ως τούτο εξάγεται εκ των εγγράφων άτινα υπεβλήθησαν υπό του Σωματείου. Δια ταύτα Διατάσσει την επιμέλεια του Γραμματέως του Δικαστηρίου τούτου τοιχοκόλλησιν του Καταστατικού του Σωματείου υπό την επωνυμίαν «Τεκτονική Ένωσις» επί δεκαήμερον εν τω ακροατηρίω του Δικαστηρίου τούτου και την μετά ταύτα καταχώρησιν του ανωτέρω Σωματείου εις το βιβλίον των «Ανεγνωρισμένων          Σωματείων» και εν ιδία αυτού σελίδι. Μετά την εκτέλεσιν των ανωτέρω. Αναγνωρίζει το ειρημένον Σωματείον ως φιλανθρωπικόν, πνευματικόν και κοινωνικόν.

Εκρίθη  και απεφασίσθη

Εν  Αθήναις τη 19η Νοεμβρίου 1925

Εδημοσιεύθη δε αυτόθι την 21ην Νοεμβρίου 1925

Ο Προεδρεύων Τ.Σ. Ο Δικ. Γραμματεύς Φιλανθρωπικόν λοιπόν και πνευματικόν, το Σωματείον  «Τεκτονική Ένωσις». Τι Σωματείον  όμως και τι φιλανθρωπία κάνει  η «Τεκτονική Ένωση»; Κατ’ αρχήν  το Σωματείο αυτό δέν είναι «πρόσωπο», είναι προσωπείο. Το προσωπείο, του ισχυρότερου οργάνου της Μασονίας, του «Ύπατου Συμβουλίου του 33ου βαθμού», που είναι το πρόσωπο! Έτσι, το πρόσωπο ενεργεί, αλλά το προσωπείο, στο οποίο κρύβεται, χρεώνεται! Οι υψηλά ιστάμενοι της Μασονίας, όλοι του 33ου βαθμού, προστατεύονται, από τις «χαμηλού επιπέδου» κρίσεις και γνώμες της «βέβηλης» κοινωνίας!

Είναι λοιπόν επιτρεπτό, η  Δικαιοσύνη και η  Πολιτεία, να ανέχονται  τήν συνέχιση αυτής  τής απάτης; Να νομιμοποιούνται σωματεία ως δήθεν φιλανθρωπικά και μορφωτικά και στην πραγματικότητα να είναι κέντρα εξαπάτησης της κοινωνίας και Ναοί λατρείας του Σατανά; Γιατί η Μασονία δεν νομιμοποίησε το  «Ύπατο Συμβούλιο του 33ου» με το όνομα του, αλλά χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο «Τεκτονική Ένωση»; Γιατί με την υπ’ αριθμ. 4.058/1924 Απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών ιδρύθηκε Σωματείο με την επωνυμία «Μπενέ-Μπερίτ», ως Σωματείον «Κοινωνικόν» και ύστερα παρουσιάζεται ως Στοά εν Αθήναις       «Μπενέ-Μπερίτ» αριθμ. 993, και ως Σωματείον φιλανθρωπικόν υπό την επωνυμίαν Μπενέ Μπερίτ υπό το όνομα «ΦΙΛΩΝ»;!

4. Απόπειρα  ολικής υποδούλωσης τής χώρας  μας.

Με  το Β.Δ. της 19/7/1949 ο Κ. Καραμανλής, τροποποίησε το Καταστατικό του Τεκτονικού Ιδρύματος και το νέο Τεκτονικό Ίδρυμα αποκτούσε το δικαίωμα«ανέγερσης και διατήρησης Τεκτονικών και Φιλανθρωπικών Μεγάρων στην Αθήνα και σ’ όλη την Χώρα, με εισφορές Ναών και Μονών»! Η αντίδραση του λαού, της Διοίκησης της Εκκλησίας και των Χριστιανικών Σωματείων, ήταν άμεση και η Κυβέρνηση αναγκάζεται με το από 23/12/1949 Β.Δ. να ανακαλέσει το ως άνω Διάταγμα. Φοβερή όντως η πρόκληση: Με λεφτά της Εκκλησίας να κτίζονται μασονικοί Ναοί! Αλλά αργότερα με το από 23/12/1955 Διάταγμα, επαναφέρει, το πρώτο, από 19/7/1949 Διάταγμα, διαγραφομένων των λέξεων «Ναών και Μονών»! Έτσι η Μασονία, η θρησκεία του Αντίχριστου, έχει δικαιώματα στη Χώρα μας, να κτίζη ελεύθερα Στοές – Ναούς, χωρίς άδεια, που δεν τα έχουν οι άλλες θρησκείες! Αλλά και με άλλης προέλευσης λεφτά, να κτίζει τους σατανιστικούς της Ναούς, το θέμα δεν αλλάζει, γιατί προσβολή και πολεμική κατά της κρατούσης θρησκείας, είναι κάθε σατανικός ναός και λόγος, ασχέτως με την πηγή των δαπανωμένων χρημάτων!

Η Μασονική Εγκυκλοπαίδεια Ν. Χ. Λάσκαρη που  κυκλοφορεί με τήν άδεια τής  Μ.·. Στ.·. τής Ελλάδος και του  Υ.·. Συμβ. του 33ου βαθμού, στο λήμμα: «Θρησκεία και Τεκτονισμός» γράφει μεταξύ άλλων: «Η Τεκτονική θρησκεία δεν κάνει διακρίσεις. Δέχεται εις τους φιλόξενους κόλπους της, άνδρας παντός δόγματος, ουδέν δε απολύτως θρησκευτικόν δόγμα ευνοεί η αποδοκιμάζει. Ο Τεκτονισμός δεν είναι Ιουδαϊσμός ως ηθέλησαν να τον παρουσιάσουν τινές, καίτοι δεν περικλείει εν εαυτώ τίποτε το δυνάμενον να θίξη τον Ιουδαϊσμόν. Δεν είναι ούτε Χριστιανισμός, καίτοι δεν διδάσκει τίποτα το δυνάμενον να θίξη ένα Χριστιανόν. Η θρησκεία του Τεκτονισμού είναι η γενική θρησκεία της φύσεως και της πρωταρχικής αποκαλύψεως –της κληροδοτηθείσης ημίν υπό αρχαίου τινός και πατριαρχικού ιερατείου- εν τη οποία όλοι οι     άνθρωποι δύνανται να συμφωνήσουν. Διδάσκει την άσκησιν της αρετής, αλλά δεν προσφέρει τρόπον απολυτρώσεως εκ της αμαρτίας. Υποδεικνύει εις τους οπαδούς της την ατραπόν της δικαιοσύνης, αλλά δεν ισχυρίζεται ότι αποτελεί «την αλήθειαν και, την ζωήν». Αποτελεί όμως αναμφισβητήτως την πύλην δια της οποίας εισάγονται οι πιστοί εις τον Ναόν της Θείας Αληθείας»!

Το  κείμενο αυτό είναι η φωτογραφία – η έγχρωμη φωτογραφία – του θεού της Μασονίας Μ.·.Α.·.Τ.·.Σ.·. (Μέγας Αρχιτέκτων του Σύμπαντος) σε όλα του τα ονόματα: Εωσφόρος Διάβολος, Σατανάς, Βεελζεβούλ, Βελίαλ, Μπαφομέτ, Δαίμονας κ.α., όπως  αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη.

Ώς  προεκήρυξεν από τής γενέσεως της η Μασονία πιστεύει στην ύπαρξιν  μιας δημιουργικής αρχής (Ρrincipe Createur) υπό το όνομα: «Μέγας Αρχιτέκτων του Σύμπαντος». Το ίδιο ορίζεται και στο άρθρο 1 του Συντάγματος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος της 20/12/1949: «Ο Ελευθεροτεκτονισμός πιστεύει εις την ύπαρξιν του Θεού, υπό την προσωνυμίαν «Μέγας Αρχιτέκτων του Σύμπαντος».

Ποιός είναι λοιπόν αυτός ο θεός και  υπάρχει ίχνος σοβαρότητος και εντιμότητος στον ισχυρισμό της Μασονίας ότι «δεν διδάσκει τίποτα το δυνάμενον να θίξει ένα χριστιανόν», όταν η μασονική θρησκεία στο σύνολό της, αποτελεί διαστρέβλωση και άρνηση όλης της χριστιανικής διδασκαλίας;

Ποιός είναι ο Θεός τής μασονικής  θρησκείας, μας το αποκαλύπτουν οι μασόνοι συγγραφείς, Κωστής Μελισσαρόπουλος του 33ου βαθμού, στο βιβλίο του «Επτά Τεκτονικαί Ομιλίαι εις 18ον», στο κεφάλαιο: «Η έννοια του Μ.·.Α.·. του Συμπ.·.» και ο Δημ. Στεφ. Αναγνωστόπουλος στο βιβλίο του «Κυανούς Τεκτονισμός», στο κεφ. «Η απόκρυφος Χιραμική παράδοσις», απολύτως σύμφωνοι και οι δύο για την σχετική μασονική παράδοση!

Ο Κ. Μελισσαρόπουλος  γράφει προεισαγωγικά: «Ο Συμβολικός Τεκτονισμός τηρεί σκόπιμον αοριστίαν  σχετικώς με την έννοιαν και την φύσιν του Μεγάλου Αρχιτέκτονος του Σύμπαντος. Ευθύς εξ αρχής από του Α’ βαθμού διακηρύσσει ότι αφήνει εις έκαστον την έλευθερίαν των δοξασιών του και ουδέν θέτει όριον εν τη αναζητήσει της Αληθείας. Αναγνωρίζει όμως και διακηρύττει την ύπαρξιν του Θεού, τον οποίον δεν καθορίζει, αλλ’ ονομάζει «Μέγαν Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος», συνοψίζων τα προς Αυτόν καθήκοντα εις το «Σέβας». Εάν επιστήσωμεν την προσοχήν μας εις την έννοιαν της λέξεως «Αρχιτέκτων», ίσως παρατηρήσωμεν ότι οι αρχιτέκτονες δεν δημιουργούν εκ του μη όντος, αλλά χρησιμοποιούν υπάρχοντα υλικά, διευθετούντες αυτά συμφώνως προς σχέδιον το οποίον έχουν καταρτίσει».

Άν  όμως, ρωτάμε εμείς  από χριστιανικής πλευράς, ο Θεός δημιούργησε τόν  κόσμο με έτοιμα υλικά, τότε ποιός  δημιούργησε τα έτοιμα αυτά υλικά; Δεν οδηγούμεθα έτσι, στην πολυθεΐα;

«Ο  Συμβολικός Τεκτονισμός, συνεχίζει ο συγγραφεύς, τηρεί σκόπιμον αοριστίαν σχετικώς με την έννοιαν και την φύσιν του Μεγάλου ‘Αρχιτεκτονος του Σύμπαντος… Εν τούτοις πλην των επισήμων Τυπικών, υπάρχει και «η πλήρης παράδοσις του Γ  Βαθμοῦ», η οποία αναφέρει πολλά και περίεργα. Είμαι υποχρεωμένος γράφει ο Κ. Μελισσαρόπουλος, «να τα υπενθυμίσω σ’ εκείνους οι οποίοι τα γνωρίζουν και να τα εκθέσω σ’ εκείνους οι οποίοι τυχόν τα αγνοούν. Και θα προσπαθήσω να δώσω την ερμηνείαν των.

Αναφέρει, λοιπόν, η πλήρης παράδοσις του  Γ’ βαθμού ότι ο άγγελος του φωτός Εβλίς, το Πνεύμα του Πυρός, ηράσθη της Εύας, ήτις ενέδωσεν εις τον έρωτά του και ούτω εγεννήθη ο Κάϊν, απείρως υπέρτερος του Άβελ. Ότι ο Θεός Αδωνάϊ, φθονών τον Κάϊν δια το πνεύμα όπερ μετέδωσεν εις αυτόν ο άγγελος του φωτός Εβλίς, εξώρισε τον Αδάμ και την Εύαν εκ της Εδέμ. Ότι ο ζηλότυπος ούτος θεός είχε ζυμώσει ιλύν δια να πλάση τον Αδάμ και του είχε δώσει ψυχήν δουλικήν. Εφοβείτο δε την ελευθέραν και ανεξάρτητον ψυχήν του Κάϊν. Ότι ο Κάϊν, εξωργισθείς εκ της αδικίας του Αδωνάϊ, θανάτωσε τον Άβελ, ο δε Αδωνάϊ, ο θεός όστις έμελλε να πνίξη τόσας χιλιάδας ανθρώπων εις τα ύδατα τού              κατακλυσμού, εχαρακτήρισε τον φόνον του Άβελ ως έγκλημα ασυγχώρητον. Ότι ο αμνησίκακος απόγονος του Κάϊν Χιράμ, υιός των Πνευμάτων του Πυρός, καταβάλλει όλην του την μεγαλοφυΐαν και ενεργητικότητα προς οικοδόμησιν του Ναού, τον οποίον η υπερηφάνεια του Σολομώντος ανεγείρει εις τον αμείλικτον θεόν Αδωνάϊ, του οποίου το μίσος καταδιώκει από αιώνων το γένος του Κάϊν. Ότι μετά την καταστροφήν της χαλκίνης θαλάσσης, ο Χιράμ άγεται υπό του προγόνου του Τουβαλκάϊν, εν μέσω του πυρός, εις το κέντρον της γης, εν τη ψυχή του κόσμου, εις το Βασίλειον του Εβλίς και του Κάϊν, εκεί όπου παύει η τυραννία του φθονερού Αδωνάϊ και γεύονται των καρπών του δένδρου της Επιστήμης. Ο Χιράμ εισάγεται εις το άδυτον του πυρός και ο       Τουβαλκάϊν του εξηγεί τας αδυναμίας και τα ταπεινά πάθη του θεού Αδωνάϊ, του μισούντος το πλάσμα του και καταδικάσαντος αυτό να αποθνήσκη, όπως εκδικηθή δια τα ευεργετήματα, τα οποία τα πνεύματα του Πυρός του επεδαψίλευσαν. Τέλος, ο Τουβαλκάϊν προφητεύει την επικράτησιν των απογόνων του Χιράμ, οίτινες θα καθιερώσουν καθ’ όλην την γην την λατρείαν του Πυρός, καταρρίπτοντες την τυραννίαν του Αδωνάϊ».

5. Η άπατη των Landmarks=«Θεμελιώδεις διατάξεις, της μασονίας»

Διαβάζοντας κανείς τα σχετικά με τήν έννοια τοϋ Μ.·.Α.·.Τ.·.Σ.·., η πρώτη αντίδραση του είναι ο αποτροπιασμός. Είναι δύσκολο να πιστέψη πως μια τόσο μεγάλη διεθνής οργάνωση, όπως η Μασονία, με μέλη της μεγάλα ονόματα και αξιώματα, σε όλες τις χώρες και σε όλες τις διεθνείς υποθέσεις, θα πάθαινε τόση αποβλάκωση, ώστε τα μέλη της να πιστεύουν σ’ έναν ανθρωποποίητο θεό και να ζητούν αγιασμό, ευλογία και φωτισμό, από τον θεοποιημένο Διάβολο η Εωσφόρο η Σατανά, γιατί αυτός είναι ο ΜΑΤΣ, σύμφωνα με την μυστική διδασκαλία του 3ου βαθμού που είπαμε και με τα Landmarks (Λάντμαρκς), τα Δόγματα της Μασονίας, για τα οποία μιλάμε στη συνέχεια.

Τα  Λάντμαρκς είναι οι 25 Θεμελιώδεις  Διατάξεις, νόμοι η αρχαί, της θρησκείας του Σατανά, Μασονίας, που όπως δια μακρών αναπτύσσεται στο «Τεκτονικόν Δελτίον» (επίσημο όργανο της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος, τεύχος υπ’ αριθ. 74-75 Ιουλ-Αυγ-Σέπτ.-Οκτωβ. 1967, σελ. 281-289), είναι το δογματικό στήριγμα της μασονικής θρησκείας και γι’ αυτό «ουδεμία ανθρωπίνη δύναμις δύναται να τα θίξη η τροποποίηση… Ο,τι υπήρξαν προ αιώνων, θα απομείνωσι δια παντός και θα εξακολουθούν να ισχύωσιν, εφ’ όσον εξακολουθεί να υφίσταται και ο Ελεύθερος Τεκτονισμός»!

Η μοίρα  λοιπόν τής Μασονίας είναι στενά  δεμένη με τα 25  αυτά δόγματα, ανάμεσα στα οποία και το υπ’ αριθμ. 3 που αναφέρεται στην μυστική παράδοση του Γ  Βαθμοῦ (Διδασκάλου) που καθιερώνει ως θεό της Μασονίας τον Εωσφόρο η Σατανά η Διάβολο! Μασονία χωρίς τα 25 αυτά δόγματα δεν νοείται!

Το  υπ’ αριθμ. 3 Landmark είναι, για τον λόγο αυτό, το κλειδί για την πλήρη αποκάλυψη του μυστικού της Μασονίας, ορίζοντας τα εξής: «Η παράδοσις του 3ου. Δεν υπάρχει Τεκτονικός Τύπος εν τω οποίω να μη διδάσκονται τα κυριότερα σημεία της παραδόσεως ταύτης. Άλλωστε, οιοσδήποτε τύπος, ο οποίος θα παρέλειπεν η θα ετροποποίει την παράδοσιν ταύτην, θα έπαυε να λέγεται Ελευθεροτεκτονικός»! Η λατρεία λοιπόν του Εωσφόρου, ως θεού της Μασονίας, που αποκαλύπτεται στην μυστική παράδοση του 3ου βαθμοϋ (του βαθμού του Διδασκάλου) επιβεβαιώνεται στο υπ’ αριθμ.  3 Landmark, το οποίο είναι απαραβίαστο!

Επειδή  και εάν εισέτι ήθελε γίνει  δεκτόν ότι ο Τεκτονισμός είναι  θρησκεία η ύπαρξη αυτής δεν καλύπτεται υπό του άρθρου 13 του Συντάγματος διότι τούτο μεν δεν είναι θρησκεία ‘‘γνωστή’’, τούτο δε προσκρούει υπό τα ως άνω δεδομένα εις την δημόσιαν τάξιν.

Επειδή  η αίτησίς μου είναι βάσιμη και πρέπει να γίνη δεκτή

ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

και για  όσα θέλω προσθέσει εν καιρώ

ΕΞΑΙΤΟΥΜΑΙ

Να  γίνη δεκτή η παρούσα αίτησίς  μου. Να ακυρωθή η προσβαλλομένη παράλειψη. Να υποχρεωθή ο καθ’ ου η παρούσα Υπουργός Οικονομικών να προκαλέση την έκδοσιν Προεδρικού Διατάγματος περί διαλύσεως των εν τω ιστορικώ της παρούσης μνημονευομένων Ιδρυμάτων κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 118 του Α.Κ. και να καταδικασθή το Ελληνικόν Δημόσιον εις την εν γένει δικαστικήν δαπάνην μου και την άμοιβήν του πληρεξουσίου μου δικηγόρου.

Εν  Πειραιεί τη 23η Απριλίου 2010

Ο  ΠΛΗΡΕΞΟΥΣΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ

 

 

 

Ο Harold Egbert Camping. Πηγή εικόνας: http://en.wikipedia.org/wiki/File:Harold_Camping_2011.jpg

 

Τώρα τι να γράψω για τις παθολογίες του Harold Egbert Camping και όλων αυτών των ‘’χριστιανών’’ νέο προφητών, που αντί να ερμηνεύουν τον θείο λόγο, με πνεύμα Θεού, τρομοκρατούν τον κόσμο;

Ο Χάρολντ γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου το 1921 και από το 1958, μέχρι σήμερα εκφωνεί στο χριστιανικό ραδιοφωνικό πρόγραμμα των ΗΠΑ, Family Radio Network της Καλιφόρνιας, όπου εκπέμπει σε τουλάχιστον 154 κανάλια ανά τον κόσμο.  Ο ίδιος ισχυρίζεται πως με μαθηματική ακρίβεια: η συντέλεια του κόσμου θα γίνει στις 21 Μαΐου επειδή τότε θα έχουν συμπληρωθεί 722.500 ημέρες από την 1η Απριλίου του έτους 33 μ. Χ., που δέχεται σαν την ημερομηνία της Σταύρωσης του Ιησού.

Ο συνταξιούχος πολιτικός μηχανικός το πιο πιθανό είναι να έχει τόσο κυριευτεί από το πάθος του περί προφητειών ώστε δεν μπορεί να διακρίνει την ηθική πλευρά και τη ουσιαστικά υβριστική του στάση απέναντι στη χριστιανική ζωή.

Δυστυχώς ο χριστιανικός κόσμος δέχεται άλλο ένα πλήγμα απ’ το ‘’νεοπροφήτη’’ που οι ακροατές του φθάνουν πάνω 1.000.000!

Στη προκειμένη περίπτωση το μόνο που έχω να γράψω είναι: ότι δεν μας χρειάζονται καταστροφολόγοι,  αλλά αληθινοί ευαγγελιστές που να μεταφέρουν το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης του Ιησού, μπας και αφυπνιστούμε απ’ τη παραζάλη…

Χριστός Ανέστη, χριστιανοί!!!   

Έως και τον 17 αιώνα οι χάρτες έδειχναν το νησί των καθαρτηρίων αντι της Ιρλανδία!!!

 

Στο μικρό νησί της λίμνης Derg Lough της Ιρλανδίας υπάρχει για όλους τους χριστιανούς η είσοδος της κολάσεως ή, αλλιώς της καθάρσεως των αμαρτιών.

Ήταν ένα όραμα του Αγίου Πατρικίου τον 5ο αιώνα μ.χ., όπου ο Ιησούς του υπέδειξε ένα σπήλαιο σε εκείνο το νησί με διπλό χαρακτήρα. Ο πρώτος χαρακτήρας ήταν, σαν το τόπο της κατοικίας των ακαθάρτων πνευμάτων –με τα βάσανα της κόλασης- και ο δεύτερος, ο τόπος που θα αξιωνόταν οι πιστοί χριστιανοί μετά την κάθαρση, να έχουν την εμπειρία των ουρανίων χαρών!

Από γραπτές μαρτυρίες και περιγραφές εκείνης της εποχής μας λένε, ότι η πάντα κλειδωμένη είσοδος ήταν περίπου δύο μέτρα πλάτος και τρία μέτρα ύψος, εσωτερικά υπήρχε μία κάθοδος έξη βημάτων που κατέληγε σε δύο χωριστούς θαλάμους. Ο πρώτος είχε εννέα μέτρα μάκρος και το ύψος του δεν ήταν πάνω από ενενήντα πόντους όπου οι πιστοί σερνόντουσαν γονατιστοί μέσα, ο δεύτερος είχε πέντε μέτρα μάκρος και ήταν μια άνετη αίθουσα. Στο τέλος του πρώτου θαλάμου, των εννέα μέτρων, λένε ότι υπήρξε η είσοδος της κολάσεως κι όπως ομολογούν πολλοί χριστιανοί είχαν δει και νοιώσει τις φοβερές της φλόγες!   

Γύρω στο 1130 η Μονή (που έγινε από μοναχούς ασκητές επάνω στο μικρό νησί) απέκτησε τους Αυγουστινικούς τακτικούς κανόνες και που έθεταν μία τάξη στο λειτουργικό της καθάρσεως και στην παραμονή των πιστών επάνω στο μικρό νησί  Έκτοτε χιλιάδες χριστιανοί,  απ’ όλα τα μέρη του κόσμου, επισκέπτονταν στο νησί το πανάρχαιο προσκύνημα με την ελπίδα να αξιωθούν της κάθαρσης. 

Το λατρευτικό της καθάρσεως ήταν:

Μία επίσημη επισκοπική άδεια, είτε από τον οικείο τους Επίσκοπο ή τον Επίσκοπο του Armagh, για την επίσκεψή τους και την παραμονή τους στο νησί. Ξεκινούσαν δε με δεκαπέντε ημέρες  που  τις περνούσαν με μεγάλη νηστεία και προσευχή ώστε να προετοιμαστούν για την επίσκεψη του εικοσιτετραώρου της κάθαρσης στο νησί. Αφού βέβαια πρώτα έφθαναν με καράβια απ’ την Αγγλία στο λιμάνι του Δουβλίνου ή το λιμάνι της Drogheda και ξεκινούσαν με τα πόδια ένα προσκύνημα σε όλα τα μοναστήρια της Ιρλανδικής υπαίθρου που διαρκούσε τούτες τις πρώτες δεκαπέντε ημέρες. Στο τέλος των δεκαπέντε ημερών οι χριστιανοί εξομολογιόντουσαν και μεταλάμβαναν, κατόπιν έφθαναν στο σπήλαιο όπου γινόταν ειδικές τελετουργικές πράξεις και τους κλείδωναν για είκοσι τέσσερις ώρες μέσα. Την επομένη το πρωί άνοιγαν τη πόρτα οι μοναχοί κι αν οι χριστιανοί βρισκόντουσαν ζωντανοί έπρεπε να παραμείνουν στους διαμορφωμένους χώρους της μονής για άλλες δεκαπέντε ημέρες νηστείας και προσευχής.

Το σπήλαιο τελικά απαγορεύτηκε/έκλεισε στις 25 Οκτωβρίου του 1632 και επάνω του τοποθετήθηκε το καμπαναριό της μονής . Από τις έγγραφες λοιπόν μαρτυρίες όμως  των πιστών μάθαμε πως μέσα στο σπήλαιο/καθαρτήριο οι πιστοί γνώριζαν/ξεχώριζαν έμπρακτα τις ουράνιες χάρες του παραδείσου  και τα φρικτά βασανιστήρια της κολάσεως!

Σήμερα, μετά από 1500 χρόνια, το χρονικό διάστημα από τις αρχές Μαΐου έως και το Δεκαπενταύγουστο, κάθε χρόνο οι πιστοί μπορούν να περάσουν τρεις προσκυνηματικές ημέρες στις εγκαταστάσεις του νησιού για πνευματική ανάταση.

 

Ο Άγιος Πατρίκιος που τιμάτε η άγια ζωή του απ’ την Ορθόδοξη, την Λουθηρανική, την Καθολική και την Αγγλικανική Εκκλησία στις 17 Μαρτίου. Καθώς ιδιαίτερα στην Ιρλανδία κάθε χρόνο πραγματοποιούνται πάνδημες και μεγαλοπρεπείς τελετές, έζησε κατά τους χρόνους 389-461, ένα υποδειγματικό ασκητικό και ιεραποστολικό βίο.

Βιβλιογραφία:

1. Leslie, Shane, ed ‘’Saint Patrick’s Purgatory: A Record from History and Literature’’. London: Burns, Oates & Washbourne, 1932.

2. Harbison Peter: ‘’Pilgrimage in Ireland. The Monuments and the people’’. NY Syracuse University Press, 1995.

3. Haren Michael and Yolande de Pontfarcy eds: ‘’ The Medieval Pilgimage to St Patrick’s Purgatory, Lough Derg and the Eurorean Tradition’’.

4. Νεώτερο Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ηλίου τ. 15ος , σ. 260.

Η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία συνήλθε στην τακτική Συνεδρία της από 5ης – 8ης Οκτωβρίου τ.έ., αισθάνεται την ανάγκη να απευθυνθεί στο πλήρωμά της, στο λαό του Θεού, αλλά και σε κάθε καλοπροαίρετο άνθρωπο, για να μιλήσει με τη γλώσσα της αλήθειας και της αγάπης.

Οι ημέρες πού ζούμε είναι δύσκολες και κρίσιμες. Περνάμε ως χώρα μια δεινή οικονομική κρίση πού δημιουργεί στους πολλούς ανασφάλεια και φόβο. Δεν γνωρίζουμε τί είναι αυτό πού μάς έρχεται την επόμενη μέρα. Η χώρα μας φαίνεται να μην είναι πλέον ελεύθερη αλλά να διοικείται επί της ουσίας από τούς δανειστές μας. Γνωρίζουμε ότι πολλοί περιμένετε από την ποιμαίνουσα Εκκλησία να μιλήσει και να τοποθετηθεί πάνω στα γεγονότα πού παρακολουθούμε.

Είναι αλήθεια ότι αυτό πού συμβαίνει στην πατρίδα μας είναι πρωτόγνωρο και συνταρακτικό. Μαζί με την πνευματική, κοινωνική και οικονομική κρίση συμβαδίζει και η πάσης φύσεως ανατροπή. Πρόκειται για προσπάθεια εκρίζωσης και εκθεμελίωσης πολλών Συνέχεια ανάγνωσης

 

Μέσα σε όλη ετούτο το άγχος του οικονομικού πολέμου που υφίσταται η χώρα δεν θεωρώ άτοπο να γράψω για την Σαρακοστή των Χριστουγέννων, μια και ήδη έχουμε εισέρθει από τις 15 Νοέμβρη.

Από τον 6ο αιώνα καθιερώθηκε της εορτής των Χριστουγέννων, να προηγείται νηστεία.

Όμως ο Άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος, που πρώτος ομιλεί για την εορτή των Χριστουγέννων και την ονομάζει «μητρόπολιν πασών των εορτών», μας πληροφορεί περί το 386 ότι «ούπω δέκατον έστιν έτος, εξ ου δήλη και γνώριμος ημίν αύτη η ημέρα (της εορτής) γεγένηται». Οπότε ήδη από τον 4ο αιώνα  ήταν ξεχωριστή εορτή η γέννηση του Ιησού. Αλλά μόνο τον στ΄αιώνα γνωρίζουμε πως άρχισε η νήστεια ετούτη.

Με τη διαίρεση της άλλοτε ενιαίας εορτής και την καθιέρωση των τριών ξεχωριστών εορτών, της Γεννήσεως την 25η Δεκεμβρίου, της Περιτομής την 1η και της Βαπτίσεως την 6η Ιανουαρίου, διαμορφώθηκε και το λεγόμενο Δωδεκαήμερο, δηλαδή το εόρτιο χρονικό διάστημα από τις 25 Δεκεμβρίου ως τις 6 Ιανουαρίου. Έτσι διασώθηκε κατά κάποιο τρόπο η αρχαία ενότητα των δύο μεγάλων εορτών της Γεννήσεως και της Βαπτίσεως του Κυρίου.

Η μεγάλη σημασία που απέκτησε με την πάροδο του χρόνου στη συνείδηση της Εκκλησίας η νέα εορτή των Χριστουγέννων και η ευλάβεια των πιστών και ιδιαίτερα των μοναχών, απετέλεσαν τις προϋποθέσεις για την καθιέρωση και της προ των Χριστουγέννων νηστείας «τεσσαράκοντα ημερών» που θα αρχίζει από την εορτή του Αποστόλου Φιλίππου. Σ’ αυτό ασφαλώς επέδρασε και η διαμορφωμένη ήδη τεσσαρακονθήμερη νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής που προηγείτο του Πάσχα.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του σαρανταημέρου δεν καταλύουμε κρέας, γαλακτερά και αυγά. Αντίθετα, επιτρέπεται να καταλύουμε ψάρι όλες τις ήμερες πλην, φυσικά, της Τετάρτης και της Παρασκευής από την αρχή μέχρι και την 17η Δεκεμβρίου. Ψάρι καταλύουμε επίσης και κατά την εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου, οποιαδήποτε ημέρα κι αν πέσει.

Από την 18η μέχρι και την 24η Δεκεμβρίου, παραμονή της εορτής, επιτρέπεται η κατάλυση οίνου και ελαίου μόνο εκτός, βέβαια, των ημερών Τετάρτης και Παρασκευής που θα παρεμβληθούν και κατά τις οποίες τηρούμε ανέλαιη νηστεία. Επίσης με ξηροφαγία θα πρέπει να νηστεύουμε την πρώτη ήμερα της νηστείας, 15η Νοεμβρίου, καθώς και την παραμονή της εορτής, έκτος βέβαια κι αν πέσουν Σάββατο η Κυριακή.

Για την ιστορία τώρα, η γέννηση του Ιησού τοποθετείται γύρω στο 7 ή 6 π.Χ. ή μεταξύ του 4 ως 1 π.Χ.  Αυτό δε συμβαίνει καθώς το σημερινό ημερολόγιο, στηρίζεται βασικά στους υπολογισμούς του μοναχού και αστρονόμου Διονυσίου του Μικρού, που κατά τον 4ο αιώνα μ.Χ. καθόρισε με τα δεδομένα που είχε τότε, το έτος 754 από κτίσεως Ρώμης ως το χρόνο της γέννησης του Ιησού, αντί του έτους 747 όπως θα έπρεπε με τα σημερινά δεδομένα. Αυτό σημαίνει πως, αν σήμερα ήταν δυνατό να γίνει επανακαθορισμός του παγκόσμιου ημερολογίου, η αρχή του χριστιανικού ημερολογίου θα βρισκόταν επτά περίπου χρόνια νωρίτερα. Τη στιγμή αυτή, συμβαίνει το παράδοξο να θεωρούμε ότι εξαιτίας των λανθασμένων υπολογισμών, η γέννηση του Ιησού να τοποθετείται σε χρόνια προ Χριστού.  

 

 

Το άγγιγμα…

 

 

Ημέρες είναι δύσκολες, η γεμάτη καθημερινότητα μας κρατά σε απόσταση (σε διαρκής νάρκη), μακριά από τις ανθρώπινες αξίες… Κι έρχεται μια στιγμή που ένα άγγιγμα μας αφυπνίζει.

Ζούμε σε εποχές όπου η “κοσμικότητα” μας έχει παρασύρει… μας έχει λυγίσει…

Συναντούμε πολιτικά, κοινωνικά και θρησκευτικά σκάνδαλα στο κάθε μας βήμα. Δυστυχώς, τούτη είναι η ιδιάζουσα σκοτεινή πραγματικότητα μέσα στη καθημερινότητα της εποχής μας!

Έρχεται όμως το άγγιγμα, καθώς  το πνευματικό φως διαλύει τα σκότη…

Να το άγγιγμα της ομολογίας της ζώντας πνευματικότητας μας.

Ένας Φενταγίν (μάρτυρας Μουσουλμάνος, που είχε ταχθεί να θυσιάζει την ζωή του υπέρ του Ισλάμ κατά των απίστων), μας μιλά για το πώς ο Ιησούς τον οδήγησε στην αλήθεια.

Δόξα το Θεό!!!

Έχουμε ζωντανή πνευματικότητα!!!

 

 

 

 
 
Annyra P. Ezmperg
 
 

Πεντηκοστή.

 

 

Η Ορθόδοξη χριστιανική εκκλησία τιμά μια ιδιαίτερη, ξεχωριστή Δεσποτική εορτή, την Πεντηκοστή.  

Ο ιερός υμνογράφος αποκαλεί την Πεντηκοστή τελευταία εορτή από πλευράς αναπλάσεως και ανακαινίσεως του ανθρώπου: (Την μεθέορτον πιστοί και τελευταίαν εορτήν εορτάσωμεν φαιδρώς, αύτη εστί Πεντηκοστή, επαγγελίας συμπλήρωσις και προθεσμία.) Έτσι, εάν ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι η αρχή της ενσαρκώσεως του Λόγου και της θείας Οικονομίας, η Πεντηκοστή είναι το τέλος, αφού τότε, δια του Αγίου Πνεύματος, ο άνθρωπος γίνεται μέλος του αναστημένου Σώματος του Χριστού.

Η Πεντηκοστή είναι η δεύτερη σε σπουδαιότητα εορτή και των Ιουδαίων μετά το εβραϊκό Πάσχα, όπου εόρταζαν, κατά την παράδοση, την παραλαβή του νόμου του Θεού από τον Μωυσή στο όρος Σινά. Σαράντα ημέρες, δηλαδή, από την πρώτη εορτή του Πάσχα, ο Μωυσής ανέβηκε πάνω στο όρος Σινά και παρέλαβε τον νόμο του Θεού. Παράλληλα, όμως, η Ιουδαϊκή Πεντηκοστή ήταν έκφραση ευχαριστίας των Ιουδαίων για την συγκομιδή των καρπών. Επειδή συνέπιπτε με την περίοδο του θερισμού ονομαζόταν "θερισμού εορτή" και οι Ιουδαίοι προσέφεραν στον Ναό τις απαρχές των καρπών. Η εορτή της Πεντηκοστής, που εορταζόταν από τους Ιουδαίους πολύ λαμπρά, ονομαζόταν εορτή εβδομάδων  (Εξ. λδ’, 22, Λευιτ. κγ’, 15, 16, 17, Αριθ. κη’, 26, 31, Δευτ. ιστ’, 9-10).

Η σύντομη αναφορά στην Ιουδαϊκή Πεντηκοστή δείχνει ότι ήταν τύπος της Πεντηκοστής της Καινής Διαθήκης. Εάν ο Μωυσής παρέλαβε τον νόμο της Παλαιάς Διαθήκης, την ημέρα της Χριστιανικής Πεντηκοστής οι Μαθητές έλαβαν το Άγιο Πνεύμα και έτσι βίωσαν τον νόμο της Καινής Διαθήκης, τον νόμο της θείας Χάριτος. Εάν στην Παλαιά Διαθήκη ο άσαρκος Λόγος έδωσε τον νόμο επάνω στο Σινά, στην Καινή Διαθήκη ο Αναστάς σαρκωμένος Λόγος έστειλε το Άγιο Πνεύμα στους Μαθητές, που βρίσκονταν στο υπερώο, και έγιναν μέλη του ενδόξου Σώματός Του. Εάν κατά την Πεντηκοστή της Παλαιάς Διαθήκης προσφέρονταν οι απαρχές των καρπών από την συγκομιδή, κατά την Πεντηκοστή της Καινής Διαθήκης προσφέρθηκαν οι απαρχές των λογικών καρπών, από την συγκομιδή που έκανε ο Ίδιος ο Χριστός, δηλαδή προσφέρθηκαν οι Απόστολοι στον Θεό.

Έτσι το Άγιο Πνεύμα δεν είναι κάποια απρόσωπη δύναμη του Θεού, όπως δίδασκαν και διδάσκουν οι ανά τους αιώνες πνευματομάχοι αιρετικοί. Είναι το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, Θεός αληθινός, διότι μετέχει της θείας ουσίας ισότιμα με τον Πατέρα και τον Υιό. Είναι επίσης πρόσωπο αληθινό, προσωπικότητα ενσυνείδητη, έχοντας τη δική Του υποστατική ιδιότητα, η οποία Τον καθιστά ξεχωριστή και μοναδική προσωπικότητα, χωρίς να συγχέεται με τα άλλα πρόσωπα της Θεότητας.

Το Άγιο Πνεύμα ήταν πάντοτε παρόν, μαζί με τα άλλα δύο Θεία Πρόσωπα της Τριάδος, στην διαδικασία της δημιουργίας του κόσμου και την επεξεργασία της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους. «Πνεύμα Κυρίου πεπλήρωκε την οικουμένην» (Σοφ.Σολ.1:7). Είναι το Πνεύμα του Θεού (Ματθ.12:28), το Οποίο επισκιάζει, διαπερνά και ζωογονεί τα πάντα. Τακτοποιεί και ωραιοποιεί την δημιουργία του Θεού. «Εξαποστελείς το πνεύμα σου, και κτισθήσονται, και ανακαινιείς το πρόσωπον της γης» αναφωνεί ο ψαλμωδός (Ψαλμ.103:30). Το «Πνεύμα του Κυρίου» (Πράξ.5:9) μεταμορφώνει ανθρώπινες προσωπικότητες της προχριστιανικής αρχαιότητος ώστε να γίνουν όργανα της θείας βουλήσεως για την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους, όπως οι προφήτες, οι οποίοι έγιναν οι διαμηνυτές του θελήματος του Θεού στον κόσμο (Πράξ.28:25,Εβρ.1:1).

 

Πηγή εικόνας: http://vatopaidi.files.wordpress.com/2009/06/rabbula-pentecost.jpg

 

 

Annyra Ezmperg

 

 

 

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.